กรรมทันตา อนณ 089-429-5655 tobeteam@yahoo.com Line : anon.nisarut
Group Blog
 
All Blogs
 
กรรมทันตา เวลามีน้อย

เวลามีน้อย

เมื่อคราวที่แล้ว ผมเล่าว่าทำไมถึงไปขายประกันชีวิต
แต่ลืมบอกไปว่า...ผมเลิกขายไปหลายปีแล้ว ครับ
สาเหตุน่ะเหรอ...

ตอนที่ยังเป็นตัวแทนฯ หน่วยงานก็จะอบรมด้านทัศนคติ
ให้เข้าใจถึงว่า...ทำไมคนเราต้องทำประกันชีวิต
แนวคิดนี้มันจะเน้นถึง...ความไม่แน่นอน
เมื่อวานนี้ดี วันนี้สุข...แต่พรุ่งนี้
ไม่มีอะไรยืนยันได้ว่า จะยังดี จะยังมีความสุขเหมือนเดิม
ชีวิตมันพลิกผันได้ตลอดเวลา

วันนึงผมต้องไปออกไปแจกเอกสารโฆษณาที่โรงพยาบาล
เลยต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวัน หลายวัน
ไปแล้วก็ได้สัมผัส ได้เห็นถึง...ความทุกข์ทรมานจากการเจ็บป่วย
ขนาด รพ.ที่ผมไปเป็น รพ.เอกชนที่ออกจะหรูหรา
คนที่มารักษาไม่ต้องพูดถึง เศรษฐีมีสตางค์ทั้งนั้น
แต่...ไอ้ความเจ็บป่วย ยังไงๆ มันก็ทุกข์ทรมานไปซะทุกคน
ยิ่งสมัยนี้ มีโรคแปลกๆ โรคที่ไม่รู้สาเหตุที่มาที่ไป
มะเร็ง เนื้องอก ไวรัสที่ยังไม่รู้สายพันธุ์
อยู่ดีๆ มีความสุข ก็เป็นได้
รวยเงินทองมากมาย...เป็นเบาหวาน เป็นโรคไต โรคตับ
อะไรก็กินไม่ได้ สแลงโรคไปหมด
เงินทองที่หามาได้มากมายทั้งชีวิต...มันไร้ค่า
หลายคนเลย...รักษาดูแลสุขอนามัยอย่างดี กลัวโรค กลัวโน่น กลัวนี่
ก็ยังเป็นสารพัด อะไรก็กินไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึง...ข้าวขาหมู เป็ดพะโล้ พิซซ่า เค็กช๊อคโกแลต พายแอ๊ปเปิ้ล ฯลฯ
ซึ่งมากด้วย คอเรสตอรอล นม เนย น้ำตาล
บางคนที่ผมเห็น น้ำอัดลม เป๊ปซี่ โคล่า กาแฟ....
ก็กินไม่ได้....อยากกิน แต่ก็กินไม่ได้
มีเงินเป็นสิบล้าน ร้อยล้าน...แต่อดอยากปากแห้ง
อยากกิน อยากลิ้มรส แต่...กินไม่ได้

บางคนอยู่ห้องพิเศษ...คืนละเป็นหมื่น
โปรดฟังอีกครั้ง...คืนละเป็นหมื่น
มีเงินจ่ายสบายมาก
แต่...นอนอยู่คนเดียว เหงาหงอย
ร่างกายก็ทรุดโทรม เริ่มหมดสภาพ...มองไปรอบตัว
...ไม่มีใครเลย ไม่มีเลย
นอนอยู่คนเดียว...ห้องสุดหรู แต่นอนอยู่คนเดียว
ลูกหลานไม่มีใครมาหา หรือมาก็แป๊ป..ป...เดียว
มาดูว่าเป็นยังไงแล้ว
ผมนึกว่าคนที่ร่ำรวยเงินทองมากมาย
จะมีแต่คนมาห้อมล้อม เอาอกเอาใจ
แต่ความเป็นจริง ไม่ใช่...ไม่มีใครมาเลย..ย...
เหงา...หงอย ห่อเหี่ยว อย่างที่สุด

หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน ผมไปแถวพุทธมณฑล
เอ๊ะ...วิ่งมาดีๆ ทำไมรถติด
พอเข้าใกล้ต้นเหตุ ถึงได้เห็น
มอเตอร์ไซค์...ออกจากปากซอย
รถยนต์มองไม่เห็น ชนอย่างแรง
มอเตอร์ไซค์ยับเยิน...คนนอน นิ่ง..ง...อยู่ข้าง ๆ
ใช่ครับ...คนขี่ ตายแล้ว...เพิ่งสิ้นใจไม่ถึง 15 นาที
ยังไม่ได้หาอะไรมาคลุม...นอนหงาย นิ่ง..ง...
ไม่หายใจ...ไม่รู้สึกรู้สา อะไรอีกต่อไป

รถก็ติดมาก ผมก็ยังไปไหนไม่ได้
เลยได้ดูอย่างเต็มตา เต็มความรู้สึก
แล้วมันก็เกิดคำถามขึ้นในใจ...มากมาย
เขาเป็นใครกันนะ...
มีครอบครัวมั๊ยนะ...
เป็นหัวหน้าครอบครัว หรือเปล่า...
ยังมีพ่อ แม่ ที่แก่เฒ่า หรือเปล่า...
แล้ว มีลูก มีเมีย ด้วยมั๊ย...
เขาคงเป็นที่รักของคนหลายคน
ตอนที่ออกจากบ้านมา เขาจะคิดมั๊ย...ว่าวันนี้...จะไม่ได้กลับมาบ้านอีกแล้ว
ทั้งพ่อ แม่ ลูก เมีย จะรู้มั๊ยว่าตอนนี้...คนที่เค้ารัก...นอน นิ่ง..ง...อยู่ตรงนี้
จะรู้มั๊ย เย็นนี้เขาจะไม่ได้กลับมา...ยิ้ม...กลับมา...หัวเราะ...กับพวกเค้าอีกแล้ว
นาทีสุดท้าย ก่อนสิ้นใจ...เขา จะคิดถึงใครบ้างนะ
เขา ยังห่วงอะไรอีกบ้าง...

ตอนขับรถกลับมาตลอดทาง ผมคิดอะไรมากมาย
คิดเรื่องชีวิต คิดเรื่อง...เวลา
เวลา ในชีวิตที่หมดไปแล้วเท่าไหร่
เวลา ของชีวิตที่เหลือเรายังมีอีก เท่าไหร่...
...ใครบอกได้บ้าง
แล้อยู่ดีๆ ผมก็คิดถึง คุณพ่อ คุณแม่ ภรรยา และลูกสาว 2 คน อย่างจับใจ
กลับถึงบ้านรีบเข้าไปกอดภรรยา กับลูกทันที
แล้วเล่าเรื่องที่เห็นให้ฟัง
คุณหม่อง ภรรยาของผมก็ปลอบใจ บอกขับรถก็ให้ระวังหน่อยก็แล้วกัน

แต่ผมอดคิดไม่ได้ คิดเรื่อยเลย คิดไปอีกหลายวัน
ขับรถไปก็คิดไป...แล้วผมก็ได้ยินเพลงจากวิทยุ
เพลง...รักเธอสุดหัวใจ

..... เหลืออีกกี่วัน..อีกกี่คืน ที่จะมีเธอ
เหลืออีกกี่ลมหายใจ ที่จะได้เจอ...กับความสดใส
เวลามีน้อย...เหลือเกิน ที่ให้ฉันได้เตรียมหัวใจ
ว่าภาพที่เคยเห็น..ไม่นาน จะเป็นแค่ความหลังไป...
~ต่อจากนี้...นาทีนี้ จะนับทุกลมหายใจ
เก็บเอาวัน...เวลา แต่ละหยดหยาดไว้...ข้างใน
จากวันนี้...คนๆนี้ จะรักเธอสุดหัวใจ
และจะย้ำซ้ำๆ จากวันนี้..จนถึงวันไกล...ว่ารักเธอ....
.....เสียไปมากมาย..กับเวลา ที่มันเลยผ่าน
เสียดายที่วันเมื่อวาน ที่ทำให้เธอ...มันยังน้อยไป
เวลาที่เหลือ...ทุกนาที จากวันนี้จนวันสุดท้าย
ฉันจะเฝ้าทำ...ทุกทาง ทุ่มเทให้สุดหัวใจ.......
(ซ้ำ~)
ถึงแม้ในวันนั้นที่เราไกลห่าง
ในคืนที่อ้างว้างก็จะมีแต่เธอ...................

ฟังไปก็เห็นภาพไป...
คุณหม่อง เธอต้องหอบของไปส่งสำเพ็งทุกวัน
ของพะรุงพะรัง เต็มสองแขน
รถก็ติดมาก รีบก็รีบ มักจะซ้อนมอเตอร์ไชค์รับจ้างเกือบทุกวัน
ลูกสาวคนโตในตอนนั้น เรียนอยู่ธรรมศาสตร์ ปี 1
ไปด้วยรถเมล์บ้าง มอเตอร์ไชค์รับจ้างบ้าง
ขากลับรถติดมาก ก็ต้องนั่งเรือข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา
ลูกสาวคนเล็ก เรียนใกล้บ้านไม่ค่อยเท่าไหร่
ทั้งผม ทั้งภรรยา ก็พยายามทำมาหากิน หาเงิน...แต่
ถ้าคนใด คนหนึ่ง มีอันเป็นอะไรไป...
คนที่เหลือจะทำยังไง...
จะอ้างว้าง แค่ไหน...

ผมเลยตัดสินใจเดี๋ยวนั้น...เลิกแล้ว
เลิกขายประกันฯ เพราะงานประกันฯ มันต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มี
จะทำแบบขอไปทีก็ไม่ได้ งั้นก็...อย่าทำซะดีกว่า
เอาเวลาที่เหลือ...ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะมีอีกซักเท่าไหร่
เอามาดูแลใกล้ชิด...คนที่เรารัก...คนที่เป็นดั่งแก้วตา ดวงใจ...ดีกว่า
รายได้ที่ขาดหายไป ก็หาชดเชยทางอื่นเอา
ถึงเงินจะหาได้น้อย...ก็กินน้อย ใช้น้อย เอาหน่อยดีกว่า
ดีกว่ามานั่งเสียใจ
ผมไม่อยากมีนาทีสุดท้ายของชีวิต...ที่ห่วงกังวล และเสียใจ

หลังจากตัดสินใจแล้วน่ะเหรอ....
ผมก็อยู่กับภรรยา ทุกวัน 24 ชั่วโมง
ช่วยกันทำงาน พาไปสำเพ็ง พาหุรัด ไปซื้อผ้า ซื้ออุปกรณ์
ไปซื้อก๋วยเตี๋ยว ไปตลาดซื้อกับข้าว
ตอนเช้าไปส่งลูก ตอนเย็นไปรับลูก
เรา 4 คน กินข้าวด้วยกัน คุยกัน หัวเราะกัน ถกเถียงกัน ทะเลาะกัน
เรื่องการเมือง เรื่องการบ้าน เรื่องละคร เรื่องดารา นักร้อง
เรื่องแต่งตัว เรื่องบ้า เรื่องบอ...ทู๊ก..ก...เรื่อง
รายได้น้อยลง แต่ค่าใช้จ่ายก็ลดลงหลายเท่าตัว
ใกล้ชิดกัน หัวเราะกันทุกวัน
ลูกก็ชอบมาเล่าเรื่องที่ ร.ร. เรื่องที่ทำงาน
วันนี้เป็นยังไง เรียนอะไร เพื่อนกวนประสาทแค่ไหน
เพื่อนร่วมงาน ปัญหาบ้าบอ เจ้านายเอาแต่ใจ
ตั้งเป้าสูงถึงสวรรค์ แต่ให้งบน้อยนิดติดดิน
แล้วก็...หัวเราะกันทุกเรื่อง ทู๊ก..ก...วัน

ทุกวันนี้ ลูกคนโตทำงานแล้ว...งานหนัก กลับมืดค่ำ
แต่ก็ขับรถไปเอง
ลูกคนเล็ก เรียน ราชภัฏสวนดุสิต...เรียนเป็น เชฟ
เรียนหนัก ฝึกหนัก
ตอนเช้าผมก็ไปส่งเกือบทุกวัน ใส่บาตรด้วยกันเกือบทุกวัน
ผมบอกกับลูกทั้ง 2 คน
...ลุยไปลูก ลุยไปให้ถึงที่สุด
อยากทำอะไร ก็ทำไป ทำให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุด
เวลามันมีน้อย ตอนสุดท้ายเราจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจ
ว่ายังไม่ได้ทำให้ถึงที่สุด...

.....เสียไปมากมาย..กับเวลา ที่มันเลยผ่าน
เสียดายที่วันเมื่อวาน ที่ทำให้เธอ...มันยังน้อยไป
เวลาที่เหลือ...ทุกนาที จากวันนี้จนวันสุดท้าย
ฉันจะเฝ้าทำ...ทุกทาง ทุ่มเทให้สุดหัวใจ.......

จะทำอะไร ก็รีบทำเข้านะครับ
เวลาที่เหลือ...มันน้อยเหลือเกิน


อนณ 089-995-9377
tobeteam@yahoo.com


Create Date : 19 มีนาคม 2554
Last Update : 19 มีนาคม 2554 22:22:52 น. 1 comments
Counter : 589 Pageviews.

 
ขอบคุณมากค่ะ


โดย: คน IP: 125.26.62.7 วันที่: 30 สิงหาคม 2554 เวลา:9:08:19 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

tobeteam
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 32 คน [?]




New Comments
Friends' blogs
[Add tobeteam's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.