thank you for flying with the wing of HANG~
Group Blog
 
All blogs
 
Oman day 1

The day in Oman

บินมามัสกัต รัฐสุลต่านโอมาน โดนอยู่ที่นี่ 2 วันครึ่ง อยู่แบบเต็มเหนี่ยว เป็นไฟล์ทที่สจ๊วตและแอร์วาย จะได้อยู่นานท่สุด (ไม่นับชาร์เตทอร์ไฟล์ทอื่นๆ)

ผู้โดยสารเต็มเหนี่ยว ทั้งล์ทและกลับ ล้นกันชนิดที่ไม่มีรูว่างให้หายใจ แต่พอมาจริงๆ ก็จะมีหายไปบ้าง ไม่เกิน 5 หัว ที่หายไปนี่โดยมากจะเป็นพวก Connection Flight แล้วไม่ทัน แล้วก็ถ้าพลาดไฟล์ทนี้ไป นั้นหมายความว่าต้องรออีกอย่างน้อยๆ ก็ 3 วัน ถึงจะมีไฟล์ทต่อไป ที่จะบินมามัสกัต รอกับจนเงิบไปข้างนึง

วันนี้เป็น Steward Senior Y นั้นหมายความว่าจะได้ทำงาน Low Rank เป็น แอร์ อย่างน้อยๆก็ 1 ขา และถ้าโชคดี ก็จะได้เป็น แอร์ ทั้ง 2 ขา...อย่างในกรณีนี้

น่าจะได้เป็น แอร์ ทั้ง 2 ขา

แต่ในบางไฟล์ท การ Low Rank เป็น แอร์ ในเครื่อง Airbus 330-300 นั้นเหนื่อยเหลือเกิน เพราะต้องทำงานเป็นตัว Multifunction ทั้ง แอร์ และสจ๊วต ในกรณีที่ สจ๊วต Junior ที่ทำงานด้วย ด้อย และอ่อนแรง

ดังที่เคยปรากฎแล้ว ในประวัติศสตร์ โดนเรียกไป Shanghai, turn around ไฟล์ทนี้ ธรรมดาก็เหนื่อยอยู่แล้ว ด้วยเหตุผลคือ ผู้โดยสารจะเต็ม และไฟล์ทไทม์ก็ค่อนข้างยาว

วันนั้น Stand by แล้วก็โดนเสียงสวรรค์ เรียกให้ไปบิน เป็น แอร์ ดีใจจัง

ไฟล์ท Shanghai ถึงจะเหนื่อย แต่เงินคิ่นข้างดี คุ้มอยุ่ที่จะออกจากบ้าน แต่...พอไปถึเครื่อง แทบอยากจะขอ เพอร์เซอร์เปลี่ยนำแหน่งเป็น สจ๊วตแทน...เจอสจ๊วตที่บินมายังไม่ถึง 1 เดือน

นั้นเป็น Sign ที่จะบอกได้เลยว่า...กู...ฌหนื่อย...ตายห่า

และแล้วก็เป็นจริง น้องทำงานไม่คล่องอย่างแรง ไม่พอ ไม่ใส่ใจกับเหตุการ์ณที่จะเกิดขึ้น ใครอยากได้อะไร หาไม่เจอ หรือไม่มี ก็เรียกแต่ กู เรียกแต่ กู ทั้งนั้น สรุป Multifunction ของแท้ แต่ก็ยังดี ไฟล์ทนั้น มี IMV ขึ้นมา Evaluate ด้วย เลยได้ 5 ไป 2-3 ตัว ด้วยเห็นว่าทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด

งานตัวเอง งานสจ๊วต งานหาของ สาระพัด

กลับมาเรื่อง ไฟล์ทไปมัสกัตดีกว่า...

เป็นแอร์ ครัวหน้า ทำงานคู่สจ๊วตบินมากว่า 6 เดือน...โล่งครับ งานนี้ ไม่ต้อง Multifunction แน่นอน อาจจะมีบ้าง แต่ก็ไม่น่าค่อยเหนื่อย

เรื่อยๆ ไฟล์ทนี้ โหดเรื่อยๆ

ตามแบบฉบับผู้โดยสารตะวันออกกลาง กินเยอะ ขอเยอะ พูดไม่รุ้เรื่อง แล้วก็เหม็น...แต่เคสนี้จะเป็น...เหม็นน้ำหอมแทน น้ำหอมแบบกลิ่นที่เหมือนกันทั้งลำ กลิ่นจะคล้าย Bvgari Omnia แต่แรงกว่า 10000 เท่าเห็นจะได้ ทั้งแต่เริ่มทำงาน แล้วได้กลิ่นนี้ ทำให้ผม เลิกใช้ Bvgari Omnia ไปเลย ใช้แล้วมันฝังใจ ยังไงไม่รู้

ทำงานเป็นแอร์ ครัวหน้า คู่กับพี่แอร์ ที่บินเจอกับบ่อย เข้าขากันได้ดีทีเดียว สบายแฮไปแล้วกู

เดิน Drink รอบแรก กินกันไม่เยอะ ก็แค่น้ำส้มฝั่งผมหมดไป 6 กล่อง น้ำแอปเปิ้ล 3 กล่อง น้ำเปล่า 2 เหยือก กับอีก 1 ขวดลิตร โค้ก, เป็ปซี่ และ สไปร์ท หมดไปอย่างละประมาณ เกือบๆ 10 กระป๋อง (นี่ไม่ได้คำนวณถึงฝั่งพี่แอร์ ที่ทำงานคู่กัน)

เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมเดิน Drink ในไฟล์ท อินเดีย, ตะวันออกกลาง, จีนแผ่นดินใหญ่ ผมจะให้น้ำอัดลมทั้งกระป๋อง หรือจะขออะไรก็ตาม ผมจะให้แบบเต็มเหนี่ยว เพราะผู้โดยสารพวกนี้ เมื่อได้ทานอิ่ม และเต็มที่อย่างที่ต้องการแล้วนั้น จะไม่กวนครับ...ก็แค่...กินอิ่ม...นอนหลับ...พอ

แล้วก็ไม่เข้าใจแอร์เหมือนกัน ว่าทำไมถึงไม่ให้ทั้งกระป๋อง ชอบกั๊กไว้ แล้วก็มาเททิ้งที่เหลือในครัว เสียดายกว่าให้ผู้โดยสารกินเยอะๆอีก

ผมนะ ให้แทบไม่คิดชีวิตเลย ให้ทั้งกระป๋อง ให้ไปเลย จะได้จบ แล้วก็จบจริงๆครับ เดิน Drink with meal ผู้โดยสารขอน้อยลง ทำให้ทำงานได้เร็วขึ้นมากมาย

ผู้โดยสาร โอมานี่ นี่จะพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ และจะเป็นมุสลิม เกือบทั้งหมด เวลาขายข้าว (ซ฿งวันนี้เป็น ไก่ กับ กุ้ง) พอบอก Shrimp or Chicken แน่นอน ผู้โดยสารก็จะต้องเลือก ไก่ เพราะไม่ร็ว่า Shrimp คืออะไร บางครั้งเราก็เลยต้องตุกติกบ้าง ถามว่า Muslim Meal? Halal Meal? แล้วก็วาง กุ้ง เพราะไม่งั้นมีปัญหาแน่ๆ แต่แล้วปัญหาก็บังเกิดครับ ผู้โดยสารท่านนึง ไปห้องน้ำขณะแจกข้าว ก็เลยเป็นผลให้ Skip ไป มาทราบอีกทีตอน Choice หมดแล้ว ขอโทษไป แล้วก็บอกว่า มีแต่ Chicken เอาละซิฮะ ปัญหาบังเกิด ตอนแรกน้องสจ๊วตที่ทำงานคู่กัน เป็นคนไป เจรจา ปรากฎว่าแพ้ภัยฮะ เลยต้องเข้าไปช่วยในฐานะเป็น Senior ที่ดี หารู้ไม่ หาอูฐใส่หัวจริงๆเลยกู

…I’m so sorry sir, The Chicken with Masala Rice is out, just only Shrimp Thai Curry with Rice, available…

…No, I want Chicken…Why only me have to eat something that you force me to eat…

…I’m sorry, sir. It’s out I try my best to find them all the aircraft but it’s not available…

…That’s so why…Why…Why, you have to skip me to serve the other before service me…

…โอ...แม่เจ้า ตอนนี้ผมแบบอารมณ์พุ่งปรี๊ดเลยครับ อยากจะบอกว่า...แล้วมึงเสือกไปเข้าห้องน้ำตอนกูเดินข้าวทำไมวะ...วิ๊บๆ...ผมเลยตอบไปอย่างแย่ๆว่า…And so why so don’t call us to serve you or let us know that you didn’t get the meal tray…Why you stay still?

…And why you don’t serve me? สัตว์...ย้ำคิดย้ำทำนะมึง...

...ผมแผดเสียงมั้ง เพราะมันเริ่มขึ้นเสียง...OK, that not my fully fault, I’ll try my best to find another for you…

...มายืนตัวสั่นในครัว โกรธๆ มารื้อ Crew Meal เจอปลาผัดพริก ที่ไม่อร่อย เลยจัดการแปลงโฉม ใส่ข้าวลงไป แล้วเอาไปเสริ์ฟ...ทำไปก็ตัวสั่น มือสั่น โกรธๆ...

…Sir, I’ve Spicy Stir Fried Fish with Rice, that’s the last choice, that I try my best to find them for you, would you care?...

...ยิ้ม...Fish? That’s find, what every you have, that’s not CHICKEN!!..

...แม่เจ้า...ประโยคนี้ทำให้ผมโกรธเท่าทวีคูณ...ผมเลยบอกมันไปว่า...Thanks god that you enjoy this situation, anyway all of us would love to serve all passenger as they need, but sometimes, due to the short of service in the aircraft, we can’t offer all the needs…

ก็รู้ตัวว่าผมผิด แต่...ทำไมต้องทำกันอย่างน้ด้วย ไม่เข้าใจ อย่าแกล้งกันเลย แค่ออกรบกับผู้โดยสารที่ไม่หาเรื่อง ในไฟล์ทแถบนี้ ก็จะตายห่าอยุ่แล้ว

คิดและสงสัยอยุ๋คนเดียวว่า ไอ้คนนี้มันต้องอะไรสักอย่างแน่ๆ มาแบบลองเชิงแบนี้ น่าจะเป็น Airlines Staff หรืออะไรที่เกียวกับ แวดวงการบิน, การท่องเที่ยวอะไรสักอย่าง...แต่ก็นะ...

ไม่ใช่แค่นั้นนะ...มันยังกัดผมไม่เลิก...ตอนเดิน Drink มาถึง...เขาก็ขอน้ำ แล้วก็บอกว่า ขอ 2 แก้ว...เพราะว่ากลัวว่าจะลืม แล้วก็ข้ามเขาไปอีก...เออนะ...เอาซิกัดไม่เลิก...

เรียบร้อยกับการบริการผู้มีพระคุณ ถึงเวลาหุงหาอาหารให้ตัวเอง และเพื่อนร่วมงาน ควัก...Spare Food ส่วนตัวขึ้นมา เติมพลังด้วยความเอร็ดอร่อย แม้มันจะเป็นแค่อาหารธรรมดา แต่อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ Crew Meal...เท่านั้นพอ...

แด๋วข้าว เติมพลังเสร็จ ก็เดินไปคุยกับครัวหลัง เม้าท์นู้น เม้าท์นี่ไปเรื่อย สักพัก...เซ็งใจ ผู้โดยฯท่านนั้น เดินมาหาเรื่อง ลองเชิง กับลูกเรือครัวหลังบ้างคราวนี้ แต่พอเห็นผมยืนก็ก็ยิ้มฟันขาวให้ผม แถมมีหน้ามาพูดอีกว่า

The fish…very delicious…

ขอบคุณนะ...ขอบคุณมากกกกกกกกกกก

ท่านนั้นเดินมาหาเรื่องกับลูกเรือครัวหลัง โดยยกคำถามว่า “ทำไมถึงไม่ให้ใช้ Flight Mode บนเครื่อง ทั้งๆที่สายการบินอื่น ให้ใช้ทั้งหมด

ผมถอยเลยครับ ไม่ใช่ตอบไม่ได้ แต่ผมเดาทางออกเลยว่า เขาจะเถียงๆ ในทางของเขาจนสุดกู่แบบที่เขาทำกับผมมาแล้วครั้งนึงแน่ๆ และแล้วก็เป็นจริง ลูกเรือทั้งหลายก็ตอบไปตามที่คิด และที่โดนครู EM สั่งเสียมา มันก็ยังไม่ทำให้เขาไม่พอใจ

จนน้องสจ๊วต ที่ทำงานคู่ผม มาตอบด้วยศํพท์เทคนิค ให้เขาฟัง เขาถึงยอมฟังและเออออไป

แอบงง...ทำไมหล่อนรู้...มาแถลงไขทีหลังว่า...หล่อนได้รับการคัดเลือกจาก Emirates Airlines แล้วไปเทรนอยุ๋ประมาณ 2 อาทิตย์ แล้วก็ทนไม่ได้ หนีกลับมาทำมาหากินแถวๆ พัฒน์พงศ์ และ ซอย 2 ตามเดิม...เพราะทนคิดถึง...ไม่ไหว...

แต่เฮียนั้นก็ยังไม่ลด ละ เลิก ครับ...ผมทนไม่ได้เลยขอออกหมัดแย่บหน่อย...Sometimes the rule has no reason…That’s the rule, that’s the procedure; they create them and need the other to follow... มันคงเป็นอะไรที่ดีที่สุด ที่สมองปลาทองอย่างผมจะตอบได้...

สุดท้าย...เฮียถึงเผยฮะว่า...เฮียเป็น Flight Safety of Oman Air ซึ่งจะเริ่มบินมาเมืองไทย ในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้านี่ มา Set up งาน แล้วก็บินกลับ...เฮ้อ...เห็นมา กูว่าแล้ว มาลองเชิงอย่างนี้...

อยากจะบอกจังเลย...แต่ละสายการบิน ก็มีอะไรที่ไม่เหมือนกัน..มีกฎ และระเบียบ ที่ไม่เหมือนกัน...อย่าเอามาเปรียบกันเลย...

ที่สำคัญ...ลองไปทำแบบที่มึง...ทำกับกู และเพื่อนกู ในเครื่อง Oman Air ของมึงซิ...แล้วมึงจะได้ผลอย่างไรบ้าง...มาบอกกูหน่อยนะ...

มาถึงมัสกัต ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังมีแรงคึกอยู่บ้าง

ตามถนน ระหว่างทางจาก แอร์พอร์ท ไปโรงแรม มีการประดับประดา ไฟหลากสีสรรพ์ คล้ายๆกับจะมีงานอะไร ลุงกัปตันบอก...สงสัยเขาจะประดับรับลอยกระทง

ได้เรื่องครับผมเลยอำต่อ...เนี้ยะ...วันลอยกระทง จะมีงานประกวดนางนพมาศของ Thai Community ที่ Lulu Mall จะประกวดไม๊? (หันไปถามน้องสจ๊วต แมนดี้ ที่ทำงานคู่ผม) ได้เรื่องเลยครับ ฮือฮาทั้งไฟล์ท อย่างนั้นอย่างนี้ กับไปเรื่อย...กูละขำ อำสำเร็จ

ใส่ชุดไทยคนนั้น เดี๋ยวแต่งหน้าอย่างนั้นอย่างนี้ แว็กซ์ขนจักกะแร้หน่อย กันคิ้วนิด ทำผมทรงหมอพรทิพย์ โอ้ว...แม่เจ้า เป็นเรื่อง

จวบจนวันนี้ (24 Nov 07) ก็ยังเชื่อกันอยู๋ว่า งานประกวดนางนพมาศมีจริง (ผมอำไว้ตั้งแต่วันที่มาถึง มัสกัต คือ 22 Nov 07) จะบอกความจริงเขาดีมะนะ ไม่เพียงแต่ลูกเรือนะที่ฮือฮา พี่เพอร์เซอร์ก็เอากับเขาด้วย

ปกติแล้ว โรงแรมที่มัสกัต ไม่มีอาหารเช้าให้ แต่คงอาจจะระแคะระคายว่าเรามีโปรแกรมจะย้ายโรงแรม ก็เลยแถมอาหารเช้าให้ แต่ก็ยังไม่ Confirm 100% ว่าฟรี แต่...ทุกคนลงมาทาน

อาหารเช้าดูละลานตามาก แต่...ไม่อ่อยเลย ที่จะอร่อยก็จะเป็นพวกผลิตภัณต์ คาร์โบฯ เท่านั้น พวกโปรตีนทั้งหลาย...ไส้กรอก, แฮม, ไข่...ไม่ได้เรื่อง...เสียแรงที่ตื่นมากิน...แต่ก็นะ...กินซะเต็มคราบเลยทีเดียว



Create Date : 25 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 27 พฤศจิกายน 2550 1:24:02 น. 1 comments
Counter : 348 Pageviews.

 
น้องแฮ้งค์มีความพยายามสูงมากค่ะ เป็นพี่พี่คงฆ่าผู้โดยสารไปแล้วหละคะ เพราะถ้าผู้โดยสารเต็มการทำแบบนี้จะทำให้การบริการช้า ยิ่งหาเรื่องแบบนี้ พี่บอกได้เลยค่ะ จะบอกว่ามีแค่อย่างเดียว ถ้าไม่กินก็ไม่มีแล้ว เป็นอันจบ โมโหคับ



โดย: khun9 IP: 78.89.15.12 วันที่: 1 ธันวาคม 2550 เวลา:0:04:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Sold-ouT
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Sold-ouT's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.