คำถามท้ายบท




ย้อนกลับไปสมัยยังเด็ก เราอ่านตำราเพื่อเรียนรู้และเข้าใจสิ่งต่างๆจากเนื้อหา

บทเรียนต่างๆ เมื่ออ่านเนื้อหาจบแล้ว ตอนท้ายก็จะมีคำถามท้ายบท

คำถามเหล่านั้น ช่วยให้เราตอบตัวเองได้ว่า เราเข้าใจเนื้อหามากน้อยเพียงใด

คำถามเหล่านั้น ทำให้เราตอบตัวเองว่า เราได้อะไรจากบทเรียนนั้นบ้าง

คำถามเหล่านั้น มีส่วนชี้นำให้เราประยุกต์เนื้อหานั้นอย่างไร 

"ความรัก"แต่ละครั้ง ก็เหมือนเนื้อหาแต่ละบทที่เราเรียนรู้

บางที เนื้อหาก็แสนสั้น ไม่มีคำอธิบายให้เราเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

บางที เนื้อหาก็ซับซ้อนเหลือเกิน อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ

มีเนื้อหาบางบทที่เราสนใจและพยายามทำความเข้าใจ
อ่านครั้งแรกไม่เข้าใจ เราก็อยากกลับมาอ่านอีกหลายๆรอบ 
จนกว่าเราจะเข้าใจ หรือยอมแพ้ไปเอง


เมื่อจบบทเรียนแต่ละบท เรามักตั้งคำถามด้วยความคิดเห็นของตัวเองเสมอว่า 

ทำไมรักครั้งนี้ถึงจบลงเช่นนี้
ทำไมเราถึงได้โชคร้ายเจอคนแบบนี้
ทำไมถึงทิ้งเราไป เราไม่ดีเหรอ
ทำไมเราไม่พยายามอีกครั้งละ...

จะมีสักกี่คน ที่เปิดดูคำถามท้ายบทของ "บทเรียนความรัก"

รักที่ผ่านไป สอนอะไรเรา
รักที่ผ่านไป ทิ้งอะไรไว้ให้เราเตือนสติตัวเอง

...เมื่อเราทำเต็มที่และดีที่สุดแล้ว
เราเรียนรู้อะไรจากรักที่ผ่านพ้นไป...









Create Date : 09 เมษายน 2559
Last Update : 9 เมษายน 2559 22:14:56 น.
Counter : 280 Pageviews.

0 comment
รัก...ที่ฉันปอง
รัก

" รักนั้นเป็นฉันใด ใครใครบ้างจะรู้
รักคือความเป็นอยู่ คู่ตรงกลางระหว่างหัวใจ
รักที่ใครใฝ่ฝัน ชั่ววันรักอาจร้างไกล
รักแม้เกิดจากใจ แล้วใคร ใครเล่าจะมอง

รักมิใช่สิ่งผิด ที่จะคิด ให้ใครหมายปอง
รักต้องมีเจ้าของ
มีคู่ครอง ปองกายและใจ

รักนั้นมีมนตร์ ผู้คนแย่งกันใฝ่หา
รักเพียงเวลา รักปลอม
รักนั้นมีมนตร์ ผู้คนแย่งกันจับจอง
รักที่ฉันปอง รักจริง...รักคุณ "
- ธีร์ ไชยเดช -
....................................................................................................................

"รัก" คำที่พูดขึ้นมาแล้วต้องถามตัวเองเสมอว่า รัก แท้จริงคืออะไร

เมื่อ...ฉันอายุ ๕ ขวบ รักของฉัน คือ ต้องได้อยู่ใกล้ๆคุณแม่ 

เมื่อ...ฉันอายุ ๑๐ ขวบ รักของฉัน คือ การได้เล่นกับเพื่อนที่โรงเรียน 

เมื่อ...ฉันอายุ ๑๕ ปี รักของฉัน คือ การได้อ่านหนังสือและพูดคุยกับเพื่อนๆ

เมื่อ...ฉันอายุ ๒๐ ปี รักของฉัน คือ การร้องเพลงเชียร์ การรู้จักกับเพื่อนในมหาวิทยาลัย การออกค่ายอาสา

เมื่อ...ฉันอายุ ๒๒ ปี รักของฉัน คือ การได้รู้จัก คนที่คอยช่วยเหลือกันในเวลาที่ลำบากกายและลำบากใจ 

เมื่อ...ฉันอายุ ๒๕ ปี รักของฉัน คือ การมีคนเอาใจ การมีคนคอยรับฟัง การมีคนให้คอยคิดถึงตลอดเวลา 

เมื่อ...ฉันอายุ ๒๘ ปี รักของฉัน คือ การได้ดูแลอีกคน เห็นอกเห็นใจคนอีกคนที่คอยอยู่ข้างๆ รักคือการได้ให้สิ่งดีๆแก่เขา 

ฉันย้อนดูตัวฉันเอง...เมื่อฉันยังเด็ก "รัก" ของฉัน เป็นสิ่งที่ฉันเรียกร้องจากคนรอบตัว
ฉันเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเพื่อให้คนอื่นมารัก โดยไม่ได้คิดถึงคนอื่น

ณ ปัจจุบัน "รัก" ของฉัน เป็นสิ่งที่ฉันได้ให้กับคนรอบๆข้าง 

สายธารแห่งกาลเวลา ทำให้รักของฉันเปลี่ยนไป แน่นอนฉันเรียกมันว่าความรักมาเสมอ ซึ่งมันก็คงไม่เหมือนกับรักของใครหลายๆคน

ณ เวลานั้น ฉันเข้าใจว่า "รัก" ของฉันเป็นแบบนั้น ฉันสบายใจแบบนั้น
ณ เวลานี้ ฉันเข้าใจว่า "รัก" ของฉันเป็นแบบนี้ ฉันเรียนรู้เพื่อที่จะรัก


รัก เป็นเหมือนบทละคร อันแสนโรแมนติก มีถ้อยคำที่แฝงด้วยคำอบอุ่น
คนที่มีความรัก ก็เป็นเสมือนนักแสดง ที่ถ่ายทอดบทละครนั้นออกมา

เราถ่ายทอดอารมณ์ของบทละครนั้นผ่านความหวานละมุน อารมณ์โกรธเกรี้ยว อารมณ์เบื่อหน่าย อารมณ์ห่วงหา และอารมณ์ต่างๆมากมาย ทำให้ละครดูมีสีสัน

นักแสดงที่ต่างกัน ใช้บทละครเดียวกัน ทำไมละครถึงมีอรรถรสต่างกัน
ละครของเราไม่เหมือนกับละครของคนอื่นๆ ตอนเริ่มต้นและตอนจบ ก็ต่างกันออกไป

วันนี้ฉันแสดงละครของฉันและถ่ายทอดอารมณ์ผ่านบทละครนั้นด้วยรอยยิ้ม

ละครของคุณเป็นเช่นไรกัน...








Create Date : 15 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 15 กุมภาพันธ์ 2559 4:06:12 น.
Counter : 239 Pageviews.

2 comment
ดูละครย้อนมาดูตัว...คำสอนของคุณหญิงแก้ว
ปดิวรัดา แปลว่า ภรรยาผู้ซื่อสัตย์และภักดีต่อสามี

ลูกชาย :   ธรรมชาติของคน รักและผูกพันผู้หญิงได้หลายคน
              แต่ลูกผู้ชายที่แท้จริง จะมีเมียแค่คนเดียว 
              เราจะเลือกใคร จะรู้ได้ไงครับแม่   
คุณหญิงแก้ว : 

ถ้าเลือกเมียด้วยความรัก ถ้ารักนั้นมั่นคง ก็อยู่ด้วยกันได้ตลอดชีวิต 
แต่เมียที่เป็นเมียแล้วเมียขวัญ คือสมบัติอันล้ำค่า อยู่ด้วยแล้วมีแต่ความเจริญ
นอกจากความรักแล้ว ต้องมีความเหมาะสมกันบางอย่าง

ลูกชาย : เหมาะสมอะไรหรือครับ

คุณหญิงแก้ว : ช้อนกับส้อม กระดาษกับปากกา ถ้าให้ลูกเลือก ลูกจะชอบอะไร

ลูกชาย :ปากกาครับ เอาไว้ขีดเขียนแต่สิ่งที่ดีๆ 

คุณหญิงแก้ว : ถ้าลูกเลือกช้อน ลูกก็ต้องหาส้อม 
ถ้าลูกเลือกปากกา ลูกก็ต้องหากระดาษมาเป็นคู่ชีวิต

ลูกชาย : อะไรนะครับแม่ 

คุณหญิงแก้ว : คู่สร้างคู่สม ต้องมีสิ่งที่เสมอกัน ๔ อย่าง

สมศรัทธา คือมีความเชื่อที่เหมือนๆกัน
สมศีลา คือ เป็นคนดีเสมอกัน
สมจาคะ คือ มีจิตใจเอื้อเฟื้อพอๆกัน
และ สมปัญญา คือ มีปัญญาเสมอกัน 

ไม่ผิดที่ช้อนจะอยู่คู่กับปากกา ต่างคนต่างเดินตามศรัทธาของตน 
แต่ที่สำคัญคือเป็นคน คนย่อมเปลี่ยนแปลงได้ 

ลูกชาย :   ปลี่ยนแปลงให้มีศรัทธาเดียวกัน 


คุณหญิงแก้ว : ใช่ เปลี่ยนด้วยความเข้าใจ 
เอาใจเราไปไว้ในใจเขา เอาใจเขา เอามาไว้ในใจเรา 

ลูกชาย : ก็ต้องใช้ความรักสินะครับ


คุณหญิงแก้ว : ใช่ ผู้ที่มีศรัทธาเดียวกัน เป็นช้อนที่เจอกับส้อม ก็จะช่วยกันตัก
ช่วยกันตวง ปากกาได้เจอกับกระดาษก็จะช่วยกันชีดเขียนสิ่งที่ดีงาม ใครได้คู่แบบนี้ ถือว่าโชคดีที่สุด

" แล้วลูกคิดว่า เนื้อแท้ของสามีภรรยาคืออะไร ซาบซ่านหวือหวาเหมือนใน ละเม็งละครงั้นสิ  นั่นมันแค่ช่วงแรก  แต่หลังจากนั้นก็คือเพื่อน เพื่อนแท้ เพื่อนตาย มันก็แค่นั้นแหละ "

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

เป็นบทที่รู้สึกประทับใจและชอบมาก ที่คนเป็นลูกมาขอคำปรึกษาในเรื่องราวความรัก เรื่องราวของความรู้สึกกับคนเป็นแม่ ฟังจากในละครแล้ว รู้สึกถึงความอบอุ่น ความห่วงใยในทุกๆถ้อยคำจากคนเป็นแม่ (ต้องชมคนเขียนบทละครและนักแสดงที่ถ่ายทอดอารมณ์ไว้ดีเหลือเกิน) รับรู้ถึงการถ่ายทอดผ่านประสบการณ์และคำสอนในการใช้ชีวิต ฟังแล้วชวนให้คิดและเตือนสติได้จริงๆ


        "หล่อนคือกระดาษของฉัน"
คุณปลัดกล่าว



Create Date : 31 มกราคม 2559
Last Update : 31 มกราคม 2559 16:29:01 น.
Counter : 453 Pageviews.

0 comment
ความรัก...ก็เช่นกัน

ต้นไม้บางต้นผลิดอกเป็นพันเป็นหมื่นดอก แต่ติดผลเพียงไม่กี่สิบผล

หนังสือทั้งหน้า อ่านแล้วใช้ปากกาเน้นข้อความ เน้นใจความสำคัญไว้แค่ครึ่งบรรทัด

ล็อตเตอรี่ มีให้เลือกตั้งหลายชุด มีแค่ชุดเดียวที่ถูกรางวัล

ความรัก...ก็เช่นกัน
ถ้าเรารักใครสักคน  หรือเจอใครสักคนที่พร้อมเป็นคู่ชีวิต

เรารู้สึกว่า เราคือ

ดอกที่กำลังติดเป็นผล

ข้อความที่ถูกเน้น

ล็อตเตอรี่ชุดที่ถูกรางวัล

ความรักและคนรักดีๆ ไม่ได้หาง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากจนเกินไป
เพียงแต่...

เราเป็นดอกไม้ที่สวยและเบ่งบานตามกาลเวลา พร้อมที่จะได้รับการถ่ายละอองเรณู
และพัฒนาต่อไปหรือเปล่า

เราอ่านหนังสือมากพอที่จะไปถึงข้อความที่จะถูกเน้นไหม

เราไปหยิบล็อตเตอรี่ ชุดที่จะถูกรางวัลหรือไม่

ความรัก...ก็เช่นกัน










Create Date : 28 มกราคม 2559
Last Update : 28 มกราคม 2559 2:33:08 น.
Counter : 242 Pageviews.

0 comment
ภาพรัก

จิตรกรเขียนรูป ละเลงสีน้ำมันลงบนผืนผ้าใบสีขาว เป็นเรื่องราวสวยงามในแบบเฉพาะของตัวเอง

เหมือนคนที่พบรักครั้งแรก ที่มีคนเติมแต่งสีสันให้กับชีวิต


บางภาพ...ลงสีอย่างละเมียดละไม ลงสีได้อย่างลงตัว เกือบจะเสร็จสมบูรณ์ 

แต่สุดท้ายมีบางอย่างขาดหาย แม่สีอาจหายไปหนึ่งสี พู่กันอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์

เหลือแค่พื้นขาวมุมเล็กๆ ที่ยังไม่ได้แต่งแต้ม


คนเรารักกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ชีวิตรักสวยงามแต่แล้ววันหนึ่ง เราต้องหยุดความสัมพันธ์นั้นลง

จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม


บางคน...


เลือกจะเก็บภาพเดิมเอาไว้ หันไปมองมันยามใด ก็อมยิ้มได้เสมอ

เพราะมองส่วนที่เสร็จสมบูรณ์ยามใด ก็มีรอยยิ้มเปื้อนบนหน้า


เหมือนทุกช่วงเวลาของการใช้ชีวิตรัก ที่เราทำให้ "เต็มที่และดีที่สุด

วันหนึ่งเราย้อนกลับไปดู เราก็มีความสุขและไม่เสียดาย แม้วันนี้มันจบลง


บางคน...


พยายามลบภาพเดิม แต่สีที่แต้มไปมันไม่เคยหมดไปจากผืนผ้าใบ

สิ่งหนึ่งที่ทำได้ ก็แค่หาสีที่สดใสกว่าสีเดิม มาทาทับ แล้ววาดเรื่องราวใหม่ลงไป


บ่อยครั้งไม่เคยกลบรอยเดิมนั้นได้สนิท รอยของภาพเก่าชัดเจนบนผืนผ้าใบ

รักครั้งเก่ายังชัดเจนในหัวใจเสมอ


วันนี้เรามองไปที่ส่วนไหนของภาพ...










Create Date : 27 ธันวาคม 2558
Last Update : 29 ธันวาคม 2558 3:03:56 น.
Counter : 299 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  

สุวรรณอัมพร
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนแสนธรรมดา มีพระรัตนตรัยเป็นสรณะ