กรรมทันตา อนณ 089-429-5655 tobeteam@yahoo.com Line : anon.nisarut
Group Blog
 
All Blogs
 

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 10

กรรมทันตา อาชีพเชฟ..อาชีพทรหด 10


สวัสดี ครับ
ผมเล่าเรื่องราวการเรียนของลูกสาว ที่ ม.ราชภัฎสวนดุสิต
ในสาขาที่เราเรียกกันง่าย ๆ ว่า เรียนไปเพื่อเป็น...เชฟ
ตั้งแต่ปี 1 ถึงปี 4
ทั้งทฤษฎีวิชาการ และภาคปฏิบัติ รวมถึงงานพิเศษนอกเวลา
ตอนนี้ก็ถือได้ว่า...เรียนจบการศึกษา แล้ว

บรรดาเพื่อน ๆ ของน้องโดนัท
ที่ไม่ได้ไป Work & Travel หรือไป อินเทิร์น ฝึกงานที่เมืองนอก
ก็ถือว่าเรียนจบหมดแล้วเช่นกัน
อีทีนี้...ก็วุ่นวายเรื่องการสมัครงาน การหางานทำ
อย่างที่เคยบอกแล้ว เด็ก ม.ราชภัฎสวนดุสิต เกือบ 80 – 90 เปอร์เซ็นต์
เป็นเด็กต่างหวัด ทุกภาคทั่วประเทศ
แต่ละคนก็กลับไปให้ พ่อแม่ ชื่นใจกันก่อนอื่น
โถ...แต่ละคนก็ทั้งเรียน ทั้งฝึกงานเหนื่อยหนักหนา
ทางบ้านก็หาเงินส่งเสียกันไปหมดทุกบาททุกสตางค์...แทบขาดใจ
ถึงแม้หลายคนจะกู้เงิน กยศ. ระหว่างที่เรียนก็เหอะ
มันก็ยังไม่เคยพอ
พอพักหายเหนื่อยกันได้ซักอาทิตย์ สองอาทิตย์
ทีนี้ก็ว่ากันเรื่อง อนาคต การทำมาหากินกันล่ะ
พวกที่อยู่ต่างจังหวัด ก็หางานใกล้บ้าน
อาจจะเป็นจังหวัดที่ตัวเองอยู่ หรือจังหวัดใหญ่ ๆ ไม่ไกลบ้านนัก

ส่วนที่เป็นเด็กกรุงเทพฯ หรือชอบทำงานในกรุงเทพฯ
ก็หางาน สมัครงานกันไป
ส่วนใหญ่คนที่ฝึกงานร้านไหน ถ้าไม่ขี้เกียจ เห็นแก่ตัว
หรือแสดงความร้ายกาจเกินไป
ที่ร้านเหล่านั้น ก็มักจะอยากได้เด็กคนนั้นไว้ทำงานกันต่อ
เพราะเป็นคนรุ่นใหม่ แถมเรียนรู้งานไปมากแล้ว
แหล่งที่มักจะไปทำกันก็ โรงแรม ร้านอาหาร ภัตตาคาร
แหล่งท่องเที่ยวระดับหรู....
แต่บางคนก็หนีไปทำงานบริษัทใหญ่ ๆ ที่เกี่ยวกับอาหารเหมือนกัน
ตำแหน่งอาจจะไม่ตรงเป๊ะ กับที่เรียนมานัก
แต่ก็เรียกได้ว่าได้งานทำกันแทบทุกคน
เงินเดือนสตาร์ทเริ่มต้น...ก็ตามเรทอัตราทั่วไป
อาจจะมีพิเศษแตกต่างไปบ้าง ก็แต่ละแหล่งแห่งที่ไป
เช่นร้านอาหารหรูหลายแห่ง ก็จะมีข้อตกลงเรื่องเงินรายได้...ค่าทิป
บางแห่งค่าทิป ทางร้านเก็บครึ่งนึง อีกครึ่งแบ่งให้เฉพาะฝ่ายบริกร หน้าร้าน
หรือบางแห่งให้แบ่งกันทั่วหมดทั้งร้าน...อะไรประมาณเนี๊ยะ
บางแห่งมีเลี้ยงอาหารกลางวัน บางแห่งก็ให้เป็นเงินค่าอาหารแทน

มีอีกพวกนึง...ทางบ้านมีกิจการเกี่ยวกับอาหารอยู่แล้ว
ไม่ว่าจะในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
บางคนที่บ้านทำร้านอาหาร ซึ่งอาจจะเล็กหรือใหญ่ก็ตาม
บางคนทำโรงงานผลิตอาหาร ทำร้านเบเกอรี่ ทำซาลาเปา
ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านข้าวแกง ร้านขนม......ฯลฯ
เด็กพวกนี้จบแล้ว ทางบ้านก็อยากให้ช่วยเอาระบบสมัยใหม่
มาช่วยต่อยอด พัฒนาปรับปรุงให้ได้มาตรฐานสากล
ว่ากันตั้งแต่พื้นฐาน 5 ส. กันไปเลย
พวกนี้ไม่ต้องห่วง...ทัศนคติเป็นบวก สุด สุด

หลายคนก็คิดดิ้นรนที่จะ บิน.น..น...น ไปทำงานในต่างประเทศ
ทั้งอาเซี่ยน ทั้งอเมริกา ยุโรป หรือตะวันออกกลาง
ไปหาประสบการณ์ ไปเพื่อเผชิญโชค เผชิญโลกกกกกก

น้องโดนัท ลูกสาวของผม
ตั้งแต่เสร็จจากฝึกงาน หนัก หนั๊กกกก หนัก
สิ่งแรกที่ทำคือ ขอนอนให้หายเหนื่อย หายเพลีย
นอนให้หนำใจ นอนข้ามวันข้ามคืน.....สักอาทิตย์
แต่เอาเข้าจริง ๆ นอนอืดดดด ด ด ตื่นเที่ยงได้แค่ซักสองวัน เท่านั้น
อย่างที่เคยเล่าไปตั้งแต่ตอนต้น ๆ แล้วว่า
ทำงานเป็นอะไรหลายต่อหลายอย่าง
ทั้งช่วยงานอาจารย์ใน มหาลัย ช่วยทู๊กกก อย่างตามแต่จะสั่งมา
เป็นสมาชิกใน Thailand Culinary Academy โดยเป็นเลขาฯ ให้เชฟใหญ่
เป็นผู้ช่วย เป็นเจนเนอรัล เบ๊
เป็นตัวแทนไปแข่งขันทำอาหาร ที่ต่างประเทศ
เป็นผู้ช่วยสอนใน ร.ร.การอาหารนานาชาติ สวนดุสิต
เลยยังต้องวิ่ง วนเวียนเกี่ยวข้องอยู่ใน ม.ราชภัฎสวนดุสิต
เหตุที่ต้องทำมากมายอย่างนี้ ก็เพราะเป็น...หนี้บุญคุญ
ที่ลูกสาวผม เก่งกาจมีความสามารถ เป็นได้อย่างทุกวันนี้
ก็เพราะได้รับพระคุณ จากท่านอาจารย์ทุก ๆ คน
ท่านให้ทั้ง ความรู้ ความรัก ความเอาใจใส่
ให้โอกาส ให้คำปรึกษา ชี้แนะ และห้ามปราม ตักเตือน
นอกจากอาจารย์แล้ว ก็ยังมีบรรดา เชฟใหญ่ และ เชฟทั้งหลาย
ใน อเคดีมีฯ
ที่ให้ทั้ง ความรู้ ฝึกฝน อดทน ทรมาน อัดจัดหนัก
ให้โอกาสไปฟาดฟัน แข่งขันในระดับอินเตอร์ ฯ
ท่านทั้งหลาย...ให้เปล่า ๆ ให้ ฟรี ฟรี
ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน
ผมกับ คุณหม่อง ภรรยาพูดคุยกับลูกเสมอ ๆ ว่า
เราต้องรู้จักบุญคุญ...ทุกครั้งที่ดื่มน้ำ ต้องคิดถึงต้นน้ำ
ต้องกตัญญู และกตเวทิตา ทดแทนพระคุณ
สิ่งที่ท่านทั้งหลายให้เรามา...มันมากมายเหลือคณานัก
เราได้ใช้ทำมาหากิน เลี้ยงตัว เลี้ยงครอบครัว
ไปจนชั่วชีวิต...

ยังไม่หมดนะครับ
น้องโดนัท ยังมีงานที่เป็นส่วนตั๊วววว ส่วนตัว
คือ ขายอุปกรณ์เกี่ยวกับพวก เชฟ สารพัดอย่าง
ทั้งผ้ากันเปื้อน กระเป๋ามีด รองเท้ากันลื่น
นำเข้ามีดเชฟทั้งชุด และอื่น ๆ อีกมากมาย

ลองดูในเว็บ....
https://www.facebook.com/chef.accessories
มีข้อมูลพวกอาหาร ตัวเชฟ สูตรเมนู น่าสนใจดี

หรือ โลกของลูกสาวผม
https://www.facebook.com/dough.doughnut?fref=ts

อาจจะว่าเป็นโฆษณาแฝงก็ได้นะครับ
อ้อ...แต่ก่อนก็รับเป็นผู้ช่วยออกงาน อีเว้นท์ โชว์สินค้า
หรือเป็นสต๊าฟ ทีมงานเบื้องหลังการถ่ายทำรายการอาหารสารพัด
ทั้งที่ทำรายการทีวีออกอากาศ และทำโฆษณาผลิตภัณฑ์
ตอนนี้พอว่างแล้ว ก็ยิ่งรับงานพวกนี้อย่างค่อนข้างจริงจัง
เห็นว่าค่าแรง สมน้ำสมเนื้อดีเหมือนกันนะ
นอกจากเรื่องพวกนั้นแล้ว แกก็ยังไปรับทำ...ข้าวกล่อง
ใช่ครับ ข้าวกล่อง อาหารกล่อง อาหารกลางวัน อะไรพวกนี้
มันเริ่มมาจาก เพื่อน จากโรงเรียนมัธยมที่รักกันมาก
มีการมาประชุมอบรมแถว ๆ กลางกรุงเทพฯ หลายวัน
แต่อาหารการกินมัน...แพง แพ๊ง แพง
แต่ละมื้อเป็นร้อย สองร้อย
น้องโดนัท สงสารเพื่อนเลยอาสาทำไปให้กิน
อยากกินอะไรล่ะ บอกมา
เพื่อนเค้าเลยไปหาลูกค้าพวกที่มาอบรมด้วยกันนี่แหละ
ได้จำนวนนึง คิดแล้วมื้อละไม่กี่สิบบาท
ทำโดยแม่ครัว ระดับเหรียญทอง
ภรรยาของผม ก็ยุให้ทำส่งเพราะช่วยเพื่อนด้วย
ฝึกฝีมือไปด้วย แถมอาจจะเป็น อาชีพ ในอนาคตด้วยนะ
ตอนนี้พอบอกต่อ ๆ กันไปก็เริ่มมีคนสั่งมาเหมือนกัน
แต่ยังไม่มากพอที่จะเป็นอาชีพได้
พูดมาถึงแค่นี้แล้ว...ก็ขอโฆษณาซะหน่อย
ใครท่านใดสนใจ อยากให้ทำ...ข้าวกล่อง
รสชาติ รับประทานได้ ราคาสบายกระเป๋า
ช่วยติดต่อมาด้วย นะครับ

นี่เห็นคุยกัน แม่ลูก ว่าถ้ายังไม่อยากไปทำงานที่ไหน
ก็เปิดร้านขายข้าว ขายอาหาร ที่หน้าบ้าน
รับทำข้าวกล่อง ส่งตามตึกออฟฟิซ ก็ไม่เลวนะ
ยังมี สอนทำอาหาร แบบกลุ่มหรือ ตัวต่อตัว
ให้ถึงบ้านผู้เรียน ก็โอเคนะ
วันไหนว่าง ๆ ก็ทำพวกขนมเบเกอรี่ ทำเมนูแปลก ๆ มาลองกินกัน
เป็นการหาไอเดีย และฝึกมือไปด้วยในตัว
อันที่จริง...ก็มีร้านอาหารหลายที่ติดต่อให้ไปคุยเหมือนกัน
เห็นว่ามีร้านประเภท หรูเลิศ มื้อละเป็นหมื่น
แนวเดียวกับที่ไปฝึกงานในซอยทองหล่อ
แนวอาหาร ฝรั่งเศส เพิ่งจะเปิดใหม่กำลังหาคนเหมือนกัน
แต่ติดที่ว่าเร็ว ๆ นี้ น้องโดนัท ยังต้องไปเป็นตัวแทน ไทยแลนด์ อเคดีมี ฯ
ไปประชุมเชฟโลก ในฐานะเด็กรุ่นใหม่ที่ นอร์เวย์
เห็นบ่น ๆ ว่าคงจะ หนาววววววว หงิกแน่ ๆ เลย
และเกือบปลายปี ก็ยังมีโปรแกรมไปแข่ง
เพื่อป้องกันแชมป์ที่ได้มาปีที่แล้ว ประมาณเนี๊ยะที่ เซี่ยงไฮ้ มั๊ง
จำไม่ค่อยได้เหมือนกัน

โดยสรุปแล้ว ลูกสาวผมเรียนจบมาแล้ว...ยังไม่ได้งานทำ
หรือยังไม่ได้ทำงานเป็นหลัก เป็นแหล่ง
แต่วุ่นวายทำนั่น นี่ โน่นนนน สารพัด
ส่วนเพื่อน ๆ เค้าได้งานทำกันเกือบหมดแล้ว
เรียนมาทางสายงานด้านนี้...ไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องหางาน
มีแต่เลือกงานซะมากกว่า

แต่...โปรดฟังอีกครั้ง
ท่านใดสนใจอุปกรณ์สำหรับ เชฟ ราคาย่อมเยา
ขาดทีมงานโชว์สินค้าอาหารทั้งหลาย
อยากได้สต๊าฟ ทีมงานถ่ายทำรายการทีวี
สนใจอยากให้สอนทำอาหาร แบบตัวต่อตัว ถึงบ้าน
หรือกลุ่มเล็ก ๆ แบบเริ่มต้นเมนูง่าย ๆ ไปจนถึงพิสดาร
ถ้ามีงานสัมมนาอบรมอยากได้ ข้าวกล่อง ราคาไม่แพง
ก็รีบโทร.มาสั่งได้

แหม...โฆษณาประชาสัมพันธ์กันขนาดนี้แล้ว
ช่วยบอกต่อ ๆ กันด้วยนะ คร้าบบบบบ..บ.บ
ขอบพระคุณ มาก มาก ครับ

อนณ 093-149-9564
tobeteam@yahoo.com




 

Create Date : 03 พฤษภาคม 2557    
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 21:59:04 น.
Counter : 3757 Pageviews.  

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 9

กรรมทันตา อาชีพเชฟ..อาชีพทรหด 9

ต่อจาก
กรรมทันตา อาชีพเชฟ..อาชีพทรหด 1
http://pantip.com/topic/30683816

กรรมทันตา อาชีพเชฟ..อาชีพทรหด 2
http://pantip.com/topic/30685306

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 3
http://pantip.com/topic/30686306

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 4
http://pantip.com/topic/30686911

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 5
http://pantip.com/topic/30688939

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 6
http://pantip.com/topic/30690192

กรรมทันตา อาชีฟเชฟ...อาชีฟทรหด 7
http://pantip.com/topic/31958337

กรรมทันตา อาชีฟเชฟ...อาชีฟทรหด 8
http://pantip.com/topic/31965901


สวัสดีครับ
มาฟังเรื่องการเรียนในปี 4 กันต่อนะครับ
นอกจจากเรื่องหลักคือ การฝึกงานอย่างน้อย 3 เดือน
ซึ่งนักศึกษา เพื่อนๆ ของน้องโดนัทหลายคนไปฝึกงานถึง...ต่างประเทศ
ทั้งอเมริกา และยุโรป
ปัจจุบันนี้ ส่วนใหญ่ไปแบบ Work & Travel โดยผ่านเอเจนซี่
มีทั้งแบบส่งโปรไฟล์ไปให้พิจารณา แต่ผ่านยากมาก
นอกจากจะมีญาติพี่น้อง ทำกิจการ หรือร้านอาหารอยู่ในเมืองนอก
และส่วนใหญ่เป็นแบบที่มี เชฟ ของแต่ละแห่งบินมาคัดตัว
ถึง ม.ราชภัฏสวนดุสิต
ทดสอบแบบตัวต่อตัว ทำอาหารให้ดูไป พูดอธิบายไป
ถ้าผ่านก็ต้องจ่ายค่าตั๋ว ค่าธรรมเนียม ค่าเอเจนซี่
ล่าสุดนี่รวม ๆ แล้วประมาณ 100,000 – 150,000 บาท
แต่ไปทำงานแค่ 4 – 6 เดือน ก็ได้คืนแล้ว
ส่วนใหญ่จะทำสัญญาอย่างน้อย 6 เดือน หรือ 1 ปี

เพื่อนลูกสาวของผมคนหนึ่ง ชื่อ...น้องน้ำอ้อย
พ่อแม่ ขายส้มตำ ไก่ย่าง อาหารอีสานแบบแท้ดั้งเดิม
อยู่หน้าโรงงาน แถวซอยลาซาน บางนา
ไปฝึกงานถึง วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา
ดูเหมือนจะเป็นโรงแรมอะไรซักกะอย่าง
ไปถึงใหม่ก็ เด๋อ ๆ ด๋า ๆ ตามประสากระเหรี่ยงไทย
สปีคอือ ๆ ออ ๆ งง ๆ กันไปทั้งไทย ทั้งฝรั่ง
โดนทีมงานฝรั่งรุ่นพี่ดูถูกเหยียดหยามตามประสา เด็กใหม่
ต้องไปทำงานค่อนไปทางแรงงาน งานที่รุ่นพี่ไม่อยากจะทำ
หรือเป็นตัวสแปร์ สำรอง ทำมันทุกหน้าที่
กระทั่งวันนึง ไอ้รุ่นพี่ประจำแผนกย่างไก่ อบไก่ แว่บบบ..บ ไปไหนไม่รู้
น้องน้ำอ้อย เลยต้องโดดเข้าไปช่วยแก้ขัดแทน
งานเสร็จส่งไก่ที่ อบ ย่าง ออกไปหน้าเคาท์เตอร์เรียบร้อย
ออกมาพัก เพราะทั้งเหนื่อย ทั้งร้อน พูดบ่นกับใครก็ไม่ได้
สปีคอังกฤษ สำเนียงกะเหรี่ยงกันไม่ค่อยรู้เรื่อง....
มาตกใจเอา ก็เพราะได้ยินเสียง เชฟใหญ่ เอะอะเอ็ดตะโรลั่นครัว
จับความได้แค่...ใครวะ ใครทำบอกมา
เรียกตัวมาผมกับ ไอ เดี๋ยวนี้
ยื่นหน้าเข้าไปดูในครัวเห็น ทู๊กก..ก คนทำหน้าตาตื่น
แล้วหลายคนก็ชี้นิ้วมาที่ กระเหรี่ยงไทยอิสาน ตัวเตี้ย ๆ คนนี้นี่เอง ง ง ง

เธอเล่าให้ลูกสาวฟังว่า...ความรู้สึกตอนนั้นมัน หายร้อน.น.น ไปทันที
แต่เย็น วาบ บ บ บ...เข้ามาแทน
เมื่อไปยืนต่อหน้าทุกคน เชฟใหญ่ ก็ถามว่า
ยู ใช่มั๊ยที่ทำเมนู ไก่ ส่งออกไป
ไอ้ฝรั่งรุ่นพี่คนที่ประจำแผนก ไม่รู้มันมาจากไหน
รีบคอนเฟิร์มยืนยันทันที เยส...เยส นังเด็กใหม่คนนี้แหละ ฮึ
เชฟใหญ่ มองสำรวจหัว จรดเท้าสามรอบ
แล้วเอื้อมมือมาจับบ่าทั้งสองข้าง
ไก่ ของยู มันเอ็กซเล้นท์มาก....
มันได้อย่างใจ ไอ จีงงงง จิงงงงง
ต่อไปนี้ ยู มาสอนย่างไก่ให้พวกนี้หน่อยนะ โอเค๊
ตั้งแต่วันนั้นมา งานหนัก ๆ ไม่ต้องทำแล้ว
ได้ยกระดับ ขึ้นเป็นมือโปรฯ ด้านย่างอบไก่ไปซะแล้วววว
เธอบอก...โธ่ มันอยู่ในสายเลือด ย่างไก่มาตั้งแต่จำความได้.....

เรื่องงานวิจัย และการสอบ...ผู้สัมผัสอาหาร
ผมจำสับสนเองแหละ
มันต้องส่งตั้งแต่เริ่ม ๆ เปิดเทอมแรก ก่อนไปฝึกงานซะอีก
การทำวิจัย...
เจตนาอาจารย์ผู้สอน ต้องการให้นักศึกษาได้เรียนรู้แบบเจาะลึก
ออกความคิด เอาวัตถุดิบพื้น ๆ ของบ้านเรา
มาพัฒนาต่อยอดจากสิ่งที่เป็นอยู่ ให้มันหลากหลายขึ้นไปอีก
ลูกสาวของผม ได้ทำเรื่อง มะยม กับมะเฟือง
ซึ่งช่วงเวลานั้น มันไม่ใช่หน้าฤดูกาลออกลูก ออกผล ซะด้วยซิ
กว่าจะตามหาซื้อมาได้อย่างละ 2 – 3 ก.ก.แทบตาย
ตะเวณไปสารพัดตลาด
เอามาทำ แยม
แยมมะเฟือง กับ แยมมะยม
ผมแอบชิม ระหว่างกำลังเคี่ยวทำใกล้เสร็จ
แยมมะยม รสชาติเหมือน บ๊วยแผ่น อ่ะ
แต่น้องโดนัท บอกต้องราดบนไอศกรีมถึงจะอร่อย
ส่วนแยมมะเฟือง อร่อยมากเลยแหละ
แต่ภรรยาผม บอกทีหลังไม่ต้องทำอีกแล้วนะ
เคี่ยวทีตั้งครึ่งค่อนวัน เปลืองแก๊สไปตั้งเท่าไหร่แล้ว
ภรรยาของผมเธอเป็นคน อ่อนหวาน
คือ...ออกไปทาง เค็ม อ่ะครับ

อ้อ...มีผู้ฟังบางท่านสงสัยว่า การเรียน การสอบ เค้าทำกันยังไง
ถามให้แล้ว ลูกสาวบอกก็เรียนทั้ง ทฤษฎี ทั้งปฏิบัติ
ห้องเรียนก็มีทั้งที่เป็นแบบทั่ว ๆ ไป สำหรับเรียนทฤษฎี
และแบบที่เป็น ห้องครัว กึ่งห้องเรียน
คือมี เคาน์เตอร์สเตชั่นทำอาหาร มีเตา มีเขียง มีก๊อกน้ำ อ่างล้าง
อยู่หน้าห้องเรียน
มีนักเรียน นักศึกษา นั่งดู นั่งจดจำ ห่างไป
และแบบที่เป็นครัวเต็มรูปแบบ มีเคาน์เตอร์สเตชั่น สแตนเลสเรียงเป็นแถวเยอะแยะ
นักศึกษาที่จะเข้าเรียนปฏิบัติ ต้องแต่งชุดเชฟ
ชุดทำครัว ครบทั้งเสื้อ หมวก ผ้ากันเปื้อน รองเท้ากันลื่น
จำนวนนักเรียนก็เยอะ ต้องจัดกลุ่มกันกลุ่มละ 3 คน 5 คน หรือ 10 คน
แต่อาจารย์จะกระจายเด็ก เก่ง และไม่เก่งในทุกกลุ่ม
เพื่อให้คนเก่ง ช่วยเป็นแกนนำแรงเหวี่ยงให้เพื่อนที่อ่อนกว่า

ต้องเข้าใจกันก่อนนะครับว่า มหาลัยฯ หรืออาจารย์
ท่านสอนให้รู้จัก มาตรฐาน เป็นสำคัญก่อนอื่น
สอนทำตามสูตร ตามมาตรฐานสากล
เรื่องรสชาติอร่อย เป็นเรื่องของเทคนิคตามมา
แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า...จำนวนนักศึกษามันเยอะ
เนื้อหาการเรียน ก็ยัดอัดทะนานมาแน่นไปหมด
เวลาของการได้ลงมือทำจริง มันก็น้อย
แต่ที่น้อยยยยยยย...ย..ย.ย ที่สุด
คือ เงิน งบประมาณ ที่ได้จากหลวง

เคยคุยกับลูกสาวว่า ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว
การเรียนแต่ละเมนู แต่ละอย่างแค่แป๊บบ..บ.บ เดียว
เด็กที่หัวอ่อน หัวช้าหน่อย ก็แย่นะซิ
ตัวเด็กนักศึกษาต้องขวนขวายไปหาทางฝึกฝนเอาข้างนอกเอง
ต้องขยันตะเกียก ตะกาย ไปลงมือทำซ้ำ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีกบ่อย ๆ
ถึงต้องมีการบังคับให้ฝึกงานเยอะ ๆ ในแต่ละเทอม
น้องโดนัท กับเพื่อนบางคนถึงต้องหาความรู้ด้วยการทำงาน
เป็นผู้ช่วยสอน ในวันหยุดอย่างที่เล่าไปตั้งแต่ตอนแรก ๆ
ยอมเหนื่อยหนักก็เพราะเหตุนี้แหละ

ส่วนการ สอบ ก็เหมือนกัน
มีทั้งทฤษฎี เขียนอธิบายกันหลาย ๆ หน้ากระดาษ
และแบบที่ต้อง ไปเตรียมวัตถุดิบสด ๆ มาให้พร้อม
จัดการปรุงทำกันบนเตาจริง ๆ
ต่อหน้าอาจารย์ ตัวต่อตัว หรือกลุ่มเล็ก ๆ
แล้วชิมให้คะแนนกันตรงนั้นเลย

ขอย้อนกลับมาเรื่องการไปฝึกงานแบบ Work & Travel
หรือการไปฝึกทำงานที่ต่างประเทศ
โดยมีค่าใช้จ่ายประมาณ 100,000 บาท บวก..บวก
มีคนสงสัยเยอะว่าทำไม น้องโดนัท ถึงไม่ไปบ้างล่ะ
ยืดอกบอกตรง ๆ ครับ....ไม่มีสตางค์
เท่าที่ส่งลูกเรียนได้รอดครบ 4 ปีนี่
ทั้งผมและภรรยา ก็แทบขาดใจ เป็นหนี้เพิ่มขึ้นก็ไม่น้อย
ทำยังไงได้ ลูก คือ...แก้วตา ดวงใจ
อีกประการ ก็ตัวลูกสาวเองก็ไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะไป
คงเห็นและเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวตลอดเวลา
ผมกับภรรยาเลี้ยงลูกแบบ...เพื่อน
เราแชร์สุขทุกข์กัน พูดคุยปรึกษากันตลอดเวลา
เรื่องราวหลากหลายที่เข้ามาในแต่ละวัน
เราก็เอามาคุย มาถกเถียง หาวิธีการรับมือกับมัน
ทั้งทางความคิด ทั้งการกระทำ

เหตุผลที่สำคัญอีกอย่างคือ
ลองปรึกษากับอาจารย์ที่สนิทกับน้องโดนัท หลาย ๆ ท่าน
ได้ข้อคิดว่า ส่วนใหญ่เด็กสายงานนี้ก็ต้องไปทำงานในครัว
ของโรงแรมขนาดใหญ่เกือบทั้งนั้น
เป็นระบบ เชน หรือสาขาทั่วโลก
มันมีระเบียบระบบ มีสไตล์การทำงานที่เป็นมาตรฐาน
เหมือนกันแทบทั้งนั้น
จะต่างกันไปก็ตัว เชฟใหญ่
เพื่อนร่วมงาน และสังคมรอบข้างในครัว
วัน ๆ นึงก็ตื่นขึ้นมาก็รีบเข้าครัว ทำงานหัวหมุนวุ่นวายไปจนดึกดื่น
เหนื่อยหนัก เซซังกลับมาซุกหัวนอน อย่างนี้ทู๊กกก..ก วัน
วันเวรหยุดก็อยู่กับเด็กไทยด้วยกัน เพื่อความปลอดภัยและ อุ่นใจ
ถึงจะออกไปเที่ยว ก็เที่ยวกับกะเหรี่ยงไทยด้วยกัน
พอว่างก็เล่นเฟสบุ๊ค ภาษาไทย
ไม่ค่อยได้ฝึกฝนภาษาฝรั่ง ซักเท่าไหร่
น่าเสียดาย

อีกอย่างที่น้องโดนัท อยากฝากบอก
แน่นอนในสายตาของผม ม.ราชภัฎสวนดุสิต ดีแน่ ๆ
ค่าเรียนพอรับไหว สังคมเด็กที่นี่ไม่เหลื่อมล้ำกันมาก
ปากกัดเท้าถีบ ดิ้นรนมาจากต่างจังหวัดเกือบทั้งนั้น
ยังสดใส ไม่ค่อยมี มายา และมารยา
คือสถารที่เรียน...มีความพร้อมทั้งเครื่องไม้ เครื่องมือ
อุปกรณ์ไม่เป็นรองใคร
มีครู อาจารย์ ที่มีความสามารถระดับที่เคยตระเวนทำงานไปแล้วทั่วโลก
แถมยังมีหน่วยงานพิเศษ เช่น ร.ร.การอาหารนานาชาติ ที่สอนคนภายนอก
มี Thailand Culinary Academy ที่รวมหัวกันของคนเก่งระดับ...โลก
ที่พร้อมเปิดโอกาสให้คน ทู๊กกกกก....ก คน
ที่กล้าเดินเข้ามาขอฝึกฝน เรียนรู้
แถมยังสนับสนุนหาเงินทุน มาส่งให้ไปไขว่ฟ้า คว้าดาว
แข่งขันในเวทีระดับ อินเตอร์เนชั่นแนล
แต่...สถาบัน หรือโรงเรียนอื่นก็ไม่ใช่ไม่ดี
คีย์สำคัญ ของเรื่องทั้งหมดก็อยู่ที่...ตัวเด็กนักศึกษา
ว่าเค้าจะเอาจริงเอาจังกับชีวิต กับอาชีพ กับอนาคตของตัวเอง
การเรียนในห้องเรียน เป็นความรู้ที่เป็นมาตรฐาน
แต่มันไม่พอ ยังไงก็ไม่พอออออ...อ..อ
ต้องออกไปแสวงหาโอกาส หาประสบการณ์ทำงาน
ฝึกมือ ฝึกทักษะ ให้มากถึงมากที่สุด
เด็ก ม.สวนดุสิต ที่ไม่เอาไหน
เข้ากลุ่มเพื่อนผิด ๆ ห่างบ้าน ไกลพ่อแม่
หลงระเริงกับอิสระที่หาขอบเขตไม่เจอ...ก็เยอะ เยอะ แยะ
เด็กมหาลัยเอกชน รวย ๆ แพง ๆ
ก็ตามประสาคนมีสตางค์ ไม่ค่อยเคยลำบาก
มาเรียนทางสายงานนี้ ถึงได้รู้ว่ามัน โคตะระ เหนื่อย ย ย
วิ่งเผ่น หันหน้าหนีไปเยอะเหมือนกัน
แต่...ไอ้ที่ทัศนคติเป็น บวก หันหน้าชนสู้ตาย
ทางบ้านมีความพร้อม ตัวเด็กมีความกระตือรือร้น
ก็ยิ่งไปไกล ไปได้ง่ายกว่า...เค้าทำบุญสะสมมาเยอะกว่า
พอไปฝึกงานแล้ว ถึงได้เข้าใจ...คำว่า สถาบัน ไม่มีความหมาย
เชฟใหญ่ หรือเพื่อนร่วมงานเค้า วัด คุณที่คุณภาพ ที่ความสามารถ
ไม่มีใครถามหรอกว่า เรียนจบที่ไหนมา เสียเงินกี่แสนกี่ล้าน
สำหรับพวกเค้า...มันไร้สาระ
ว่ากันที่ ความสามารถ ทักษะ ประสบการณ์ ความคิดล้วน...ล้วน

ณ.ตอนนี้ลูกสาวผม ก็ฝึกงานเสร็จหมดเแล้ว
ถือว่าเรียนจบแล้ว....
แต่ก็เรียกว่า เป็นการเริ่มต้นของชีวิต จริง
ไม่ใช่ นักศึกษา อีกต่อไปแล้ว
ช่วงต่อของชีวิตที่ออกจะงง ๆ สับสนอลหม่าน
ยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็ต้องวุ่นวายกับการหางาน
การวางแผนเดินเส้นทางชีวิตต่อไปอีกแล้ว
ไม่รู้ว่าท่านทั้งหลาย
ยังอยากฟังกันต่อหรือเปล่า ครับ


อนณ 093-149-9564
tobeteam@yahoo.com




 

Create Date : 28 เมษายน 2557    
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 21:59:58 น.
Counter : 2540 Pageviews.  

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 8

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 8


คราวที่แล้วที่หายไปซะนาน
ก็เพราะต้องรอให้ น้องโดนัท ฝึกงานให้เสร็จซะก่อน

อย่างที่เคยเล่าไว้แล้วว่า การเรียนปี 4 เป็นเรื่องของการ ฝึกงาน
ฝึกการทำงานในสถานที่จริง อย่างน้อย 3 เดือน
เอาตัวไปทำงานเต็มเวลา เหมือนกับเป็นพนักงานในครัวคนนึง
ทำทุกอย่างที่ เชฟใหญ่ หัวหน้า หรือพวกพี่ ๆ เค้าสั่งมา
ไม่ว่าจะเป็นงานล้าง ขัด แบก ยก หั่น สับ วิ่งซื้อของ ฯลฯ
หรืออะไรต่อมิอะไรจิปาถะ...ขอให้สั่งมาเถอะ
ถ้าเข้าไปแล้ว เค้าไม่ใช้ ไม่สั่ง ไม่สอน นั่นสิคงจะแย่แน่

แม่เค้า ก็ได้คุยปรับความคิดให้เข้าใจว่า
การไปฝึกงาน ก็คือการที่เราไปขอเค้า ฝึกทำงาน
ไปขอความรู้ ขอประสบการณ์ ไปขอให้เขาสอนสั่ง
เราไปรบกวนเขา
ฉะนั้นจะต้องรู้จัก นอบน้อมถ่อมตน หนักเอาเบาสู้
ใส่ใจตาดูหูฟัง ครูพักลักจำ
พยายามกอบโกยเอาความรู้มาให้ได้มากที่สุด
ต้องหมั่นขยันถาม ขยันจดจำ
เชฟแต่ละคน แต่ละร้าน แต่ละครัว จะมีสไตล์ มีจังหวะ วัฒนธรรม
ที่ไม่เหมือนกัน
แต่ละที่เค้ามีจังหวะ มีธรรมชาติของเค้าเอง
เรามีหน้าที่ต้องจับจังหวะ ทำตัวกลมกลืน เต้นตามไป
ที่สำคัญ...เอาอีโก้ เอาอัตตาตัวเองโยนทิ้งไปซะก่อน
ถ้าเห็นอะไรที่มัน ขัด กับสิ่งที่เราเรียนรู้มา
ก็ไม่ต้องไปเถียงเค้า...ชนะน้ำคำ ก็แพ้น้ำใจ

ซึ่งอันที่จริงแล้ว นักเรียนที่เรียนสายงานนี้
ต้องเข้าฝึกงานกันตั้งแต่ ปี 1 มาแล้ว
อย่างน้อย ๆ เทอมละ 90 ชั่วโมง อย่างที่เล่าไปในตอนต้น ๆ แล้ว
แต่ละปีก็ฝึกไปแต่ละอย่าง ตามประสาเด็กใหม่
ทว่าในปี 4 นี้ ถือว่าเรียนรู้มาอย่างพอตัวแล้ว
จึงเป็นการฝึกทำงาน ทู๊กกก..ก อย่าง
ร้านอาหาร ภัตตาคาร โรงแรม ก็มักจะเปิดทำการครัว
ตั้งแต่ เที่ยง ไปจนถึงอย่างน้อย ๆ 4 ทุ่ม
กว่าจะเก็บล้างเบ็ดเสร็จอย่างเร็ว ก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว
แปลว่าจะต้อง เข้างานกันตั้งแต่ 10 โมงเช้า เพื่อเตรียมของ
ไปจนผลัดกันพักกินข้าว เอาโน่น.น..น..น 5 โมงเย็น
แล้วก็ต้องรีบ ๆ กินรีบ ๆ กลับมาลุยงานต่อ

ลูกสาวของผมไปฝึกงานที่ร้านย่าน ซอยทองหล่อ
อยู่บนถนน สุขุมวิท ดินแดนรถโคตะระ ติด
เลิกงานก็ร่วมตี 1 ตี 2
วันแรก ๆ ผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งบ้าง นั่งรถไฟฟ้าไปเองบ้าง
ขากลับเลิกงานดึก ต้องนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
บางวันซ้ำร้าย มีมวลมหาประชาม๊อบ ออกมาเดินเต็มถนน
ผมก็เสียงานการ แถมค่าแท็กซี่ ค่ารถไฟฟ้ามาหานะเธอ ก็แพงใช่ย่อย
ในที่สุด ภรรยาของผมตัดสินใจซื้อมอเตอร์ไซค์ ให้ลูกขี่ไปกลับเอง
แหม..ทีแรกไปชี้จะเอา บิ๊กไบค์ ภรรยาผมเลยเอ็ดตะโรไปรอบนึง
เคยบอกไปแล้วว่า ลูกสาวผมออกแนว ห้าว..ว.ว บึก ถึก
ผู้หญิงก็ไม่ใช่ ผู้ชายก็ไม่เชิง เกือบ ๆ จะเป็นทอมเอาแน่ะ
แต่เรา อีพ่อ อีแม่ ก็ยังอดห่วงไม่ได้
ต้องถ่างตารอกลับ ตี 2 ตี 3
ลูกถึงบ้านแล้วนั่นแหละ ค่อยหลับลง
เป็นอย่างนี้ตลอด 3 เดือน
ตัวน้องโดนัทเอง เดือนแรก ๆ ก็เหนื่อยโทรม สุด สุด
วันเวรหยุดทีแทบจะไม่ลุกจากเตียง
เดือนถัด ๆ มาค่อยปรับสภาพเข้าที่ได้
แต่พ่อ แม่ ไม่เคยหยุดห่วงลูกได้ซักวัน...
เฮ้อ อ อ....สงสารตัวเอง

ตอนที่แล้วเกริ่นไปว่าไอ้ร้านที่ไปฝึก น่ะ
มันเป็นประเภท โคตะระแพง หรู เลิศ เชิดหยิ่ง
กินกันทีมื้อละเป็นแสน หรืออย่างน้อย ๆ ก็หลายหมื่นแหละ
ผมก็สงสัยว่า มันอะไรกันหนักกันหนาถึงได้แพงระยับหยั่งงั้น
ลูกสาวเล่าว่า ร้านนี้เจ้าของเป็นเศรษฐีต่างชาติ
แต่ชาติใกล้ ๆ เรานี่แหละ
เป็นพวกชนชั้นสูง รสนิยมเลิศวิไล
มีธุรกิจมากหลากหลายประเภท ทว่าใจรักชอบเรื่องการอาหาร
แต่ก็ไม่เคยเห็นทำเองซักกะครั้ง
เป็นคนใจใหญ่ รักลูกน้องทุกคนมาก แจกสตางค์เป็นประจำ
เค้าจ้าง เชฟใหญ่ ชาวต่างชาติทั้ง เอเชีย และยุโรป
เยอรมัน สวิสฯ อะไรก็มี เพราะขยายไปหลายสาขา
ไอเดียร้านคือ เจ้าของต้องการมีที่หรู ๆ เหมาะ ๆ
เอาไว้พาเพื่อนมาคุย มากิน มาดื่มกันเอง
ประมาณว่าเอาไว้เป็นแบบ ไพรเวท แอนด์ บิสิเนส
แต่เชฟใหญ่แต่ละคน ความสามารถส่วนตัวสูงมาก..มาก
จินตนาการเกินคนอย่างเราจะคาดเดาได้
น้องโดนัท ยกตัวอย่างเช่น ไอศครีม
ใครจะไปนึกว่าเอา เสาวรส แพชชั่นฟรุท
หรือที่ต่างจังหวัดเรียก ลูกกะทกรก
มาปั่นทำไอศครีมแล้วชุบเคลือบด้วย ชอคโกแล็ต
แต่...ต้องกินคู่กับ ไอศกรีมที่ทำจาก...วาซาบิ ด้วยพร้อมกัน
พอฟังแล้วผมจินตนาการว่ามันน่าจะต้อง เปรี้ยวตัดหวาน
แถมฉุนขึ้นจมูกอีกต่างหาก
ลูกสาวบอก อย่าเดาเลยรสชาติมันซับซ้อน
แต่...เข้าปากแล้ว อร่อยล้ำ ลึก ก ก..ก...ก

วัตถุดิบที่ใช้เกือบทั้งหมด อิมพอร์ตมาจากทั่วทุกมุมโลก
มีอะไรที่ว่าดี ไม่ว่ามันจะอยู่ซอกมุมไหน
เค้าก็สั่งมาจนได้....ราคาไม่ใช่ปัญหา
อ้าว แล้วของไทยเราใช้ไม่ได้เลยเหรอ
อันที่จริง เค้าก็พยายามเซาะหาที่จะใช้ของบ้านเราอ่ะนะ
เช่น โครงการหลวง หรือฟาร์มออแกนิกซ์ เพราะราคาจะไม่แพงมาก
ที่สำคัญคือมันจะ สด ใหม่
แต่เทสทีไรก็ยังไม่ผ่าน มีน้อยอย่างที่เอามาใช้ได้
แม้แต่ น้ำแร่ ก็ยังมาจากสารพัดทุกมุมของโลกเรานี่แหละ

การเลือกวัตถุดิบที่ใช้ในการทำอาหาร มันเกินสิ่งที่เรียนรู้มา
อย่างเช่น ปลาแซลม่อน
เชฟใหญ่ สอนว่า...มันเป็นปลาที่ว่ายวนไปรอบโลก
บางชนิดก็ว่ายไปตามกระแสน้ำอุ่น
บางชนิดก็ว่ายไปตามกระแสน้ำเย็น
ถ้าเราสั่งมาจากเขตหนาว ก็จะได้รสชาติแบบหนึ่ง
แต่ถ้าสั่งมาจากเขตอุ่น รสชาติจะไปอีกแบบนึง
แล่เนื้อออกมาจะเห็นได้เลยว่า ชั้นไขมันที่แทรกอยู่ในลายเนื้อปลามันต่างกัน
เอามาทำอาหารต้องแยกแยะให้ดี มีความแตกต่างกันในรสชาติ รสสัมผัส
เชฟ จะเน้นนักหนาว่า...ต้องรักษารสชาติวัตถุดิบให้ได้มากที่สุด
ฉะนั้นมันจึงต้อง สด และดีที่สุด
ไม่ว่าจะปรุงยังไง ต้องผลักดันรสดั้งเดิมให้ออกมามากที่สุด
ลูกสาวบอก ประสบการณ์ความรอบรู้เค้าเยอะ และกว้างมาก
วิธีคิดก็เอาสิ่งที่นึกไม่ถึงมาจัดสรรปรุงเข้าด้วยกัน
ของพื้น ๆ บางอย่างเช่น แอปเปิ้ล ธรรมดา ๆ
ก็เสกสรรเป็นอาหาร เป็นเครื่องปรุง เครื่องเคียงได้สารพัน
รสชาติที่ไปกันคนละทิศละทาง แต่เค้าเอามาใช้ด้วยกันได้อย่างอัศจรรย์
เหมือนศิลปิน ที่เอาเอาสีสันบรรดามี มาตัดกันอย่างฉูดฉาดลงตัว
อาหารของเค้า ซับซ้อน มีมิติ หนัก เบา เข้ม จาง
บางอย่างเสริฟ แค่...ช้อนเดียว คำเดียว
แต่รสชาติที่เข้าปาก มันจะเรียงตามกันออกมาหลายหลาก
ที่สำคัญยังจะ กลิ่น อีกที่บรรยายไม่ได้
บางทีเห็นวัตถุดิบ เป็นหอยนางรม กับไข่ปลาคาร์เวีย ที่แสนจะแพงหูฉี่
ดั๊นน.น..น เอามาทำเป็น ข้าวเกรียบ ซะเนี่ยะ

นอกจากเชฟใหญ่แล้ว ยังมีผู้ช่วยเชฟ
และเชฟประจำแผนกต่าง ๆ รวมไปถึงสารพัดพนักงาน
เรียกว่าเป็นองค์กรย่อย ๆ
บางคนก็เก่งมาก ประสบการณ์สูง
บางคนก็ไม่เก่ง แต่ทำท่าว่า ข้าเก่ง
บางคนก็เรียนมาสูง แต่ประสบการณ์น้อย
บางคนก็เรียนน้อย แต่ฝึกฝนดั้นด้นมาด้วยตัวเอง
ต่างคนก็มีภูมิหลัง มีฝัน มีภาระต่าง ๆ กันไป
ทั้งหมดนี้ต้องมาแออัดยัดกันทำงานในที่แคบ ๆ ร้อน ๆ รีบ ๆ
ที่สำคัญต้องประณีต และดีที่สุด
ช่วงแรก ๆ ทุกคนก็มองว่า น้องโดนัท เป็นแค่เด็กใหม่ เด็กน้อย
แต่ทว่าลูกสาวของผมเป็นสมาชิกของ Thailand Culinary Academy
เป็นทีมชาติ ไปแข่งทำอาหารที่ต่างประเทศด้วย
โปรแกรมวันแข่ง ก็อยู่ในช่วงฝึกงานกลางเดือนแรก
แต่ได้พูดคุยขอลากับทาง เชฟใหญ่ ไว้แล้ว
ซึ่งเค้ายินดีส่งเสริมเป็นอย่างมาก
ก่อนวันแข่ง เชฟใหญ่ ได้ให้คำปรึกษา ช่วยปรับปรุง
ช่วยสอนเทคนิคความรู้แปลก ๆ ใหม่ ๆ
ที่เป็นประโยชน์ให้มากมายอย่างนึกไม่ถึง

หลังจากลางานไป 1 อาทิตย์เต็ม ๆ
กลับการแข่งทำอาหารที่ต่างประเทศแล้ว ได้เหรียญมาหลายอัน
ทั้งทอง เงิน ........
ทำให้ทุกคนในร้านต้องประเมินลูกสาวใหม่
พูดคุยยอมรับ ให้ความเป็นกันเองมากขึ้น
มอบหมายงานที่ละเอียดอ่อน และหนักหนาขึ้นด้วย
ความที่เป็นเด็กผู้หญิง และได้รับการยอมรับ
ทำให้กล้าทำ กล้าซัก กล้าถาม ทำให้ได้รับเทคนิคความรู้ขึ้นเยอะ
โดยปรกติแล้วทุกคนจะกลัว เชฟใหญ่ มากกก...ก..ก ที่สุด
เพราะอารมณ์ศิลปิน มีโลกส่วนตัวสูง
และที่สำคัญ การสื่อสารด้านภาษา
ลำพังแค่ อังกฤษ ก็ยากอยู่แล้ว
แต่นี่เชฟพูดอังกฤษ สำเนียงสิงคโปร์
เพราะฉะนั้นขอบอกไว้เลยนะครับ ภาษา สำคัญกับอาชีพนี้มาก...มาก
น้องโดนัท ได้เปรียบที่เรียนมาสาย ศิลป์ภาษา เอกฝรั่งเศส

เชฟใหญ่เองที่ภายนอกดู ดุเดือด เอะอะเอ็ดตะโร
แต่ลึก ๆ แล้วใจดี ชอบคุยชอบสอน
เพียงแต่เอาแต่ใจไปหน่อย
สิ่งที่สอนอยู่เสมอคือ
ต้องเรียนรู้ตลอดเวลา อย่าดูถูกคนหรือสิ่งของไม่ว่าใคร
หรือเล็กน้อยแค่ไหน...ต้องให้ความเคารพ เชฟ ทุกท่าน

ด้วยความที่ได้รับการสอนโดยตรงจากเชฟใหญ่
ทำให้พัฒนาทั้งไอเดียความคิด และฝีมือขึ้นมาก
ได้เรียนรู้การใช้เทคนิคพิสดาร ตื่นตาตื่นใจ
เช่นการใช้ไฮโดรเจน การใช้ฟองครีม เครื่องมือแปลก ๆ ทันสมัย ฯลฯ
ในร้านจะมีการเทรน การทดสอบพัฒนาการของพนักงานอยู่เสมอ
มีการเปลี่ยนเมนูทุก 3 เดือน
ก่อนที่จะออกอาหารใหม่ ต้องมีการอธิบายให้เข้าใจ
และฝึกทำให้คล่องไปทุกส่วนทุกคน
จังหวะต้องประสาน รสชาติต้องที่สุด
ยิ่งทำให้ได้เห็นสิ่งที่นึกไม่ถึงมากมาย

คำโบราณว่าไว้...
จงทำดี แต่อย่าเด่นจะเป็นภัย
ไม่มีใครเขาอยากเห็นเราเด่นเกิน
เมื่อมีคนรัก ก็ต้องมีคนชังคนหมั่นใส้เป็นธรรมดา
ทำให้ได้เห็นสัจธรรม ความเป็นจริงของคนที่อยู่รวมกัน
มีอิจฉาริษยา ประจบประแจง กลั่นแกล้ง คุยข่มทับกัน
ทุกคนก็อยากดี อยากเด่น อยากเป็นที่ยอมรับกันทั้งนั้น
ก็เป็นผลพวงอันหนึ่งของการออกมาฝึกงาน
นักศึกษาที่กำลังจะต้องออกไปเผชิญกับสังคมโลกของความเป็นจริง
จะได้รู้ได้เข้าใจ ได้ลองเจ็บปวดกับเรื่องพวกนี้ด้วย
พอหลุดจากอ้อมอก พ่อแม ครูอาจารย์
ก็ต้องต่อสู้ ยืนให้ได้ด้วยตัวเอง

อัตตา หิ อัตตโน นาโถ...ตนเท่านั้น ที่เป็นที่พึ่งแห่งตน
โก หิ นาโถ ปโร สิยา...ใครไหนเล่า จักเป็นที่พึ่งให้เราได้

การฝึกงาน จึงเป็นทั้งการออกไปเรียนรู้งาน
ฝึกฝนความชำนาญ ได้ประสบการณ์ ได้เห็นเทคนิคใหม่ ๆ
รวมทั้งเข้าใจ ปุถุชน กิเลสตัณหาของคน
แล้วเอามาประเมินความรู้ ความสามารถของตัวเองว่ามีแค่ไหน
ยังขาดยังตกบกพร่องอะไร จะได้รีบเพิ่มเติมแก้ไขได้ทัน

เรื่องของลูกสาว และเพื่อน ๆ ยังเหลืองานวิจัย
และการสอบ....ผู้สัมผัสอาหาร
ซึ่งเป็นใบอนุญาตให้ประกอบอาชีพทำอาหารให้คนอื่นกินได้
อย่างเป็นทางการ และยอมรับของต่างประเทศ
แต่วันนี้เล่ามาซะยืดยาวแล้ว

เดี๋ยวคนฟังจะเบื่อซะก่อน...



อนณ 093-149-9564
tobeteam@yahoo.com




 

Create Date : 26 เมษายน 2557    
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 22:00:27 น.
Counter : 2523 Pageviews.  

กรรมทันตา อาชีฟเชฟ...อาชีฟทรหด 7

กรรมทันตา อาชีพเชฟ..อาชีพทรหด 7


สวัสดีครับ

อันที่จริงตั้งใจว่าจะจบซีรี่ย์นี้ตั้งแต่กระทู้ที่แล้ว
แต่มีท่านผู้อ่าน ผู้ฟังหลายท่านถามมาทางอีเมล์
ซึ่งก็เป็นปัญหาที่น่าสนใจเหมือนกัน นะ
มีคำถามว่าทำไมเรียนเป็นเชฟ อยู่ในครัวถึงต้องเรียนกันตั้ง 4 ปี
ไปเรียนเทคคอร์ส แค่ 3 เดือน 6 เดือน หรืออย่างดีก็ 1 ปี...ก็น่าจะพอ
ก็ขออ้างคำตอบของ...หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์
หรือที่เรารู้จักกันในชื่อ...หมึกแดง
ผู้เชี่ยวชาญการทำอาหาร
อ้อ...คุณหมึกแดง นี่จบจาก ร.ร.ด้านการอาหารที่ชื่อ CIA
หรือ Culinary Institute Of America

การเรียนเป็น Professional Chef นั้น แตกต่างกับการเป็น cook ธรรมดาอย่างไร?

การเรียนเป็น Chef นั้น เขาจะสอนให้เราเป็นผู้จัดการระดับสูงของครัว
สอนให้เราเป็น Manager
ไม่ใช่แค่รู้เฉพาะเรื่องการทำอาหารและระบบต่าง ๆ เป็นอย่างไร
แต่เราสามารถ Manage กิจการที่เกี่ยวกับอาหารได้ ,
ทำ Costing หรือคำนวณต้นทุนเป็น ,
Cost สูตรอาหารเป็น ,
ทำบัญชีเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายขององค์กรได้ ,
ซื้ออาหารเป็น ,
รู้จักวัตถุดิบ
คำนวณปริมาณที่ต้องใช้เป็น
และที่สำคัญคือ คำนวณราคาของอาหารที่จะขายกับลูกค้าเป็น
นอกจากนั้นเราต้องรู้จักการออกแบบเมนู ครัวและห้องอาหารให้สอดคล้องกัน
รวมถึงจะต้องคำนวณได้ด้วยว่าต้องขายอาหารวันละกี่บาท จึงจะอยู่ได้
เมื่อไหร่ขาดทุน เมื่อไหร่ได้กำไร
Chef บ้างคนจบมาแล้วก็กลายเป็น F&B คือผู้จัดการฝ่ายอาหารและเครื่องดื่ม
เราต้องรู้จักเครื่องมือที่ใช้ในครัวเป็น

ส่วน cook นั้นเขาเรียนมาจาก Chef อีกทีหนึ่ง
และไม่ได้รับการศึกษาทางด้านนี้โดยตรง
ความรู้ที่เขามีนั้นได้รับการถ่ายทอดมาจากการทำงานและประสบการณ์
แต่เขาไม่ได้ถูกสอนให้คิดเป็น และ Manage เป็น

ถ้าเราคิดว่าเรียนจบมาแล้วเราจะเป็นผู้เชี่ยวชาญทางอาหารทันที
และได้งานดี ๆ และ ดัง ละก็อย่าเอาหมึกแดงเป็นตัวอย่าง
เพราะหมึกแดงเรียนจบทางนี้ที่เมืองนอก
และอยู่ในวงการอาหารมาก็ 30 ปีเห็นจะได้แล้ว
จากความรู้ที่เรียนมาบวกกับประสบการณ์ในการเป็น Chef ของโรงแรม ฯลฯ
และการ Manage ร้านอาหารของตัวเองนั้น ทำให้หมึกแดงมีความรู้มาก
แต่อย่างไรก็ตามก็ยังไม่รู้หมด
ถ้าคิดว่าจะเรียน Course สั้นๆ สัก 3 เดือนที่เมืองนอก
แล้วนึกว่าตัวเองเป็น Expert ทางอาหารละก็...คิดผิด นะครับ
กว่าหมึกแดงจะมาถึงวันนี้
ผมต้องล้างจาน ล้างส้วม ทำอาหาร อดทนความร้อนในครัว
และความกดดันมากมายในการทำงานในด้านนี้

ถ้าเราอยากจะเรียนเกี่ยวกับเรื่องการทำอาหารเท่านั้น และทำกับข้าวหลายๆ ชาติเป็น
เพื่อเอาไปเลี้ยงเพื่อนๆ ญาติมิตรหรือทำร้านเล็กๆ
ก็ไปเข้า Course ตามสถาบันต่างๆ สั้นๆ ก็ได้
แต่เราจะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ หรือได้เรียนรู้เกี่ยวกับการจัดการเลยนะครับ
และถ้าหวังว่าตนเองจะได้งานดี ๆ ในโรงแรมหรือร้านอาหารละก็
ท่านอาจจะผิดหวังได้
เพราะ Courses เหล่านี้ สั้นไป
และไม่ลึกพอที่จะให้เราเป็น Professional Chef ได้
คุณก็เป็นได้แค่ cook ธรรมดา เพราะบริหารไม่เป็น....

เอ้อออ...น้องโดนัท ลูกสาวของผม
ตอนนี้ขึ้นปี 4 มาได้หลายเดือนแล้ว เรื่องหลักของปีนี้คือ...การฝึกงาน
หมายถึงไปขอฝึกการทำงานใน สถานการณ์จริง
อาจจะตามโรงแรม ภัตตาคาร ร้านอาหาร ฯลฯ ที่ได้มาตรฐานการครัว
ฝึกกันอย่างหนักเหมือนเป็นพนักงานคนหนึ่งเลย ประมาณ 3 – 6 เดือน
แต่ละแห่งที่นักศึกษาจะไปฝึก ต้องผ่านการพิจารณาของอาจารย์ซะก่อน
ว่ามีชื่อเสียง ได้มาตรฐานการครัว การจัดการ และปลอดภัยเพียงพอ
จะไปฝึกตามร้าน ไก่ย่างส้มตำ อาหารตามสั่งข้างทาง คงจะไม่ไหว
เพราะไม่มีมาตรฐานการครัว การจัดการ การบัญชี สต๊อค จัดซื้อ เพียงพอ
อ้อ..ต้องไม่เป็นอันตรายต่อ จริยธรรม ศีลธรรม อันดีด้วยนะ
จะมาขอไปฝึกงานตามบาร์เกย์ บาร์อะโกโก้ คงจะไม่ได้เด็ดขาด

ซึ่งสถานที่ฝึกงานในปี 4 นี้จะอยู่ในประเทศไทยแลนด์ หรือไม่ก็ได้นะจ๊ะ
เพื่อน ๆ ลูกสาวบางคนก็ไปฝึกงานที่ อเมริกา หรือยุโรป กันหลายคน
อย่างที่ผมเคยเล่าเอาไว้แล้วว่า ที่ราชภัฏสวนดุสิต นี่จะมี...ออร์แกไนซ์
หรือบริษัทนายหน้าตัวแทนจัดหา โดยมีเชฟฝรั่ง เดินทางมาคัดสรรหาคนไปทำงาน
โดยมาทดสอบให้ทำอาหารต่อหน้าเค้า...แบบตัวต่อตัว
ทำไป อธิบายไป ว่าเราจะทำเมนูอะไร ประกอบด้วยวัตถุดิบอะไร
เชฟ ก็จะฟังไป ดูไป ทำความเข้าใจไป แล้วชิมดูว่าโอเคมั๊ย...
ถ้าผ่าน ก็ไปทำเรื่องขอพาสปอร์ต ขอวีซ่า ทำเวิร์คเปอร์มิท
โดยเสียค่าใช้จ่ายประมาณ 50,000 – 70,000 บาท
แต่ก็จะได้ค่าแรงตอบแทน แค่ 3 – 4 เดือนก็ได้ทุนคืนแล้ว
บางที่ได้ไปทำด้วยกัน 3 – 4 คน ก็สนุกสนาน ไม่ว้าเหว่
แต่จะเสียเรื่องไม่ได้ฝึกภาษา เพราะพูดคุยกันเอง
บางที่ไปแค่คนเดียว ก็เหงาหน่อย
แต่ก็ได้ฝึกภาษาไปในตัวอย่างเต็มที่
เห็นลูกสาวผมเล่าว่าเพื่อน ๆ ก็เหนื่อยหนัก แต่สนุกกันดี
รายได้งามอย่างยิ่ง
บางรายจะขอต่อเวลาจาก 6 เดือนเป็น ปี ซะด้วยซ้ำไปแน่ะ
เคยมีรุ่นพี่ไปฝึกจบตามข้อบังคับแล้ว ส่งเอกสารมาทำเรื่องขอจบปริญญาโดยไม่กลับมา
ทำงานต่อที่โน่นไปเลย ก็มีมาแล้ว

ส่วนการฝึกงานในเมืองไทยเรา ก็มีหลากหลายแล้วแต่ จริต แล้วแต่ความชอบ
บางคนไปฝึกงานตามโรงแรมใหญ่ๆ บางคนไปฝึกที่ภัตตาคาร
หรือไม่ก็ร้านอาหารตามแหล่งท่องเที่ยว
น้องโดนัท เคยไปฝึกงานร้านอาหารหรู เจ้าของเป็นเชฟไทยชื่อก้องโลก
อยู่แถวๆ ราชประสงค์
แต่ปีนี้ไปขอฝึกงานร้านอาหาร แถวซอยทองหล่อ
เป็นร้านอาหารหรูเลิศแนว...ไฟน์ไดนิ่ง
อาหารพิสดาร วัตถุดิบสุดจะสรรหามาจากทั่วโลก
เจ้าของเป็นเศรษฐีต่างชาติ มีหลายสาขา
เชฟใหญ่แต่ละสาขา ก็เป็นเชฟชื่อดังชาวต่างชาติ มีทั้งเอเชีย และยุโรป
เป็นอาหารยุโรป แนวใหม่ และ แพงงงงงง...ง..ง ระยับ
เค้าทำเป็น คอร์ท เป็นเซท มีอาหารประมาณ 10 เมนู ของหวานอีก 2 เมนู
คงจะคล้ายๆ โต๊ะจีน ซะล่ะมั๊ง...เดาเอาตามประสาคนไม่เคยกิน
แอบถามลูกสาวว่า มันราคาซักเท่าไหร่กันวะ
น้องนัทบอก เฉลี่ยหัวละ 10,000 ขึ้นไป....
โปรดฟังอีกครั้ง...หัวละ นะ หัวละ คนละ 10,000 บาทขึ้นไป
แล้วมากินกันทีก็ประมาณ 5 คน หรือ 10 คน
ในแต่ละวันเค้าจะไม่รับลูกค้าเยอะ แค่ไม่เกิน 20 – 25 คนต่อวัน
ค่าทิปก็ประมาณ 5,000 ขึ้นไป
โอ้แม่เจ้า...ผมกับภรรยา จะไม่ยอมไปกินร้านนี้เด็ดขาด
คนประเภทไหนที่มากินกันน่ะ
ลูกสาวบอก พวกคนดัง เซเลบฯ ไฮโซ ตระกูลใหญ่ หรือ เจ้าของกิจการขนาดใหญ่ มากกกกกก...ก..ก

หลายครั้งที่สั่งจองให้...ปิดร้าน
แล้วไปทำให้กินที่บ้าน เอ๊ย...ที่คฤหาสน์
โอ้ ลูกค้า คือพระเจ้า....
น้องโดนัท กลับมาเล่าให้ฟังว่า ไอ้บ้านคฤหาสน์ใหญ่โตมโหราฬ
แบบในละครที่เรานอนดูกันน่ะ...มันมีจริง ๆ นะ
มีเรือนคนรับใช้ มีหัวหน้าแม่ครัว หัวหน้าคนรับใช้
คนรีดผ้า คนทำสวน คนขับรถ คนดูแลสระว่ายน้ำ ฟิตเนส ฯลฯ
แล้วที่เรือนคนใช้ ก็จะต้องมีทีวี โทรทัศน์ตั้งไว้ตรงกลาง
บรรดาคนงานทั้งหลาย ก็มานั่งดู นั่งคุยเม้าส์มอย
มีสังคม มีเจ้าแม่ มีระดับชนชั้นในแบบของเค้า
อ้อ มีเครื่องแบบใส่...เหมือนในละครจริง ๆ อ่ะ
ต่างกันแต่ว่า เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยใช่คนไทย
แต่เป็นชาวเพื่อนบ้าน พม่า เขมร ชาวเขา อะไรพวกเนี้ยะ
พูดไทยได้บ้างไม่ได้บ้าง ดูแล้วน่าสนุกดี

เวลาที่ปิดร้าน ไปทำอาหารตามคฤหาสน์
ก็จะต้องขนไปหมด เตา หม้อ จาน ชาม สารพัดสารพัน แม้กระทั่งเครื่องทำไอศกรีม
ไปกันที 2 – 3 คันรถกระบะใหญ่ ๆ
พวกที่มากินเลี้ยงกัน ก็พวกเจ้าของธุรกิจบิ๊กก ก ก เบิ้มม ม ม ม
อวดบ้าน อวดคฤหาสน์ อวดบารมี แล้วก็คุยกันด้วย....ธุรกิจ
กินกันไป ยิ้มแย้มกันไป ต่อรองธุรกิจ ชิงไหวชิงพริบกันไปแทบทั้งนั้น
ค่ากินมื้อนึง คนอย่างเรา ๆ เลี้ยงชีพได้เป็นปี
ช่างมีบุญ จริง ๆ
ในแต่ละวัน แต่ละท่านลูกค้า เห็นแล้วมันช่างตื่นตาตื่นใจเหลือเกิน

เล่าเรื่อยเปื่อยไปซะยาวแล้ว คราวหน้าค่อยมาเล่าต่อละกัน
ว่าชีวิตคนที่เรียนมาด้านนี้อย่างลูกสาวของผมเป็นยังไงต่อไป
ไม่รู้ว่าเบื่อกันหรือยัง ครับ


อนณ 093-149-9564
tobeteam@yahoo.com




 

Create Date : 24 เมษายน 2557    
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 22:01:14 น.
Counter : 2328 Pageviews.  

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 6

กรรมทันตา อาชีพเชฟ...อาชีพทรหด 6

สวัสดีครับ...ท่านที่สนใจอยากเป็น เชฟ Chef
ขอย้อนความ นิ๊ด.ด..ด นึง ว่าที่เล่าเรื่องมาทั้งหมดตั้งหลายตอน
ไม่ใช่ว่ามีนัยยะ หรือแอบแฝงอะไรหร๊อก..ก
มันคงมาจากได้เห็นคนรู้จัก...บีบบังคับ ลูก ให้เรียนในสาขาที่ พ่อ แม่ อยากให้เรียน
กดดัน ให้ลูกเป็นอย่างที่ตัวเป็น
พ่อ เป็นหมอคน แม่ เป็นหมอสัตว์...
ลูกสาว อยากเป็น อาร์ตติส ดีไซด์เนอร์
แต่คุณพ่อแม่ไม่ยอม บีบบังคับสารพัด
จนลูกยอมไปสอบติด สัตว์แพทย์ เหมือนแม่....สมใจ
แต่พอเปิดเทอมไปแค่ไม่กี่เดือน ลูก มันเครียดมันไม่ชอบ
ก็เริ่มมีปากเสียง ก้าวร้าว เถียงพ่อเถียงแม่....จนต้องให้ยาระงับประสาท เฮ้ออ.
ตัวผมเอง โดนบังคับให้เรียน บริหารงานบุคคล
ก็ยอมไปเรียนนะ...แต่ไปชอบด้าน การตลาด
เรียนอยู่ห้องบริหารฯ แต่หูเงี่ยฟังอีกห้อง แถมยังไปช่วยเค้าทำรายงานซะอีก
จบออกมาไม่ยอมทำด้านบริหารบุคคลเลย
พอมี ลูก ของตัวเองเลยเข้าใจ ปล่อยให้หาตัวเองตามสบาย
ชอบอะไร ผมกับภรรยา ก็เอาด้วยชอบด้วย
แต่จะคุยกันเยอะ ลงลึกในรายละเอียดว่าชีวิตจะเป็นยังไงต่อไป
ถ้าเลือกเรียนอันนี้ ชีวิตจะไปเส้นทางนี้
ถ้าเลือกอันนั้น ชีวิตก็จะไปเส้นทางนั้น
แล้วทางเดินใน 5 ปี 10 ปี 30 ปี ข้างหน้ามันจะไปทางไหน ต้องเจอกับอะไรบ้าง
ถ้าระหว่างทาง ชีวิตมันผิดพลาดแล้วจะมีทางหนีทีไล่ยังไง
ออกไปดูชีวิตจริงของคนในเส้นทางที่เราอยากจะเลือก
ว่าพวกเค้าเป็นยังไงกัน ช่วงกลาง ช่วงปลายของชีวิตมักจะไปจบลงที่ไหน...

ในที่สุดลูกสาวคนเล็ก ก็มาเส้นทางนี้...ทางสายอาหาร เส้นทางเชฟ
ทีแรกก็คิดว่าไม่ยากเย็นซักเท่าไหร่ ไม่หนักหนาหรอกน่ะ
แต่พอเจอของจริง ทั้งผม ภรรยา และตัวลูกสาวเอง ก็ต้องตกใจ
โลกของอาหาร มันกว้างใหญ่ ล้ำลึก
แปลกใหม่ ตื่นตาตื่นใจ สนุกสนาน แต่...ก็สุดแสนจะเหนื่อยหนักหนา
มันสนุกตั้งแต่เริ่มต้นเหมือนวิ่งวิบาก บวกมาราทอน...
วิ่งไป กระโดดไป เป่าแป้งไป ซักยี่สิบ สามสิบรอบ
เหมือนนักกีฬายกน้ำหนัก...ต้องฝึกต้องฝนทุกวัน เริ่มยกจากน้ำหนักน้อย ๆ
แล้วค่อย ๆ เพิ่มน้ำหนักความเหนื่อยยาก ความท้าทายขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนผม ก้บภรรยาทำได้ก็แค่กองเชียร์
คอยระวังหน้า ระวังหลัง ส่งข้าว ส่งน้ำ ซับเหงื่อ เช็ดน้ำตา และให้กำลังใจ

เลยอยากมาบอกเด็กรุ่นใหม่ที่กำลังจะเดินตามเส้นทางนี้
เตือนให้รู้ตัวก่อนว่าว่าชีวิตจะต้องเจอกับอะไร
โหด มัน ฮา แค่ไหน...
รวมทั้งบอกกับ พ่อแม่ ของพวกเค้าด้วยว่าต้องเตรียมตัวเตรียมใจ
ใช้เงินมากเท่าไหร่ ห่วงกังวล ต้องถ่างตารอดึกดื่นยังไง
บอกเส้นทางลัด เส้นทางลับ หลุมบ่อแต้มต่ออยู่ตรงไหน....

โอ๊ยย....บ่นบ้ามาซะยาว กลับมาเอาเนื้อหาก่อน
สิ่งแรกที่น้อง ๆ มัธยม ต้องเตรียมคือ...
ความรู้ทางวิทยาศาสตร์
ขออนุญาตลอกคำตอบของอาจารย์ท่านหนึ่ง ที่บอกว่า
... เนื่องจากประกาศนียบัตร เป็น วท.บ.
การจะออก วท.บ.ได้จะต้องมีวิชาแกน ทางวิทยาศาสตร์
ตามจำนวนที่ สกอ. ระบุไว้
หากไม่ใช่ วท.บ. วิชาเหล่านี้จะไม่มีก็ได้ ค่ะ
แต่วิชาเหล่านี้จะเป็นประโยชน์กับนักศึกษาในการคิดวิเคราะห์
และปูพื้นให้เข้าใจในวิชาอื่น ๆ
เนื่องจากในรุ่นที่น้องเขาเรียน มีเด็กมาจากหลายสาย
ทั้งเด็กมัธยมสายศิลป์ และเด็กนักเรียนจากโรงเรียนพานิช ปนมาอยู่ด้วย ค่ะ
แต่ ปัจจุบันมีการปรับหลักสูตร
โดยลดวิชาแกนเหล่านี้ และปรับเปลี่ยนเป็น...
วิชาวิทยาศาสตร์เชิงประยุกต์ ที่เกี่ยวข้องกับการประกอบอาหารแล้ว ค่ะ ......

อีกครั้งนะครับ...เด็กที่เรียนสาย คำนวณ หรือ ศิลป์ภาษา ก็เข้าเรียนได้
แต่ต้องเตรียมความพร้อมทางวิทย์ฯ มาด้วยนะ....เจอแน่
อ้อ... ภาษา นี่เป็นอาวุธลับที่สำคัญอย่างนึกไม่ถึงเลย แหละ
เล่าไปแล้วว่า ลูกสาวของผม นอกจากเรียนในเวลาปรกติแล้ว
วันหยุดยังไปทำงานเป็น...
ผู้ช่วยเชฟ ผู้ช่วยสอน ใน ร.ร.การอาหารนานาชาติสวนดุสิต อีกด้วย
อีทีนี้มี เชฟฝรั่ง ที่เป็นเชฟใหญ่จากโรงแรม หรือจากครัวการบินไทยมาสอนด้วย
ท่านเหล่านั้นพูดไทยไม่ค่อยจะได้ ต้องใช้ภาษาอังกฤษในการสอน
จึงต้องมีล่ามช่วยแปลช่วยอธิบาย
กลายเป็นโอกาสให้ได้ใช้ความรู้ทางภาษา อังกฤษ และฝรั่งเศส ที่เรียนมาตอนมัธยม
เป็นทั้งล่าม ทั้งผู้ช่วย ไปในตัว เป็นที่โปรดปรานของเชฟฝรั่งมาก......
ในงานแข่งขันการทำอาหารนานาชาติ ที่บางครั้งมาจัดในประเทศไทยเรา
ส่วนใหญ่ก็ที่ เมืองทองธานี หรือไบเทค
ลูกสาวของผมและเพื่อน ๆ ก็สมัครไปเป็นสต๊าฟทีมงาน วิ่งวุ่นหัวหมุนสารพัด
ด้วยความที่พอจะเจรจาต่างภาษาได้ เลยถูกให้ไปประจำอยู่กับชาติต่าง ๆ
ไม่ว่าจะเป็น ไต้หวัน ฮ่องกง มาเลย์ ฯลฯ
และเป็นล่ามไปในตัวด้วย....เป็นแต้มต่อที่เข้าตา เชฟใหญ่ๆ บิ๊กเบิ้ม ทั้งหลาย
ถึงขนาดเรียกไปบอกว่า...มาฝึกงานกับพวกเค้าก็ได้นะ
ที่สำคัญ ตำราอาหารยุโรป มันเป็นภาษาอังกฤษ และฝรั่งเศส แทบทั้งนั้น

สิ่งที่สำคัญจะต้องมี คือ....ใจ
ต้องมี ใจรัก ทางด้านนี้
ที่จริงแค่ใจรักมันยังไม่พอ...มันต้อง รักและหลงไหล
ต้องมี อิทธิบาท 4
ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา
ต้องรักต้องหลงไหล ในทางนี้
เมื่อรักมันหัวปักหัวปำแล้ว ต่อให้เหนื่อยยากซักแค่ไหนก็ไม่ย่อท้อ
ทำงานหนักแค่ไหน เหนื่อยล้าเท่าใด มันก็ยังสนุก ยังตื่นเต้น
ทำแล้วผิดพลาดก็ไม่เป็นไร ทำใหม่ เริ่มใหม่ อีก 10 ครั้ง 20 ครั้งก็ยังสู้
ลุยมันเข้าไป เรียกว่ามี...วิริยะ
สนใจตาดู หูฟัง คุยแต่เรื่องอาหาร เรื่องเบเกอรี่ เรื่องเมนูแปลก ๆ ใหม่
เรียกว่า ....จิตตะ หรือ จิตจดจ่อ
จดจ่อกับอะไร สิ่งนั้นก็จะขยายผล
มันก็จะหาวิธีค่อยคิด ค่อยวิเคราะห์ได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว ว่าขาดตกบกพร่องยังไง
เรียกว่ามี...วิมังสา
ทุกอย่างมันต่อเนื่องดำเนินไปเพราะแค่เริ่มต้นจาก....ใจรัก และหลงไหล

เมื่อได้เข้าไปเรียนแล้ว ต้องกระโดดเข้ากลุ่มคนเก่ง กลุ่มหัวกะทิ
หา กัลยาณมิตร ไอ้พวกนั่งหน้าห้องนั่นแหละ
ไม่ใช่กลุ่ม...ปาปะมิตร
มองกันไปมองกันมาซักเดือนเดียวก็จะรู้แล้วว่า เอาจริงเอาจัง หรือคนไหนเหลวไหล
ยิ่งเมื่อเข้าครัวจริง ก็ยิ่งเห็นชัด พวกอู้ พวกเอาเปรียบ พวกเอาหน้า....
นิสัยถาวร มันจะโผล่ออกมา
ต้องโดดเข้าหาแรงเหวี่ยง เราจะได้รับพลังมีแรงไปด้วย
ครูอาจารย์ ต้องรู้คุณ ต้องกตเวทีเกาะติดอาสารับใช้
ท่านให้เราได้มากมาย เอาใช้หากิน สร้างเนื้อสร้างตัวไปตลอดชีวิต
งานพิเศษ ยิ่งทำยิ่ง มันส์.ส์..ส์
ยิ่งเปิดหูเปิดตา ได้เห็นโลกทรรศน์แปลก ๆ ใหม่ ๆ
ได้ฝึกมือ โธ่...ลองคิดดูซิจะไปหาผักที่ไหน 2 – 300 กิโลฯ มาฝึกหั่นฝึกปอก
จะไปหาเนื้อสัตว์ที่ไหนมาลองแล่ ลองทำให้เกิดทักษะความชำนาญ
พวกเชฟเนียะนะ เห็นแค่หั่นผัก แล่ปลา หั่นเนื้อ ก็รู้แล้วว่าฝีมือแค่ไหน....
แล้วยังได้สตางค์ด้วย

น้องโดนัท แกอยากได้โทรศัพท์รุ่นหรูแต่ แม่เค้าไม่ให้
สุดท้ายขอผ่อนเอง...โดยทำงานพิเศษสารพัด
ยิ่งทำงานพิเศษมาก พลอยได้รู้จักคนเยอะ ลู่ทางโอกาสก็ตามมา
ผมคุยกับลูกเสมอ ว่า....ทำมาก ยิ่งได้มาก แอ๊คชั่น เท่ากับรีแอคชั่น
ทำ เหตุ ให้มาก ผล ที่ตามมาก็มาก เป็นเงาตามตัว

สิ่งที่บั่นทอนความสำเร็จของคนเราอย่างสำคัญ และนึกไม่ถึง คือ...ความกลัว
กลัวอาย กลัวแพ้ กลัวเสียฟอร์ม...
กลัวการถูกวิพากษ์ วิจารณ์
จำไว้นะลูก ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นเค้าจะมองเรายังไง
สนใจแต่ว่าเรานี่แหละ คิดอะไร ทำอะไร กำลังมุ่งหน้าไปทางไหน
ถ้าคิดว่าสิ่งที่จะทำมัน ดี ก็ลุย เล๊ยย.ย..ย
ถ้าดูแล้วไม่ดี ไม่เข้าท่า ก็ทิ้งมันซะเลย
ใครจะคิด จะพูด จะทำอะไรที่ไม่เข้าท่า ไม่ต้องสนใจ คิดซะว่า....เรื่องของ บึง
ใครจะหมั่นใส้ หรือมาว่าอะไรก็ช่าง.ง..ง กระซิบบอกมันไป....เรื่องของ กรู
เราต้องหมั่นตรวจเช็คตัวเองอยู่เสมอ
คนเราน่ะ... ดีชั่ว อยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำ อยู่ที่ทำตัว
ขยันเข้าไว้นะลูก ทำมันทุกอย่าง...
ทำทุกอย่างที่คิดว่าดี ทำดีเท่าที่ทำได้
ทำไปหมด อาสาไปหมด
ครูอาจารย์ หรือเชฟคนไหนอยากได้อะไร วิ่งวุ่นหาให้หมด
เสื้อเชฟ ผ้ากันเปื้อน รองเท้ากันลื่น แม้กระทั่ง กระเป๋าใส่มีด
พวกเชฟจะมีปัญหาคือ มีดมันเยอะ ไปไหนมาไหนต้องหอบเอาไปด้วย
เหมือนเป็น อวัยวะส่วนหนึ่ง
บางคน 5 – 6 เล่ม แถมเหล็กลับมีดอันเท่ากระบอง ต้องหากระเป๋าใส่
แต่ของนอกมัน แพ๊งง..ง แพง เลยไปหาต้นแบบมาทำการ...ก๊อปปี้แอนด์ดีเวลลอป
ทีแรกๆ ก็เย็บใช้เอง เพื่อน ๆ ชอบเลยทำขายซะเลย ได้อย่างใจและถูกด้วยนะ
ทุกวันนี้ก็เห็นยังมีคนสั่งซื้ออยู่

การแข่งขัน นี่สำคัญเลยแหละ
เพราะมันจะเป็น ตัวเร่ง ให้ตัวเราก้าวกระโดดพัฒนาทั้งความคิด ทั้งฝีมือขึ้นอย่างรวดเร็ว
ต้องผลักดันตัวเองเข้าแข่งให้ได้มากที่สุด แพ้ชนะ มันก็เท่านั้น
แต่ที่สำคัญเราได้ ลงแข่ง ได้ฟิตซ้อม ได้เรียนรู้ ได้ลองผิดลองถูก
แพ้ ก็ไม่เห็นจะเป็นไร ไม่ตายซักกะหน่อย
แต่มันก็ต้องเสียบางอย่างไปเหมือนกัน
แลกกับเวลาพักผ่อน และชีวิตวัยรุ่น
เนื้อตัวบาดแผลเกลื่อนกราด...ทั้งมีดบาด ทั้งแผลไฟลวก
หลายครั้งที่พลาดถูกหม้อร้อน ๆ
หรือบางที เชฟ เอ็ดตะโร ต๊ก.ก..ใจ จับกะทะร้อน ๆ ก็เคยมาแล้ว
พวกเชฟเก่ง ๆ นี่ ต้องมีกระเป๋ามีด ชุดเชฟ รองเท้า...พลาสเตอร์ และยาใส่แผล

เออ...นึกได้เรื่องนึง
แต่ก่อน ลูกสาวของผม เป็นประเภทเรื่อยเฉื่อย ไม่กระฉับกระเฉง
ได้หน้าลืมหลัง เหมือนสมองไม่ค่อยได้ทำงาน ไม่มี...สติ
แต่พอมาเรียนทางด้านนี้ กลับเป็นคนละคน
กระตือรือล้น เอาจริงเอาจัง มีสมาธิเพิ่มขึ้นหลายร้อยเปอร์เซนต์
พอมาเห็นเวลาพวกนี้ทำงาน หรือฝึกซ้อมแล้วถึงได้เข้าใจ
มันถูกฝึกให้...ต้องมี สติ จิตจดจ่อ มีสมาธิกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ทำงานอยู่กับ มีดคมกริ๊บ..บ และของร้อน ๆ เดือด ๆ
ทั้งอาจารย์ผู้สอน ก็คอยโว้กเว้กเร่ง มันเลยต้องว่องไว แข่งกับเวลา
กลายเป็นเหมือนถูกฝึก...ขณิกสมาธิ ไปในตัว

แต่...เรื่องที่ผมเห็นแล้วแปลก ๆ คือ
พวกนี้เวลาว่าง ก็จะเอามีดออกมาเช็ค ออกมาลับ
มือซ้ายถือกระบองเหล็กลับ ชาร์ปเพ็นนิ่ง
มือขวาถือมีดยาว 8 นิ้ว แล้วกวัดแกว่ง ถู กันดังง.ง คว๊าป...คว๊าป...คว๊าป.ป..ป
เสียวใส้กลัวมันแฉลบบาดเข้ามือ เห็นทีไรใจเต้นทุกที
ไอ้คนลับ ก็เพ่งสมาธิ ทำหน้านิ่ง ๆ ดู ดูไป อย่างกับพวกฆาตกรโรคจิต
แล้วเด็กพวกเนี๊ยะ...มันพก มีดเชฟ ไปโรงเรียนแทบ ทู๊ก..ก วัน
น่ากลัวมาก.ก..ก

มีคนสงสัยว่า กรรมทันตา ยังไง
โธ่...กรรม คือการกระทำ มันยุติธรรม ส่งผลออกมาเสมอ
ทำอย่างไร ก็ได้อย่างนั้น เพียงแต่ช้าหรือเร็ว
แอ๊คชั่น เท่ากับ รีแอ๊คชั่น
ทำมากได้มาก ทำน้อยก็ได้น้อย
เหนื่อยหนักมาก ผลตอบแทนก็ยิ่งสูง
อาชีพนี้สุดแสนจะ ทรหด
แต่ผลตอบแทนแสนจะ คุ้มค่า ....


อนณ 093-149-9564
tobeteam@yahoo.com




 

Create Date : 06 กรกฎาคม 2556    
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 22:01:45 น.
Counter : 2455 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  

tobeteam
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 32 คน [?]




New Comments
Friends' blogs
[Add tobeteam's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.