Group Blog
 
All blogs
 
: บันทึกหน้าเก่า






เปิดบันทึกเล่มหนึ่ง ที่มีเรื่องราวความทรงจำมากมาย
กาลครั้งหนึ่ง มันถูกขีดเขียนความประทับใจของกลุ่มคนรอบข้างไว้มากมาย




"วันเกิดปีนี้แม่แกเลี้ยงอะไรเนี่ย" เสียงพี่นพพูดขึ้นในเที่ยงวันหนึ่งของปี 2001
"ตลกละพี่นพ" 




เช้าวันนั้น หลังกินข้าวเสร็จ พี่เวรม.6 นำร้องเพลงเบิร์ธเดย์ให้กับพี่โทน 
หลังจากนั้นก็สรุป จบ ลุกเอาจานข้าวบนโต๊ะไปเก็บ แล้วเดินแถวไปหน้าเสาธง
ทุกอย่างดูปกติ เข้าใจว่าไม่มีคนรู้ แล้วอยู่ๆ พี่นพมาพูดเรื่องนี้ ก็แอบปริ่มเหมือนกัน



"ทิตย์มันไม่รู้หรอ ว่าวันนี้วันเกิดแก เห็นมันกลับบ้านไปแล้ว"
"ไม่รู้ดิ่ หนูก็ไม่รู้อ่ะ แต่พี่เขาบอกว่าวันนี้มีงาน" ตอบไปด้วยความรู้สึกธรรมดามาก
เพราะไม่เคยให้ความสำคัญกับวันนี้เป็นพิเศษอะไร ตอบไปโดยที่ไม่รู้เลยว่า
มันจะเป็นวันพิเศษและช่วงเวลาที่ทั้งดีใจและเสียใจที่สุด

...แม้กระทั่งผ่านมา 13 ปี ก็ยังจำได้ดี




เย็นวันนั้น หลังกินข้าวเย็น พี่เวรคนเดิม แืทนที่จะปล่อยไปตั้งแถวกลับหอ
กลับนำร้องเพลงเบิร์ธเดย์อีกรอบ...

น้ำตาคลอตอนที่จารย์หง่าพูดว่า
"เออเว้ย แววมันเกิดวันเดียวกับโทนเลยนะ" อาจารย์จำชื่อได้ อาจารย์แซว
แต่ก็นะ เวลาตอนนั้น ความเรียบร้อยหายไปหมดแล้วจริงๆ




เป็นครั้งแรกที่คนทั้งโรงเรียนนั่งร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ เท่นะ มันไม่ได้มีบ่อยๆ
และมันคงเป็นอภิสิทธิ์ของน้องรักของพี่เวรกลุ่มนี้มากกว่า



"แวว ไปเข้าห้องน้ำกันเหอะ" เท้าที่กำลังจะเดินไปเข้าแถวหยุดชะงัก มือที่จับอ้ออยู่ปล่อยออก
"อ้อ กลับหอไปก่อนนะ เดวเข้าไปเข้าห้องน้ำกับพวกแอ๋มแล้วจะตามไป"

พูดจบก็เดินตามหลัง มิ้นท์ แอ๋ม ปลา ไปที่ห้องน้ำหลังโรงยิม
แต่พอเดินไปถึงกลายเป็นว่ายื่นเม้าท์กันเำพลิน ลืมไปเลยว่ามาห้องน้ำทำไม


"ป่ะ เข้าไปข้างในเหอะ" พี่แคร์เดินออกมาตามกลับมาที่โรงอาหาร
"แก นั่งนี่ก่อน พี่มีเรื่องจะสารภ..." พี่แคร์ยังพูดไม่ทันจบ ไฟทั้งโรงอาหารก็ดับ
แต่อยู่ๆก็มีแสงจากอีกฝั่งหนึ่ง แล้วก็เสียงเพลงแบบเมื่อกี้ดังขึ้นอีกรอบ


พี่ทิตย์ พี่นพ และพี่นักรักบี้อีกหลายคนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเค้กวันเกิด
ข้างๆ กัน มีพี่แคร์ พี่นัท แล้วก็มิ้นท์ แอ๋ม ปลา
ด้านหลัง มีอาจารย์หง่า อาจารย์เขตรัตน์ ทุกคนยืนอยู่ด้วยกันตรงนี้
มันคือความสุขเล็กๆ ที่ไม่คิดว่าจะได้รับ

สุดท้ายก็ร้องไห้ ตาบวม หอบหิ้วของขวัญที่ได้กับความประทับใจที่มีทั้งหมด
เดินกลับหอกับเพื่อนๆ พี่ๆ ในสภาพที่ยิ้มแทบไม่หุบ



ในเวลาเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ในวันเดียวกันนั้น 
ที่ความสุขทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงบนหน้ากระดาษแผ่นหนึ่ง
และมันหยุดลงที่ตรงนี้...




แต่ในความเป็นจริง เรื่องราวหลังจากนั้นตะหากที่เป็นสิ่งที่จำแทบจะลืมไม่ลง
ผ่านมา 13ปีแล้ว น่าแปลกที่เรื่องราวตอนนั้นยังคงชัดเจนอยู่


เช้าวันรุ่งขึ้นที่อ้อไม่พูดด้วย
เช้าวันรุ่งขึ้นที่เพื่อนในห้องเรียนเดียวกันไม่มองหน้า
เช้าวันรุ่งขึ้นที่ต้องเดินคนเดียว



แม้ว่าหลังจากนั้นหนึ่งเดือน ทุกอย่างจะกลับไปเป็นปกติ
ความสัมพันธ์กับเพื่อนในห้องจะกลับไปเหมือนเดิมและสนิทมากกว่าเดิม





แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาผ่านเข้ามา จะนึกย้อนไปที่วันนั้น
คืนที่มีความสุขที่สุด และเช้าวันถัดมาที่แย่ที่สุดในชีวิต

มักจะบอกกับตัวเองว่า ชีวิตของเราจะไม่มีวันที่แย่กว่านี้อีกแล้ว
วันหนึ่ง หากจะไม่มีเพื่อนซักคน ก็จะไม่เสียใจเท่ากับวันนั้นอีกแล้ว




...แด่วันเกิดปีแรกที่มีความสุขที่สุด และเช้าวันถัดมาที่แย่ที่สุด





ผ่านมา 13ปี  เรื่องราวระหว่างหนึ่งเดือนนั้นยังจำได้
คนเหล่านั้นบางคนอาจวนเวียนอยู่ บางคนอาจหายไป



เรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา คือประสบการณ์ที่เรียนรู้

วันนี้ไม่โกรธ ที่ผ่านมาก็ไม่โกรธ ...มันเป็นเพียงความไม่เข้าใจ
และวันนี้ถูกหยิบขึ้นมา เพราะบังเอิญไปเปิดบันทึกหน้านั้นพอดี
ยังคิดถึงเพื่อน พี่ อาจารย์ และโรงเรียนแห่งนั้นอยู่








Create Date : 19 กุมภาพันธ์ 2556
Last Update : 21 กุมภาพันธ์ 2556 13:12:52 น. 0 comments
Counter : 330 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

น้ำชา สีเบจ
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




언제나 더 많은 걸 해주고 싶은 내 맘
Friends' blogs
[Add น้ำชา สีเบจ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.