กล่องความทรงจำ





เมื่อมีใครสักคนผ่านเข้ามาในชีวิต แน่นอนว่าเขาเข้ามาจารึกภาพ หรือข้อความบนผนังความทรงจำของเรา 

บางคน...ใช้หมึกไม่ละลายน้ำ เขียนแล้วติดทนนาน
บางคน...ใช้ดินสอเขียน เมื่อเจอยางลบก็เลือนได้ไม่ยาก
บางคน...ใช้หมึกซึม เจอน้ำตาก็ละลายเปื้อนเลอะเทอะ
บางคน...ใช้สิ่วหัวใจมาสลักความรู้สึกเอาไว้บนผนังหัวใจของเรา

เมื่อเขาจากไป...ทำยังไงจะลบเลือนความทรงจำเหล่านั้น
ยิ่งลบก็เหมือนยิ่งขูดใจของเราเอง ยิ่งลบก็เหมือนยิ่งเจ็บ
ยิ่งพยายามลบให้ภาพนั้นจางลง ใจเราก็บางลงเหมือนกัน

"เวลา" เป็นเครื่องมือที่ลบสิ่งเหล่านี้ได้ดีที่สุด
ลองปล่อยมันทิ้งไว้  มองข้ามภาพหรือข้อความเหล่านั้น
ปล่อยให้เวลาค่อยๆลบ "สัญญา" 

กับคนบางคน... ยิ่งเวลาผ่านไป ก็ยิ่งคิดถึงมากขึ้นทุกๆวัน
เวลาไม่อาจลบคำสัญญาของเขาได้ 

มองฟ้าตอนเย็นๆ มองถนนที่เคยนั่งรถผ่านด้วยกัน 
มองร้านอาหารที่เคยมารับประทานอาหารวันอาทิตย์บ่ายๆ
มองร้านกาแฟที่เคยมานั่งอ่านหนังสือประจำ 

ยิ่งมองก็ยิ่งอมยิ้ม...คิดถึงความสุข ความทรงจำแสนอบอุ่นที่ผ่านมา
ทำไมถึงไม่มีน้ำตาละ... ก็เพราะเรามีความสุขที่เห็นภาพนั้น 
ทำไมถึงไม่เสียใจละ...  ก็เพราะเรามีความสุขและทำเต็มที่แล้ว ณ เวลานั้น

ภาพความทรงจำของคนคนนี้ ไม่เคยเลือนไปจากใจ
เก็บเอาไว้ในกล่องความทรงจำเรื่อยมา

เพราะเมื่อตอนจากลา เราทิ้งภาพความทรงจำที่เราทั้งคู่มีความสุข
เราช่วยกันจารึกภาพความทรงจำ 
ไม่มีใครจารึกภาพของใครบนหัวใจของใครคนใดคนหนึ่ง 
เราช่วยกันรังสรรค์เรื่องราวของเรา

วันนี้เธออยู่ทางนั้น บนนั้นเป็นยังไงบ้าง
สบายดีไหม...

คนทางนี้ยังคิดถึงเสมอนะ
ไม่เคยหายไปจาก "กล่องความทรงจำ" เลย










Create Date : 25 สิงหาคม 2559
Last Update : 25 สิงหาคม 2559 3:37:47 น.
Counter : 276 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สุวรรณอัมพร
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนแสนธรรมดา มีพระรัตนตรัยเป็นสรณะ