สงสารแม่จัง แม่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

กำลังสนุกแต่แม่เหนื่อยแล้ว
แม่นั่งพักเหนื่อย
หนูสงสารแม่จังเลย
แม่ขา แม่รักหนูไหม...
หนูรักแม่มากที่สุดเลย



Create Date : 26 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 9:00:15 น.
Counter : 208 Pageviews.

3 comment
นิทานของแม่ เป็นเรื่องที่สนุกที่สุดในโลก

แม่ทุกคนเคยเล่านิทาน
แม่ชอบเล่านิทาน
นิทานของแม่สนุกที่สุด
ฟังพันเที่ยวก็ยังอยากฟังอีก
นิทานของแม่งดงามจังเลย..



Create Date : 26 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 9:05:37 น.
Counter : 302 Pageviews.

7 comment
ไปเที่ยวกับแม่ ไม่มีเหงาใจ
ใครลืมอุ้งมือนิ่มๆของแม่
จูงเราไปเที่ยว
เดินตามแม่สนุกจัง
แม่พาไปพบกับความสนุก..



Create Date : 26 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 8:35:32 น.
Counter : 143 Pageviews.

3 comment
แม่อยู่ใกล้ๆหัวใจอุ่นรัก
คิวปิดกับวีนัส
ใครไม่เคยโดนแม่ดุบ้าง
แม่ดุแล้วก็ปลอบ
เราชอบจัง
เพราะเราว่ารู้ว่าแม่รัก
น้ำตาร่วงเพราะแม่รัก..



Create Date : 26 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 8:31:37 น.
Counter : 242 Pageviews.

5 comment
ภาพแม่ที่อบอุ่นใจ งานของเรอนัว

ใครๆก็คงจะเคยขึ้นสะเอวแม่
ใครๆก็คงจะมีหอมแก้มของแม่
ใครๆก็คงจะมีอ้อมกอดของแม่
................................
แต่เราลืมเลือนกันไปแล้วหรือเปล่า
ภาพนี้คงทำให้อดีตที่อบอุ่น
....บังเกิดขึ้นในใจอีกครา



Create Date : 25 กรกฎาคม 2548
Last Update : 25 กรกฎาคม 2548 18:36:12 น.
Counter : 382 Pageviews.

4 comment

วรุณนฤมล
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ชายหนุ่มนี้นามวรุณบุญคงน้อย
อายุด้อยต้อยต่ำไม่เดียงสา
รักศาสตร์ศิลป์จึงซมซานจากบ้านนา
ระเห็จมาเมืองกรุงมุ่งสร้างตัว


จิตพาล่องลอยย้อนไกลใจจึงเห็น
อดีตเช่นรอยกระทำทั้งดีชั่ว
สนุกเศร้าวาบหวิวบ้าโกรธกล้ากลัว
บาปพันพัวบุญนฤมิตอดีตตน

ให้คำนึงถึงสายลมโบกโชยเอื่อย
ธารเลาะเลื้อยริมชายป่าในหน้าฝน
มัจฉาน้อยเวียนแหวกว่ายเริงสายชล
ใบไม้หล่นรกราวป่าหญ้าขจี


บึงบัวบานชวนบินร่อนภมรภู่
ฝนพร่างพรูฟ้าสว่างพราวพร่างสี
ปทุมขาวแซมดอกม่วงชมพูมี
รื่นฤดีแดดรอนลับนกกลับรัง

กึ่งราตรีหอมลอยลมชมกลิ่นแก้ว
ปีบร่วงแล้วกลีบรำเพยพระพายสั่ง
หรีดเรไรพงไพรร้องก้องผาดัง
น้ำค้างหลั่งหมอกลอยโรยโปรยโพยม


แสนอาลัยในชีวิตคนชายป่า
นอนมองฟ้านับดวงดาวสกาวโสม
หนาวแต่นอกอุ่นทรวงในใจประโลม
เหมือนอาจโน้มวิมานฟ้าลงมาครอง

สมเพชใจย้ายเข้ากรุงมาตกอับ
หอพักคับแคบขัดเหมือนยัดกล่อง
อบอ้าวกายคล้ายอั้งโล่เสโทนอง
มองฝาห้องต้องคุมขังวังเวงทรวง


นี่หรือคือเวียงชั้นฟ้ามหาเขต
แดนอมเรศเจริญเฟื่องเรียกเมืองหลวง
คนแออัดแต่ส่วนใหญ่หัวใจกลวง
ความหลอกลวงล้วนหลอนทั่วทั้งตัวเมือง

ตึกสูงใหญ่ยอดชูชันถึงชั้นฟ้า
แลรถราล้มหลามคำรามเครื่อง
เสียงกระหึ่มฝุ่นควันฝ้านัยน์ตาเคือง
ค่ำคืนเรืองหลอดไฟฟ้าบ้าเล่นไฟ


บ้างรีบเร่งทำงานจนหามรุ่ง
บ้างก็มุ่งแสวงอำนาจให้บาทใหญ่
ลูกหลานถูกทิ้งขว้างเหมือนร้างไกล
เงินทองไซร้สิ่งสอพลอหล่อเลี้ยงกาย

ผู้มีอัฐถูกนับถือคือพระเจ้า
สั่งซื้อข้าวของสิ่งใดได้ดังหมาย
ต่างละโมบโลภริญำ*ศีลธรรมวาย
บ้างยอมขายแม้ศักดิ์ศรีชีวีตน


แบ่งผักฝ่ายรวมพลังไล่ให้อนาถ
จ้องพิฆาตทำลายล้างอ้างฉ้อฉล
เงินเป็นใหญ่ไร้คุณธรรมนำกมล
ล้วนวกวนก่อบาปกรรมย่ำยีกัน

คนจนดั่งนายวรุณฤๅอุ่นสุข
แค่ไม่ทุกข์เพียงวันใดใช่คือฝัน
จะกินอิ่มนอนอุ่นได้อย่างไรกัน
เพราะนับวันเงินร่อยหลอไม่พอกิน


อุตส่าห์สอบเอนทรานซ์แล้วติดแถวหน้า
เข้ามหาวิทยาลัยได้เรียนศิลป์
ลูกชาวนาสามัญชนจนติดดิน
ต้องโผผินจากบ้านนามาอยู่กรุง

พ่อก็แก่แม่ก็เฒ่าเจ้าคงเห็น
อยากจะเป็นนายช่างศิลป์ตามจินต์มุ่ง
ต้องไขว่คว้าสองมือหาสองขาพยุง
ถึงไต่รุ้งสอยตะวันไม่ครั่นคราม