A life in the day.
Group Blog
 
All blogs
 

โลกใบน้อยของเราได้ถูกเปิดออก

จากวันที่เดินออกมาจากหอพักก็มีโอกาสกลับไปที่นั่นแค่ครั้งเดียวเอง อีกแค่ ๒ เดือนเราก็จะได้มีโอกาสกลับไปเยือนโลกใบน้อยของเราอีกแล้ว ไม่รู้ทำไมว่ายิ่งใกล้วันที่รอคอยเท่าไรก็ยิ่งคิดถึงมันมากขึ้นทุกนาที เหงามากขึ้นทุกวัน คิดถึงวันเก่าๆ (พูดเหมือนคนแก่) ยิ่งเมื่อไรที่เปิดเพลงของ CFC ยิ่งคิดถึงมากขึ้น วันที่พวกเราจะกลับมาหากันอีกครั้งมันอยู่ไม่ไกล รอก่อนนะแล้วเราจะได้เจอกัน สำหรับคนที่เคยเรียนที่นั่น ทุกคนอาจจะไม่เคยรู้สึกคิดถึงที่นั่นในแง่ดีเลย ถึงมีก็อาจจะน้อยมาก แต่เชื่อไหมว่าถ้าถามเราว่าอยากเรียนที่ไหนระหว่างใจกลางเมือง มีรถไฟฟ้า กับ ใจกลางทุ่งนาที่แม้แต่น้ำประปายังไปไมถึง ขอตอบเลยว่าใจกลางทุ่งนานี่แหละความสุขที่แท้จริง คุณอาจไม่เคยรู้ว่าแดดร้อน ต้นไม่ไม่มีเนี่ยมันขนาดไหน ที่นั่นแค่จักรยานคุณก็อาจถูกใครหลาย ๆ คน (ที่ต้องเดิน)อิจฉาได้ อันนี้ไม่ได้เพราะว่าเรียนที่นั่นจึงรู้สีกนะ เพราะตอนนี้กำลังลองประสบการณ์การเรียนใจกลางเมืองอยู่ เฮ้อเชื่อไหม คนมากมายแต่เหงาน่าดูเลย ไม่มีแม้แต่ความจริงใจ เสียสละ เอาใจใส่กัน บอกได้เลยอยากกลับไปหาที่แห่งนั้นจริง ๆ




 

Create Date : 07 ตุลาคม 2548    
Last Update : 7 ตุลาคม 2548 22:36:31 น.
Counter : 104 Pageviews.  

วันสุดท้ายของที่แห่งนี้

ตลอดระยะเวลา 4 ปี ที่ได้เรียนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ไม่อยากบอกว่ามีความสุขมากเพียงใด การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทำให้เราได้เข้าใจสังคมได้มากขึ้น และแน่นอนว่าเราก็มีวันที่เศร้าใจเหมือนกัน วันนั้นที่ต้องเดินออกจากหอ เราได้ทำการนัดแนะกับพ่อว่าจะให้มารับตอน 4 โมง ตอนเช้าเลยตั้งใจที่จะไปถ่ายรูปตามที่ต่าง ๆ เก็บไว้ แล้วก้มานั่งรอพ่อ ย่งเมื่อใกล้เวลาเท่าไรเราก็ยิ่งไม่อยากจากมาแล้วพ่อก็โทรมาบอกว่าจะมารับช้านะ เราดีใจมาก ๆ ที่เวลามันถูกยืดออก เรากลับมาเพื่อเตรียมตัวที่หอตอน 4 โมงนิด ๆ เฝ้ามองเพื่อนที่กลับบ้านไปทีละคน จนสุดท้ายก็ถึงตาเราพ่อมารับแล้วเราต้องขนของมากมายลงจากหอ มีเพื่อนหลายคนเข้ามาจะช่วยแต่เราบอกว่าไม่ต้อง เพราะว่าเราไม่อยากให้มันเสร็จเร็ว แล้วก็ไม่อยากร้องไห้ต่อหย้าเพื่อนด้วย เราเดินอยู่หลายเที่ยวก็ขนเสร็จ ถึงเวลาแล้วที่เราต้องไปจริง ๆ ก่อนเดินลงจากหอครั้งสุดท้ายเพื่อน ๆ เข้ามาขอกอดเราไม่ให้กอดเพราะเรารู้สึกว่าจะต้องร้องไห้แน่ๆ ภาพสุดท้ายที่เราถ่ายไว้ก่อนลงมายังจำอยู่จนถึงตอนนี้เราไม่รู้ว่าจะหาเพื่อนที่เข้าใจแล้วก็ทนเราได้เท่านี้จากที่ไหน เพื่อนที่ร่วมเหตุการณ์ต่าง ๆ กับเรามาตลอด 4 ปี ถึงตอนนี้แม้ว่าเราจะมีเพื่อนใหม่จากที่แห่งใหม่แต่เพื่อนทุก ๆ ท่านจะยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ในใจของเราเสมอ ขอบคุณพวกคุณทุก ๆคน จริง ๆ




 

Create Date : 21 กรกฎาคม 2548    
Last Update : 21 กรกฎาคม 2548 20:38:05 น.
Counter : 85 Pageviews.  

การเปลี่ยนแปลงที่เริ่มมีในมหา...ลัย

หลังจากที่ตัดสินใจว่าจะไม่เข้าประชุมเชียร์แน่แล้ว ก็เกิดความรู้สึกในบางครั้งงว่าแล้วจะมีใครคบกับเราไหม ผลก็คือมีคนคบแต่ไม่สนิทเหมือนเพื่อนคู่อื่น ๆ อาจเป็นเพราะว่าไม่ไอยู่หอด้วยแหละ จำได้ว่าตอนนั้นเวลามีงานอะไรก็จะไม่ค่อยรู้ หรือบางครั้งเวลาจับกลุ่มกันก็จะไม่ถูกเลือก รู้สึกท้อจริง ๆ เพราะว่าแต่ก่อนนี้ตอนเรียนที่โรงเรียนไม่เป็นอย่างนี้ แต่ก็เหมือนจะเข้าใจและยอมรับ ในตอนเดือนแรกเรียกได้ว่าชีวิตเป็นวงจรมาก คือมาเรียนแล้วก็กลับบ้านไม่ได้ทำกิจกรรมอย่างอื่นเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้พบเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นกลุ่มที่ไม่ค่อยมีบทบาทใดในคณะและรุสึกว่าเขาเป็นมิตรกับเราดีและที่น่าสนใจไปกว่านั้นก็คือมีคนในกลุ่มนั้นเกิดวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน เรียกได้ว่าเกือบจะเป็นสหชาติกันอย่างแท้จริงเลยถ้าเกิดเวลาเดียวกัน แน่นอนว่าเราเข้ากับกลุ่มนี้ได้ และชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนไป เรียนเสร็จไม่ได้กลับบ้านเลยเหมือนแต่ก่อนต่อไป เมือเรียนมาสักพักก็ถึงตอนสอบ เฮ้อสุดโหดสอบ 7 วิชาใน 4 วัน เป็นการสอบที่โหดจริง และก็เหมือนเป็นของคู่กันเมื่อมีการสอบก็ต้องมีการลอกข้อสอบ แน่นอนว่าเราไม่ได้ลอกแต่ได้รับรู้ถึงกระบวนการและแน่นอนว่าคนคุมสอบจับไม่ได้ แต่ที่ฮาสุดก็ต้องเพื่อนคนหนึ่งเข้าสอบชีว 100 ข้อ เวลาผ่านไป 30 นาที โอ้เขาทำเสร็จแล้วและเมื่อคะแนนออกเพื่อนคนนี้มีดาวอยู่หน้าคะแนนด้วย.....คะแนนสูงสุดเหรอ อืม......ไม่ช่ายตำสุดตังหากล่ะ อืม นอกจากวิชาหลัก ๆ แล้วเรายังต้องเรียนวิชาเลือกอื่น ๆ ด้วยเช่นBU100 และก็วิชาพละต่าง ๆ และแน่นอนว่าต้องเรียนกับคณะอื่น ๆ ในวิชา BU100 ได้เรียนกับวิศวะ และวิทย์กีฬา แต่เป็นรุ่นพี่อะ และในบรรดารุ่นพี่นั้นเราก็ได้เจอคนคุ้นตาคนหนึ่ง ที่บางครั้งเราก็แอบมองเขาและเขาก็แอบมองเรา แต่ด้วยความที่คุ้นตา สาเหตุก็เพราะว่าพี่คนนี้เขาไป-กลับไม่ได้อยู่หอ ทำให้เราเจอเขาบ่อย ๆ บนรถ 381 แต่ไม่เคยคุยกันเลย ซึ่งต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กับคน ๆ นี้




 

Create Date : 19 เมษายน 2548    
Last Update : 19 เมษายน 2548 11:01:15 น.
Counter : 80 Pageviews.  

วันแรกของการเปลี่ยนแปลง

วันแรกของการเดินบนเส้นทางรังสิต-นครนายก เริ่มต้นตั้งแต่4.30 เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น แน่นอนว่าถึงมันจะไม่ดังเราก็ตื่นอยู่แล้ว เมื่อคืนนี้นอนไม่ค่อยหลับเลยตื่นเต้น กระวนกระวาย ไม่รู้ว่าพรุงนี้(4มิถุนายน 2544)จะไปยังไง ตื่นนอนทำธุระส่วนตัวอยู่พักใหญ่ก็เริ่มเดินทางออกจากบ้านมาขึ้นรถเมล์ เป็นครั้งแรกเลยที่ต้องไปเรียนคนเดียว ระยะทางก็ไม่ไกลเท่าไร 60 กิโลกว่าจากบ้านไปมหาวิทยาลัย เมื่อจ่ายตังค์ค่ารถเมล์(381)การเดินทางก็เริ่มต้นขึ้นตลอดเวลานั่งคิดไปว่าจะต้องเรียนที่ไหนนะ เรียนวิชาอะไร แล้วจะไปยังไง นั่งรถไปประมาณชั่วโมงนิด ๆ ก็ถึงแล้ว มศว องครักษ์ เอ๋แล้วมันตึกไหน ลองไปตึกนี้ดีกว่า เอ๋แล้วเรียนห้องไหนล่ะ อ้าวงงสิ มองไปทางไหนไม่เจอใครเลย เอ๊ะมีคนเดินมาถามดีกว่า "พี่คะวิชานี้เรียนที่ไหน" พร้อมกับยี่นตารางเรียนให้ดู ได้รับคำตอบว่าตึกนี้ชั้น 2 แต่ไม่รู้ว่าห้องไหนนะ เอาว่ะยังไงก็รู้แล้วว่าไม่ผิดตึกแน่ เดินมาถึงหน้าตึกใจชื้นขึ้นเป็นกองเห็นเพื่อน ๆ ยืนอยู่รีบเข้าไปคุยเลยได้ความว่าหลังจากเรียนจบวันนี้แล้วจะมีการซ้อมร้องเพลง อ้าวเพลงไรหว่าร้องเป็นแต่เพลงมหาวิทยาลัย อืมไม่เป็นไรเดี๋ยวก็คงเป็น นอกจากนี้ยังต้องจำชื่อแซ่เพื่อน ๆ รวมทั้งเบอร์ห้องนอนบนหอและนอกจากนี้ยังต้องขอลายเซ็นเพื่อนและพี่ให้ครบตามกำหนดด้วย อ้าวแล้วสมุดแบบนั้นขอเราหล่ะ??? ไม่มีอะสิเพราะว่าเราไม่ได้เข้าเชียร์อ้าวแล้วไงเนี่ยจะโดนเล่นไหม่เนี่ย อืมผ่านไปสองสามวันก็เริ่มจะสนิทกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เข้าเชียร์อยู่ดีจนวันต่อมามีเพื่อนผู้ชายที่จำได้ว่า เขาเป็นตัวแทนไปประกวดเฟรชชี่เดินมาหาและถามว่าทำไมไม่เข้าเชียร์ละ เราก็ตอบไปว่าก็ไม่อยากอะ ไม่อยากตั้งแต่อยู่คณะนี้แล้วอืมแถมยังต้องกลับบ้านด้วย เขาก็บอกว่ารู้ไหมทำอย่างนี้เหมือนว่าเพื่อนกำลังแบกเสาอยู่แล้วเรานั่งอยู่บนนั้น(อะไรทำนองนี้อะ)แล้วยังถามอีกว่าแล้วมาเรียนทำมอะ ก็ตอบว่าที่บ้านอยากให้เรียน อืมเหมือนโดนคำสั่งอะ แน่นอนว่าตอนนี้เรารู้สึกเหมือนแบกความไม่พอใจของเพื่อน ๆ หลายคนไว้ และนอกจากนี้ยังมีการม่างเมินของรุ่นพี่บางคนด้วย (จบอาทิตย์แรกของการเดินทาง)




 

Create Date : 08 เมษายน 2548    
Last Update : 8 เมษายน 2548 12:55:46 น.
Counter : 74 Pageviews.  


therapy
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




อยากสร้างblogดี ๆให้คนอ่านจัง
Friends' blogs
[Add therapy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.