ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง
Group Blog
 
All Blogs
 
รักที่มองไม่เห็น

รักที่มองไม่เห็น
เย็นวันหนึ่งในฤดูร้อน ท้องฟ้าสวยงาม ผมออกไปเดินเล่น เห็นเด็กชายอายุประมาณสิบขวบและสุภาพสตรีคนหนึ่งในพื้นที่โล่ง เด็กคนนั้นกำลังใช้หนังสติ๊กที่ทำขึ้นอย่างหยาบๆ ยิงขวดแก้วที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวเขาประมาณ 7 – 8 เมตร ลูกหินบางครั้งก็ยิงห่างจากเป้าหมายเป็นเมตร บางครั้งก็สูงไปบ้าง ต่ำไปบ้าง ผมยืนอยู่ด้านหลังของเขาไม่ห่างนัก ผมไม่เคยเห็นเด็กที่ยิงหนังสติ๊กได้แย่ขนาดนี้มาก่อน
สุภาพสตรีผู้นั้นนั่งอยู่บนพื้นหญ้าคัดลูกหินจากเศษหินกองหนึ่งแล้วส่งให้ที่มือของเด็กชาย ยิ้มอย่างสงบ เด็กชายนำลูกหินวางที่ยางหนังสติ๊กแล้วยิงออกไป จากนั้นก็รับลูกหินลูกใหม่ มองจากสายตาของสตรีผู้นั้นเดาได้ว่าเธอคือแม่ของเด็ก
เด็กชายตั้งใจมาก กลั้นหายใจ เล็งอยู่นานจึงยิงออกไปสักนัด แต่ผมยืนอยู่ข้างๆ ดูออกว่านัดนี้ก็ยังคงยิงไม่ถูกอีกแน่นอน แต่เด็กชายยังยิงต่อไปไม่หยุด
ผมเดินไปบอกกับแม่ของเด็กว่า “ ให้ผมสอนวิธียิงให้เด็กเอาไหมครับ “
เด็กชายหยุดยิงแต่ก็ยังเพ่งไปที่ทิศทางของขวดแก้ว
แม่ของเขายิ้มยิ้มแล้วตอบกับผมว่า “ ขอบคุณ ไม่ต้องหรอกค่ะ เธอหยุดครู่หนึ่งมองไปที่เด็กแล้วพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ เขามองไม่เห็น “
ผมตลึงไปครู่หนึ่งค่อยพูดว่า “ อ้อ......ขอโทษครับ แต....ทำไม......”
“ เด็กคนอื่นๆ ก็เล่นแบบนี้กัน “
“ เออ.......แต่ว่า........เขาจะยิงถูกได้อย่างไร “
“ ฉันบอกเขาเองว่า ต้องยิงถูกสักครั้ง “ ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าเขาได้ทำหรือยัง “
ผมนิ่งเงียบ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เสียงยิงของเด็กชายเริ่มห่างลง เขาเหนื่อยแล้ว
แม่ของเขาไม่ได้ว่าอย่างไร ยังคงเก็บลูกหินอย่างสงบ ยิ้มเล็กน้อยแต่จังหวะของการส่งลูกหินนั้นก็ช้าลง
ผมค่อยๆ สังเกตุเห็นว่าเด็กชายยิงหนังสติ๊กอย่างมีกฎเกณฑ์ เขายิงออกไปหนึ่งนัด จากนั้นขยับออกข้างนิดหนึ่ง ยิงอีกนัด ขยับออกอีกหน่อย จากนั้นค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ
เขาเพียงรู้ทิศทางอย่างคร่าวๆ เท่านั้น
สายลมยามเย็นพัดมาแผ่วเบา หริ่งหรีดเรไรในดงหญ้าประสานเสียงกัน ม่านฟ้าปรากฎดวงดาวอยู่ประปราย เสียงจากยางหนังสติ๊กดัง “ เพรียะ เพรียะ และเสียงลูกหินกระทบพื้นดัง “ แป๊ก แป๊ก “ ยังคงดัง
ซ้ำซากอย่างน่าเบื่อ สำหรับเด็กชายแล้วกลางวันหรือกลางคืนไม่มีอะไรแตกต่าง
เวลาผ่านไปอีกนาน ท้องฟ้ามืด ผมมองไม่ค่อยเห็นขวดแก้วแล้ว
“ สงสัยวันนี้คงยิงไม่โดนหรอก “ ผมคิด และลังเลอยู่ครู่หนึ่งบอกกับพวกเขาว่า “ ลาก่อน “ แล้วหันหลังเดินกลับ
เดินจากมาไม่ไกล เสียงแก้วใสๆ แตกดังเพล้งดังมาจากด้านหลังของผม
*** รักที่มอบให้อย่างปราศจากการเห็นแก่ตัวคือพื้นฐานอันดีงามของการอยู่รอดของมนุษยโลก ขอเพียงมีทิศทางที่ถูกต้อง มีรักคอยสนับสนุนให้กำลังใจ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
*****




Create Date : 01 กรกฎาคม 2553
Last Update : 1 กรกฎาคม 2553 16:02:33 น. 0 comments
Counter : 197 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

syrubbocaboro
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add syrubbocaboro's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.