Group Blog
 
All blogs
 

RIP Vodga หมาสุดรักของครอบครัว




14 ปีแล้วสินะ ที่เราอยู่ด้วยกันมา 14 ปีที่เราไม่เคยคิดถึงคำว่าลาก่อน Vodga อายุหมามันไม่มากเท่าอายุคนสินะ Vodga วัย 14 ปีก็คงเทียบได้เท่าๆกับคนอายุ 80 - 90 ปีได้แล้วล่ะ ถือว่าเป็นหมาอายุยืนนะเนี่ย

Vodga เป็นหมาพันธุ์บางแก้ว สีดำปลอด Vodga มาอยู่กับเราตั้งแต่อายุได้ 2 เดือน ตอนนั้น Vodga กำลังซนเลย แต่ก็น่ารักมาก ขนฟูๆ ตัวป้อมๆ ในความน่ารักของมันก็รวมถึงความ โคตะระ ซนของมันด้วย Vodga แทะทุกอย่างทั้งรองเท้า บันได และประตูครัว กลับบ้านทุกวันเราต้องคอยลุ้นว่าวันนี้เราจะเจออะไร

Vodga เป็นหมาไม่รักเด็ก ตอนหลานเราเริ่มเดิน หลานก็จะเดินเตาะแตะๆ ไปดึงหาง Vodga บ้าง เหยียบๆขามันบ้าง Vodga ก็จะส่งเสียงฮึ่มๆ เราต้องบอกว่าอย่าทำน้องน๊าาา Vodga ก็จะถอนหายใจดัง ฟึ่ดดด แล้วเดินสะบัดก้นไปนอนในมุมของมัน

Vodga เป็นหมาฉลาด โดยเฉพาะเรื่องกิน บางครั้งเราไปทำงานแล้วกลับถึงบ้านค่ำ Vodga มันคงหิวพอเราเข้าบ้านก็เห็นซองมาม่า 2 ซองถูกฉีกกินเรียบร้อย แต่ทิ้งซองเครื่องปรุงไว้ (ทำไมไม่ใส่ มันอร่อยนาาา) ข้างๆมีขวดยาบำรุงตับฝาเปิดเรียบร้อย และที่สำคัญยาหมดเกลี้ยง ดีที่ว่าตอนนั้นยามันใกล้หมดแล้ว ขืนมันกินหมดทั้งขวดยาบำรุงตับคงกลายเป็นยาทำลายตับ

Vodga เป็นหมาตัวไม่เล็ก แต่ก็ไม่ใหญ่ตามลักษณะของพันธุ์บางแก้ว แต่ทุกครั้งที่พาไปหาหมอเพื่อฉีดยา คุณหมอมักจะมองอย่างหวาดๆ แล้วถามว่ากัดไหมครับ ถึงเราจะบอกว่าไม่กัดค่ะ คุณหมอก็จะพูดทุกครั้งว่าจับให้ดีๆนะครับ หมอจะรีบฉีด ฮ่าๆๆ เวลาเราพา Vodga เดินเล่น คนมักจะล้อว่านั่นคนจูงหมาเดิน หรือหมาจูงคนเดินกันแน่ ด้วยความที่ Vodga แรงเยอะ มันเลยมักจะเป็นคน (ตัว)ลากเราไปนู่นมานี่ซะมากกว่า

Vodga แข็งแรงมาตลอดถึงแม้หลังๆเราจะเห็นว่ามันแก่ขึ้น ตาเริ่มฝ้าฟาง วิ่งไม่เร็วเท่าเก่า จนเมื่อซักเดือนตุลาที่ผ่านมา Vodga ไม่ยอมกินข้าว ไม่กินแม้กระทั่งน้ำ เราพยายามป้อนมัน มันก็ไม่กิน จนต้องพาไปหาหมอเมื่อสองอาทิตย์ผ่านไปแล้วมันก็ยังไม่ยอมกิน อาการมันแย่ลงเรื่อยๆ ไม่มีแรง ไม่ยอมกินอะไร หมอต้องให้น้ำเกลือแทน

Vodga ดื้อมากขนาดหมอที่ว่าเชี่ยวชาญหมาดื้อมาหลายตัว มาเจอ Vodga ก็ยังต้องยอมแพ้ เพราะมันไม่ยอมกินจริงๆ

ช่วงสองอาทิตย์ก่อน เราแทบพา Vodga ไปหาหมอเกือบทุกวัน จนสุดท้ายต้อง admit มันไว้ที่ร้านหมอ ตอนแรกบ้านเรากะจะหนีน้ำไปอยู่บ้านสวน แล้วจะพา Vodga ไปกับเราด้วย แต่หมอบอกว่าเสี่ยงมาก เพราะมันอาจจะช็อคตายได้ เราเลยตัดสินใจไม่ไปบ้านสวนกัน ห่วงมันน่ะ อยู่กันมา 14 ปีเหมือนเป็นน้องเล็กของบ้าน ทิ้งไม่ลงจริงๆ

ทุกวันที่ไปเยี่ยมมันที่ร้านหมอ เราอดร้องไห้ไม่ได้ สงสารมันมาก เลี้ยงมันมาไม่เคยเอามันใส่กรง นี่มันต้องมานอนในกรงแคบๆ แผลกดทับเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แรงมันก็น้อยลงทุกวันๆ จนเราตัดสินใจ เอามันกลับบ้าน ทำแผลกันเอง ป้อนข้าวกันเอง

2-3 วันสุดท้าย Vodga อ่อนแรงมากแล้ว เดินเองไม่ค่อยไหว พวกเราต้องอุ้มมันแทน หนึ่งเดือนที่มันไม่กินข้าว น้ำหนักมันลดจาก 30 กว่ากิโล เหลือเพียง 21 กิโลเท่านั้น มีอยู่คืนนึง มันครางกลางดึก แม่เลยลงมาอยู่เป็นเพื่อนมันตั้งแต่ตีหนึ่งถึงตีสาม พอมีคนอยู่ใกล้ๆมันก็หยุดคราง วันถัดมาเราอยู่ดูแลมันทั้งวัน ป้อนข้าว ป้อนน้ำ เช็ดตัว จับนอนพลิกให้แผลกดทับได้ตากลมบ้าง ไม่งั้นมันจะนอนทับทั้งวัน แผลก็จะยิ่งเน่าเปื่อยยากต่อการรักษามากขึ้น

วันนั้น Vodga ไม่มีแรงเลย และปฏิเสธการกินอย่างสิ้นเชิง มีน้ำที่มันยังพอกินเองได้บ้างเรานั่งพูดนั่งดูมันเกือบทั้งวัน พร้อมบอกมันในใจว่า ถ้าไม่ไหวแล้วก็อย่าฝืนเลยนะ อย่าทรมาน เพราะเราเองก็ทรมานใจไม่แพ้กันเวลาเห็นแผลมัน วันนี้เท้ามันเริ่มบวมจากเท้าหมาก็ดูเหมือนเท้าหมี เราคิดว่าผ้าพันแผลคงรัดแน่นเกินไปเลยคลายผ้าออก แล้วเอาผ้ามารองไว้เพื่อให้เลือดไหลลงที่ต่ำ

น้องชายแวะมาเยี่ยมมันและนั่งอยู่กับมันพักนึง คืนนั้นเราตัดสินใจลงมานอนข้างล่างเผื่อว่ามันครางอีกจะได้มาอยู่เป็นเพื่อนมัน เราเข้านอนประมาณเกือบเที่ยงคืน ก่อนนอนก็ไปบอกมันว่าเราอยู่ในห้องข้างๆนะ มีอะไรให้เรียกนะ ไม่ต้องกลัว คืนนั้นเราได้ยินมันครางเบาๆหนึ่งครั้ง เห็นว่าไม่ได้ครางอีกเลยไม่ได้ออกไปดู

ประมาณหกโมงเช้า (วันที่ 4 พ.ย. 54) พี่เรามาปลุกแล้วบอกว่า Vodga ตายแล้ว อะไร ไม่จริง นี่เราฝันไปใช่มั้ย Vodga ยังดูโอเคอยู่เลยนี่เมื่อคืน เดินออกนอกห้องมาดู ก็เห็นว่า Vodga จากเราไปจริงๆแล้ว Vodga นอนในท่าที่มันเคยนอน เหมือนนอนหลับธรรมดา แต่คอพับไปด้านข้าง ลิ้นห้อยออกมาข้างนอก และยังลืมตาอยู่เลย ไม่อยากคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่มันจากเราไปแล้วจริงๆ จากไปแบบไม่มีวันกลับ

ตอนนั้นไม่รู้น้ำตามาจากไหน ความรักความผูกพันกับมันตลอด 14 ปีทำให้กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวจริงๆ เราพยายามจะปิดตามัน หมดห่วงแล้วนะ Vodga ไปสบายแล้วนะ ไม่ต้องทรมานแล้วนะ ขอให้ Vodga ไปสู่สุขคติ หากชาติหน้ามีจริงขอให้เกิดมามีบุญ หากเกิดเป็นคนก็ขอให้เป็นคนดี จะได้ทำความดีและมีชีวิตที่ดีทุกๆชาติไป

เรารีบหาข้อมูลวัดที่ฌาปนกิจสุนัข ไม่อยากฝังเพราะ หากน้ำท่วมจริงๆ อาจจะเกิดปัญหาตามมาอีก วัดบอกว่าเปิดทำการ 8 โมง ตอนนั้นก็หกโมงครึ่งแล้ว พี่เราทำความสะอาดตัว Vodga ด้วยน้ำตาเป็นครั้งสุดท้าย แ่ม่นั้นไม่ต้องพูดถึง ร้องไห้โฮเลยทีเดียว แม่เป็นคนรักหมามาก ตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ เราก็เห็นหมาโตมากับเราตลอด จากนั้นก็รีบอาบน้ำแต่งตัว พา Vodga ไปวัดกัน อยู่จนเผาเสร็จสัปเหร่อก็นัดมารับกระดูกในวันถัดไป เราจะรับ Vodga กลับบ้านมาอยู่ด้วยกัน เหมือนที่ผ่านมา

บ่อยครั้งที่เรากลับเข้าบ้านแล้วเผลอจะเรียก "พี่ก้าาาาา" ทุกครั้งอย่างที่เคยทำ แต่ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีพี่ก้าที่จะเดินกระดิกหางมารับเหมือนเคย ..ไม่มีพี่ก้ามาอ้อนขอให้พาไปเดินเล่นอีกแล้ว... นี่คือความจริงที่เราต้องยอมรับ ณ วันนี้สินะ.....

RIP Vodga, may the peace be with your soul... you will forever be in our good memories ... with love ....




 

Create Date : 07 พฤศจิกายน 2554    
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2554 19:39:15 น.
Counter : 833 Pageviews.  

สิ่งที่อยากทำก่อนสละโสด





ฮาโหลๆๆๆๆ มาแล้วค่า หายหน้าหายตาไปพัำกนึงนะคะ ทั้งงานราษฏร์ งานหลวงรุมเร้า บวกกับอาการจิตตกเป็นระยะ จะไปๆมาๆอยู่พักนึงนะคะ อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ

วันนี้มีเรื่องอยากถามเพื่อนๆค่ะ ทั้งเพื่อนที่ไม่โสดแล้วหรือทั้งที่โสดอยู่ก็ได้หมดนะคะ





อยากถามว่า มีอะไรที่อยากทำมากๆๆๆ ก่อนแต่งงานไหมคะ ใครแต่งไปแล้วก็ยังช่วยกันแชร์ได้นะคะ อยากรู้ค่ะ

สำหรับตัวเรา สิ่งที่เราอยากทำก่อนแ่ต่งงานคือ

1. จัดทริปกับเพื่อนสนิทค่ะ เอาแบบมันส์สุดๆไปเลย เพราะหลังแต่งไปแล้วอาจจะ เจอเพื่อนๆน้อยลง (โดยเฉพาะแต่งแล้วต้องย้ายไปต่างประเทศ งึ๊มๆๆ)

2. นอนกอดแม่ ให้แม่เล่าเรื่องเราสมัยเป็นลูกสาวตัวน้อยของแม่ให้ฟัง ทำอาหารที่แม่ชอบให้แม่กิน please แม่แบบสุดๆ (แง๊ แม่จ๋าาา เขียนถึงตรงนี้แล้วน้ำตาจะไหล)





3. ไปลงเรียนคอร์สวิชาชีพ ตอนนี้เล็งไว้หลายคอร์สค่ะ เผื่อเอาไปใช้ทำมาหากินในอนาคต เช่น ทำอาหารจีน Graphic design แล้วก็ซ่อม computer ฮ่าๆๆ

เพื่อนๆใครมี idea อะไรบ้างคะ แชร์หน่อยนะคะ ขำๆ ฮาๆก็ได้ค่ะ




 

Create Date : 14 กันยายน 2554    
Last Update : 14 กันยายน 2554 14:30:32 น.
Counter : 438 Pageviews.  

เรื่องโก๊ะๆ เปิ่นๆ เอ๋อๆ ที่สุดในชีวิต







มาแชร์กันหน่อยดีมั้ยคะ เรื่องไหนที่คิดว่าโก๊ะ เปิ่น เอ๋อ และฮาสุดๆของเราแล้ว มาแบ่งกันขำบ้างอะไรบ้างหน่อยนะๆๆ ไหนๆก็เป็นคนตัดริบบิ้นหัวข้อนี้แล้ว งั้นขอประเดิมด้วยเรื่องของตัวเองก่อนเลย วันนี้ยกมา 2 เรื่องที่คิดว่าสุดๆแล้วนะ เรื่องอื่นๆขอเก็บไว้กะตัว (เดี๋ยวรู้หมดว่าเราโก๊ะมากน่ะสิ)

1. ไม่ได้ตั้งใจผวน
หลายๆคนคงเคยเล่นคำผวนใช่มั้ยคะ เป็นอะไรที่ฮิตมากสมัย Bee วัยรุ่น (ซึ่งก็เพิ่งจะผ่านมาไม่นานนี้เอง อร๊ายย )

เรื่องของเรื่องคือว่าช่่วงที่ทำงานบริษัทเก่า Bee ต้องมีการอบรมให้พนักงานในบริษัทด้วยค่ะ ซึ่งเพื่อนร่วมงานของ Bee ท่านนึงเป็นคนต่างชาติ เพราะงั้นการอบรมในวันนั้นจึงต้องทำเป็นภาษาอังกฤษ ทีนี้อบรมกันไปก็มีช่วงที่ต้อง discuss กันในส่วนของการทำการ test ระบบแล้วถ้าเจอข้อผิดพลาดซึ่งเราเรียกว่า bug ก็จะต้องทำการบันทึกลงระบบแล้วทำการแก้ไข

ในห้องคนก็เริ่ม discuss กันเมามันส์ ทีนี้คนสอนเริ่มสู้เสียงไม่ได้ เลยต้องตะเบ็งเสียงสู้ (ตอนนั้นยังเด็กค่ะ ไม่กล้าสั่งให้พวกพี่ๆหยุดพูดกันก่อนเลยต้องใช้เสียงสู้) ทีนี้เราจะพูดคำว่า fix bug แต่ดั๊นนนพูดสลับไปเป็น Fxck big ซะด้ายยย แล้วก็ตะเบ็งเสียงไปดังซะขนาดนั้น ได้ผลค่ะ ทั้งห้องเงียบเป็นเป่าสาก เค้าตกใจนึกว่าเราโกรธที่เค้าเสียงดังเลยด่าเค้าออกมา สักพักพอตั้งตัวกันได้ก็ขำกันใหญ่ ฮาแตกทั้งห้องเลย ส่วนเรานะ อายแทบพุ่งหลาวออกไปทางหน้าต่างจากชั้น 36 เลยล่ะค่ะ หลังจากวันนั้นดิชั้นกลายเป็นคนดังค่ะ แม้แต่นายฝรั่งยังเดินมาหัวเราะที่โต๊ะ กรี๊ดดด

2. อย่ามายุ่งกับตรู๊
เรื่องนี้เกิดสมัยต้องไปทำงานที่ต่างประเทศค่ะ ปกติเลิกงานแล้วเรากับเพื่อนต้องนั่งรถบัสกลับมาที่สถานีแถวอพาร์ทเมนต์แล้วเดินต่ออีกประมาณห้านาที

วันนั้นเราเครียดจากงาน เลยนั่งคิดงานมาตลอดทางไม่พูดไม่จากับใคร จนถึงสถานีพอเดินลงมาก็เห็นคนผิวดำคนนึงเดินตรงรี่มาหาเราแล้วพูดอะไรไม่รู้ (ตอนนั้นสมองไม่เปิดรับเรื่องอื่นแล้วค่ะ) เราก็นึกว่าเป็นพวกเข้ามาขายของ หรือขอเงิน ซึ่งที่นั่นจะมีค่อนข้างเยอะ เราก็เดินก้มหน้าก้มตาเลี่ยงไป พร้อมพูดคำเดียวว่า No... No....No

แน๊ ยังไม่ยอมไปอีกค่ะ จนกระทั่งอีกสองคนวิ่งมาดักหน้าล้อมหลังเรา ตอนนั้นก็เริ่มฉุนแล้ว บอกว่าไม่ๆๆ ไงละโว้ยยย ยังตามมาอีก แต่พอหยุดฟังเค้าดีๆ ก็ปรากฏว่าเค้าเป็นพนักงานสถานีค่ะ ปกติเค้าจะมาสุ่มตรวจว่าเราแอบขึ้นรถฟรีไม่ยอมจ่ายเงินหรือเปล่า แต่เราจะเดินหนีไม่ยอมให้ตรวจท่าเดียว พวกเค้าเลยคิดว่าเรามีพิรุธ ทำอะไรผิดมาหรือเปล่าค่ะ

เงยหน้ามาอีกที คนมองเพียบเลย แถมเพื่อนๆยังขำกันอีก แฮ่ๆๆ อายจังค่า แต่พนักงานเค้าน่ารักนะคะ ไม่ว่าอะไรเราเลยแถมยังอวยพรให้ด้วยสิ

เล่าเรื่องตัวเองจบแล้ว ขอรออ่านเรื่องของเพื่อนๆบ้างนะคะ




 

Create Date : 03 สิงหาคม 2554    
Last Update : 21 สิงหาคม 2554 16:06:33 น.
Counter : 791 Pageviews.  

เรื่องเฮี้ยวๆ สมัยยังเอ๊าะ



วันก่อนตอนตามคุณอ๋อไปเที่ยว Penn State แล้วถามคุณอ๋อไปว่า ไปเยี่ยมที่นั่นแล้วนึกถึงวีรกรรมเฮี้ยวๆ สมัยเรียนบ้างหรือเปล่า คุณอ๋อเล่าได้น่ารักมาก ทั้งเรื่องนักเรียนไทยขี้อายแล้วก้อเรื่องสมญานาม Terrible baby สะท้อนความเป็นตัวตนของคุณอ๋อได้อย่างน่าเอ็นดูทีเดียว

ทีนี้เลยนึกถึงเรื่องของตัวเองสมัยเรียนบ้าง ถึงจำได้ว่าตัวเองก็ซ่าส์ไม่เบาเหมือนกัน ลองนับดูขำๆ ก็นึกเรื่องข้างล่างขึ้นมาได้ค่ะ

1. หนีโรงเรียน
เคยรู้สึกว่ามันเท่ห์จังเลยค่ะ การได้หนีออกนอกโรงเรียนตอนที่เพื่อนๆยังเรียนอยู่เนี่ย เป็นความใฝ่ฝันว่าชั้นจะต้องทำให้ได้ซักครั้งสิน่า ตอนนั้นมีคุณลุงที่รู้จักกับพ่อ เข้าไปขายอาหารที่โรงเรียนนั้น เราก็ไปตีซี้บ่อยๆแล้วก็ขอให้ลุงพาหนีออกนอกโรงเรียน ตอนแรกลุงไม่เล่นด้วยค่ะ กลัวโดนจับได้แล้วเค้าจะไม่ให้มาขายของต่อแล้ว

แต่สุดท้ายทนเราตื้อทุกวันๆ ไม่ไหวค่ะ (ประกอบกับแกเอ็นดูเรามากด้วยทุกวันนี้กลับไปใต้ทีไร ถ้าแกรู้ว่าเรากลับไปแกจะมาหาที่บ้านเลยนะคะ) แกคงทนรำคาญเราไม่ไหว เลยยอมให้เราได้มีประสบการณ์จริงค่ะ โดยอาศัยช่วงที่แกขายของเสร็จ และจะขับรถออกนอกโรงเรียน เราวางแผนโดยให้เราแอบในรถตอนลุงขับออกไปค่ะ โดยที่เราต้องนอนทำตัวคุดคู้อยู่ที่พื้นรถเพื่อไม่ให้ครูฝ่ายปกครองเห็นค่ะ ตอนผ่านป้อมยาม ใจงี้เต้นตุ้มๆต่อมๆ พอพ้นจากรั้วโรงเรียนเนี่ย รู้สึกว่ามันเท่ห์จริงๆ (เด็กๆไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างนะคะ) แค่อยากลองค่ะว่ามันรู้สึกยังไง พอได้ทำครั้งนั้นก็ไม่ได้ทำอีกเลยนะคะ เอาแค่พอรู้ (อีกอย่างลุงแกบอกว่าไม่มีทีหลังแล้วนะ แกหัวใจจะวายค่ะ ฮ่าๆๆ)

2. ทะเลาะกับครู
สมัยนั้นมีวิชาเลือกอาชีพที่เราต้องลงเรียนเทอมละหนึ่งวิชาค่ะ เทอมนั้นเรากับเพื่อนสี่ห้าคน เลือกเรียนวิชางานไม้ (แมนดีมั้ยคะ เรียนไสไม้และตอกตู้) ครูที่สอนชื่อ ครูรื่น แต่ครูท่านนี้ไม่ค่อยชอบเพื่อนเรา เพราะสาเหตุใดเราจำไม่ได้

มีอยู่วันนึงเพื่อนเราขาดเรียน ตอนครูขานชื่อ พบว่าเพื่อนเราไม่ได้มา ครูเลยเปลี่ยนชื่อเพื่อนเราจาก บุญศรี เป็นกรรมศรี ปรี๊ดดดเลยค่ะ เลือดขึ้นหน้า ว่าเพื่อนช้านนนอย่างนี้ได้ไง ตอนนั้นไม่ทันคิดอะไรแล้วค่ะ เลือดรักเพื่อนแรงมากกกก เราตะโกนออกไปว่า มาว่าชื่อเพื่อนหนูทำไม ถ้างั้นหนูเรียกครูว่า ไอ้ฝืด (แทนที่จะลื่น พ้องเสียงจาก รื่น) ได้บ้างมั้ยเล่าาาาาา (โว้ยยย)

ทั้งห้องอึ้งค่ะ อึ้ง ภาพสุดท้ายที่เราเห็นคือ ครูหน้าแดงมากกกก เพราะโกรธ จากนั้นเราวิ่งหนีออกจากห้องเลยค่ะ ขืนอยู่ต่อมีหวังโดนไสแทนไม้แน่ๆ ตอนนี้ต้องขอโทษครูด้วยนะคะที่พูดไม่ดีกับครูค่ะ


3. หนีเรียนไปเชียร์มวย
มีเทอมนึงเลือกเรียนวิชาเลือกอาชีพเป็นวิชาร้อยดอกไม้ค่ะ (ดูเป็นหญิงไทยใจงามดีเนอะ) จริงๆเราชอบเรียนวิชานี้นะคะ รู้สึกสงบแล้วก็ชอบครูคนที่สอนด้วยค่ะ ทั้งน่ารักและใจดีมากๆ แต่บังเอิญว่าวันนั้นนนน วันนั้นนน โรงเรียนมีแข่งชกมวยค่ะ ซึ่งเดิมเราชอบดูมาก อีกอย่างวันนั้นน้องชายเราลงชกซะด้วยสิ ยังไงก็ต้องไปเชียร์ใช่มั้ยคะ

แต่ทีนี้จะไปยังไงล่ะคะ ไม่กล้าขอครูค่ะ แล้วงานก็ต้องส่งตอนจบคาบ เลยขอร้อง แกมบังคับ (และขู่เข็ญ) เพื่อนชายที่มีใจเป็นหญิงให้ร้อยพวงมาลัยให้เราให้เสร็จทันเรากลับมาส่งค่ะ เพราะว่าชั้นจะไปดูมวยย่ะ

จากนั้นก็รีบดิ่งลงไปข้างล่าง ทันเวลาน้องชายขึ้นชกพอดี เย้... นั่งดู นั่งเชียร์ นั่งลุ้นอย่างเมามัน สักพัก เพื่อนสาวลงมาตาม เราก็นึกว่าเธอร้อยมาลัยให้เราเสร็จแล้ว ที่ไหนได้ ครูจับได้ค่ะ เลยให้มาตามตัวไปพบ คราวนี้โดนทำโทษให้ร้อยสองพวงเลยค่าาาาา ไม่มีตัวช่วยด้วย ฮือๆๆ

เอาแค่นี้ก่อนนะคะ เป็นเรื่องเฮี้ยวๆระดับเบาๆค่ะ แต่พอนึกถึงแล้วมันก็สนุกดีนะคะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนกลับไปเยี่ยมโรงเรียนกับเพื่อนๆแล้วคุยกันถึงเรื่องสมัยเรียนทีไร มันอดยิ้มไม่ได้จริงๆค่ะ




 

Create Date : 29 กรกฎาคม 2554    
Last Update : 29 กรกฎาคม 2554 22:25:10 น.
Counter : 376 Pageviews.  

It is 15 months Anniversary !!!



วันนี้ขอมาแนวหวานนิ้ดส์นึงส์นะคะ แหะๆๆ พอดีเป็นวันครบรอบค่ะ อ๊ายยย เขินออกสื่อ








 

Create Date : 11 มิถุนายน 2554    
Last Update : 4 สิงหาคม 2554 10:11:26 น.
Counter : 507 Pageviews.  

1  2  3  4  

Born to Bee
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]




Friends' blogs
[Add Born to Bee's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.