สหายไม่จำเป็นว่าเป็นคนดีแค่ไหนหรือไม่ดีเพียงไร ขอแค่เป็นสหายที่นับเป็นสหายต่อกันก็ย่อมเกื้อกูลกันไม่มากก็น้อย
Group Blog
 
All Blogs
 

ชีวิตยุ่งยาก?

คน ประหลาด พกความเชื่อ ต่อสภาพดำรง เวลาหนึ่งจึงได้แต่นั่งครอบครองใบหน้า
ซังกะตาย

เสียงอุทานในใจ สื่อถึงกันใน ความรู้สึก มันน่าเสียดาย ที่เป็นความรุ้สึกที่ช่างไม่รู้จักมีความสามารถ เล่าให้ ชิ้นส่วนร่างกายอื่นเข้าใจด้วย

ชิ้นส่วนนั้น! ใช่ชิ้นส่วนนั้นยังคงงุนงง

แววตา ใบหน้า ไม่อาจเข้าใจ สิ่งที่สมองและความรู้สึกคุยกัน แม้ในยาม เกิดคำอุทาน
ไม่อาจหาเหตุ

แต่แววตานี้ ขอท้าทาย ความเสี่ยงของอำนาจแห่งเวลา

เวลาที่สามารถพรากจาก กลิ่นไอความรู้สึกอันละเอียด อันคนไม่มีปัญญาควบคุมมันได้ แม้แต่เมื่อมันจะหนีหายไป

ความตื่นเต้นในยามกระทำ อันไร้เหตุผลแห่งสังคม นั่นวิเศษเพียงใดและหายไปไหน
ขออย่าได้ ทอดทิ้งมันไปด้วย เหตุผล แวดล้อม

เรายินดีเป็นไอ้โง่ จับต้องเปลือก หรือสัญลักษณ์ใดๆ อันสูญสิ้นเนื้อในไปแล้ว
อย่างตั้งใจจะถนุถนอมที่สุด และรักมันอย่างจริงจัง

คุณค่าของห้วงเวลาในชีวิตนั้น มีแต่จำเป็นต้องเลือก"เป็น" "อยู่" "ทำ"เฉพาะที่เป็นความ(สุข)เท่านั้นหรือ?

หากความสุขในที่นี้ ใช้เพียงเรียกอะไรก็ได้ที่มีอำนาจเป็นเป้าหมาย ให้ดิ้นรน ให้คิดถึง
ให้ดึงดูด แบบนี้แล้ว

ในโลกเรามีบางสิ่ง ที่ได้รับคำว่าคุณค่าอย่างสมเกรียติ โดยรสแห่งสัมผัส ไม่จำเป็นต้อง เป็นรสที่เรารู้จักและเรียกว่าสุข ที่สมควรรู้จักไว้บ้าง


คำอุทานเหล่านี้ แท้จริงใกล้ชิด หรือไกลห่างไม่เกี่ยวข้องต่อจิตใจคน
ทุกสิ่งนี้ตอบได้ ด้วยสัมผัสรุ้สึก
สัมผัสรู้สึกว่าบางอย่างขาดการคลุกคลี อันจำเป็น

หรือโลกนี้มีสตรีร้องไห้ด้วยความเชื่อว่าสมควรเสียใจเช่นนั้น เชื่อว่าสมควรอนุญาติน้ำตา ด้วยการสั่งการอันรวดเร็วให้แก่? แบบนี้แล้วเป็นภาพน่ารักคู่โลกรึไง

บางทีแล้วชีวิตของการรอคอย กลิ่นที่ดูโดดเดี่ยวและมักถูกทอดทิ้ง ไม่สนใจมอง
อันคือกลิ่นแห่งความดีใจ ที่พบว่าตนเองตกอยู่ในภาวะที่เผชิญการพิสูจน์
จิตใจและอุดมการณ์ แบบนี้แล้วอาจเกินพอแล้ว





Free TextEditor




 

Create Date : 05 ธันวาคม 2552    
Last Update : 5 ธันวาคม 2552 1:21:07 น.
Counter : 99 Pageviews.  

มือเหล่านั้นที่ฉันยังจดจำ

ความห่วงอันร้ายกาจ สัมผัสได้แม้แต่ปลายนิ้ว
มือขาวๆอ่อนโยนต่อผู้คน
น่าเกรงขามนัก สำหรับฉัน
ความเบาบางอันแสนเศร้า เวลากระชั้นไป
รอยมือที่พี่และพ่อแม่จับจูงไว้ เจือจางไปในเวลาอันแสนเหงา
ล่วงวัยเพิ่มรอยก้อยเกี่ยวคนรัก
สายลมที่พัดกาลเวลา ทุกสิ่งที่มีค่า
ฉันจะตักตวงและเหลือบตา
ตั้งใจฟังรอยยิ้มกันและกันแม้แสนไกล
ไม่ต้องถามถึงความอบอุ่น
ไม่ต้องถามถึงความจริงใจ
ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ไม่มีอะไรที่ต้องเหมาะสม
แค่เสียงร้องไห้น่าอาย
แค่ภาพวันวานที่ร่วมบันทึก
ทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในกลางใจ
ข้างในนั้นมีชีวิตของฉัน
ที่จะรักเจ้าของหัวใจ
ไปกับชีวิตของฉันที่อยู่ข้างใน
มาแสนนาน





Free TextEditor




 

Create Date : 30 ตุลาคม 2552    
Last Update : 30 ตุลาคม 2552 3:18:57 น.
Counter : 101 Pageviews.  


ตึ๋งนิวเครียร์
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ตึ๋งนิวเครียร์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.