Kampfer เล่ม 1 บท 1 ครึ่งแรก



นึกสนุกอยากลองแปลนิยายขึ้นมา ไหนๆก็ซื้อมาแล้วจะอ่านอยู่คนเดียวมันก็ยังไงอยู่ แต่ไม่รับประกันนะว่าจะทำได้แค่ไหน เหนื่อยน่าดูเลยแปลนิยายเนี่ย

* ในส่วนของคำบรรยาย มีการตัดทอนบ้างเพื่อความเหมาะสม ( หรือตรงตัวคือความขี้เกียจ )
* ไม่มีการตัดทอนในส่วนของบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น
* ไม่รับประกันความถูกต้องใดๆทั้งสิ้น

เล่ม 1
บทที่ 1



เมื่อตื่นมาในตอนเข้า สิ่งที่เห็นในกระจกเงาคือหญิงสาวที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

นี่มันเรื่องอะไรกัน สมองของผมหมุนไปหมดแล้ว หลังจากที่ตื่น ก่อนที่จะไปกินมื้อเช้าก็เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน หลังจากล้างหน้าเสร็จ เมื่อแหงนหน้าขึ้นมามองกระจกก็พบใบหน้าของเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่ในนั้น
ดูเหมือนว่าอายุจะประมาณ 16.. 17.. ผมสีเข้มตัดกับผิวขาวนวล ดวงตากลมโต ถ้าจะบอกว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยก็ใช่อยู่ ถ้าดูจากภาพรวมแล้ว ถ้าเป็นที่โรงเรียนยังไงห็ต้องอยู่ระดับท็อบอย่างแน่นอน แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้านั้นอย่างบอกไม่ถูก..

ยังไงซะ เวลาในตอนนี้ก็คือเช้าของวันธรรมดา ผมเองก็เป็นเด็กนักเรียนม.ปลายธรรมดาคนนึง เพราะฉะนั้นยังไงเดี๋ยวก็ต้องออกไปโรงเรียนตามปกติแท้ๆ ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น ตรงหน้าตัวเองกลับมีสาวน้อยหน้าตาดียืนอยู่ นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน แล้วในตอนเช้าอย่างนี้สมองยังไม่ค่อยทำงานอีกด้วย อยู่ๆตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีสาวน้อยหน้าตาดีอยู่ตรงหน้า แทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยจริงๆ..
( โลกในกระจกเงามีตัวตนอยู่จริงๆเหรอ ? )

ผมเริ่มคิดอะไรแปลกๆ ถึงตัวเองก็รู้ดีว่ามันฟังดูเพี้ยนๆ แต่ดูเหมือนมันจะเป็นความจริง ไม่งั้นอยู่ๆจะมีสาวน้อยคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ในกระจกเงาบานนั้นได้ยังไง

พอลองคิดต่อไป หรือนี่คือเป็นเหมือนความฝันของใครบางคนที่เคยได้ยินมา 「พอตื่นขึ้นมา หมอนข้างก็กลายเป็นสาวน้อยน่ารัก」 นี่คือสถานการณ์แบบนั้นอย่างนั้นหรือ ? เอาจริงดิ ? หรือจะเป็นอย่างที่เพื่อนมันเคยล้อเล่น 「อยู่ๆวันนึง จะต้องมาสาวน้อยน่ารักโผล่ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะอย่างแน่นอน」 นั่นก็คือเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้เองงั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันคือเรื่องจริง สมแล้วที่เป็นญี่ปุ่น ดินแดนแห่งเรื่องเหนือธรรมชาติ

แต่จะว่าไป เมื่อเจอกับตาตัวเองแบบนี้แล้ว กลับไม่ค่อยจะตกใจสักเท่าไหร่เลยจริงๆ จะเป็นเพราะหน้าตาน่ารัก เป็นสไตล์ที่ชอบ หรือว่าอยู่ๆก็เกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณใดๆบ่งบอกมาก่อน หรือลองมาคิดดีๆ นี่มันเป็นการบุกรุกโดยผิดกฏหมายไม่ใช่เหรอ ?

เด็กสาวคนนั้นไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ เป็นเพราะตัวเองลอบเข้าบ้านคนอื่นอย่างงั้นเหรอ ? ดูท่าทางแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนที่ไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น ดูท่าทางเหมือนกำลังตกใจซะมากกว่า ทำตาโตมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ซึ่งจะว่าไปก็คงไม่แปลกอะไร อยู่ๆต้องมาอยู่ตามลำพังกับเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักสองต่อสองตั้งแต่เช้า ถ้าไม่ตกใจเลยสิแปลก หลังจากที่เริ่มเห็นใจเธอคนนั้น ผมเองก็ค่อยๆผ่อนคลาย เปิดก็อกน้ำ ตั้งใจที่จะล้างหน้าเพื่อให้สงบลง แล้วเด็กสาวที่อยู่ในกระจกก็ทำท่าอย่างเดียวกัน

「หา !?」
อะไรกันยัยนี่ ทำไมถึงทำท่าเหมือนกับผมเลย เป็นแค่เรื่องบังเอิญเฉยๆงั้นเหรอ หรือคิดจะล้อเลียนกันแน่ แต่พอนึกให้ดีแล้วผมก็ตกใจขึ้นมา เพราะเด็กสาวคนนั้นก็อุทานออกมาว่า 「หา !?」 เหมือนตัวผมเช่นกัน ชักเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา..

ผมยืนจ้องไปที่ในกระจกเงานั้น แล้วก็ลองยกมือขึ้นมาแตะที่แก้ม
เด็กสาวคนนั้น ก็ยกมือขึ้นมาแตะที่แก้มเช่นกัน
ระหว่างที่ตัวเองกำลังเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา คราวนี้ก็เลยลองเอามือไปขยี้ผมดู
แล้วเด็กสาวคนนั้นก็ทำเหมือนกันอีกจริงๆ
แล้วลางสักหรณ์ไม่ดีนั้นก็กลายเป็นความจริง หรือว่าบางที.. หรือว่าบางที.. นี่มันคือเรื่องนั้น.. เรื่องนั้นใช่มั้ย !?
ความรู้สึกของผมในตอนนี้คงไม่ต่างกับคนเมาสักเท่าไหร่ ตัวนั้นแทบจะทรงตัวอยู่ไม่ได้ ในหัวนั้นหมุนไปหมดแล้ว เพื่อที่จะเรียกสติกลับมา ผมจึงยกมือขวาขึ้นมาแล้วหยิกไปที่แก้มอย่างแรง

「เจ็บ !!」
พอสติเริ่มกลับมา เมื่อมองไปที่ในกระจกเงา เด็กสาวคนนั้นก็ทำท่าเจ็บตรงที่แก้มเหมือนกัน
ไม่มีอะไรผิดพลาดล่ะ หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมา ไม่ใช่ว่าอยู่ๆก็มีเด็กสาวปรากฏตัวขึ้นมาในกระจกเงา ผมลองก้มลงไปดูที่หน้าอกของตัวเอง แล้วก็พบสิ่งนุ่มๆ 2 ลูกที่ผู้ชายไม่มีทางมีอย่างแน่นอนอยู่ตรงนั้น
「หว๋า !?」
ผมลืมตัวตกใจจนอุทานออกมา
「..ทำไมถึงกลายเป็นผู้หญิงไปล่ะเนี่ย !?」
เด็กสาวที่อยู่ในกระจกเงา ก็ทำท่าตกใจเช่นกัน



ก่อนอื่นต้องใจเย็นๆแล้วคิดว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ก่อนไม่ใช่เหรอ ผมคือเซโนะ นัตซึรุ เด็กนักเรียนม.ปลายปี 2 อายุ 17 ปี รูปร่างผอมสูง ผลการเรียนนั้น บางครั้งหาจากข้างบนเจอง่ายกว่า บางครั้งหาจากข้างล่างเจอง่ายกว่า สรุปก็คือกลางๆนั่นเอง รวมทั้งด้านกีฬาและความสัมพันธ์กับเพื่อนในห้อง

ถ้าให้พูดถึงตัวเอง ไม่ว่ายังไงก็คงต้องบอกว่าปกติธรรมดาทั่วไป หรือแม้แต่จากสายตายคนอื่นก็คงไม่แตกต่างกัน การมีจุดเด่นอะไรประเภทเป็นอันดับ 1 หรือ 2 เมื่อเทียบกับคนอื่นนั้น ถ้าจะว่าไปแล้วก็ไม่มี เศร้าเหมือนกันแฮะ..

และเมื่อพูดถึงสิ่งที่ไม่มี ผมเองก็ไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเดียว จะสมัยประถม สมัยมัธยมต้น ผู้หญิงทุกคนจะมองเห็นเป็น 「เพื่อน」 ไปหมด มากเกินไปกว่านั้นไม่เคยมี ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นปมด้อยในจิตใจที่กลัวจะ「หาเจ้าสาวไม่ได้」อยู่เหมือนกัน ซึ่งถ้าวันหนึ่งสามารถหาเจ้าสาวเป็นของตัวเองได้ก็คงดีใจน่าดู แต่ว่าผมเองถึงแม้ 「อยากได้แฟนสาว」 ก็ไม่ใช่ว่าอยากที่จะ 「ทิ้งการเป็นผู้ชาย」 ไปสักหน่อย

「หว๋าาา !」
ลองอุทานเสียงดังออกมาอีกที แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ใจเย็น ใจเย็นๆลงซะ ผมพยายามที่จะสั่งตัวเอง หลังจากอุทานเสียงดังออกมา 2 ครั้ง ผมก็พยายามข่มใจตัวเองให้สงบลง แล้วยังเจ็บคอแล้วด้วย

ทำไมถึงกลายเป็นผู้หญิงไปซะได้ ? พยายามคิดแล้วแต่ก็นึกอะไรไม่ออกเลยจริงๆ จะว่าเคยไปฉัดยาเร่งฮอร์โมนอะไรสักครั้งก็ไม่เคย โมร็อคโกก็ไม่เคยไปมาสักครั้ง ถึงช่วงนี้จะเคยเห็นในอินเตอร์เนทว่าการศัลยกรรมสมัยนี้ สามารถแปลงเพศได้แทบจะสมบูรณ์ แต่ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยไปทำอย่างนั้นแน่ๆ

เมื่อหันไปมองที่กระจกเงา สาวน้อยหน้าตาดีคนนั้นกำลังทำหน้าเครียดจนคิ้วย่นไปหมด
「..อย่าทำหน้าแบบนั้นน่า เสียดายหน้าสวยๆหมด」
ตั้งใจที่จะพูดออกไปเพื่อให้เธอสงบใจลง.. จะบ้าเหรอ นี่ผมกำลังพูดอะไรกับตัวเองอยู่น่ะ
แต่จะว่าไปก็สวยจริงๆนะ พอลองมองรูปหน้าตรงๆ เป็นแบบที่ผู้ชายชอบแน่ๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติ ถึงจะไม่ได้สวยในสไตล์ 「คม」 แต่ก็เป็น 「เข้ารูปดี」 ถ้าหากบังเอิญเจอกันในเมือง แล้วเธอเข้ามาทักแล้วล่ะก็ อาจจะตกหลุมรักไปเลยก็ได้ ถ้าหากเธอคนนั้นไม่ใช่ตัวผมเองล่ะก็นะ

แล้วก็สังเกตอะไรขึ้นมาได้อีกอย่าง
「..ชุดนักเรียน !?」
ขุดที่เด็กสาวคนนั้นกำลังสวมอยู่ ก็คือชุดนักเรียนที่ชายหนุ่มทั่วโลกในวัยนี้หลงไหลนั่นเอง ตัวผมเองเมื่อตื่นขึ้นแล้วก็มักจะเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนทันที เพราะไม่มีเวลาที่จะมาเปลี่ยนชุดหลังกินข้าวเช้าเสร็จ จะเป็นเพราะนอนตื่นสายหรือเปล่า ถ้าคิดคร่าวๆก็คงเป็นอย่างนั้น อย่างไรก็ตาม ไม่เคยมีความทรงจำว่าเคยสวมชุดนักเรียนหญิงมาก่อน แน่นอน ไม่เคยมีด้วยซ้ำ

「นี่มัน ชุดนักเรียนหญิงของโรงเรียนเรานี่น่า」
ชุดที่เด็กสาวคนนั้นสวมอยู่ เหมือนกับชุดของนักเรียนหญิงโรงเรียนของผมไม่มีผิด แค่กลายเป็นผู้หญิงก็แย่พอแล้ว ขนาดชุดนักเรียนยังเปลี่ยนไปอีก ใครเป็นคนแอบมาเปลี่ยนให้กัน ? ถ้าอย่างนั้นขอร้อง ช่วยเอาชุดนักเรียนชายมาคืนทีเถอะ ชุดนักเรียนไม่ใช่ถูกๆนะ

ไม่ว่าจะดูยังไงนี่ก็คือชุดนักเรียนหญิง กางเกงขายาวของชุดนักเรียนชายหายไปไหน ทำไมถึงกลายเป็นกระโปรงไปได้
(...กระโปรง...)
อยู่ๆก็เกิดลางสังหรณ์แปลกๆขึ้นมาในหัว ถึงแม้จะรู้ดีว่ารอบตัวไม่มีใครอยู่อย่างแน่นอน แต่ก็อดที่จะหันไปหันมามองดูไม่ได้ พอมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่อย่างแน่นอนแล้ว ก็เอามือลงไปจับชายกระโปรง..
แล้วก็ลองเลิกขึ้นมาดู

「..ของผู้หญิงล่ะ !」
นี่มันอะไรกัน เป้นอย่างที่สังหรณ์ไว้เลย ไม่ใช่กางเกงในชายแบบที่เพิ่งซื้อจากซูเปอร์ 3 ตัว 1,000 เยน แต่เป็นกางเกงในแบบผู้หญิง หรือจะให้เรียกแบบตาแก่ก็คือแพนดี้ แล้วยังเป็นลายขวางขาวฟ้าอีก ทำไมต้องเป็นลายขวางกันล่ะเนี่ย แล้วก็คิดขึ้นมาว่าควรลองดูข้างบนด้วย แต่คิดดีๆแล้วก็อย่าดีกว่า ยังไงก็ต้องสวมบราอยู่อย่างแน่นอน

ยังไงก็ตามพอเริ่มรู้สึกสิ้นหวังกับผลลัพท์ที่ออกมาก ผมก็กลับไปยังห้องของตัวเองอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ร่างกายที่กลายเป็นหญิง แม้แต่เสื้อผ้าชุดชั้นในก็กลายเป็นของผู้หญิงไปเช่นกัน 「ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่เป็นร่างกายด้วย」 จริงๆควรจะพูดแบบนี้มากกว่า แต่ช่างมันเหอะ ยังไงผลลัพท์ก็ไม่ได้มีอะไรต่างกัน

พอกลับไปถึงห้อง ก็หย่อนก้นลงบนเตียง
มีเด็กผู้หญิงน่ารักกำลังนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง ถ้าลองคิดดูแบบนี้แล้ว นั่นต้องเป็นภาพที่ดุแล้วมีความสุขแน่ๆ แต่เด็กสาวคนนั้นกลับกลายเป็นตัวเองซะได้ ไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยแม้แต่น้อย

พอเริ่มผ่อนคลายลง ก็มองไปยังนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะ 「ถ้าไม่รีบไปโรงเรียนล่ะก็ เดี๋ยวต้องไปสายอย่างแน่นอน」 เข็มนาฬิกาชี้บอกความหมายแบบนั้น

รู้อยู่แล้วน่าเรื่องนั้น ผมตอบโต้กลับไปใส่นาฬิกา ยังไงก็ตามถ้าไปโรงเรียนในสภาพนี้ ไปโดยสภาพเด็กผู้หญิงแบบนี้ โดยที่ทุกคนในโลกนี้รับรู้ว่า เซโนะ นัตซึรุ คือเด็กผู้ชาย รับรองว่าโลกของผมต้องพังทลายลงภายใน 3 วินาทีอย่างแน่นอน และไม่เพียงแค่นั้น เจ้าพวกเพื่อนร่วมชั้นจะคิดยังไงกันล่ะ ไม่สิ เจ้าพวกนั้นใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหื่นเป็นหลักอยู่แล้ว อาจจะไม่รู้สึกตกใจก็เป้นได้ ตรงกันข้ามอาจจะจับส่งไปขายยังประเทศที่มีคาบาเร่โชว์ซะด้วยซ้ำ จะทำยังไงดี นึกได้แต่เรื่องแย่ๆทั้งนั้น ผมได้แต่เอามือกุมหัว จะทำยังไงดีกันล่ะทีนี้
หืม.. รู้สึกอะไรสักอย่างขึ้นมา

( ...? )
เมื่อมองไปที่ข้อมือขวา มีกำไลอันหนึ่งคาดอยู่ สีของกำไลนั้นเป็นสีน้ำเงิน ไม่เคยจำได้มาก่อนว่ามีเครื่องประดับแบบนี้อยู่ด้วย พอลองจับดูก็รู้สึกลื้นๆแข็งๆ เป็นโลหะนี่น่า แต่เป็นโลหะชนิดไหนนั้น ดูแล้วแยกไม่ออกจริงๆ

「อะไรกันน่ะไอ้นี่」
「นั่นคือหลักฐานค่ะ」
「หว๋า !」
อยู่ๆก็ได้ยินเสียงขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง ผมที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งขึ้นมา พยายามหันไปมองรอบๆก็ไม่เห้นใคร ผมอยู่คนเดียวแน่ๆ มีใครอยู่ด้วยตรงไหนงั้นรึ ?
「ตรงนี้ค่ะ ตรงนี้」

พอมองไปยังที่มาของเสียง ก็พบตุ๊กตาอยู่ตรงนั้น ที่ห้องของผู้ชาย ตุ๊กตาอาจไม่ใช่ของที่พบเห็นกันทั่วไป แต่ไหนๆก็มีอยู่มันก็ช่วยไม่ได้ และเจ้านี่ยังเป็นตุ๊กตาแบบไม่ธรรมดาอีก หน้าตาของมันเหมือนยากุซ่าแถมยังคาดที่ปิดตาข้างนึงยังกับโจรสลัด หน้าตานั้นเหมือนเสือทั่วไป แต่ที่ท้องกลับเป็นรูจนเครื่องในโผล่ออกมา

นี่คือหนึ่งในตัวละครซีรีย์ 「สัตว์น้อยเครื่องใน」 ของบริษัทที่ไหนสักแห่ง ตัวละครทั้งหมดนั้น มีคอนเซ็ปต์ประหลาดๆที่ดูไม่ดีกันทุกตัว ผมเองจริงๆก็ไม่ได้อยากได้หรอก แต่ในเมื่อได้รับมาจากคนสำคัญ จะทิ้งไปก็ทำไม่ได้
เจ้าตัวที่ผมได้รับมานั้นคือสัตว์น้อยเครื่องในตัวที่ 5 ของซีรีย์ 「เสือฮาราคีรี」 และมันก็ได้เปิดปากพูดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

「ในที่สุดก็รู้ตัวสักทีนะคะ」
เสียงผู้หญิงล่ะ ฟังดูเหมือนชิสุกะจังยังไงไม่รู้ ที่สำคัญยังเป็นเสียงเวอร์ชั่นแรก
「สิ่งที่อยู่ที่ข้อมือของคุณคือกำไลแห่งพันธสัญญาค่ะ」
「..พันธสัญญา ?」
「เมื่อมีสิ่งนั้นอยู่ที่ข้อมือ คุณก็จะได้รับพลัง สำหรับการต่อสู้ พลังที่เข้มแข็งเป็นสิ่งสำคัญใช่ไหมละคะ」
「เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ รอเดี๋ยวสิ」
ผมรีบยกมือขึ้นแล้วทำท่าบอกให้หยุด เจ้าเสือฮาราคีรีกำลังพูดเรื่องอะไรที่ฟังแล้วไม่เข้าใจเลยสักนิด
「ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด ทำไมตุ๊กตาถึงพูดได้ พันธสัญญาคืออะไร แล้วก่อนอื่นทำไมผมถึงได้กลายเป็นผู้หญิงกันล่ะ」
ช็อคที่กลายเป็นผู้หญิง จนถึงขั้นถามเอาคำตอบจากตุ๊กตาไปซะแล้ว พอนึกดูให้ดี ไอที่ผมกำลังพูดอยู่ด้วยมันของเล่นไม่ใช่เหรอ

「ไม่ทราบเหรอค่ะ」
「จะไปรู้เรอะ」
「จะต้องให้เล่าตั้งแต่ประวัติความเป็นมาของโลกไหมคะ ?」
「ไม่สนใจจะมานั่งฟังประวัติศาสตร์ บอกมาก็พอว่านี่มันเรื่องอะไร」
「คือว่านะคะ」
เสือฮาราคีรี กำลังเริ่มอธิบายด้วยเสียงของชิสุกะจัง
「คุณได้กลายเป็นแคมเฟอร์ไปแล้วค่ะ」
「หา ?」
พูดอะไรอยู่น่ะเจ้าตุ๊กตานี่
「แคมเฟอร์คือผู้ที่ถูกเลือกให้ต่อสู้ กำไลแห่งพันธสัญญาจะมอบพลังอันยิงใหญ่มาให้ เพื่อล้มคู้ต่อสู้ลงให้ได้ ประมาณนี้ล่ะค่ะ」
「..ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจแฮะ」
ผมได้แต่เกาหัว รู้สึกเหมือนกำลังอ่านคู่มืออธิบายวิธีเล่นเกมอยู่ยังไงไม่รู้
「แคมเฟอร์อะไรนั่นน่ะ คือมนุษย์ที่มีหน้าที่จะต้องต่อสู้สินะ」
「ถูกต้องค่ะ」
「แล้วผมก็กลายเป็นแคมเฟอร์อะไรนั่นไปแล้ว」
「ค่ะ」
「ต้องต่อสู้กับศัตรู」
「แน่นอนค่ะ」
「ทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ?」
「เรื่องนั้นก็นะ」
ผมเลิกถามแล้วก็หยิบเสือฮาราคีรีไปทิ้งลงถังขยะ
「อ๋า คิดจะทำอะไรเหรอคะ」
「หนวกหู ! อธิบายมาแบบนั้น จะให้ตอบว่า อย่างนี้นี่เอง แล้วทำความเข้าใจได้งั้นเรอะ ! อย่าละเมอไปเลย ! 」

กะทันหันเกินไป คิดไรไม่ออก หัวขาวโพลนไปหมด 「จงกอบกู้โลกซะ」 ยังกับอยู่ๆก็ได้ยินประโยคที่เหมือนเกม RPG
ทั้งเรื่องที่กลายเป็นผู้หญิง ทั้งตุ๊กตาพูดได้ ทั้งหมดต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ แคมเฟอร์อะไรนั่นก็ทำเป็นว่าไม่เคยได้ยินเรื่องนั้นแล้วกัน

「เรื่องนี้ยังไงก็ช่วยไม่ได้ ทำใจเถอะค่ะ」
เสียงชิสุกะจังดังมาจากถังขยะ
「เพราะว่าได้ถูกเลือกไปแล้วล่ะค่ะ」
「ใครจะไปเชื่อ」
「ยังไงก็ต้องเชื่อแน่นอนค่ะ ก็เพราะเวลานี้ได้กลายเป็นผู้หญิงไปแล้วใช่ไหมละคะ ?」
พอได้ยินแบบนั้นก็หันมามองตัวเองที่อยู่ในชุดนักเรียนหญิง
「เห็นมั้ยๆ ทำความเข้าใจได้หรือยังคะ」
「..ยัง」
ผมยืนพูดอยู่หน้าถังขยะ
「แล้วร่างกายของผู้หญิง เกี่ยวอะไรกันด้วยล่ะ」
「แคมเฟอร์น่ะ ต้องเป็นผุ้หญิงเท่านั้นถึงจะเป็นได้ค่ะ」
「ผมเป็นผุ้ชายต่างหาก」
「เพราะฉะนั้นร่างกายถึงได้เปลี่ยนเป็นเพศหญิงยังไงล่ะคะ เมื่อถูกเลือกแล้ว เด็กผู้ชายก็จะกลายเป็นเด็กผู้หญิง」
「..แล้วมีทางที่จะไม่ให้ถูกเลือกมั่งมั้ย」
「ไม่มีค่ะ」
ถังขยะ ( ที่มีเสือฮาราคีรีอยู่ข้างใน ) พูดเหมือนกับว่ายังไงก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

ผมยื่มมือลงไปคว้าตุ๊กตาที่อยู่ในถังขยะขึ้นมา ยังไงก็ตาม คงจะทิ้งมันไปไม่ได้ เลยเอามาตั้งไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม
「ขอบคุณค่ะ กลิ่นของถังขยะติดตัวเลยค่ะ」
ก็เหมาะกับเธอดีไม่ใช่เหรอ
「อื่ม แล้วกำไลนี่มันคืออะไรกัน」
「กำไลแห่งพันธสัญญาเป็นหลักฐานแสดงว่าคนๆนั้นได้ถูกเลือกให้เป็นแคมเฟอร์ค่ะ เมื่อกำไลเปล่งแสงก็จะแปลงร่างเป็นแคมเฟอร์ค่ะ」
ได้ฟังแล้วก็ลองสำรวจที่กำไลแห่งพันธสัญญาอะไรนั่นให้ละเอียด ดูยังไงก็ไม่มีรอบเชื่อมต่อหรือตรงที่ท่าทางจะทำให้แกะออกมาได้
「อา- ถอดไม่ได้หรอกค่ะ」
เสือฮาราคีรีพูดขึ้นมาเหมือนอ่านใจผมออกว่ากำลังคิดที่จะทำอะไร
「ไม่มีทางที่จะถอดได้ตามใจค่ะ ยกเว้นจะไม่ได้เป็นแคมเฟอร์อีกต่อไปแล้วค่ะ」
「แล้วทำไงถึงจะถอดมันได้ล่ะ」
「อย่างเช่นตายไปแล้วไงละคะ」
「เฮ้」
พูดประโยคที่ฟังไงก็ไม่ขำเลยออกมาหน้าตาเฉย
「คิดเสียว่าเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่งก็ได้ค่ะ ไม่หนักเลยไม่ใช่เหรอคะ」
ก็จริงอย่างที่ว่า แทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักอะไรที่ข้อมือเลย
「แล้วทำไมถึงเป็นสีน้ำเงินล่ะ」
「ไม่ถูกใจเหรอคะ」
「ถ้าเป็นสีแดงดีกว่าไม่ใช่เรอะ เผื่อจะแรงขึ้น 3 เท่า」
「สีนั้นมีความหมายค่ะ แต่ไม่บอกหรอกค่ะ」
แล้วเสือฮาราคีรีก็หัวเราะ หุหุ พอได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยด้วยเสียงของชิสุกะจังแล้ว รู้สึกหัวเสียยังไงชอบกล
「งั้นกลับมาเรื่องเดิม ทำไมแคมเฟอร์ถึงต้องสู้ ? สู้กับใครกัน ?」
「เพราะเป็นตัวตนที่เกิดมาเพื่อต่อสู่ค่ะ ไม่ว่าจะไม่ชอบใจอย่างไรแต่นี่คือเรื่องจริงค่ะ」

ผมตั้งใจที่จะจับเจ้าเสือฮาราคีรีลงถังขยะอีกครั้ง แต่คราวนี้ดูเหมือนจะรู้ตัว เจ้าเสือฮาราคีรีจึงถอยหลบได้ทัน
「เหตุผลที่แคมเฟอร์มีตัวตนนั้น ก็เพื่อการต่อสู้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นค่ะ และคุณคือผู้ที่เหมาะสมกับการเข้าสู่สนามรบนั้น จึงได้ถูกเลือกยังไงละคะ」
「..ถึงตัวเองพูดเองฟังเองแล้วจะยังไงอยู่ก็เถอะ แต่ผมน่ะไม่ว่าจะในสายตาของใคร ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆทั่วไปคนหนึ่งเท่านั้น แล้วทำไมถึงได้เหมาะสมกันล่ะ」
「อันนี้ต้องไปถามคนที่เป็นคนเลือกเอาเองค่ะ」
「ก็เธอไม่ใช่เรอะ ?」
「ผู้ดำเนินการเป็นคนเลือกค่ะ」
ผู้ดำเนินการ ? ใครกันล่ะนั่น
「คนที่มีพรสวรรค์เท่านั้นที่จะถูกเลือกค่ะ ดูเหมือนคุณจะมีพรสรรค์เหมาะสมพอดี」
「แล้วเธอคืออะไรกันล่ะ ?」
「ฉันคือผู้แจ้งข่าวที่ผู้ดำเนินการส่งมา หรือถ้าพูดให้ฟังดูศักสิทธิ์หน่อยก็ประมาณฑูตสวรรค์ยังไงล่ะคะ」
「ฑูตสวรรค์ที่ไหนจะมานั่งโชว์เครื่องในแบบนี้กันล่ะฟะ」
รับรองว่าชาวคริสต์ได้โกรธเอาอย่างแน่นอน

ยังไงก็ตามพอจะเริ่มจับประเด็นได้ล่ะ สรุปก็คือผู้ดำเนินการอะไรนั่นเป็นคนเลือกแคมเฟอร์ กำไลนี่ก็คือหลักฐานในการเป็นแคมเฟอร์ แล้วก็ต้องกลายเป็นผู้หญิงเท่านั้นในเวลาที่จำต่อสู้
「เข้าใจแล้วสินะคะ」
ตุ๊กตาพูดจาเหมือนเป็นอาจารย์ที่กำลังสอนหนังสือลูกศิทย์ แล้วมองมาด้วยหางตา
「แล้ว เมื่อกี้ก็ถามไปทีแล้ว ทำไมถึงต้องต่อสู้กันล่ะ」
「....」
「คิดจะหนีด้วยการทำตัวเป็นตุ๊กตาธรรมดาหรือไง」

ผมเดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะ ในนั้นมีไฟแช็คราคา 1,000 เยนอยู่แน่นอน ผมไม่สูบบุหรี่ก็จริง แต่การมีไฟแช็คติดไว้ก็ช่วยให้สะดวกในหลายๆเรื่อง อย่างการทดลองในวิชาเคมีไรพวกนั้น
「ห้ามใช้ไฟค่ะ วีนิลจะติดไฟอย่างรวดเร็วและส่งกลิ้นไหม้แรงมาก」
「อย่างน้อยก็ยังพูดได้ไม่ใช่เหรอ」
หยิบไฟแช็คออกมาจากลิ้นชัก ยังมีน้ำมันก๊าซเหลืออยู่
「ก็บอกว่าให้หยุดไงล่ะคะ ตาบ้า !」
「มาห้ามด้วยเสียงของชิสุกะจังคนแรกแบบนี้ก็นะ」
ยังไงก็ออกเสียงดังๆไม่ได้อยู่แล้ว เราเป็นต่อล่ะทีนี้
「จริงๆแล้วฉันก็ไม่รู้เช่นกันค่ะ ว่าทำไมถึงต้องต่อสู้」
「จะมีเรื่องแบบนั้นด้วยเรอะ」
「ผู้ดำเนินการขี้งกถึงไม่เคยยอมบอกอะไรเลยค่ะ แล้วจริงๆก็ไม่ได้สนใจอยากรู้ด้วย」
「เป็นคนที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆนะ ขนาดเครื่องในยังปล่อยให้ไหลออกมาจากท้องด้วย」
「เป็นตุ๊กตาต่างหากค่ะ」
สุดท้ายผมก็เก็บไฟแช็คไว้ในกระเป๋ากระโปรง ยังไงก็เถอะกระโปรงนี่แหละที่แย่ที่สุด รู้สึกโล่งๆเหวอๆยังไงไม่รู้
「แต่ว่านะ ในเมื่อบอกว่าต้องต่อสู้ แสดงว่าต้องมีคู่ต่อสู้น่ะสิ」
「ถูกต้องแล้วค่ะ」
「ใครกันล่ะ」
「ความลับ」
「เจ้านี่ !」
「เดี๋ยวอีกไม่นานก็รู้เองค่ะ ยังไงก็เป็นแคมเฟอร์นี่นะคะ」
เป็นเหตุผลที่ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจครึ่ง ไม่เข้าใจครึ่ง ผมได้แต่เกาหัว นี่มันเรื่องอะไรกัน อยู่ๆก็ถูกบอกว่าได้กลายมาเป็นแคมเฟอร์ที่จะต้องต่อสู้ แต่สู้ทำไม สู้กับใครกลับไม่รู้สักนิดเลย
「ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูเหมือนจะยังรับความจริงไม่ได้สินะคะ」
มันแหงอยู่แล้ว ใครจะมานั่งหัวเราะได้อย่างสบายใจกันเล่า แล้วก่อนอื่น ไอการมานั่งคุยอยู่กับตุ๊กตาแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อมากพออยู่แล้ว

「แต่ทว่าทุกอย่างเป็นความจริงค่ะ อย่างที่บอกไป เรื่องที่คุณได้กลายเป้นแคมเฟอร์ไปแล้วนั้นเป็นความจริงทั้งสิ้นค่ะ」
「....」
「ยอมรับไม่ได้เหรอคะ」
ก็นะ
「ก็บอกแล้วว่าให้ยอบรับให้ได้ค่ะ ก็อย่างที่บอกไป เพราะเป็นแคมเฟอร์ยังไงล่ะคะ」

ผมจ้องไปที่เจ้าเสือฮาราคีรี วิธีพูดของเจ้านี่ฟังแล้วน่าหงุดหงิดยังไงชอบกล ถ้าหากเชื่อคำพูดของเจ้านี่ ก็หมายความว่าตัวผมนั้นได้ถูกเลือกและได้กลายเป็นผู้หญิง แต่จะบอกให้ต่อสู้ด้วยรูปร่างแบบนี้น่ะนะ แค่ต้องต่อสู้อะไรนั่นก็รู้สึกแย่พออยู่แล้ว ไหนจะยังให้ต่อสู้โดยไม่รู้เหตุผลอีกเหรอเจ้าเสื่อนี่

「ต่อจากนี่ไปจะเป็นช่วงเวลาแห่งการต่อสู้ล่ะค่ะ」
เจ้าเสือฮาราคีรีพูดออกมา
「เมื่อถูกเลือกเป็นแคมเฟอร์แล้ว คุณจะต้องต่อสู้โดยไม่มีข้อแม้ค่ะ」
「แล้วทำไมถึงต้องต่อสู้กันเล่า」
「เวลานี้ยังไม่ทราบค่ะ」
เจ้านี่ในเวลาแบบนี้เท่านั้น ถึงทำตัวนิ่งๆเป็นตุ๊กตา น่าหงุดหงิดจริง เป็นแค่ชิสุกะจังแท้ๆ

มีความรู้สึกว่าถึงจะถามเรื่องอะไรไปมากกว่านี้ ก็คงจะไม่ได้คำตอบ ผมจึงหยุดที่จะถามเรื่องพวกนั้นต่อ เพราะถึงคาดคั้นไป ยังไงก็คงจะไม่ตอบแน่ๆ แล้วก็คงแกล้งทำตัวเป็นตุ๊กตาเหมือนเดิม

มองไปที่นาฬิกา ปล่อยไปแบบนี้ต้องไปโรงเรียนสายแน่นอน
「นี่ มีเรื่องสำคัญจะถามเรื่องนึง」
「รบกวนทำตัวให้ดีๆหน่อยค่ะ อย่าถามนู่นถามนี่ให้มากมายนักเลย」
「เดี๋ยวก็เผาทิ้งซะหรอก แล้วผมจะเป็นผู้หญิงต่อไปแบบนี้เหรอ !?」

สายขนาดนี้แล้ว ไม่รีบไปโรงเรียนไม่ได้ล่ะ ถ้าออกจากบ้านตอนนี้ อาหารเช้าก็กินไปวิ่งไป ยังอาจจะไปโรงเรียนทัน แต่ว่าให้ไปโรงเรียนทั่งๆที่อยู่ในร่างผุ้หญิงแบบนี้ อย่างกับเกมลงโทษยังไงไม่รู้
「อยากจะอยู่ในร่างผู้หญิงไปตลอดเหรอคะ」
「เข้าใจผิดอย่างแรง」
「กลับเป็นผู้ชายได้นะคะ」
อยู่ๆภาพต้องหน้าก็ส่งประกายสว่างเจิดจ้า ท่านมินาโมโต้ ชิสุกะ ผมสามารถกลับเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาๆเหมือนเดิมได้เหรอครับ
「ทำไงล่ะ」
「เรื่องนั้นถ้าไม่ต่อสู้ไม่ได้นะคะ」
「ว่าไงนะ ?」
「เป็นเหตุผลที่เข้าใจง่ายนี่คะ ถ้าหากต่อสู้ไปเรื่อยๆเอาชนะไปเรื่อยๆ เมื่อไม่เหลือคู่ต่อสู้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแปลงร่างเป็นผู้หญิงอีกแล้วยังไงละคะ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะอยู่ในร่างผู้ชายตลอดไป」
「อย่างนี้นี่เอง.. แต่นั่นมันเรื่องในอนาคตอีกนานเลยไม่ใช่เรอะ !」
「แต่ว่าก็เห็นความหวังใช่ไหมละคะ」
「เจ้าบ้านี่ ! ปัจจุบันต่างหากที่สำคัญ แล้วผมจะไปโรงเรียนยังไงล่ะทีนี้ !」
「เหอะ」
เจ้าเสือฮาราคีรีทำท่าถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
「ช่วยไม่ได้ค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวจะบอกวิธีที่จะทำให้กลับคืนร่างเดิมได้ทันที」
「นั่นแหละ บอกมาเลย ไม่สิ กรุณาบอกด้วยครับ」
ผมในตอนนี้กำลังพูดขอร้องตุ๊กตาอยู่ ตัวผมในตอนนี้ ถึงจะต้องก้มหัวให้เจ้าเสือฮาราคีรีที่มีเสียงเหมือนชิสุกะจังสักเท่าไหร่ ผมก็ยอมทำ
「ใจร้อนจริงๆนะคะ」
「เด็กเอโดะก็งี้แหละ ยังไงก็รีบๆบอกวิธีมาเร็ว」
「ถ้างั้น กรุณาหลับตาด้วยค่ะ」
หลังจากที่ได้ยิน ผมก็หลับตาทั้ง 2 ข้างลงอย่างรวดเร็ว เวลานี้ได้ยินแต่เสียงเหมือนชิสุกะจังของเจ้าเสือฮาราคีรีเท่านั้น
「เอาล่ะ ไปล่ะค่า !」
ไป ? ไปไหนกัน

ก่อนที่จะทันระวังตัว กลางหัวของผมก็เหมือนโดนของแข็งสักอย่างฟาดเข้าให้อย่างแรง เป็นฝีมือเจ้าเสื้อฮาราคีรีนั่น คอยดูเหอะเดี๋ยวจะต้องแก้แค้นให้ได้ นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายของผม ก่อนที่จะหมดสติไป


Create Date : 04 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 4 พฤศจิกายน 2552 11:53:56 น. 8 comments
Counter : 381 Pageviews.

 
ขอบคุณค่า

รอตอนต่อไป (อยากให้ถึงฉากท่านประธานเร็วๆ หุหุ)


โดย: sagitgirlth IP: 58.64.86.241 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2552 เวลา:19:08:05 น.  

 
มารอท่านประธานเหมือนกันครับ 555
อืม มุขนักพากย์มันมาจากฉบับนิยายจริงๆด้วยเเฮะ


โดย: ไล่ฮก IP: 124.122.231.240 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:09:29 น.  

 
ขอบคุณมากครับที่มาแปลและพิมพ์ให้ได้อ่านกันนะครับ(เห็นข่าวลือว่านิยายรักพิมพ์ได้ลิขสิทธิ์แล้ว แต่ก็ไม่รุ้ว่าชาติไหนจะออกรออ่านไม่ไหวแล้ว)โอ้ เสียงชิซุกะจริงๆสินะในนิยายนี้รายละเอียดครบจริงๆแฮะ

* ในส่วนของคำบรรยาย มีการตัดทอนบ้างเพื่อความเหมาะสม ( หรือตรงตัวคือความขี้เกียจ )
-เห็นด้วยเอาที่เข้าใจก็พอแล้วละครับ
* ไม่มีการตัดทอนในส่วนของบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น
-โอ้ ถูกใจมากเลยครับ
* ไม่รับประกันความถูกต้องใดๆทั้งสิ้น
-ใครจะกล้าบังอาจทักทวงเรื่องนั้นกันละครับ(โดยเฉพาะผมที่ญี่ป่นนี้ยังระดับจอดน้ำตื้นอยู่เลย)

แต่ที่ผิดคาดไปหน่อยเจ้าตุ๊กตาเสือฮาราคีรีนี่มันผู้หญิงหรอกรึเนี่ย(แต่แคมป์เฟอร์เป็นผู้หญิงเมสเซสเจอร์ก็น่าจะเป็นผู้หญิงแหละนะ)


โดย: wingaura IP: 125.25.86.45 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:00:57 น.  

 
Thx a lot krabb


โดย: Kross_ISC วันที่: 4 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:03:39 น.  

 
สู้ๆเน้อตารุย จะรออ่านตอน2น้า


โดย: Zennn IP: 192.168.2.110, 124.121.98.192 วันที่: 5 พฤศจิกายน 2552 เวลา:1:12:53 น.  

 
ตามมาเชียร์ ว่าแต่เจ้าเสือคว้านท้องพูด ค่ะ นี่ดูผิดอิมเมจแปลกๆแฮะ


โดย: Alasthor IP: 58.9.231.227 วันที่: 5 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:57:17 น.  

 
ในนิยายกับเมะ อิมเมจมันค่อนข้างต่างกันน่ะท่าน Alasthor เหตุผลหลักคงเป็นเพราะในเมะมีเสียงพากย์ แล้วเสียงพากย์ฟังไงก็ไม่เหมาะกับ คะ/ค่ะ จริงๆนั่นแหละ ผมยังเลี่ยงไปใช้ คับ แทนเลย แต่ในนิยายยังปากร้ายก็จริงแต่ดูเรียบร้อยกว่าในเมะเยอะ แล้วก็พูดสุภาพตลอด ( ความหมายอีกเรื่อง ) ก็เลยคิดว่าใช้ คะ/ค่ะ ดีกว่า จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดว่าตุ๊กตาเป็นเพศชายด้วย


โดย: Renesis วันที่: 5 พฤศจิกายน 2552 เวลา:14:42:33 น.  

 
ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะครับ

* ไม่รับประกันความถูกต้องใดๆทั้งสิ้น

- มิบังอาจมีปัญหาหล่ะครับ แค่มีมาให้อ่านก็ดีใจสุดๆแล้ว

ปล.ว่าแต่ล็อคสเป๊กเซย์ยูว์ตั้งกะในนิยายเลยเรอะเนี่ย
ปล2. รออ่านตอนสองต่อไป
ปล3. รอท่านประธานฮิเมะคัตเช่นกันครับ


โดย: ruripopz IP: 112.142.62.168 วันที่: 5 พฤศจิกายน 2552 เวลา:14:59:06 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แมวหลับ46
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ย้าย Blog แล้วครับ ไปที่

http://ruicosta.exteen.com/

เหตุผลไม่มีไรมาก ชอบหน้าตาบล็อคที่นั่น + อยากใช้ชื่อประจำคือ ruicosta มากกว่า เหตุผลมีแค่นี้เอง XD
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add แมวหลับ46's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.