The combination of Whooopy is who i am and what i do !
Group Blog
 
All blogs
 

WINNER : Seoul Korea ทริปเกาหลีอีกที โชว์มี พี่ต้องไป

ทริปเกาหลีอีกที โชว์มี พี่ต้องไป !!! 555 ชื่อทริป ...


ทริปเกาหลีนี้เป็นครั้งที่สองในปีนี้ที่วางแผนจะไป หลังจากทริปก่อนหน้าเป็นงานแฟนมีทของวินเนอร์เดือน ม.ค.
จบทริปแบบยังไม่จาง กลิ่นยังไม่ทันหาย ... เสียงแว่วๆ มันมีตามมาคือ พี่ๆ เราไปเกาหลี ช่วงวันเกิดน้องนัมกันมะ มีโปร ... 
เสียงนี้เหมือนจะไม่มีผลอะไรนะ เพราะคิดว่า ยังไม่ใช่เวลาที่จะไป เวลาผ่านไปสักพัก ไอ้บุ๋มมันเอาอีกแล้ววว มันจองเรียบร้อยแล้ว > < 
ห่างจากบุ๋มไม่กี่เดือน แม่ก็ เอาก็เอาวะ ถึงวินเนอร์ไม่มีงาน ไม่มีคัมแบค ก็ถือว่าไปเที่ยวเล่นเกาหลี พักผ่อนละกัน ... 
เรียบร้อยตั๋วเครื่องบินในมือ เวลาเนิ่นนานผ่านไป ผ่านเกาหลีรอบแรกของปีไปแล้วเวลาก็ผ่านแล้วผ่านมา 
รู้ตัวอีกที เหลือเวลาอีกเดือนเดียวก่อนไปเกาหลีอีกครั้ง
ไม่มีแผนอะไรใดๆ ทั้งสิ้น ที่พักก็ยังไม่ได้จอง โน้น นี่น่ัน ไม่ได้ทำสักอย่าง  5555 ชิลล์เกิ๊นนน ชิลล์ตลอด

เราได้รับข่าวก่อนหน้า ไม่กี่วัน ว่า วินเนอร์เองจะมีแฟนมีทของ NII เป็นงานโผล่ออกมา หลังจากที่หายหน้าไปจากเราหลายเดือน 

แต่มันไม่ได้ทำให้ดีใจเลยสักนิด ความเสียใจมันท่วมท้นไม่รู้จะทำยังงัย แผนการบินวางแผนไว้ก่อน กลับมาต้องมาทำงาน มีประชุมสำคัญ
ไปค่ะ ไปแลนด์ดิ้งกันที่อินชอนอีกสักที งานนี้ไปถึงต้องโด้ปก่อน แหมะ นั่งเครื่องมาไม่ได้นอนเล้ยยย คนข้างๆกรนเอาเรื่องทีเดียว ... 








ถ้าว่ารู้ก่อนล่วงก็จะยังสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง แต่มันช่วยอะไรไม่ได้แล้ว 
แม่ต้องกลับมาไทยก่อนที่ วินเนอร์มีแฟนมีท คนเดียว ฮือออ #ร้องไห้หนักมาก
แต่ในความโชคร้ายนั้น มันมีความ ( อาจจะ )โชคดีอยู่หน่อยๆ ได้ข่าวมาอีกว่า มิโนของเรา จะเข้าร่วมรายการ Show me the money 4 
โอ้ววววว ข่าวนี้เป็นข่าวดี ข่าวที่ดีก่อนการเดินทางคือ วันที่ Audition คือวันที่อยู่ที่เกาหลีแล้ว สถานที่ก็ตามมา ... 
หลายๆคนรู้จักรายการนี้ดีอยู่แล้ว ส่วนถ้าคนที่ยังไม่เคยได้ยิน หรือเพิ่งมาได้เห็นว่า ไอ้ชื่อ Show me the money นี่คืออะไร
เอาคร่าวๆ คร่าวที่สุดเลยนะ มันเป็นรายการ Survival อีกรูปแบบนึง แต่ เป็นรายการที่จัดเฉพาะ Rapper ,Hiphop บนดินใต้ดินมาได้หมด
รูปแบบรายการ Audition ด้วยการร้องแรปให้ กรรมการคัดเลือก เข้าไปก่อน หลังจากนั้นก็จะเป็นรอบๆ ไป
จนสุดท้ายจะมีแชมป์เพียงคนเดียวเท่านั้น ... 



กลับมาว่ากันที่เรื่องราวที่โซล พอรู้ข่าวว่า มิโน ไปออดิขั่น ... ไม่มีความคิดอะไรเลยนอกจาก ไปสิ ต้องไป ถึงแลดูยากยังงัยก็ต้องหาทางไปให้ได้ ... 
ถึงเกาหลี วันนั้นเราไปเดินเล่นฮงแดก่อน คือใกล้ที่พักมาก บรรยากาศที่ฮงแดวันนั้นคือดีงามมาก ถนนที่มีคนออกมาแสดงความสามารถต่างๆนานา
ทำให้เราได้หยุดและยืนดูเป็นพักๆ และหนุ่มน้อยสองคนนี้หยุดเราได้เป็นพักใหญ่ น้องๆ มาโชว์แรป ติดใจที่เวลาน้องแรปมันดูน่ารักแล้วหูนี่แดงมากเลยอะ
ยิ่งดูก็คิดในใจ เด็กมากเลยนะนั่น ... แต่มีความพยายามเป็นเลิศ คนยืนมุงน้องร้องเพลงถนนฮงแดไม่ใช่น้อยๆ เลยอะ ถ่ายรูปไว้ซะหน่อย





ไม่คิดเลยว่าจะเจอน้องอีกครั้งในวันถัดมาที่งาน ออดิชั่น smtm4 เราจำน้องได้ เราโบกมือ แล้วพูดเป็น Eng บอกเค้าว่า เราเจอเค้าเมื่อวานที่ฮงแด ที่ยูวร้องเพลงของอิลเลี่ยนแนร์กันงัย
ชอบนะ ชอบมาก เชียร์นะ ไฟว์ติ้ง ไรก็ว่าไป น้องเดินมาหา มาขอบคุณ น่ารักไปอี๊ก ... ขอให้เจริญๆ นะลูก ฮ่าๆ 






มาว่ากันต่อ วันนี้ ที่มิโน ออดิชั่นมันก็คือวันเกิดน้องนัม ...ไอ้วันก่อนหน้านั่นอ่ะ  เราจะไปทำอะไรได้นอกจากรอหน้าตึกในค่ำคืนก่อนวันเกิด 
ถามว่า ว่างมากมั้ย ตอบเลยว่ามากกกก
วันทั้งวันไม่ได้ไปไหนหรอก วนเวียนไปมาแถว ฮงแด ฮับจองนั่นละ
สุดท้ายมันลงที่หน้าตึกวายจี เอาไปเอามาเวลาผ่านไปแบบเหลือทิ้ง ฮ่าๆ
กลับมานอน พรุ่งนี้หาทางไปหามิโนที่สถานที่ออดิชั่น ...

ต้องตื่นแต่เช้าหวังว่าจะไปได้ทันเห็นน้องแต่เช้า ๆ เราออกตัวเช้ามากก็จริงนะ แต่ มันหลงงัย หลงตลอดดดดด
ขึ้นรถไฟสลับสายไปมา โอ้ยยยย อะไรกันเนี้ยะ กว่าจะถึงที่ 
ตามเกาะติดทวิตมากกก มิโนอยู่หน้างานแล้วววว แม่ยังไปไม่ถึงเบยยยย
ลงรถไฟฟ้าวิ่งแจ้นหาแท๊กซี่แทบไม่ทัน บอกลุงแทกซี่ Namdong Gymnasium จูเซโย
พอไปถึง ฉิบหายยยยยยยย คนเยอะมากกกก หลักพันคน ไหนละมิโน ไหนละไหนนนน 
ความงมเข็มในมหาสมุทรมาเข้าแทรกซึม 
อยากจะร้องไห้ ทำยังงัยจะเจอน้อง ... ระหกระเหินกันไปมาๆ ตาลายกับเหล่าแรปเปอร์ที่มืดฟ้ามัวดินมาให้เห็นผ่านหน้า
ได้ยินเสียงคนไทยนะ แต่ เรามีความรู้สึกว่า ทำไมคนไทยที่เห็นกันนี่ไม่รับแขกคนไทยด้วยกัน
ช่างเหอะ ... สุดท้ายผ่านมันไปละกัน 
ผ่านตัวเองมาจนถึงที่ขนาดนี้แล้ว ... 




เรียกได้ว่าไปถึงหน้างานตั้งแต่เช้าแปดโมง ... ระหกเหินซะจนตั้งตนไม่ติด แรปเปอร์ทั่วฟ้ามั่วดินเป็นพันๆ คน 
โอ้ยยยยย แทบหน้ามืด มองหามิโน อยู่ ได้ยินเสียงอะไรก็หัน กี๊ดก็หัน โห่ก็หัน
คิดง่ายๆ ว่าฟังเกาหลีก็ไม่ออก วิ่งไปวิ่งมา หลบแดดกันไปมาๆ 


สุดท้ายยยย ก็ได้เจอกัน หลังจากที่รอกันมาประมาณนึง มิโน เดินมาออกผสมปนเปกันเหล่าแรปเปอร์ผู้เข้าร่วมออดิชั่น
ความคิดหยุดลงที ปีนเกาอี้ ไม่ปีนไม่เห็นแน่ ๆ ไวอย่างความคิด กางเก้าอี้ ปีนถ่ายรูปน้องท่ามกลางคนอีกจำนวนมาก






แล้วเราก็ได้เจอกัน ตื่นเต้นมากกกก ได้เจอน้องท่ามกลางคนเยอะขนาดนี้ หาน้องเจอนี่แบบ โหยย บุญกรูวมากใช้มั้ยเนี้ยะ
ลองคิดภาพกะเหรี่ยงสามคนไทยแท้ๆ ไปงมกันอยู่กลางทะเลแรปเปอร์เกาหลี โหยยย สนุกซิเธออออ ใบ้แดกกันตลอดงาน
ใครเป็นใครนี่ไม่รู้ เค้ากรีดร้องใคร เราไม่มีทางรู้เลย เพราะเราไม่รู้จัก 555 

เวลาวันนั้นผ่านพ้นไปจนเข้าสู้เวลาบ่ายเดินวนไปเวียนมา เอ้านี่งัย ทางเข้าฮอลล์เห็นมีแฟนคลับยืนรอประปราย ก็เอาบ้าง
โอ้วว มันคือทางเข้าออกที่ไอดอลหรือเหล่าคนมีชื่อเสียงเดินเข้าเดินออกงัยยยย ก็เฝ้ามิโนอยู่นั่นแหละ
น้องใช้ชีวิตตรงนั้น ระหว่างทางเข้าฮอลล์นั้นกับรถ เข้าใจว่าที่น้องเดินมาข้างในคงมาเข้าห้องน้ำ หลังจากนั้น น้องจะสแตนด์บายในรถตลอดดดดด
มีเพื่อนเหล่าแรปเปอร์วนเวียนกันไปหาที่รถบางครั้งก็ทำให้เราเห็นน้องไปโดยปริยาย







บ่ายมากแล้ว ข้าวไม่ตกถึงท้องเลยมันหิวนะเธอ เราเห็นเหล่าแรปเปอร์ที่มารอออดิชั่น สั่งข่าวมากิน แบบโทรสั่่งอ่ะ แล้วก็มีมอไซต์มาส่ง
คนนึกภาพเวลาคนสั่งไก่ทอด จาจังเมี่ยน อะไรพวกนั้นออกใช่มั้ย 
เราก็เอาบ้าง ถ้าไม่ตัดสินใจไปมั่วๆกับเค้าวันนั้นทั้งวัน ข้าวคงไม่ได้กิน เพราะสเตเดี้ยมนั้นมันไม่มีเซเว่นให้เราได้เดินเข้าไปซื้อของอะไรง่ายๆอย่างใจเลย
รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาพี่มอไซต์ที่มาส่งข้าว ถามไปคำแรก พูด Eng ได้มั้ย แน่นอนนน เค้าก็บอกว่าไม่ได้ซินะ
เราเลยชี้ๆ ไปที่ข้าวนั่นอ่ะ บอกว่า อยากได้บ้าง เค้าก็เปิดให้เราดู เราก็บอกว่าเอาแบบนี้แระ เราจะรอตรงนี้นะ ให้เค้ามาส่ง

ยี่สิบนาทีผ่าน ลุ้นในใจ กรูวจะได้ข้าวกินมั้ยน้ออออ ขุ่นพระะะะ พี่มอไซต์คนนั้นขี่กลับมาหาเรา พร้อมแสงสว่างอย่างกะพระเอกหนัง
ข้าวกรูววว มาละเว้ยยยย จ่ายเงินเรียบร้อย เราก็ได้ข้าวมากินประทังท้องไส้อย่างที่เห็น ... 



ไม่มีเสื่อให้ได้ปิคนิค ไม่มีโต๊ะให้กาง วางมันกะพื้นนี่ละ กินมันที่พื้น เอาชีวิตให้รอด เพราะไม่รู้ว่าเราจะต้องรอน้องไปอีกนานแค่ไหน 



เวลาผ่านไปจากแดดเปรี้ยงๆ จนไม่มีแดด จากร้อนๆ กลายเป็นหนาวจับใจ ... 
หลายคนคงได้อ่านแฟนแอคส่งตรงจากเกาหลีในวันนั้น ในความประทับใจที่เราได้เจอมิโนวันนั้น ... 







เรียกได้ว่ามันเป็นความประทับใจอย่างมากอีกครั้งกับน้องวินเนอร์ แม้ว่าจะเป็นหนึ่งในเมมเบอร์นั้น
แต่ก็ทำให้เรารู้สึกว่าสิ่งที่พวกเราทุ่มเทให้น้องๆ ไม่เคยสูญเปล่า น้องรับรู้ว่ามีเราอยู่กับพวกเค้า
อินเคิลไม่เคยห่างวินเนอร์ ... มันเป็นสิ่งทำให้เฝ้ารอที่จะได้เจอน้องๆมากขึ้นทุกๆวัน


มาตั้งหน้าตั้งตารอเด็กๆไปด้วยกัน และเป็นกำลังใจให้มิโนในรายการ Show me the money ที่ใกล้จะฉายแล้วไปด้วยกันนะคะ
สำหรับ บล้อคนี้ก็ลากันไปก่อนนนน จบกันไปดื้อๆ ฮ่าๆ ...

ด้วยรักจากใจ ...






 

Create Date : 05 มิถุนายน 2558    
Last Update : 25 มิถุนายน 2558 11:26:42 น.
Counter : 1885 Pageviews.  

WINNER : WWIC 2015 Seoul Korea ... มันหนาวมาก

WINNER : WWIC 2015 Seoul " World Wide Inner Circle Conference 2015"

Fanmeeting ครั้งนี้เป็นที่สุดท้ายของทัวร์น้องๆ ในครั้งนี้ งานจัดขึ้นในวันที่ 31 มค. 2015 
จริงๆ แล้ววางแผนว่าจะมาที่เกาหลีนี่ละที่แรก เตรียมการ เตรียมตั๋วกันเป็นที่แรก
จิตตกไปกับเรื่องตั๋วที่นั่งอยู่นาน สุดท้ายก็สะเปะสะปะ แยกย้ายกันไปคนละทิศละทางเหมือนเดิม 555 
มีส่วนที่ลงไปด้านล่างสุด ปีกขวา ปีกซ้ายก็ว่ากัน ส่วนตัวเองเลือกลงที่ชั้นสองคนเดียว ไม่เป็นไรอยู่ในงานเหมือนกัน
พาตัวเองมาที่โซล ในวันก่อนหน้ามีงานแฟนมีทไม่กี่วัน 
แลนด์ดิ้งปุ้บบบบ อากาศติดลบห้าองศา หนาวแบบที่ยังไม่เคยเจอขนาดนี้ 
ชีวิตหลังจากนี้อีกหลายวันต้องเจอแต่อากาศติดลบ คิดย้อนไปก็ หนาวเข้ากระดูกอีกครั้ง ... 

มาถึงที่มันต้องโดน 





วันก่อนหน้าที่จะมีงานแฟนมีท ไม่มีแผนการณ์อะไรกันมากเท่าที่จำได้ 
แต่มันก็มีที่ที่จะต้องไป ลงสถานี ฮาปจองแล้วเราก็เจอสิ่งนี้ ... 



อยู่หน้าตึกไม่มีอะไรที่จำได้ นอกจากหนาว หนาวมาก และหนาวสุดๆ 
ก่อนหน้าไปเกาหลีนี่มีหลายอย่าง หลายสิ่งที่ต้องจัดการมากมาย ทั้งเครื่องกันหนาว ทั้งเสื้อผ้า
สุดท้ายช่างมานนน ไปตายเอาดาบหน้าซึ่งมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย เพราะหนาวติดลบ มีลม นี่มันไม่เข้าใครออกใคร


งานครั้งนี้ WINNER THAI UNION ทำในสิ่งที่แฟนไทยอย่างเราๆ อยากจะให้น้องๆ WINNER ได้เห็นสิ่งที่เราร่วมกันสนับสนุน
ใช่แล้ว หรีดข้าวนั่นเอง เป็นจำนวน 100 กิโล ไม่น่าเชื่อ ก็ต้องเชื่อว่า อินเคิลไทย สวยและรวยเหมือนกัน 555 
จัดแจงส่งรูปจากงานเซินเจิ้นก่อนหน้านั้น ทำรูปแบบเผาขนก่อนบินไปเกาเลยก็ว่าได้ ส่งให้ที่ร้านที่เกาหลีได้ทันเวลา

ในฐานะคนที่ถ่ายรูป ก็แอบภูมิใจเล็กๆ ที่รูปที่ถ่ายมาได้ใช้ประโยชน์และมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้ได้ลุ้นว่า น้องๆ วินเนอร์จะได้เห็นมั้ย
ก็ยังคิดในใจขอให้น้องได้เห็นทีเถอะ ... 







เราเริ่มกันที่บรรยากาศหน้างาน เมื่อเดินทางไปถึง Olympic Gymnastic Stadium สเตเดี้ยมนี้จุคนราวๆหมื่นคนใหญ่เหมือนกัน
พอเราไปหน้าก็เห็นบรรดาอินเคิลต่อแถวซื้อกู๊ดหน้างานกันแล้ว คนเยอะมากกก วันนั้น




พอได้ของหน้างานเรียบร้อย ยังมีเวลาเหลือเฟือให้ได้รอ 
เราไปรอน้องๆที่ทางเข้าฮอลด้านหลัง ... ใจก็หวังว่าอยากจะเจอน้องๆ ก่อนเข้างาน 
เจอจริงๆ ด้วยแหะ แต่ไม่ใช่เรา กี๊ดดดด ชั้นไปอยู่ไหน ไปห้องน้ำงัยยยย ได้ยินเสียงกรี๊ดมาไกลๆ ใช่ละ ตรูพลาดละ ... 
เสียใจทั้งหนาว ทั้งหิว อดเจอน้องเลย แต่ ยังพอใจชื้น นั่งรอไปเรื่อยๆ น้องนัมเดิมออกมาให้ได้เห็น 
น่ารักมาก น้องเดินออกมาด้วยชุดที่พร้อมแล้ว ... ท่าทางสดใส หันมายิ้มทำท่าดอกไม้บานใส่แฟนๆ ด้วย น่ารัก จำได้เท่านี้จริงๆ 555 



ถึงเวลาละเข้ามาในงาน แผงที่นั่งที่เราฟาดฟันกันมาร่วมเดือน จนวันนี้ก็ได้มาเป็นส่วนนึง ส่วนเล็กๆที่จะให้น้อง perform ในเกาหลี
งานใหญ่ครั้งแรก มันก็ตื่นเต้นกว่าตอนไปเห็นที่เซินเจิ้นเยอะมากเลยนะ 
แท่งไฟสี่น้ำเงินทั้งฮอลล์ มันสวยมาก ไม่เคยเห็นบรรยากาศทะเลแท่งไฟสวยๆแบบนี้มาก่อนเลย

ทีนี้งานยากมันอยู่ที่กล้อง เอาเข้าไป แต่ถ่ายไม่ได้ การ์ดเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 
เยอะไม่เท่าไหร่ อินี่ชั้นสองมองแทบไม่เห็น 555 Ok ไม่ถ่ายก็ได้ ไหนๆ ก็ดูมาแล้ว งานนี้ขอโบกแท่งไฟ ดูด้วยตา 
งานก็เริ่มไปเหมือนๆกับงานที่จีนก่อนหน้านี้ แต่สิ่งที่พิเศษของที่นี่คือ จะมีกล่องคำถามเพิ่มมา
ภาษาเกาหลีทั้งงาน ก่อนหน้าภาษาจีนทั้งงาน กะเหรี่ยงนี่อยากมีวุ้นแปลงภาษามาก
แต่ภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคเลยจ่ะ เวลาร้อง เราก็ โบกแท่งไฟไปดิ สนุกจะตาย 
เวลาน้องๆ พูดเยอะๆ ก็อาศัยเสียงคนเกาเอาว่าเค้าจะดีใจจะเสียใจอะไรยังงัย สนุกไปอีกแบบ ... 
เวลามันผ่านไปเร็วมากเลยนะ จำได้ว่า เอ้า จะจบแล้วอ่ะ ไรเนี้ยะ แปร้บเดียวเอง 
แต่สิ่งที่ทำให้ ประหลาดใจคือ น้องๆ บอกอะไรสักสิ่งไฟดับลง แล้วมีเสียงได้ยินแบบไม่ใช่ไมค์เลยนะ
อินเนอร์เซอร์เคิล ซารางเฮโย ... พร้อมเด็กผู้ชายกระโดดเด้งออกมาพร้อมผ้าเชียร์ ห้าผืน ... 
โหยยย เขียนว่าอะไรก็อ่านไม่ออก แต่นี่ น้ำตาไหลนองหน้าตั้งแต่ได้ยิน อินเนอร์เซอร์เคิล ซารางเฮ
ยังซาบซึ้งตื้นตันไม่พอ หลังจากนั้นน้องๆ เหมือนออกมาขอบคุณแฟนๆ พร้อมทั้งก้มลงคำนับกลางเวทีให้แฟน
โหย นี่ ปล่อยโฮอีกรอบ ... แต่ได้ยินทั้งฮอลร้องอุลจิม่าๆ คือมิโน ร้องไห้น้ำตาแตกไปละงัย 
บรรยากาศวันนั้น ถึงนานแล้วยังงัยก็ยังจำได้ขึ้นใจ ตบท้ายสุดๆ น้องนัมบอก ยอรอบุล ซารางฮาจิมาเซโย
แล้วน้องๆ ก็ร้องเพลง ซารางฮาจิมา ขึ้นมา ฮือออออ นึกถึงวันนั้นก็ยังขนลุก 

ทั้งงานได้รูปมารูปเดียว 555 จังหวะ แอบลองยก ไกลมากนะ แต่ก็ยังพยายามเนาะ คนเรา





งานวันนั้นจบไปด้วยความประทับใจ ซาบซึ้งใจ ตื้นตันที่ได้เห็นวินเนอร์ได้วันนี้กับเราอินเนอร์มันคือดีงามมากนะ
เสร็จงานรีบวิ่งไปที่เดิมทางออกที่น้องๆ จะออกมาหลังงานเลิก รอเจอน้องอีกที
โหยยยยย หนาวสุดๆ ควันออกปาก จมูกเย็น มือนี่แทบไม่ต้องพูดถึงแข็งทำไรไม่ได้เลย 
รอ รอ และรอ สุดท้ายก็ได้เห็นน้องๆ แว้บๆ ในเงามืด 
จบละ ถ่อมาไกลถึงเกาหลีได้เจอได้เห็นได้เป็นส่วนร่วมงานสำคัญแบบนี้ ... ประทับใจ
ความคิดในวันนั้น คือมีคอนเสิร์ตของน้องๆวินเนอร์อีกเมื่อไหร่ต้องไม่พลาดเด็ดขาด
ต่อให้ต้องไฟว์บัตรยากลำบากแค่ไหนก็จะพยายามกลับไปยืนตรงนั้นอีกให้ได้ ... 





งานที่เกา จบละค่ะ บล็อคนี่ก็ขอจบลงแต่เพียงเท่านี้ 
กะว่าจะไม่เขียนละนะว่าจะข้ามๆไป 
ทนแรงที่คิดถึงน้องๆ ไม่ไหวจริง ๆ ... 




 

Create Date : 28 พฤษภาคม 2558    
Last Update : 28 พฤษภาคม 2558 21:25:33 น.
Counter : 588 Pageviews.  

WINNER : WWIC 2015 Shenzhen

ในขณะที่เริ่มจะเล่าเรื่องราวนี้เปิดเพลงนี้คลอไปด้วย เพราะน้องนัมเลยนะเนี้ย 

สะดุดกับเนื้อเพลง ... 
" And, darling, I will be loving you 'til we're 70
And, baby, my heart could still fall as hard at 23
And I'm thinking 'bout how people fall in love in mysterious ways
Maybe just the touch of a hand
Well, me—I fall in love with you every single day
And I just wanna tell you I am"
จะรักกันไปจนอายุเจ็ดสิบ ... ไอ้เด็กอ้วนของแม่เอ้ยยยย เป็นคนหวานอะไรได้แบบนี้
อย่างที่เรารู้ว่าน้องนัมมาฟังบีทเพื่ออยากแนะนำเพลงให้พวกเราฟัง ... เพลงนี้มันใช่ 

มาว่ากันที่ งาน WORLDWIDE INNER CIRCLE CONFERENCE 2015 'WWIC 2015' IN SHENZHEN, CHINA ชื่องานอย่างหรูเหอะ 555 
เรารู้กันดีอยู่แล้วว่า ที่จีนสองเมืองก่อนหน้านั้นที่ปักกิ้งกับเซียงไฮ้ พี่ฮุนไม่สามารถไปร่วมงานได้เนื่องจาก อาการป่วย ในใจเริ่มท้อแท้ว่าที่เซินเจิ้นจะยังงัย
การวางแผนของงานแฟนมีต คือ พอประกาศว่าจะมีที่เกาหลี เป้าหมายเราก็พุ่งตรงไปที่เกาหลี 
โดยไม่มีการคิดเลยสักนิด ประกาศปุ้บ มันคือ ไป ! ต้องไป ! 
จัดการเรื่องตั๋วไปเกาเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ก่อน ปีใหม่ เนิ่นนาน
แล้วก็มานั่งลุ้นกดบัตรในงานกันไปจนได้บัตรเข้างานมาอยู่ในมือ 
ความเซินเจิ้นมันมายังงัยนี่เรียบเรียงไม่ถูก แรกเลยคือตัดใจไปแล้วว่า วางแผนไปที่เกาอย่างเดียว .... แต่จนแล้วจนรอด เอาว่ะ ที่เซินเจิ้นด้วยก็ได้ 
ไวเท่าความคิดกดแชทไปหาเพื่อนคนจีนคุยกับนางว่าถ้ามีข่าวเรื่องขายตั๋วงานนี้ที่เซินเจิ้นให้บอกนะ นางก็น่ารักมากรับปากอย่างดี 
เพื่อนคนนี้ไม่ใช่แฟนวินเนอร์เลยสักนิด ไปเจอนางที่กวางโจวแล้วถูกใจกัน แอดวอทแอพกันเก็บไว้ แล้วจากนั้นพักใหญ่มาเจอกันที่ไทย นางก็น่ารักเอาของฝากมาฝาก

แล้วงานนี้ก็ได้รับความช่วยเหลือจากนาง ... จากการที่แปลภาษาจีนอะไรต่างๆให้ จนแล้วจนรอด ช่วงปีใหม่นางส่ง link มาอัน 
แล้วบอกว่า เนี้ยๆ จองบัตรเข้างานซิเป็นเหมือนพรีเซลล์ ไม่รีรอ ส่งต่อไปหาเพื่อนร่วมชะตากรรม น้องเต็ม ตั๋วๆเข้างาน กดเลยๆ 
วันนั้นพักใหญ่ง่วนกันกับเต็มกดบัตร ยังไม่สรุปดีว่า เราได้บัตรมาแล้วเรียบร้อยหรือยัง ได้ตำแหน่งไหนยังงัย เพราะทางเว็บให้รอคอนเฟิร์ม 

ภาระถัดมา คือ ทำวีซ่า หาตั๋วเครื่องบิน การที่ไม่สามารถลางานได้อีก เพราะต้องเก็บไปลาไปเกาหลี ก็ตัดสินใจกันว่า 
บินคืน ศ กลับ เย็น อา ไฟล์ทที่ได้ก็ดีเหลือเกิ๊นนนน บินตีสี่ แทบไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว ... บินไปถึงตอนเช้าๆ หาทางออกจากสนามบิน 
แล้ว ดิ่งมาที่ฮอลล์จัดงานได้เลย สวยๆ บินไปจีนนะนั่น ทำตัวยังกับไปเชียงใหม่ ( อีกแล้ว ) 555 

อาทิตย์ก่อนไปจีนเป็นอาทิตย์ที่งานเยอะๆ ยุ่งๆ เรื่องทำวีซ่าต้องใช้เอเจนซี่เอา เพราะไม่มีเวลาไปสถานทูตเอง 
วีซ่ามาอยู่ในมือก่อนบินสองวัน 555 งานด่วนอีกร้าวววว 

มาถึงวันบิน รีบกลับบ้านหลังเลิกงาน หวังว่าจะได้นอนสักหน่อย สรุป นอนไปชั่วโมงเดียวได้มั้ง จะว่าตื่นเต้นมั้ย มันก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้เจอน้องวินเนอร์อะนะ ... 
นี่จะเตือนว่า มันไม่ดีเลยยย พอได้เจอน้องแล้ว มันอยากที่จะเจอเรื่อยไป ทำไมมันต้องมีอาการแบบเน้ ... 
หลับบนเครื่องไม่มีเหลือซาก รู้ตัวอีกที ถึงแระ จีน เซินเจิ้น ... สนามบิน Boa'an International  Airport 
เป็นแอร์พอร์ตที่ประทับใจมากกกกกกกก สวยมากกกกกกก ใหญ่มากกกกกกกกกก ยังที่จอดยานแม่ ยานอวกาศเลยทีเดียว
จับรถไฟฟ้าเข้าเมืองเพื่อไปติดต่อโรงแรมก่อน ยังเชคอินไม่ได้จ้าาาา ก็มันเพิ่งจะเก้าโมงเองมั้งหน่ะ 
ไม่เป็นไร ฝากของฝากกระเป๋าไว้ก่อน งั้นก็ไปเอาตั๋วก่อนละกัน เพราะขั้นตอนสุดท้ายที่คอนเฟิร์มเรื่องได้ตั๋วก็คือได้มาล่ะ 
แต่เราต้องไปรับที่ออฟฟิศที่เป็นคนออกตั๋วเนี้ยก่อน พยายามหาใน map ไป มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ ตอนนั้นยังไม่รู้สึกว่าจะหลงหรืออะไร 
เพราะมีอีกทางนึงคือ ได้เพื่อนใน เว่ยป๋อ ดูให้แล้วนางก็หาที่อยู่นั้นเป็นภาษาจีนมาให้อีกที รอดตายมาได้เพราะมันเป็นภาษาจีน คลำทางกันไปกับเต็ม จนเจอที่อยู่รับตั๋วเรียบร้อย ... 







หาทางกินข้าวเช้าหรือข้าวเที่ยงก็ไม่รู้ เดินทางกลับโรงแรม หลงทางกันพอกรุบกริบอีกที 
ก่อนถึงโรงแรม เดิน เดิน และเดิน นี่ได้ข่าวว่ายังไม่ได้นอนกันเท่าไหร่เลยนะ กลับไปที่โรงแรม จำเวลาไม่ได้แม่น 
แต่โชคดีที่โรงแรมให้เชคอินได้ คว้ากระเป๋าเข้าห้อง มองหน้ากัน นอนกันเหอะ .... งานมีตั้งแต่เย็นไปมันใกล้ๆ เวลานั่นแระ  .... 


หลับไปได้หนึ่งตื่นนนน มีพลังมาขึ้นมาก เดินทางไป Boa'an Stadium ถึงหน้างานก่อนงานเริ่มประมาณชั่วโมงครึ่งเองมั้งๆ 
เราไปกันแบบชิลๆ มาก หลงทางเข้ากันได้อีก 555 .... 





พาตัวเองกับน้องเต็มเข้างาน นี่แบกกล้องไปสองตัว เลนส์อีกสอง เต็มก็มีกล้องเหมือนกัน ก็ได้ยินมาว่าที่จีนไม่ตรวจกล้องงัย 
แบกไปซะ ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าตำแหน่งตัวเองนั่งจะได้ตรงไหน มีความมั่นหน้า เอ้ย มั่นใจส่วนตัวพกไปเยอะมากเลยนะ 555 ล้อเล่น
ผ่างงงงง เครื่องสแกนโลหะเป็นประตูเลยจ้าาาา เหมือนสนามบินเป๊ะ มีเจ้าหน้าที่ยืนเป็นสิบ แถมมีคนนั่งดูกล้องเหมือนที่สนามบินเป๊ะ 
เอาละงัยยยย ผ่านเครื่องสแกนโดนเรียกข่าาาาา เอาแหล่วววววว กล้องตรูว แต่เปล่าเลยยยย 
ไม่พูดภาษาอังกฤษด้วยนะ ชี้ๆ เนี้ยะอะ เอาเข้าไปไม่ได้ ขวดน้ำค่ะ ยื่นให้ไปแบบสมยอมมมม เอออออ เมิงเอาไปเล้ยยยย ตกใจหมดดด แหมะ ... 


ผ่านมาได้ล่ะ เราก็มาหาที่นั่ง บัตรที่นั่งคือ แถวที่ 11 กลางๆ เวที มันก็ไม่ได้เลวร้ายมากเกินไปหรอก แต่ว่า เวทีมันสูงใช้ได้ 
ห่างด้วยนะ มีพวกลำโพง กล้อง โน่น นี่นั่นมาบัง คือพอนั่งลง สงสารคนหน้าสุดมาก อาการต้องเงยมอง 



สิ่งที่ลำบากต่อมาคือเก้าอี้ มันคือเก้าอี้พลาสติกงานวัดผูกไว้ด้วยกันเป็นแนวๆ ไม่ให้ลากไปมาได้แบบอิสระ แต่ มันไม่เกินความสามารถคนจีนหรอก 555 มาถึงที่นั่งจะมีแผ่นโปรเจคไว้ให้
ไม่มีความประทับอะไรในประเทศจีน คนจีน อาหารจีน เพราะฉะนั้นมันเลยจะไม่มีเรื่องเล่าอะไรมาก 555 
มีแต่พองานแฟนมีทอย่างเป็นทางการเริ่ม วินเนอร์เดินออกมาพร้อมชุดสูทกันห้าคน มาในเพลง Empty เปิดตัว หล่อหน่ะ แบบว่ามันหล่อออออ หล่อทุกคนเลยลูกชายแม่ 
ก็เปิดตัวแนะนำตัวกันไป เริ่มการเล่าเรื่อง ประวัติแต่ละคน ก็ว่ากันไป ใช้เวลาตรงนี้ไปชั่วโมงกว่าได้มั้ง เพราะมันจะต้องมีล่ามแปลภาษาจีนด้วยเกือบทุกประโยค 
แต่ถามว่าน่าเบื่อมั้ย ไม่เลยยย มองจนไม่รู้จะมองใครเลย น่ารักดุ้กดิ้กกันหมด คนที่ไปยืนพูดก็พูดไป คนที่เหลือก็ฟังมั่ง ไม่ฟังมั่ง 
ไอ้ไม่ฟังอ่ะไม่ใช่ไร เล่นกับแฟน มองไปเรื่อย โบกมือ เล่นกับแฟน น่ารักมาก แต่ละคน 
คลิปนี้เป็นคลิปที่เต็มถ่ายมาได้ มันเป็นอะไรที่ตลกมากอ่ะ น้องนัมนี่เป็นเด็กตลกมากจิงๆ ดูดิ จีบปากจีบคอเอาซะเหมือนเลย 5555 น่ารัก ... 



หมดการพูด พูด พูด ก็มาเล่นเกมส์จ้องตากับแฟน ตลกอีกละ นี่นึกไปนึกมาเหมือนมานั่งดูคณะตลกอะไรสักสิ่ง 
เวลาที่รอคอยน้องนัมดีเจ เพลงมันตื้ดมากจิงๆนะ สถานที่จิงนี่ ทุกคนลุกยืนเต้นกันเกือบหมดเลย 
ร้องเพลง เต้นๆ แฟนก็สนุกสนาน จนมา encore วินเนอร์หายไปหลังเวที แล้วหลังจากนี้ จะออกมาร้อง Color Ring 
เป็นเพลงที่แฟนจีนจะทำโปรเจคให้ล่ะ แล้วน้องก็ร้องต่อ สอง สามเพลง จบงาน
จะไม่เล่าลำดับเพลงอะไรหรือยัง น่าจะพอรู้กันมาบ้างแล้ว แต่ สิ่งหนึ่งที่ประทับวินเนอร์ก็คือ สายตาน้องๆ มองมาที่แฟนไม่เคยเปลี่ยนเลย 
มองเหมือนเราเป็นคนคุ้นเคย มองเหมือนเราเป็นเพื่อน มองแล้วในขณะที่พูด สายตาก็สื่อความหมายในแบบที่พูด รู้สึกดี แทนแฟนจีนนะ 
ที่เหมือนว่าน้องจะใกล้ชิดกับแฟนจีนขึ้นมาอีกระดับนึง

เล่ามาจนถึงตอนนี้ยังมีเรื่องสนามบินอีกนะ แต่แบบว่า ขอแปะไว้ก่อน .... 555 ดูรูปยาวเลยเนาะ บางรูปอัพผ่านทวิตไปแล้ว
แต่รูปรวมๆ ยังไม่ได้อัพ คงใส่ไว้ที่นี่ละกัน

































 

Create Date : 06 กุมภาพันธ์ 2558    
Last Update : 6 กุมภาพันธ์ 2558 22:17:53 น.
Counter : 543 Pageviews.  

WINNER @ MAMA 2014 in Hong Kong

คงเป็นอีกครั้งที่เข้ามาบันทึกเรื่องราวหลังจากที่ได้เจอน้องวินเนอร์ ... ถูกต้องค่ะ งาน MAMA 2014 in Hong Kong ที่ผ่านมานั่นเอง 
ปีนี้ 2014 เป็นปีที่ยิ่งรู้จักยิ่งรักเธอมาก เพลงมา ! คือ ทั้งหมด 4 ประเทศละนะลูก ... 
สี่ประเทศที่ได้มีโอกาสตามน้องไป มาเลย์ สิงคโปร์ ญี่ปุ่น และฮ่องกง ... หมดละ ปีนี้หมดละไม่ได้ไปไหนต่อละ หมดตรูดงัย ... 555 





อะ มาว่ากันที่งาน MAMA ไปเอาความมั่นใจกันมาจากไหนไม่รู้นะว่า น้องวินเนอร์จะได้ไป จะต้องไป และขึ้นไปรับรางวัลในหัวสมองพร่ำบอกตัวเองแบบนั้นเป็นแรมเดือน 
ทั้งนี้ทั้งนั้น มือก็หงิกกับการกดโหวต เปิดดูผลก็ลุ้นมันไปวันต่อวัน ห่างเท่านั้น ตามเท่านี้ เป็นแบบนี้อยู่ร่วมสองเดือน ... 
จนประกาศซื้อตั๋วงานMAMA ใจก็คิดแค่ว่า ไป! น้องจะไปไม่ไป ก็อีกเรื่องเอาบัตรเข้างานมาก่อน วันแรกของการจองได้เพื่อนที่เป็นคนฮ่องกงจัดการให้ อุ่นใจละได้บัตรละ ... 
หลังจากนั้นก็ลุ้นเข้าไปว่าจะประกาศ คนที่ไปมีใครบ้าง แต่ MNET นี่ก็ประกาศวับๆแวมๆ มาก มีให้ได้ลุ้นอยู่ตลอดดดดดดด
จนมาสุดท้ายอารมณ์คนที่ลุ้น มารู้ว่าวินเนอร์จะไปอย่างแน่นอนก่อนงานเริ่มสองวัน 
งานหน่ะมี วันที่ 3 ธันวา มีรูปวินเนอร์ไปสนามบินบอกว่า บินไปฮ่องกง วันที่ 1 นี่อยากจะเอาระเบิดไปปาตึกวายจีมาก โหยยยย ให้ลุ้นจนหยดสุดท้ายจิงๆ 

น้องบินไปฮ่องกงก่อนสองวันพร้อมน้องเด็กดับเบิ้ลบี ในวันนั้น เห็นมิโนแลดูป่วยมาก ก็คิดว่าน้องจะไหวมั้ยน่าา 
เอาละไปถึงแล้วก็พักบ้าง ซ้อมบ้าง คิดว่าน้องคงดีขึ้น หึ แต่เปล่าเลย มีแฟนแอคออกมาจากฮ่องกง ว่า วินเนอร์เพ่นพ่านในห้างช้อปปิ้ง 
แต่ก็ไม่มีมิโนนะ ตอนแรกก็ห่วงว่า น้องน่าจะพักไรงี้ แต่ไม่มีบอกว่า มิโนออกมาด้วยก็เบาใจไป 


พอไปเห็นสถานที่จิงโรงแรมที่น้องอยู่ที่ฮ่องกงก็บางอ้อเลยละ มันคือโรงแรมที่ติดกับห้างแบบเดินหากันได้ ถ้านึกภาพตามแบบที่ไทยก็ เซนทาราอ่ะติดเซนทรัลเวิร์ดยังงัยอย่างงั้น ... 
มาแล้ว วันเดินทางของเรา นี่เฟลไปละงัย ... เพราะตอนแรกคิดว่าจะไปเจอน้องในเกท เลือกเดินทางวันที่ 2 กลับวันที่ 4 แต่พอวินเนอร์ไปวันที่ 1 หมดดด ชีวิตหมดกัน แบบ เฟลมาก หมดอาลัยตายอยากทันที 

แต่คือวันที่ไป มีน้องที่เป็นแฟนอซ ไปด้วยคน นี่เค้าก็บอกว่า อซ มาตอนนั้นตอนนี้ 
คือห่างจากที่เวลาเราแลนด์ไม่กี่ชั่วโมงอ่ะ รอก็รอ รอดูชานยอลซะหน่อย คือ ในอซ นี่ชอบชานยอลงัย 555 แต่พอรอน้อง อซ โอ้ย ไม่เอาอีกแล้ว แม่ๆ อซ โหดมากกก 
แฟนคลับที่โคฟเป็นแร้ง ได้เหมือนมากกก ... ล้มกันต่อหน้าต่อตาไม่มีใครช่วยใครด้วยนะ คือไม่ได้กะตั้งหน้าตั้งตาถ่ายรูปอยู่แล้ว ก็แค่จะลองสัมผัสบรรยายการตาม อซ ดูบ้าง 
สายตาก็มองหาแต่ชานยอล เดินตามน้องไปใกล้อยู่ด้านหลัง หูน้องกางจิงๆ ฮ่าๆ ซิวหมิ่นกับพี่อี้ ที่เห็นคือ น่ารักมากกก ประทับใจซิวหมิ่นมาก น้องน่ารักเหมือนตุ๊กตาเลยมองไม่เบื่อ 
ส่วนพี่อี้ คือหล่อออออ หล่อจิงๆนะ อ่อ อีกคนก็จะเป็นจงแด ตัวจริงๆ จงแดออร่ามากกกกกก พอเหอะ เรื่องอซ หยุดไว้เท่านี้ 555555 ในสนามบินวันนั้น เห็น อซ สิบคน ซิสต้าร์ แอลลี่ แล้วก็ ไอยู

เรียบร้อยเสร็จสรรพ ไปหาที่พัก ไปฮ่องกงไม่หลงนี่ คือไปไม่ถึงนะ ก็หลงกันกรุบกริบๆ เอาของเก็บโน้นนี่นั่น 
ที่นี่ก็แยกกันกับน้องที่เป็น อซอ เราตัดสินลองไปหาน้องกันที่โรงแรม ที่บอกว่า น้องมีงานก่อนหน้านั้น ... 
ยืนรอหน้าโรงแรมที่มีติ่งฮ่องกงรออยู่เป็นจำนวนนึงพอสมควร ไม่เห็นใครหรอก เห็นที่แบบขัดๆ ถนัดตานี่คือ ป๋ายาง

เชื่อป่ะเสียงกรี๊ดดดดดด ถล่มถลายยังกะ จีดราก้อนนนน กี๊ดกันแบบหูแตก แล้วมีบอก ซาจิงนิมซารางแฮ เออนะติ่งฮ่องกงก็แปลก 
ไปติ่งทำม้ายยยยย ซาจังนิมเนี้ย เราควรเอาอะไรสักสิ่งปาหน้านะ .... 555 
อันนี้หน้าโรงแรม สักพักได้ยินเสียงกรี๊ด มาทางข้างโรงแรมที่เป็นทางเชื่อมกับห้างแล้วมีแฟนๆ วิ่งกัน วิ่งกันแบบอุตลุดมาก 
นี่ก็วิ่งไปเขา แล้วก็มานึกได้ วิ่งทำไมวะ ใครก็ไม่รู้ ไม่เห็น วิ่งไปสามก้าวหยุด กลับมาทีเดิม
พอมาดูทวิตเตอร์ "คังซึงยูนนนนนนนนน" กรูวจะบ้าาาาาาาาาาา วิ่งไปร้าววววว หยุดทำไม คิดแล้วจะอยากตบกะบาลตัวเองนัก 
ไม่งั้นก็จะได้เห็น ยุนนี่ เฮ้อออ ฟาวววว งานนี้ฟาวววล์ไปอี๊กกกกก เริ่มต้นมาแบบไม่สวยหรูเลยซินะ ... 
กลับโรงแรมซ่อมร่าง วิ่ง ยืน เดินมาเกือบทั้งวัน แทบตาย นอนแต่หัววันเลยวันนั้น สลบเป็นตายมาก


ทีนี้ มาเชคมาตรวจหลุมที่เราจะลง มันคือหลุมติดกับเมนสเตจแล้วก็สเตจตรงกลาง แล้วหลุมที่น้องๆ ศลป ไปนั่งมันคืออีกหลุม ... 
ฃเฮ้อ ก็ทำใจ ไม่เป็นไร งานนี้งานแรก วางแผนมักจะมีผิดพลาดบ้าง โอกาสที่จะเห็นวินเนอร์ก็ลุ้นเอาว่า เผื่อน้อง perform ก็ต้องได้เห็นบ้างล่ะ ... 
เช้าของวันงานก็รีบๆตื่นเพื่อไปงานแต่เช้า ไปทำไมแต่เช้าก็ไม่รู้นะ ฮ่าๆ แต่ก็มารู้ว่าพีเอม ก็บินมาถึงในวันงานนี่ล่ะ 
ทีนี่เพื่อนฮ่องกงไลน์มาบอกว่า มีการแจกบัตรเข้างาน Red Carpet นะ ให้ไปลองหาดูแบบ มีจำกัดและ First come first sevre เอาวะ ไปก็ไป 
กำลังจะเดินดุ่มๆ ไปหา คือ เราไปลงรถบัสที่สนามบินงัย มันจะติดกับฮอลล์ที่มีงานพอดิบพอดี ไม่ได้ไกลกันมาก แล้วพอเดินมาจะหาทางไปฮอลล์ 
ก็มาเห็นว่ามีฮอตเทสจำนวนไม่น้อยรอพีเอมอยู่ เอ้าจะเดินผ่านไปก้อกระไร รอน้องซะหน่อย อากาศวันนั้นคือเย็นกว่าที่ไทยเยอะ แล้วยืนข้างนอก ลมเย็น หนาวใช้ได้ ขนาดขี้มูกยืดอ่ะ 
รอเป็นชั่วโมงอยู่เหมือนกันนะ กว่า พีเอมจะออกมา ... ถ่ายไม่ได้ดีเท่าไร เพราะว่ายืนห่างอยู่ขนาดว่ามีเก้าอี้ที่พกไปด้วยจากไทยเหมือนเดิม 555 สรุปได้รูปพีเอมมานิดหน่อย 

ทีนี้เรียบร้อยรีบบึ่งไปที่ฮอลล์จัดงานมาม่า ต่อแถวลุ้นบัตร Red Carpet ได้มาด้วยข่าาาาาา บัตรฟรี ก็เข้าใจว่า เราต้องเห็นน้องชัดๆก่อน เข้างานแน่ๆ ลุ้นมาก ตื่นเต้นมากกก 
พอได้บัตรมาก็เดินทำภารกิจฟิชโช่แจกแบนเนอร์บ้านของไทยยูเนี่ยน งานนี้ได้เจอน้องอินเคิลคนใหม่ น้องมายด์ 
น้องอินเคิลไทยที่ไปเจอในงานต่างประเทศนี่จะสะสมขึ้นมาใหม่ทีละงานสองงาน ฮ่าๆ 
เราเดินมาหาที่ทางเพื่อแจกแบนเนอร์ แล้วเดินไปเดินมา ทาโบลอปป้า ผ่านหน้าข่าาาา จะทำไรนอกจาก ตะโกนเรียกโบกมือให้ 
ทาโบลอีกละนะ หมู่บ้านเรา หนีไม่พ้น พี่คนนี้จิงๆ เสร็จเดินมาไม่ไกล MPD ข่าาาาา ก็แต่ ไฮ MPD บะบ้ายกันไป 
นี่ก็แยกกับน้อง เพื่อ ฮอลล์ Red Carpet ต้องละทิ้งหน้าที่แจกแบนเนอร์ไว้กับน้องแพม น้องมายด์ สองคนนี้ทำหน้าที่ดีมาก 
จนกล้อง MNET มาถ่าย ฮ่าๆ ก็ไม่รู้จะได้ออกอากาศหรือเปล่าลุ้นกันไปเนาะเรา 

มาถึงฮอลล์ Red Carper เปิดให้เข้าเท่านั้นละ มหกรรมเบียดเสียดก็เกิดขึ้น นี่คือจะไม่ยอมร่วมหลุม ร่วมงาน รวมร่างกับแม่ๆ อซ อีกแล้วนะ 
น่ากลัวมากกกกกกกกกกก ไม่ไหวมาก โหดมาก 
แต่ละคน ด่ากันจะเป็นจะตาย ภาษาอะไรก็ขุดๆ กันมาด่าใส่กัน ก็ไม่รู้ว่าด่ากันไปรู้เรื่องมั้ย 
ตบตีเบียดเสียดกันไป นี่ก็ไม่ไหวยืนไม่ไหวมาก แล้วมันมีแววว่าวินเนอร์คงไม่ได้ขึ้นเวทีนี่ แน่ๆ หมดกัน ชีวิต เฟลอีกรอบ 
ไม่มี ไม่เห็นวินเนอร์แม้แต่น้อย เห็นแต่ในจอ แต่ในฮอลล์ Red Carper วันนั้น ได้ดู performance BTS AOA เห็น MC 
เห็นดาราโน้น นี่ นั่น เยอะแยะเต็มไปหมด ล่าถอยเมื่อเห็นสมควรแก่เวลา เข้างานจิง ... 
ไปลงหลุม โอ้ยยยย อยากจะร้องไห้ ไกลจากที่น้องนั่งเก้าอี้กัน แบบไกลมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก น้ำตาแทบร่วงงงงง นี่กรูวมาทำอะไรตรงนี้
แล้วงานแบบพอปิดไฟก็มืดเอามากๆ ถ่ายรูปได้แบบ ยากมาก ไม่สวยเอามากๆ แบบ ท้อสุดละงานนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่มีการตรวจกล้องคือฟรีมากในการถ่าย 
แต่ตำแหน่งไม่ได้ แสงไฟ มันก็เป็นอุปสรรคใหญ่เอามากๆ ที่ทำให้ถ่ายรูปวินเนอร์มาไม่ได้อย่างใจเลย งานนี้กับวินเนอร์ถือว่าเฟลมากอีกงาน ยืนไปมาๆ 

งานเริ่ม แล้วแบบ ไม่กี่นาที ประกาศเลย วินเนอร์ไปรางวัลศิลปินหน้าใหม่ ... เฮ้ยยยยย เร็วขนาดนี้เลยหรอ ได้แล้วหรอ อีกใจก็คือ ก่อนประกาศผลอ่ะ 
คนร้องตะโกนกันดังมากในฮอลล์ วินเนอร์ ๆ ๆ ๆ แบบลุ้นมาก พอประกาศแล้วได้นี่นะ คือได้มองน้องด้วยตาตอนเดินมารับรางวัล 
ถึงแม้ว่า ยุนนี่จะเดินมาสุดท้าย แต่หน้าตาที่ยิ้มกับชุด หมวกที่เห็นคือ น้องยิ้มด้วยความดีใจ 
มันทำให้ยิ้มตาม ส่วนคนอื่นๆคือ แป๋วเดินมาก่อน แล้วก็เดินตามๆกันมา น้องนัมดูไม่ได้อ้วนแบบในรูปหรอก เหมือนน้องผอมลงมาหน่อย ปุ้งปุ้งของแม่ มันน่ารักมาก วันนั้น 
แล้วตัวเองก็พยายามจะมอง จะถ่ายรูป จะลุ้น จะดีใจ มันปนเปกันไปหมด แต่ถามว่าลึกๆ คือดีใจ เราเป็นส่วนนึงที่ทำสำเร็จ 
มันเป็นรางวัลที่อินเคิลทุกคน พยายามและตั้งใจทำเพื่อวินเนอร์ของเรามากๆ ภูมิใจกับวินเนอร์นะ ที่มีวันนี้ ภูมิใจกับน้องที่มีอินเคิลที่รักน้องและพร้อมที่จะทำอะไรต่างๆ เพื่อน้อง ... 
ตอบตามความจริงว่า แทบไม่เห็นตอนน้องพูดตอนรับรางวัล แต่สิ่งที่ได้ยินชัดเจนทั้งในหูและในใจคือเสียงยุนนี่ที่บอกว่า 


INNER CIRCLE I love you so muchhhh อู้ยยยยย กรี๊ดซิค่ะ รออะไรอยู่ ....







































ทีนี้พอหลังจาก น้องรับรางวัลก็มาลุ้นอีก ว่าน้องจะได้แสดงมั้ยตอนไหนยังงัย ก็ไม่รู้เลย ... ปวดห้องน้ำก็ไม่กล้าไปเข้า ยืนรอมันไปแบบนั้น 


จนนาทีที่รอมาถึง อินโทร Empty มา ... 

แล้วแบบเดินมาจากโน้นนนน เวทีน้อยๆ ฝั่งโน้น แล้วพอมาเวทีกลาง น้องแทบหันหลังให้แทบทุกคน 
โอ้ยยยย แบบ ประสาทจะกินนนนนน จะถ่ายรูปยังงัย ไฟก็มืดไปอี๊กกกกกกกกก 
เก้าอี้ก็ยืนแล้วยืนอีกแทบไม่เห็น คนแถวๆหน้าก้อหนาตามาก พยายามปีนป่ายยืนหาที่ลงกันไป 
มันจะได้จังหวะแค่ตอนที่น้องสลับกันหมุนมายืนแถวๆที่เรายืนอยู่อ่ะ กดถ่ายๆ ไปเท่าที่ทำได้ ... 
สามนาทีที่ perform คือเหมือนจามอ่ะ โอ้ยยย ทำไมมันเร็ว มันมาไวไปไว แบบนี้ฟร่ะ ... แบบวันนี้เป็นวันที่ไม่ดีงามกับวินเนอร์เอาซะเลย ... 
แต่หูที่ได้ฟังสด ตาที่ได้เห็นน้องแสดงบอกเลยว่า วินเนอร์ทำได้ดีมากๆ ร้องสดได้ดีมาก
จริงๆ แล้ว Empty เป็นการเพลงที่เรียบเรียงทำนองใหม่นิดหน่อย มันแบบรู้สึกแปลกใหม่มากเหมือนกันนะ ... ปลื้มอะ
หมดจบไป ... แล้วก็คิดว่า วินเนอร์จะมาอีกมั้ยนะ ก็ได้แต่ลุ้นๆ รอๆ กันไป 



























































































































































































































ขอเวลาไปเข้าห้องน้ำแปร้บ งานมันสามชั่วโมงกว่า แค่ยืนขาก็แทบลาก ตอนออกมาเพื่อมาเข้าห้องน้ำ เดินออกมาจนทางออก เจอะกับกุ๊กจู รูมเมท 
เราไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้แสดงท่าทางกรี๊ดกราดอะไร การ์ดเท่านั้นก็ไม่ได้กั้นอะไร คือนางก็เดินผ่านหน้าไปแบบเฉียด ลมหายใจแทบรดต้นคอ นางใส่น้ำหอม หอมมากกกก 
แล้วเราก็ต้องเดินตามไปทางเดินกัน แบบ หลายสิบเมตรเหมือนกัน จะบอกว่าจิงๆ กุ๊กจู นางก็ดูเป็นคนที่สวยนะ แต่นางเป็นตลกงัย ... 

แยกย้ายไปเข้าห้องน้ำหาน้ำกิน กลับมาเข้างาน ดูแสดงโน้น นี่ นั่น คนนั้้น คนนี่ ปวดฉี่อีกละ ออกมาอีกรอบ คราวนี้เจอจังๆ โฮย่า อินฟินิท แบบโฮย่าาาา เฉียดหน้า ไม่รู้จะทำไง 
ก็เลย ไฮ โฮย่า โฮย่าก็แบบหันมาโบกมือให้แล้วก็ ไฮ กลับ ... 
อืมม ก็ กงงอยนะ แบบ ไม่ได้เป็นแฟนแค่รู้จักเฉยๆ ทำไม โมเม้นท์แบบนี้มันไม่เกิดตอนที่วินเนอร์มันออกฉี่มั่งว้าาาาา คิดละเสียดาย 


ดูงานไปเรื่อยๆ จนจบ มิโน ได้ออกมา join เวทีใน Born Hater กับ เพลง Friday ของ ไอยู คือดีใจกับมิโนมากๆ มาเพื่อแรป แล้วน้องก็ได้โชว์ความสามารถที่น้องมี 
เชื่อเหอะว่าเมมเบอร์คนอื่นไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก น้องๆ ผลักดันกันให้ทุกคนได้ทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด 
เราก็ได้แค่ปีนเก้าอี้ ดูโน้นที่เวทีฝั่งนั้นเป็นพักๆ ไป ... 








































สิ่งที่จะเล่าต่อไปจากนี้ จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็แล้วแต่จะอ่านและแปลความหมายนะคะ 
เรามีแบนเนอร์บ้านยูเนี่ยนอยู่ที่ตัว สาม สี่ ห้าผืนนี่ละ ... ทีนี้ จุดที่ยืนดูเนี้ยะ เลือกที่จะพิงกำแพงกั้นที่ติดกับทางเดินระหว่างพื้นด้านล่างกับชั้นบน 
ทีนี้มันก็จะมีที่ว่างๆ ให้พวกสตาฟมายืน การ์ดเดินไปเดินมา ... ยืนไปยืนมา หันไปเห็น เมเนน้องวินเนอร์ ตอนแรกไม่แน่ใจ หันไปอีกที เมเนน้องแน่ๆ จำได้ ... 
ทีนี้จะทำยังงัยเพื่อความมั่นใจว่า เมเนน้องจิงๆ ควักแบนเนอร์บ้านยูเนี่ยนออกมา เพื่อหวังว่าเมเนน้องจริงจะต้องรีแอคอะไรสักอย่างซินะ เรายืนใกล้กันมีรั้วเหล็กคั่นแค่นี้ 
นางจะต้องเห็น ... นี่ก็เอาออกมากางๆ ไปๆ มา เมเนมองค่ะ กับผญ อีกคนที่คิดว่า น่าจะเป็น โคดี้นูน่าของน้อง นางสองกระซิบกระซาบและมองที่แบนเนอร์ ... 
เอาละงัย อีนี่ มั่นใจละ ว่าใช่แน่ๆ ก็เลย แบบยิ้มพยักหน้าไปหาเมเน แล้วก็ พึมพำกวักมือเรียก แล้วก็บอกว่า Plese give this to WINNER ... pleaseeeee แบบ 
ทำให้น่าสงสารเข้าไว้ พร้อมยื่นออกไป โคดี้นูน่าหันไปยิ้มกับเมเน แล้วผลักเมเนออกมารับ นางก็เดินก้าวมาสามก้าวแล้วมารับพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร 
เราก็ Thank  you ,,, thank you so much แล้วก็ จบกันไปหันไปดูที่เวที แต่ก็แอบหันไปมองเมเนเป็นพักๆ นางกางแบนเนอร์เพื่ออ่าน 
มันเขียนว่าอะไรหนึ่งรอบ กางอีกรอบแล้วเอามือถือถ่ายไว้ ไอ้ตอนนี้หันไปเห็นพอดี อยากจะกรี๊ดดดดดดดดดดดดด 
แบนเนอร์ถึงมือน้องมั้ยมันอีกเรื่อง แต่ แบนเนอร์นี้ วินเนอร์ต้องเห็นแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

กรูวทำสำเร็จแล้วววว มโน เต็มสิบขั้นอ่ะ บอกเลย ... 5555 คือยังงัยก็ได้ ก็ลุ้นแทบอะ บ้านยูเนี่ยนเต็มที่มากๆ กับแบนเนอร์นี้ 
ทำเพื่อไปแจกให้อินเคิลที่มีส่วนร่วมในการโหวต แต่การที่ ส่งให้ถึงมือวินเนอร์ผ่านเมเน นี่ มันเป็นเรื่องเกินคาด .... 


เอาเป็นงานวันนั้นได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างสิ่งที่ประทับใจก็คงเป็นพฤติกรรมของวินเนอร์กับรุ่นพี่ทั้งหมดบนเวที น้องๆทำตัวดีมาก 
จนพวกเราไม่ต้องเป็นห่วงกันเลย สนุกสนานเฮฮาตลอดงาน ย้ำว่าตลอดงาน มีแว้บเดินไปเดินมาบ้าง เพราะบางทีมองไปไม่เห็นวินเนอร์นั่งอยู่
เห็นก็นั่งไม่ครบห้า ก็คงจะล้าๆ บ้าง เพราะเล่นให้วินเนอร์นั่งบนแท่นเกือบตลอดงาน ตั้งแต่ต้นยันจบ 555 






























































































































คิดว่ามาต่อให้จบไปในบล้อคนี้ดีกว่า ... ฮ่าๆ จริงคือขี้เกียจ ... 
วันกลับมาแล้วค่ะ เราก็ต้องกลับไทย น้องก็ต้องกลับเกา ... ไปสนามบินมันแต่เช้าาาา วินเนอร์บินตอนไหนไม่รู้ 
ตัวเองอะบินเย็นเลยยยยย ไปเฝ้ารอในเกทแต่เช้าด้วยเหมือนกัน 

รอแล้วรอเล่า จนมารู้ว่าไฟล์ทน้องประมาณนี้ เกทนี้ที่น้องจะต้องมาขึ้นเครื่อง 
น้องวินเนอร์เดินออกมาจากลิฟท์ชั้นสอง ตอนนั้นพี่ฮุนเดินนำมาคนแรกเลย ชัดเจนคาตาแล้วก็มองไม่เห็นคนอื่น 555 
คือแฟนที่ไปรอไม่ได้เยอะมากจนเบียดไม่เห็นอะไรหรอก เพียบแต่นี่เป็นครั้งแรกกับการถ่ายสนามบินขากลับน้องในเกท
วิ่งไปวิ่งมาก็วนเวียนจับจังหวะไม่ได้ ไอ้น้องเราก็ขายาว ก้าวกันยาวไปๆ เดินลิ่วเข้าห้องรับรองไปในทันที
มิชชั่นเราจิงๆ ยังไม่จับ ยังมือตุ๊กตาหมีของน้องมายด์ที่จะส่งไปหาพี่ฮุน นี่ก็ยื่นให้พี่ฮุนนะ แต่น้องไม่รับ น้องหันมามอง
แล้วทำหน้าแบบรับไม่ได้ไรงี้ ... เดินดิ่งเข้าห้องไป ไม่เป็นไร เรามีผลัดสอง ... ส่งต่อให้น้องเต็มพาน้องตุ๊กตาหมีและขนมเบนโตะในถุงกระดาษน้ำตาล
เต็มขึ้นเครื่องไปเกาหลีพร้อมน้องวินเนอร์จากฮ่องกง คือไปไฟล์ทเดียวกัน เต็มยื่นถุงนี้ให้พี่ฮุน บนเครื่อง และ พี่ฮุนก็ถือไปจนถึงเกาหลี 
บรรยายเรื่องนี้เพิ่มเติม อ่านได้ที่บล้อคน้องมายด์  http://minododo.blog.fc2.com/blog-entry-34.html 


















































































































































ส่งน้องกลับเกาหลี เรียบร้อยแล้ว ใจหายนิดหน่อย ... แต่ก็คิดว่า ยังมีวันข้างหน้า ที่เราจะต้องได้เจอกันใหม่ ... 
เอนทรีนี้จบลงอย่างสมบูรณ์เย้ ... ขอบคุณนะคะที่ตามอ่านกันมา ... เป็นเรื่องราว ที่อยากจะแชร์ อยากให้มารัก มาสนับสนุนวินเนอร์ของเราต่อไปเรื่อยๆ 


เจอกันใหม่ ครั้งหน้า .... เมื่อไหร่ดี 55555 บะบาย 






 

Create Date : 17 ธันวาคม 2557    
Last Update : 18 ธันวาคม 2557 21:49:53 น.
Counter : 1283 Pageviews.  

YG Family 2014 Galaxy Tour : Power in Singapore Part II

มันคงถึงเวลาที่จะมาต่อพาร์ทสองของ วายจีคอนแฟม ( เรียกเป็นชื่อเล่น แบบนี้ละกัน ) มีคนรออยู่มั้ย คงไม่มีซินะ 555

ใช้เวลาเรียบเรียงความทรงจำอยู่หลายวันมาก 555 ( เอาจิงๆ ป่ะ คือ ลืม ) มันมีอะไรเข้ามาเยอะมากกกก ที่เกี่ยววินเนอร์เนี้ยะ 

จากพาร์ทแรก อย่างที่เล่าว่าวันแรกไล่เรียงจากสนามบินมันฟินเฟ่อยังงัย ... มาต่อกัน ยังมีรายละเอียดในวันแรกที่ยังไม่ได้เล่า ... 
จากมาสิงคโปร์วันแรกที่เราได้เจอน้องคนไทยที่ไปติ่งคนเดียว ที่สนามบิน "เต็ม" เลือกบัตรระดับ level high class ก็เรียกให้เว่อร์ไป 
บัตรที่เต็มเลือกนั้นจะรวมการเข้า sound check ของศิลปินก่อนมีคอนจริง
ในรายละเอียดไม่ได้บอกว่าใครจะมา ใครจะไม่มา แต่ ถ้าเราคิด เราก็จะคิดว่า เอ้า sound check ก็ต้องมาหมดดิ 
ไหนๆ ก็จะมีคอนแล้วงัย แต่เอาจริงใครจะมาไม่ใครไม่สนละป่ะ ขอมีวินเนอร์
ส่วนมายแก้งค์เงินไม่ถึง ได้แต่นั่งเกร๋ๆ แถวคอนนั้นละ ถามว่าร้อนมั้ย มันร้อนมากกก อากาศย่ำแย่พอๆกับบ้านเรามาก สิงคโปร์เนี้ย 
หลังจากเสียเงินค่าของหน้าคอนกันไป ก็ไม่รู้จะไปไหนเดินมาเดินไป ไปที่นึง ทำไมคนเยอะ ... ทำไมมีคนรอ เหมือนรออะไร
ก็เข้ามาตาลิ่วงัย เราก็ตามเค้าไป ... สักพักดูแววแล้วเป็นทางเข้า back stage ของ ศลป นั่นนนน อาการเหมือนที่มาเลย์ 
โอเคได้เลย ใครยังไม่มาก็รอลุ้นเห็นกันก่อนจาก back stage entrance นี่ละวะ 
นั่งรอกันมันกันไป ไถไทม์ไลน์ไปเรื่อย เอ้า sound check เริ่มแล้ว ... แต่สักพัก ในไทม์ไลน์ทำไม มีหน้าป๋ายางมาปรากฎ มีงานอะไรสักสิ่งที่สิงคโปร์
ป๋าคนเดียวไม่พอเหน็บเอา CL กับ GD ไปด้วย นี่ไม่เท่าไหร่ สักพักเห็นรูป วินน่ออออ เอ้าเฮ้ยยย ไปกันหมดห้าคนเลยยยย แล้ว sound check ล่าาาา 
เราได้ยินเสียงในฮอลที่แสดงคอนรอดมาเป็นพักๆ เอาจริงฟังไม่ทันว่าเพลงใคร ใครร้อง ใคร sound check อยู่ 

นั่งรอไปเรื่อยๆ แบบเรียกได้ว่าไม่มีจุดมุ่งหมาย เพราะมันยังไม่ถึงเวลาคอนจริงๆ 
สักพักทุกคนขยับด้วย หันไป เอ้าาาา พี่ท้อปปป แทยังงงงงง เอ้าาาาา จีดี บิ้กแบงค์มั้ยยย ที่เดินเข้าไป หันไปดูกับตา ทำไรไม่ทันเลย
ระยะก็ไกลอยู่แต่ว่าเห็นด้วยสายตาก็ฟินนะ แบบเห็นก่อนเข้าคอนงี้อ่ะ
รอไปอีกสักพักแระะะ มาแล้ววว ลูกแม่มาแล้ววว วินเนอร์ข่าาาาา เดินนำหน้าแบบนี้มันต้องเริ่มด้วยน้องนัม น้องๆ ก็ยังแต่งชุดหล่อๆ ที่ไปงานกับป๋ามาเมื่อก่อนหน้า
ได้เห็นน้องวินเนอร์ก่อนเข้าคอนครบห้าคน ฟินป่ะ ฟินไปดิ๊ ... หันมาหาแฟนโบกไม้โบกมือให้ด้วย ไม่ได้เดินลอยเข้าไปอะ เราฟิน... ถ่ายไรไม่ทันหรอก มาไวเคลมไวตลอด

แต่ผู้ที่จ่ายเงินค่าบัตร sound check ถึงกับร่ำไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือดดด 555 
เพราะพอเราเห็นน้องๆ เข้าทางหลังเวทีไปแล้วนั่น น้องเต็มก็เดินมาหา ไม่ใช่เต็มคนเดียว ได้เจอน้องอีกคน คือ น้องแพม 
เรื่องราวที่เล่าเจอเมื่อกี้ก็บอกเล่าให้น้องฟัง อาการเต็มแบบเหมือนคนเบื่อนั่งเขี่ยดินเล่น แพมนี่ร้องไห้เลย เพราะน้องสองคนนี้เข้าไป sound check แล้วไม่เจอวินเนอร์
แต่น้องฟิน Epik High ระดับแมกซ์เลยนะเออ ส่งบิลไปเก็บเงินที่พี่โบล !!!

จากนั้นเราทั้งห้าก็ทำความรู้จักกันและกัน เต็มกับแพมเดินกอดคอกันร้องไห้ เอ้ยยย ไม่ช้ายยยย เดินไปซื้อกู๊ดหน้าคอนเพิ่มเติมเป็นการฆ่าเวลา 
ก่อนถึงเวลาเข้าคอน เราก็แยกย้าย มายแก้งค์ยังคงเหนียวแน่นไปด้วยกันสามคน เพราะบัตรวันแรก คิวอยู่ท้าย ท้ายที่สุด ... เต็มกับแพม คือพวก vip 
พอหลังจากจบคอน เราก็มารวมกันอีกที กลับโรงแรม นัดแนะกันอีกรอบ พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า ... 

เราโชคดีที่ได้ข่าวว่า วินเนอร์จะมีงานนอกสถานที่เป็น Meet&Greet ที่ Samsung จัดให้ เอางานเปิดแบบนี้ มีหรอ เราจะพลาด
ก็ไปซิไป ... แถมสกิลติ่งที่มีติดตัว ติดเก้าอี้พับไปด้วยข่าาา แล้วมันตลกมาก แบกไปคอนต่อ 555 
นั่งรอกันไป จองที่กันไป พอเอาเข้าจิง เวลาวินเนอร์มา แยกย้ายกันทำมาหากินมาก แยกกันไปคนที่คนละทาง ... ข้าวของสำภาระวางมันไว้งั้นแระ 555 
น้องมาเร็วเคลมเร็มมากกกก รับรู้ถึงพลังของการนอนไม่พอของพี่ฮุนมากๆ เหมือนเพิ่งจะแงะน้องออกมาจากเตียง ... 
น้องมาถึงงาน ก็ทักทายและแนะนำตัวเล็กน้อย ก็วิ่งเข้าไปในช้อป ถ่ายรูปๆ กับสื่อละมั้งนะ 
แล้วน้องก็ออกมายืนบนเวทีใหม่ MC ก็สัมภาษณ์ไปถึงงานคอนเมื่อวานเป็นงัย สิงคโปร์เป็นงัย ได้กินอาหารมีชื่อที่สิงคโปร์หรือยัง
อาคังออกเสียง แบบ accent มาเต็มเหมือนเดิม Yes !! Chilly Crabbbb น่าร้ากกกกก จบการสัมภาษณ์เข้าสู่ช่วงเวลาของ ผู้โชคดีที่จะได้ลายเซนต์ของน้องๆ
สุดท้ายก็ถ่ายรูปกับแฟน 
เอาเข้าจิงรวมเวลาทั้งหมดที่วินเนอร์มาปรากฎตัวเนี้ยะ ไม่รู้ว่าถึงสามสิบนาทีหรือเปล่าเลยนะ คือมันสั้นมาก มาไวไปไวมากอะ 
ถ่ายรูปลำบากยิ่งกว่าในคอนนน อุตส่าห์มีเก้าอี้จากไทยไป ไปแพ้ราบคาบกับไม้เซลฟฟี่ เกลียดดดดด ใครเป็นคนคิดไอ้ไม้บ้าบอนี่มานะ ... 

มะ มาดูรูปดีกว่า 

น้องนัม เป็นเด็กตลก ... ส่วนนี้เป็นรูปที่มาจาก Meet & Greet 



















เรามาต่อกันกับคอนเสิร์ต ในคอนวันที่สองนี้ เป็นวันของการพลัดพรากกกก น้องอีกสี่ไปทางซ้ายเวที อินี่คนเดียวได้มาอยู่ทางขวา
ตอนรอยังไม่เท่าไหร่ แอบซ่อนกล้อง สบายยยย คิดว่ารอด ยัง ยังไม่พอ มีเก้าอี้พับอีกสองตัว ตายห่านละ ลืมมม 
เค้าจะให้เอาเข้าไปมั้ยเนี้ยะ ไม่อยากฝากของงัย ... ถามคนที่ต่อคิวด้วยกันชาวสิงคโปร์ นางบอกว่า โอเค ไม่มีปัญหาหรอก เอาเข้าไปได้ 
จะเชื่อได้มั้ยน้อ แต่ก็ เนียนๆ สะพายไป โอ้ยยย ตรูเชื่อเลย รอดดดด ฮ่าๆ สนใจเก้าอี้ยิ่งกว่ากล้องอีก 
แบบต้องเปิดให้การ์ดดูว่ามันเป็นเก้าอี้นะ แต่เค้าก็ไม่ถามนะ ว่าจะเอามาทำอะไร 555 

พอเดินเข้าไปคอนเลือกจุดยืน ... เอาละงัยเปล่าเปลี่ยวมาก ... สู้ด้วยตัวเองซินะงานนี้ ใกล้เวทีไป้ จะแอบถ่ายยังงัยให้รอด 
โดนสาดส่องไฟตลอดคอน เพราะอิคนข้างๆ มันจับมือถือถ่ายตลอดเวลาาา แต่พอเวลาเรางัดกล้องใหญ่ เลยอยากเอาเลนส์ไปกระแทกหัวมัน 
นี่เราให้มันฮาๆนะ ไม่ได้ทำจิงๆ 555 แบบหมั่นไส้ ยกมือถือ จนโดนสาดไปกันอยู่ตรงนั้น ทำเอาตัวเราเองเกือบไม่รอด ... 
จะบอกว่าถ่ายยากมากกก อยากจะร้องไห้ ไม่มีคนช่วยดูงัย ยืนคนเดียว ... 

เอาว่ะ ไม่ได้ช่างมัน ยืนเต้น แหกปากร้อง โบกแท่งไฟมันคนเดียวนี่ละ 555 ขำ เหนื่อยนะนั่น ไม่ใช่เล่นๆอ่ะ ยืนดูคอนกว่าสามชั่วโมงคนเดียว ... 

มาถึงเวลาที่สายตาติ่งละทิ้งจากการ์ดก็งัดกล้องออกมาเป็นพักๆ แต่ทั้งหลายทั้งปวง มันมาได้ช่วง encore จิงนะ ระหว่างคอนนี่ ถ่ายยากมากกกกก


เหตุการ์ณที่ไม่คาดฝันมันเกิดขึ้น " พี่ฮุนตกเวที " สาบานได้ว่าคนที่อยู่ในคอนที่ไม่อยู่ในองศาที่เห็นเหตุการ์ณ เราไม่รู้เลยยยย 
ไม่รับรู้เลยว่า มีคนตกเวที เห็นนะ ว่ามีคนเดินไปมุง ตอนแรกยังคิดว่า พี่ฮุนทำมือถือตกหรือเปล่า เพราะแต่ละคนชะโงกไปมอง 
เหตุการ์ณนี้ มารู้มาเห็นหลังคอนจบหมดแล้ว มันไม่ขำเอาซะเลย พี่ฮุน แม่ขอโทษที่ตอนแรกยังขำขำอยู่ พอมาเชคจากรูปที่ถ่ายมา
มิโนไม่เดินไปไหนเลยยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน จนเห็นพี่ฮุนขึ้นเวทีมาได้ ถึงเดินไปไหนมาไหนได้
แล้วดูสายตาอาคัง แบบเป็นห่วงเมมเบอร์เอามากๆ แต่ show ก็ต้อง go on 









พอพี่ฮุนขึ้นเวทีมาได้ มิโนประกบติด แล้วโมเม้นท์ที่เก็บภาพมาคือ คงเชคพี่อ่ะ ว่าโอเคหรือเปล่า พี่ฮุนก็ยิ้มสู้นะ อาการแบบว่า ไม่เป็นไรหรอกน่าาา 
เราไม่สังเกตุถึงสิ่งผิดปกตินี้เลยยยยยย สาบานได้ว่าไม่รู้เลยว่า ตกลงไปแล้วขึ้นมาแบบเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น 
มืออาชีพมากๆ มารู้ทีหลังว่า พี่ฮุนก็เจ็บแสนเจ็บ ต้องไปโรงพยาบาลหลังจากนั้นเพิ่งเชคเลยอะ ... 

แปล้บๆในใจ สงสารน้องก็สงสาร คือไม่อยากได้ยินว่า วินเนอร์จะต้องมีคนมาเจ็บตัวอะไรแบบนี้จริงๆ ... 
แต่ก็อดที่จะคิดตื้นใจและขอบคุณพี่ฮุน ไม่ได้ ที่กัดฟันให้มันจบคอนเสิร์ตไปก่อน ... รักเลยอะ ... 

มาว่ากันต่อที่คอน ... 
สุดท้ายแล้ว ไอ้ที่นอยด์ว่ามายืนอยู่คนเดียวนั่น มันทำให้ happy มากอีกครั้ง เพราะน้องนัมเดิมมาบ่อยๆ เห็นกับตาก็รู้สึกดีละนะ แต่พอมีน้องในกล้องนี่ มันดีมากกว่า








เซตน้องนัม เซตนี้ คือรักมากกกก รอยยิ้มแต่ละครั้งที่เห็น มันแบบ ไม่รู้ดิ ยิ้มตามน้องทุกที เวลานั่งดูรูป ... 












น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก ไก่ ล้านตัวววววววววววววว ลูกแม่ 





คอนเสิร์ตที่สิงคโปร์จบไปแบบเหนื่อยๆ คอนสองวัน ยืนทั้งสองวัน ยินรอเข้าคิวไม่ต่ำกว่าชั่วโมง ยืนในคอนกว่าสามชั่วโมง
แต่ถามว่า สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ ความสุข ที่ได้ดู คอนเสิร์ต ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคอนแฟม ที่น้องวินเนอร์จะเป็นส่วนนึงในนั้น
ในฐานะอินเคิลคนนึง เราก็เริ่มหวังที่เราจะเป็นส่วนนึงในคอนเสิร์ตของน้องอย่างจริงๆ จังๆ อยากเห็นน้องได้ทัวร์ในนาม วินเนอร์ 
อยากเห็นน้องๆ ได้แสดงความสามารถให้แฟนๆ ได้เห็น ศักยภาพที่น้องมี และฝ่าฟันจนได้มีมันมาจนวันนี้ ... 

พยายามบอกกับตัวเองว่าเวลาเขียนบล๊อควินเนอร์จะต้องไม่เลี่ยน ไม่เว่อร์ เอาความจริงใจใส่ลงไปให้เยอะๆ 555 
แต่จริงๆ แล้วเวลาที่ทำอะไรแบบนี้มันรอจังหวะอ่ะ กว่าจะบิ้วท์ออกมาได้ ... ฮ่าๆ อ่านละค้างคาป่ะ จบเลยละกัน

เจอกันใหม่ในบล๊อคหน้าละกันน๊าาาาา .... บัยยยย 




 

Create Date : 17 ตุลาคม 2557    
Last Update : 18 ตุลาคม 2557 20:22:20 น.
Counter : 551 Pageviews.  

1  2  

w@TerMeLoN
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




Friends' blogs
[Add w@TerMeLoN's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.