all the time
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add all the time's blog to your web]
Links
 

 

Chief Seattle Speech

"CHIEF SEATTLE'S 1854 ORATION"
AUTHENTIC TEXT OF CHIEF SEATTLE'S TREATY ORATION 1854
(Appeared in the Seattle Sunday Star on Oct. 29, 1887, in a column by Dr. Henry A. Smith)

Yonder sky that has wept tears of compassion upon my people for centuries untold, and which to us appears changeless and eternal, may change. Today is fair. Tomorrow it may be overcast with clouds. My words are like the stars that never change. Whatever Seattle says, the great chief at Washington can rely upon with as much certainty as he can upon the return of the sun or the seasons. The white chief says that Big Chief at Washington sends us greetings of friendship and goodwill. This is kind of him for we know he has little need of our friendship in return. His people are many. They are like the grass that covers vast prairies. My people are few. They resemble the scattering trees of a storm-swept plain. The great, and I presume -- good, White Chief sends us word that he wishes to buy our land but is willing to allow us enough to live comfortably. This indeed appears just, even generous, for the Red Man no longer has rights that he need respect, and the offer may be wise, also, as we are no longer in need of an extensive country.

There was a time when our people covered the land as the waves of a wind-ruffled sea cover its shell-paved floor, but that time long since passed away with the greatness of tribes that are now but a mournful memory. I will not dwell on, nor mourn over, our untimely decay, nor reproach my paleface brothers with hastening it, as we too may have been somewhat to blame.

Youth is impulsive. When our young men grow angry at some real or imaginary wrong, and disfigure their faces with black paint, it denotes that their hearts are black, and that they are often cruel and relentless, and our old men and old women are unable to restrain them. Thus it has ever been. Thus it was when the white man began to push our forefathers ever westward. But let us hope that the hostilities between us may never return. We would have everything to lose and nothing to gain. Revenge by young men is considered gain, even at the cost of their own lives, but old men who stay at home in times of war, and mothers who have sons to lose, know better.

Our good father in Washington--for I presume he is now our father as well as yours, since King George has moved his boundaries further north--our great and good father, I say, sends us word that if we do as he desires he will protect us. His brave warriors will be to us a bristling wall of strength, and his wonderful ships of war will fill our harbors, so that our ancient enemies far to the northward -- the Haidas and Tsimshians -- will cease to frighten our women, children, and old men. Then in reality he will be our father and we his children. But can that ever be? Your God is not our God! Your God loves your people and hates mine! He folds his strong protecting arms lovingly about the paleface and leads him by the hand as a father leads an infant son. But, He has forsaken His Red children, if they really are His. Our God, the Great Spirit, seems also to have forsaken us. Your God makes your people wax stronger every day. Soon they will fill all the land. Our people are ebbing away like a rapidly receding tide that will never return. The white man's God cannot love our people or He would protect them. They seem to be orphans who can look nowhere for help. How then can we be brothers? How can your God become our God and renew our prosperity and awaken in us dreams of returning greatness? If we have a common Heavenly Father He must be partial, for He came to His paleface children. We never saw Him. He gave you laws but had no word for His red children whose teeming multitudes once filled this vast continent as stars fill the firmament. No; we are two distinct races with separate origins and separate destinies. There is little in common between us.

To us the ashes of our ancestors are sacred and their resting place is hallowed ground. You wander far from the graves of your ancestors and seemingly without regret. Your religion was written upon tablets of stone by the iron finger of your God so that you could not forget. The Red Man could never comprehend or remember it. Our religion is the traditions of our ancestors -- the dreams of our old men, given them in solemn hours of the night by the Great Spirit; and the visions of our sachems, and is written in the hearts of our people.

Your dead cease to love you and the land of their nativity as soon as they pass the portals of the tomb and wander away beyond the stars. They are soon forgotten and never return. Our dead never forget this beautiful world that gave them being. They still love its verdant valleys, its murmuring rivers, its magnificent mountains, sequestered vales and verdant lined lakes and bays, and ever yearn in tender fond affection over the lonely hearted living, and often return from the happy hunting ground to visit, guide, console, and comfort them.

Day and night cannot dwell together. The Red Man has ever fled the approach of the White Man, as the morning mist flees before the morning sun. However, your proposition seems fair and I think that my people will accept it and will retire to the reservation you offer them. Then we will dwell apart in peace, for the words of the Great White Chief seem to be the words of nature speaking to my people out of dense darkness.

It matters little where we pass the remnant of our days. They will not be many. The Indian's night promises to be dark. Not a single star of hope hovers above his horizon. Sad-voiced winds moan in the distance. Grim fate seems to be on the Red Man's trail, and wherever he will hear the approaching footsteps of his fell destroyer and prepare stolidly to meet his doom, as does the wounded doe that hears the approaching footsteps of the hunter.

A few more moons, a few more winters, and not one of the descendants of the mighty hosts that once moved over this broad land or lived in happy homes, protected by the Great Spirit, will remain to mourn over the graves of a people once more powerful and hopeful than yours. But why should I mourn at the untimely fate of my people? Tribe follows tribe, and nation follows nation, like the waves of the sea. It is the order of nature, and regret is useless. Your time of decay may be distant, but it will surely come, for even the White Man whose God walked and talked with him as friend to friend, cannot be exempt from the common destiny. We may be brothers after all. We will see.

We will ponder your proposition and when we decide we will let you know. But should we accept it, I here and now make this condition that we will not be denied the privilege without molestation of visiting at any time the tombs of our ancestors, friends, and children. Every part of this soil is sacred in the estimation of my people. Every hillside, every valley, every plain and grove, has been hallowed by some sad or happy event in days long vanished. Even the rocks, which seem to be dumb and dead as the swelter in the sun along the silent shore, thrill with memories of stirring events connected with the lives of my people, and the very dust upon which you now stand responds more lovingly to their footsteps than yours, because it is rich with the blood of our ancestors, and our bare feet are conscious of the sympathetic touch. Our departed braves, fond mothers, glad, happy hearted maidens, and even the little children who lived here and rejoiced here for a brief season, will love these somber solitudes and at eventide they greet shadowy returning spirits. And when the last Red Man shall have perished, and the memory of my tribe shall have become a myth among the White Men, these shores will swarm with the invisible dead of my tribe, and when your children's children think themselves alone in the field, the store, the shop, upon the highway, or in the silence of the pathless woods, they will not be alone. In all the earth there is no place dedicated to solitude. At night when the streets of your cities and villages are silent and you think them deserted, they will throng with the returning hosts that once filled them and still love this beautiful land. The White Man will never be alone.

Let him be just and deal kindly with my people, for the dead are not powerless. Dead, did I say? There is no death, only a change of worlds.

----------------------------------------------------------------------------------
COMPARED WITH ANOTHER ONE POSTED IN PANTIP WEB BOARD

To the president of the United States
Chief Seattle

How can you buy or sell the sky, the warmth of the land? The idea is strange to us.

If we do not own the freshness of the air and the sparkle of the water, how can you buy them?

Every part of this earth is sacred to my people.

Every shining pine needle, every sandy shore, every mist in the dark woods, every clearing and humming insect is holy in the memory and experience of my people. The sap which courses through the trees carried the memories of the red man.

The white man's dead forget the country of their birth when they go to walk among the stars. Our dead never forget this beautiful earth, for it is the mother of the red man.

We are part of the earth and it is part of us. The perfumed flowers are our sisters; the deer, the horse, the great eagle, these are our brothers.

The rocky crests, the juices in the meadows, the body heat of the pony, and man – all belong to the same family.

So, when the Great Chief in Washington sends word that he wishes to buy our land, he asks much of us. The Great Chief sends word he will reserve us a place so that we can live comfortably to ourselves.

He will be our father and we will be his children. So we will consider your offer to buy our land.

But it will not be easy. For this land is sacred to us.

This shining water that moves in the streams and rivers is not just water but the blood of our ancestors.

If we sell you land, you must remember that it is sacred, and you must teach your children that it is sacred and that each ghostly reflection in the clear water of the lakes tells of events and memories in the life of my people.

The water's murmur is the voice of my father's father.

The rivers are our brothers, they quench our thirst. The rivers carry our canoes, and feed our children. If we sell you our land, you must remember and teach your children, that the rivers are our brothers and yours, and you must henceforth give the rivers the kindness you would give any brother.

We know that the white man does not understand our ways. One portion of land is the same to him as the next, for he is a stranger who comes in the night and takes from the land whatever he needs.

The earth is not his brother, but his enemy, and when he has conquered it, he moves on.

He leaves his father's graves behind, and he does not care. He kidnaps the earth from his children, and he does not care.

His father's grave and his children's birthright, are forgotten. He treats his mother, the earth, and his brother, the sky, as things to be bought, plundered, sold like sheep or bright beads.

His appetite will devour the earth and leave behind only a desert.

I do not know. Our ways are different from your ways.

The sight of your cities pains the eyes of the red man. But perhaps it is because the red man is a savage and does not understand.

There is no quiet place in the white man's cities. No place to hear the unfurling of leaves in spring, or the rustle of an insect's wings.

But perhaps it is because I am a savage and do not understand.

The clatter only seems to insult the ears. And what is there to life if a man cannot hear the lonely cry of the whippoorwill or the arguments of the frogs around the pond at night? I am a red man and do not understand.

The Indian prefers the soft sound of the wind darting over the face of a pond, and the smell of the wind itself, cleaned by a midday rain, or scented with the pinon pine.

The air is precious to the red man, for all things share the same breath – the beast, the tree, the man, they all share the same breath.

The white man does not seem to notice the air he breathes. Like a man dying for many days, he is numb to the stench.

But if we sell you our land, you must remember that the air is precious to us, that the air shares its spirit with all the life it supports. The wind that gave our grandfather his first breath also receives his last sight.

And if we sell you our land, you must keep it apart and sacred, as a place where even the white man can go to taste the wind that is sweetened by the meadow's flowers.

So we will consider your offer to buy our land. If we decide to accept, I will make one condition: the white man must treat the beasts of this land as his brother.

I am a savage and I do not understand any other way.

I have seen a thousand rotting buffaloes on the prairie, left by the white man who shot them from a passing train.

I am a savage and I do not understand how the smoking iron horse can be more important than the buffalo that we kill only to stay alive.

What is man without the beasts? If all the beasts were gone, man would die from a great loneliness of spirit.

For whatever happens to the beasts, soon happens to man. All things are connected.

You must teach your children that the ground beneath their feet is the ashes of your grandfathers. So that they will respect the land, tell your children that the earth is rich with the lives of our kin.

Teach your children what we have taught our children, that the earth is our mother.

Whatever befalls the earth befalls the sons of the earth. If men spit upon the ground, they spit upon themselves.

This we know: the earth does not belong to man; man belongs to the earth. This we know.

All things are connected like the blood which unites one family. All things are connected.

Whatever befalls the earth befalls the sons of the earth. Man did not weave the web of life he is merely a strand in it. Whatever he does to the web, he does to himself.

Even the white man, whose God walks and talks with him as friend to friend, cannot be exempt from the common destiny.

We may be brothers after all.

We shall see.

One thing we know, which the white man may one day discover – our God is the same God.

You may think now that you own Him as you wish to own our land; but you cannot. He is the God of man, and His compassion is equal for the red man and the white.

This earth is precious to Him, and to harm the earth is to heap contempt on its Creator.

The whites too shall pass; perhaps sooner than all other tribes. Contaminate your bed, and you will one night suffocate in your own waste.

But in your perishing you will shine brightly, fired by the strength of the God who brought you to this land and for some special purpose gave you dominion over this land and over the red man.

That destiny is a mystery to us, for we do not understand when the buffalo are all slaughtered, the wild horses are tamed, the secret corners of the forest heavy with scent of many men, and the view of the ripe hills blotted by talking wires.

Where is the thicket? Gone.

Where is the eagle? Gone.

The end of living and beginning of survival.




 

Create Date : 14 ธันวาคม 2550    
Last Update : 16 ธันวาคม 2550 16:39:48 น.
Counter : 167 Pageviews.  

TAB - Thanks A Bunch

รับดอกไม้สวยๆ สักช่อมั้ยคะ แทนคำขอบคุณที่มาเยี่ยมชม








 

Create Date : 28 ตุลาคม 2550    
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2550 23:19:31 น.
Counter : 833 Pageviews.  

Decor Gallery

Relaxing Outdoor




Slumber Conner




Mirror Mirror




Pretty Dinnerware




Baby Babe






 

Create Date : 25 ตุลาคม 2550    
Last Update : 25 ตุลาคม 2550 15:46:46 น.
Counter : 169 Pageviews.  

Tuzki

จาก blog http://blog.sina.com.cn/wangmomo

...อยากอ่านภาษาจีนได้มั่งอ่า













































 

Create Date : 21 ตุลาคม 2550    
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2552 15:51:50 น.
Counter : 537 Pageviews.  

Unintended pregnency

การมีท้องแบบเซอร์ไพรซ์ น้อยนักที่จะจบลงด้วยความยินดี แต่น่าแปลกมั้ยคะว่ามนุษย์คงเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวในโลก หรือในจักรวาลนี้(ยังไม่รู้) ที่มีความคิดว่าจะเลือกเอาลูกไว้หรือไม่เอาดี ความเป็นสัตว์ประเสริฐ ที่น่าจะดีกว่าสัตว์อื่นๆ ทำให้เราสร้างทางเลือกแบบนี้ขึ้นมาได้ น่าเศร้ามั้ยคะ

เราเองก้อนึกเสียใจมาทุกวันนี้ด้วยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการทำแท้ง เพื่อนชาวต่างชาติมีท้องเมื่อไม่พร้อม โดยแฟนก้อยังคบกันดีอยู่ เธอเองเป็นฝ่ายไม่พร้อม และคิดว่าถ้าบอกแฟนเธอๆ คงจะเลือกที่จะเอาไว้..... ต้องบอกก่อนว่ากรณีนี้ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นนะคะ 20++++ .......ตอนนี้คู่นี้ก้อแต่งงานกันแล้วค่ะ แล้วเธอขอให้เราไปเป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล เราก้อไปด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เผื่อมีปัญหาอะไรจะได้ช่วยกัน

บรรยากาศโรงพยาบาลช่างน่าสลดหดหู่ มีเด็กสาวๆ มารอเรียกคิวกันเยอะแยะ ที่มากับผู้ปกครองก็มี อากาศที่นั่นมันหนักซะจน เราหายใจได้กลิ่นความเศร้าเลยล่ะค่ะ ตอนนั้นถึงเราไม่ได้ออกความคิดเห็นสนับสนุนให้เพื่อนไปทำแท้งก็จริง แต่ที่เราเสียใจคือทำไมเราไม่คัดค้านเค้า เราน่าจะพูดให้เค้าได้คิดในอีกแง่มุมที่ต่างออกไป ตอนนั้นไปกัน 3 คน เพื่อนคนนี้เป็นคริสต์ แต่เราและเพื่อนลูกครึ่งเอเชียยุโรปอีกคนเป็นพุทธค่ะ ก่อนหน้านั้นเราก็ถกกันกับเพื่อนลูกครึ่งเหมือนกันนะคะ เรื่องบาป เรื่องเวลาที่ว่าเมื่อไหร่เรียกว่าชีวิต กลุ่มเซลล์มีชีวิตจิตใจมั้ย แต่เราทั้งสองคนก็ไม่กล้าคัดค้านอ่ะค่ะ ตอนที่อยู่ในโรงพยาบาลนั่นมันมีความรู้สึกลึกๆ ว่าเรื่องนี้มันไม่ถูก มันไม่ถูกแน่ๆ

หลังจากเหตุการณ์นั้น เราถึงมาศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงจัง ทั้งทางวิทยาศาสตร์แล้วก็ทางธรรมะด้วย มันเป็นเรื่องที่ผิดมากๆ อย่างที่ไม่น่าให้อภัยเล้ย...เฮ้อ

กระทู้เรื่องนี้ เคยขึ้นโหวตให้เป็นกระทู้แนะนำในเฉลิมไทย ที่เป็นกระทู้หัวมังกุดท้ายมังกร โดยเรื่มจากในข่าวทีวี ออกว่าแม่โวยวาย ลูกสาววัยมัธยมต้นสั่งซื้อของทางไปรษณีย์ เปิดออกมาเป็น ครีมกระชับช่องคลอดกับ ครีมนวดหน้าอก อยากจะขอเก็บความคิดเห็นที่สำคัญๆ ไว้นะคะ

จากคุณสาลิกาเริงร่า: จะว่าผมหัวโบราณก็ได้นะครับ แต่เห็นข่าวแต่ละวันแล้วเครียดจริง ๆ เลยอยากเตือนน้อง ๆ หน่อยครับ

ผมอยู่รพ.วัน ๆ เจอแต่พวกวัยรุ่นใจแตก เด็กมัธยมทั้งนั้น พวกไปทำแท้งมาแล้วมีปัญหา มารพ.ก็บอกปวดท้อง เลือดออก บอกท้องแล้วก็สารพัดเหตุผลเช่น ตกคันนา ตกบันได หกล้ม เพื่อนแกล้ง สะดุดหิน แต่พอถามดี ๆ ก็ไปทำแท้งมาทั้งนั้นอะครับ

จริง ๆ พวกเหตุผลข้างบนนี่มีแต่ในละครช่อง 7 นะครับ ประเภทแม่สามีผลักตกบันได หรือนางร้ายถีบตกคันนาแล้วแท้งเนี่ย ของจริงมันไม่แท้งง่ายขนาดนั้นนะครับถ้าไม่ตั้งใจจริง ๆ อย่ามาหลอกหมอคับ ขำ พูดตรง ๆ ก็ได้

คนไข้ผมเด็กสุดที่ไปทำแท้งมานี่ ม.2 เองนะครับ พ่อแม่ยังอึ้งเลย น้องแกมารพ.ด้วยไปทำมาแล้วเอาออกไม่หมด สุดท้ายเน่า ต้องตัดมดลูกทิ้ง สนุกเพียงนิด ชีวิตที่เหลือนี่ระทมครับ ฝากบอกน้อง ๆ ผู้หญิงนะครับ อย่าเอาตัวเองไปแลกกับความรักของใคร ส่วนน้องผู้ชายก็อย่าพิสูจน์ความแมนด้วยการไปทำลายคนอื่นครับ รักกัน ต้องพากันไปในทางที่สร้างสรรค์ครับ คือจะโทษผู้หญิงอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องโทษผู้ชายหนะแหละ

ผมยังเชื่อว่าเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่คิดดีนะ แต่มักพลาดเพราะเจอผู้ชายอ้อนนี่แหละ ประเภทไม่รักเราหรอ ไม่เชื่อใจเราหรอ ไม่ไว้ใจเราหรอ เรามีตัวเองคนเดียวนะ อะไรพวกนี้แหละ จนน้อง ๆ ผู้หญิง ๆ ก็ใจอ่อนและสงสาร ก็เลยพลาด และพอพลาดไป 1 ครั้ง ครั้งต่อ ๆ มาก็จะเริ่มชั่งใจน้อยลง กลายเป็นคิดว่าก็ไม่เสียหายอะไร จากนั้นก็กลายเป็นเรื่องดีเด่นไว้คุยกับเพื่อนมั่ง

เข้าใจนะครับว่าฮอร์โมนช่วงวัยรุ่นมันพลุกพล่าน แต่มันก็มีวิธีป้องกันและหาทางออกให้มันได้ มีแฟนหนะไม่ว่าหรอก แต่ทำไมไม่ชวนกันไปในทางที่ดีหละ มีไว้คอยดูแลกัน ไว้ช่วยเหลือแนะนำสิ่งดี ๆ ให้กัน ไว้ช่วยกันดึงขึ้นไปในที่ดี ๆ จำไว้ sex ที่ดีต้อง right time right place and right person ครับ

อีกอย่างที่ขอเตือนครับ สาเหตุนึงที่นำพาไปสู่การมี sex คือการพาตัวเข้าไปในจุดเสี่ยงครับ เช่นอยู่ที่ลับตาอยู่กัน 2 ต่อ 2 จากนั้นอารมณ์ก็พาไปให้เตลิดครับ ต้องระวังพยายามอย่าอยู่กัน 2 คนในที่รโหฐานครับครับ พยายามอยู่ในที่ชุมชนเข้าไว้ จะเสร็จกันกลางสยามพารากอนก็ให้รู้ไป เราไปบ้านเค้านี่ก็เปอร์เซนต์เดินลงนรกสูงเกินครึ่งแล้วครับ จะห้องเรา ห้องเค้า หรือห้องเพื่อน หรือไปค้างตจว.ด้วยกันหนะ ห้ามสุดๆ จากสถิติ เกิน 80 เปอรเซนต์นะที่ครั้งแรกจะมาจากการไม่ตั้งใจ เพียงแต่บรรยากาศพาไป ประเภทอยู่กัน 2 คน ซักพักก็เริ่มมาจับมือ เขี่ยแขน ขอหอม ขอสารพัด แล้วก็นะ

เราไม่แคร์ เราไม่ถือ ประเภทที่ปากบอกเราดูที่จิตใจ ดูที่รักกันหนะ เป็นคำพูดที่เอาไว้เวลาหาเหยื่อนะ เอาไว้สร้างความชอบธรรมในการไปทำลายผู้หญิงดี ๆ เค้า แต่พอผู้ชายจะแต่งจริง ๆ นี่เลือกแล้วเลือกอีก แต่สังเกตุไหมครับ ลองดูสิว่าถ้าผู้ชายไม่แคร์จริง ๆ ทำไมพวกกระทู้สังเกตุยังไง หรือดูยังไงถึงจะรู้ว่าเคยไหม ถึงไม่เคยห่างหายไปจากบอรด์พันทิพเลย เลยอยากเตือนน้องผู้หญิงครับ

เพื่อตัวเองครับ เก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้กับคนที่ใช่ที่สุดครับ ไม่ใช้ของก็ไม่ได้สึกหรอ ของมันไม่มีหยากไย่นะครับ ไม่บูด ไม่หมดอายุ มีแต่ยิ่งใช้ยิ่งสึกหรอ ตอนนี้ยิ่งใกล้ปิดเทอมด้วย ต้องระวังครับ รพ.ผมคนไข้ที่แท้งมาจะเยอะสุดคือช่วง ธค. และกค. คือ 2 เดือนหลังปิดเทอมครับ อีกเดือนนึง คือหลังวาเลนไทน์ 2 เดือนครับ สถิติสูงอย่างมีนัยสำคัญทีเดียว แนวปิดเทอมว่างมากแล้วฟุ้งซ่าน ยังเคยคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเด็กคนไหนไม่ถึง 18 ทำแท้งมารพ. ผมว่าจะเย็บปิดไว้ก่อน รอบรรลุนิติภาวะ 25 แล้วค่อยมาตัดไหมดีไหม เอาไว้จะได้ตัดสินใจดีๆได้ก่อน

ชีวิตเรามันสั้นครับ คิดให้ดี คิดให้นาน คิดให้แน่ใจ จะได้ไม่เสียใจทีหลังครับ เฮ้อ...

แอบกลับเข้ามาดูครับ
เห็นเพื่อน ๆ กระซิบไปหลังไมค์ ก็งง เพราะคิดว่ากระทู้นี้คงตกไปแระ ตอนนี้ผมทำงานเป็นหมออยู่รพ.อำเภอครับ เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดที่วันก่อนลงข่าวว่าทำสีทอง ๆ ไรนั่นหนะ

เห็นเด็ก ๆ สมัยนี้แล้วเครียดครับ ทำไมทำอะไรไม่ค่อยมองอะไรกันยาวๆ คิดแค่สนุกชั่ววูบ และก็อ้างว่าโตแล้ว เป็นสิทธิของหนู ร่างกายของหนู เดี๋ยวก็ไปยกว่าพวกฝรั่งเค้า free sex ทำไมประเทศเค้ายังเจริญ เดี๋ยวก็ไปยกว่าญี่ปุ่น เค้ายังถ่ายหนัง AV กันเป็นเรื่องปกติ ชาติเค้าก็เจริญ แล้วทำไมไม่เอาอย่างมาให้หมดหละครับ

ฝรั่งเค้า free sex แต่เค้ารับผิดชอบตัวเองได้ เค้ารู้จักป้องกัน เค้าดูแลตัวเองได้ เด็กม.ปลายฝรั่งเค้าทำงานหาเงินส่งตัวเอง แต่เด็กไทย 24 -25 ยังขอเงินพ่อแม่เรียนปริญญาโทอยู่เลย แถมยังเอามาเลี้ยงหญิงแล้วมาอ้างว่าสิทธิส่วนบุคคล หรือญี่ปุ่นเค้าถ่ายหนัง AV แต่เค้าก็จำกัดกลุ่มคนดู คนซื้อ กฎหมายเค้าเข้มงวด เด็กไม่ถึง 18 มาดูหนังซี้ซั้วนี่คนขายติดคุกหัวโตเลยนะครับ เราทำได้แบบเค้าไหม

คำว่าสิทธิ มันต้องมีคำว่าหน้าที่กำกับด้วยนะครับ อย่าเอาคำว่าสิทธิมาใช้เพียงเพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับตัวเองครับ หรือยกมาอ้างในการจะทำอะไรก็ได้

ทุกวันนี้น้อง ๆ หลายคนลืมคำว่า หน้าที่ ไปหรือเปล่า
หน้าที่ ของการเป็นลูกที่ดี ให้สมกับที่คุณพ่อคุณแม่ตั้งใจ
หน้าที่ ของการเป็นนักเรียน หมั่นศึกษาหาความรู้ ทั้งในตำราและนอกตำรา เพื่อเอามาใช้ในการดำรงชีวิต และพัฒนาสังคม
หน้าที่ ของการเป็นแฟนที่ดี ช่วยเหลือและแนะนำกันไปในทางที่ดีและสร้างสรร
หน้าที่ ของการเป็นคนไทยที่ดี ช่วยเหลือคนอื่น ช่วยเหลือสังคม ไม่ทำอะไรที่จะเป็นการเอาเปรียบคนอื่น

อยากให้น้อง ๆ ทุกคนช่วยกันครับ ไม่อยากให้แค่ความสุขเพียงชั่ววูบ แล้วทำให้วันข้างหน้าน้อง ๆ มาเสียใจทีหลัง ชีวิตเราแต่ละคน ไม่ได้เกิดมากันได้ง่าย ๆ นะครับ การจะเป็น 1 ใน สิบ ๆ ล้านตัว ที่สามารถปฏิสนธิได้มันยากลำบาก เมื่อมีโอกาส ต้องทำตัวเราให้มีคุณค่าครับ อย่าเอาชีวิตมาล้อเล่น อย่าทำไปเพียงเพราะสนุกสนาน อย่าทำเพียงเพราะเห็นว่าเพื่อน ๆ คนนั้นก็ทำ คนนี้ก็ทำ การเป็นคนดี แม้จะแปลกแยก แม้จะไม่เหมือนใคร แต่มันก็มีคุณค่าและความหมายในตัวเองครับ

ช่วย ๆ กันครับ เพราะน้อง ๆในวันนี้ อนาคตก็คือคนที่จะเป็นอนาคตของชาติในวันหน้า ช่วย ๆ กันสะกิด ช่วย ๆ กันเตือน สังคมต้องมีหวังครับ
ประเทศเรา ถ้าพวกเราไม่ช่วยกัน แล้วใครจะมาช่วยครับ

ขอบคุณครับ

ปล.อยากให้น้อง ๆ อ่านกันเยอะ ๆ เหมือนกันครับ ใครจะช่วยเอาไปแปะที่อื่นก็ยินดีนะครับ ลงชื่อสาลิกาเริงร่าไว้หน่อยก็พอครับ เผื่ออีก 20 ปีข้างหน้า จับพลัดจับผลูไปลงการเมือง อิอิ
-------------------------

จากคุณ PaTMoNE : เข้ามาอีกรอบ...สะดุดความเห็นที่ 105 ค่ะ

ก็เลยลองนั่งคิดดู

เราว่า..ปัญหาน่าจะอยู่ที่ ทุกวันนี้ เราเน้นติดอาวุธสมอง แต่ลืมติดอาวุธให้หัวใจ(ปัญญา)เด็กหรือป่าวค่ะ

เช่นเรื่องยาเสพติด ที่คุณยกตัวอย่างมา เราว่า ทุกคนรู้ ทุกคนทราบว่า ยาเสพติดไม่ดี แต่ก็ยังมีตนติด เราว่า คนที่ติดไม่ได้ร่างกายอ่่อนแอ หรือไม่ได้โง่ หรือไม่ได้ไม่รู้หรอกค่ะ แต่เป็นเพราะหัวใจ และความรู้สึกของเค้าอ่อนแอต่างหาก เค้าไม่สามารถต้านทานต่อแรงกดดันของสังคม ที่เค้าอยู่ตอนนั้นได้

ก่อนอื่นเราก็ต้องยอมรับก่อนว่า สังคมที่เราอยู่กันทุกวันนี้ เป็นสังคมที่น่ากลัวมากมิใช่น้อย แม่เราเป็นครู แม่บ่นเสมอว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกตรอง หรือผู้ใหญ่ในบ้านเมือง หรือแทบทุกคนในสังคม ฝากความหวังไว้กับครู ให้ครูัขัดเกลา และดูแลเด็ก ให้เด็ก และโรงเรียนเป็นสีขาว แต่..ดูรอบ ๆ โรงเรียนสิ เป็นสีอะไร รอบ ๆ โรงเรียนมีอะไรบ้าง ร้านเกมส์ ผับ บาร์ สถานเริงรมย์ การข่มขืน การกระทำชำเรา ความรุนแรง ความหลอกลวง (และอื่นๆ ที่ไม่ดีอีกมากมาย)

แค่เด็กก้าวเท้าออกจากโรงเรียนก็เจอแต่เรื่องแบบนี้ หากเด็กคนใดกลับบ้านไป เจอครอบครัวที่อบอุ่น เจอครอบครัวที่ให้เวลาและใส่ใจ เด็กเหล่านั้นก็โชคดีไป เพราะเชื่อแน่ว่า ที่บ้าน ย่อมสร้างภูมิคุ้มกันให้กับลูกตนเอง ติดอาวุธทางปัญญาและหัวใจ ให้กับลูกของตนเอง

แต่ถ้าเด็กคนไหน ที่กลับบ้านไป แ้ล้วไม่เจอละ.. หรือไม่มีบ้านให้กลับละ.. หรือกลับบ้านไป ก็ไม่แตกต่างจากสังคมเลวร้ายข้างนอกละ..

ดังนั้น ครอบครัวสำคัญที่สุด

กลับมาเรื่องเพศสัมพันธ์ การสอนให้เด็กผู้หญิงรักนวลสงวนตัวนั้นดีที่สุด แต่ก็ต้องสอนผู้ชายควบคู่กันไปด้วย บางคนมีความเชื่อว่าการมีลูกชายนั่นสบายใจไปกว่าครึ่ง เพราะหากลูกชายเกเร จะไปทำใคร ก็ไม่เป็นไร เพราะลูกชายตัวเองไม่เสียหาย เป็นผู้ชายเสียอย่าง

หากบ้านใดยังมีความคิดแบบนี้อยู่ มันก็จะเป็นวงจรไปไ่ม่มีวันจบสิ้น

สำหรับผู้หญิง เราก็ไม่รู้ว่า คนที่เค้ามองว่าเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดานั้น เค้าคิดแบบนั้นได้อย่างไร เราก็ไม่เข้าใจ และเราก็รู้สึกเสมอว่า จริงเหรอ ที่ผู้หญิงเค้าไม่แคร์ หรือไม่รู้สึกตะขิดตะขวงอะไรในใจเลยแม้แต่สักนิด เพราะยังไง บ้านเราก็ยังเป็นเมืองไทย สังคมไทย ที่ค่านิยมที่มีมาแต่โบราณ ไม่ใช่จะลบเลือนกันไปได้ง่ายๆ เพียงชั่วข้ามคืน

ค่านิยมที่ ผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว และเก็บสิ่งสำคัญไว้ในวันที่สำคัญและคนที่สำคัญเท่านั้น เราสงสัยเสมอ สำหรับคนที่มีอะไรก่อนวัย และเวลาอันควร ว่าเค้าไม่รู้สึกอะไรในใจ จริง ๆ นะเหรอ ดังนั้น เราิคิดว่า ผู้หญิงทุกคนรู้สึก และแบกภาระนี้ไว้ในใจแทบทุกคน บางคนลบปมด้วย การกระทำผิด ๆ ก็มี เราเคยเห็น คน ๆ หนึ่ง เค้ามีอะไรกะแฟนตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย และเค้าก็บอกเราเองว่า เค้าเคยมีตั้งแต่ ม.ปลาย เรื่องแบบนี้ มันธรรมดา มากสำหรับเค้า เค้าบอกกับพวกเราว่า เค้าไม่แคร์ เราก็ไม่สนหรอกนะ นั่นมันเรื่องส่วนตัว

แต่ที่เรารับไม่ได้คือ เค้าคนนั้นไปยุแหย่ ให้เพื่อนเรา มีเพศสัมพันธ์ กับแฟนนี้สิ เรารับไม่ได้ ... มันเหมือนการสร้างเกราะมาป้องกันตัวเองว่าฉันไม่แคร์หรอก แต่จริงๆ แล้ว ในใจก็รู้สึก แถมยังชักจูง คนอื่นๆ ไปในทางนั้นอีก.. (อันนี้ขอส่วนตัวนิดหนึ่ง..รับไม่ได้จริงๆ กับพฤติกรรมแบบนี้..)

แต่ก็อาจจะเหมือน คุณหมอสาลิกาว่าไว้ ว่าบางที ที่พลาดพลั้งไป เป็นเพราะผู้ชาย เป็นเพราะบรรยากาศพาไป เป็นเพราะตกกระไดพลอยโจน..หรืออื่นๆ.. และเมื่อมีครั้งแรก ... ครั้งที่สองก็ย่อมตามมา เคยอ่านหนังสือเจอ ว่ากามารมย์ ก็เหมือนยาเสพติด เมื่อเคยได้ลองเสพย์แล้ว ก็จะอยากเสพย์ต่อ ดังนั้น ไม่ให้มีครั้งแรก ดีที่สุด

ขอต่ออีกนิด
เคยอ่านหนังสือท่านพุทธทาส จำไม่ได้เป๊ะๆ นะคะ ว่าเขียนว่าอะไร แต่จำใจความและบวกความคิดตัวเองเข้าไปด้วย..ว่า..

--กามรมย์นั้น เป็นกลอุบายของธรรมชาติ ที่ต้องการให้เป็นรางวัล และเครื่องจูงใจต่อสิ่งมีชีวิต ในการผสมพันธุ์ และสืบเผ่าพันธุ์ เพราะหากไร้ซึ่งกามรมย์แล้ว สิ่งมีชีวิตก็จะหลีกหนีต่อการผสมพันธุ์ เพราะมันเป็นงานที่หนัก และเหนื่อย อีกทั้งในระหว่างที่มีการผสมพันธุ์ ก็จะมีความเจ็บปวด หรือรวมทั้งอากัปกิริืยาที่ไม่น่าดู
ดังนั้น กามรมย์ จึงเหมือนเป็นเพียงรางวัล สำหรับการสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาบนโลกใบนี้--

แต่ทุกวันนี้ มันไม่ใช่ ทุกคน หมกมุ่น และหลงใหลกับกามรมย์ ไม่ใช่เพื่อสร้างอีกชีวิตหนึ่ง แต่เพราะติดในรสชาติของมัน เมื่อมีครั้งแรก ครั้งต่อ ๆ ไป ก็ง่ายขึ้น เมื่อเกราะที่สร้างไว้ พังทลายลง น้อยคนที่จะสร้างเกราะขึ้นมาใหม่ได้
ดังนั้น สิ่งสำคัญคือ... การสร้างเกราะ การสร้างความเข้มแข็งให้กับเด็ก

สร้างให้เค้าเข้มแข็ง ที่จะสามารถหยัดยืนและต่อสู้กับสิ่งร้ายๆ ต่างๆ ในสังคมนี้ได้ สร้างให้เค้าเข้มแข็ง คิดเป็น ตัดสินใจเป็น รู้ผิดชอบชั่วดี รู้ว่าอะไรควรไม่ควร สร้างให้เค้า มีจิตสำนีกที่ดี มีคุณธรรม เป็นคนมีรากเหง้า เราว่า..ปัญหาก็น่าจะลดลงนะคะ

ดังนั้น ทุกคนที่กำลังจะเป็นพ่อ แม่ ก็ต้องเตรียมตัวรับศึกหนักกันหน่อยละคะสำหรับคนที่ช่วยเหลือได้ ก็ช่วยเหลือกัน คนละไม้ คนละมือนะคะ อย่านิ่งดูดาย แล้วก็นั่งข่นด่า ทำอะไรเท่าที่เราทำได้..สังคมก็จะดีขึ้นค่ะ เริ่มที่ตัวเรา และคนรอบๆ ตัวเรา...

ขอบคุณค่ะ

ปล.
อาจจะเขียน สับสน วนไป วนมานะคะ ต้องขอโทษด้วย มีอะไรในหัวเยอะ แต่เรียบเรียงไ่ม่ค่อยจะถูกนะคะ
-----------------------------

จากคุณ (auyui) : ไม่แน่ใจว่าจะเป็นที่สถานที่ด้วยหรือเปล่า? คือค่านิยมท้องถิ่น เพราะเราอยู่โรงพยาบาลแถบฃานเมือง ที่มีหอพักนร. นศ.และชาวบ้าน ชาวนา เมื่อ5-6 ปีก่อนที่ฮิตมากคือการทำแท้งเหมือนกัน บ้างอ้างว่าตกบันได เพื่อนถีบบ้างอะไรบ้าง บางคนก็ยอมรับว่าไปทำแท้งมา เพื่อนพาไป

แต่ที่สลดใจที่สุดคือ เด็ก ม.1 แม่พาไปทำแท้งเอง นั่งรถไปทำถึงจังหวัดแถวภาคอีสาน เพื่อไม่ให้ใครรู้ ทำวันนั้น นั่งรถกลับมาวันนั้น รุ่งขึ้นมีไข้สูง ปวดท้องมาก รออีกวันถึงกล้าพามารพ. สุดท้ายรักษาไม่ได้ส่งรพ.จังหวัดตัดมดลูกทิ้ง แต่ก็รักษาชีวิตไว้ไม่ได้ เสียชีวิตในที่สุด นั่นคือยังอาย ยังกลัวคนรู้...

ใน 2-3 ปีมานี้ อายุเฉลี่ยของผู้ที่มาคลอดรพ.เราก็คือ 16-17 โดยตั้งแต่14-18 จะมีมาก มากจริงๆ คนที่พามาก็มักจะป็นแม่ หรือยาย ไม่มีตัวพ่อมาด้วย ที่ทำให้อึ้งก็คือ เด็กอายุ 14 ท้อง 2 โดยทั้ง 2 ท้องพ่อเด็กคนละคน ไม่มีพ่อที่แท้จริงแจ้งชื่อตา เป็นพ่อทั้ง 2 ท้อง เด็กปกติดีไม่มีท่าทีของความซึมเศร้า เด็กๆที่มาคลอด พ่อแม่ ตายาย รับได้ ไม่รู้สึกว่าผิดปกติอะไร เพราะแถวบ้านก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

เด็กที่อยู่หอ พอไม่สบายมารพ. ก็จะมีเด็กหนุ่มมาเฝ้า ปิดม่าน ล้วงๆควักๆกอดๆจูบๆอยู่ในม่าน พอไม่ให้ปิดม่านก็ยังมีพฤติกรรมเดิม (แต่อาจไม่มากเท่ามีม่านมั้ง^^) พ่อ แม่มา ก็ไม่เฝ้า ฝากเจ้าหนุ่มนั่นเฝ้า หอมแก้มกันต่อหน้าก็ยังเฉย เด็กบางคนมี 2 หนุ่ม 3 หนุ่ม แล้วแต่เสน่ห์ เพื่อนผู้หญิงคนอื่นก็ฉวยโอกาสทำอย่างเดียวกัน มันเป็นเรื่องปกติของที่นี่แล้ว...

แม้แต่ลูกเจ้าหน้าที่ก็ท้องก่อนเรียนจบกันเยอะ หรือไปทำสาวท้องเอาลูกมาให้แม่เลี้ยง แม่พาเมียไปคลอด สรุปแม่ต้องเลี้ยงลูกตัวเองด้วย สะใภ้ด้วย หลานด้วย ส่งลูกและสะใภ้เรียนให้จบมัธยม ส่งลูกเรียนต่ออุดมศึกษา.. โลกมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
--------------------------

จากคุณ maxymillion : ผมว่าทุกอย่างเริ่มต้นจากค่านิยมที่ปลูกฝังให้กับเด็ก ตั้งแต่ยังเล็ก เช่นความรับผิดชอบ ความมีวินัย ความมีจุดยืนและอุดมคติของตน

โดยเฉพาะความรับผิดชอบนั้น ต้องปลูกฝังให้แน่นๆกับเด็กผู้ชาย ให้เขารับรู้ว่า ทุกสิ่งที่ทำไป ต้องยืดอกรับผิดชอบด้วยตัวเอง ไม่ใช่เกิดปัญหาแล้ว ชิ่งหนี หรือไม่ก็แอบอยู่หลังพ่อแม่

ความมีวินัยเพื่อให้รู้ว่า ในวัยใด เหมาะกับการกระทำแบบใด

ความมีจุดยืนและอุดมคติของตนเพื่อให้มีหลักที่มั่นคง ไม่ไหลไปตามกระแสนิยม

ถ้าจะเถียงกันว่า อ้ายคนทำแหละผิด อ้ายคนถูกทำผิด มันเปล่าประโยชน์ เพราะกิเลสคนน่ะ รุนแรงมาก น้อยคนนักจะหักห้ามได้ อันนี้ว่ากันเฉพาะแค่การให้การศึกษาแก่เด็ก ไม่ขอพาทุกท่านท่องทะเลครับ

สุดท้ายนี้ ขอให้เราๆท่านๆทุกท่านที่ได้อ่านกระทู้นี้ ช่วยเริ่มต้นทำสิ่งดีๆกับครอบครัวเรา กับทุกคนรอบข้าง โดยไม่ต้องรอฝ่ายบริหารประเทศ เมื่อทำได้ดีแล้ว ค่อยๆช่วยกันเผยแพร่ความคิดและคติที่เหมาะสมออกไปเป็นวงกว้าง จากปากต่อปาก จะกลายเป็นพลังช่วยกันทำให้สังคมเราดีขึ้นครับ




 

Create Date : 17 ตุลาคม 2550    
Last Update : 19 ตุลาคม 2550 0:36:00 น.
Counter : 120 Pageviews.  

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.