thank you for flying with the wing of HANG~
Group Blog
 
All blogs
 
บินกับเพื่อนรอบ 2 แต่ขำไม่ค่อยออก

เพิ่งกลับมาจากโซล เมื่อบ่ายนี้เอง

ไปบินกับเพื่อนมาอีกแล้ว สนุกสนานบนความระทมจากอาการโดนจิก จริงๆจะว่าไปก็ไม่ได้โดนจิกโดยตรง อาจจะนอยด์เองมากกว่า...มั้ง

แพทเทิร์นนี้แสนสบาย แต่ไม่ค่อยได้บิน เพราะว่ามันจะแลกออกไปเป็นไฟล์ท กรุงเทพฯ – ฮ่องกง – โซล (ไป 2 แลนด์ กลับแลนด์เดียว) หรือไม่ก็ กรุงเทพฯ – ไทเป –โซล (ไป แลนด์ 2 กลับอีก / แลนด์) มากกว่า แอบโรคจิตนิดๆ แต่ก็มีเหตุผล คือ ไฟล์ทนี้ direct ไปกลับ ไม่แวะใดๆทั้งสิ้น สบายแต่ตื่นเช้าวันกลับ นั้นหมายความว่าจะต้องรีบนอน เพราะต้องตื่นแต่เช้า (ประมาณ 7 – 8 โมง บ้านเกาหลี ก็ประมาณ 5 – 6 โมงบ้านไทย) ไทม์มิ่งไม่เหมาะกับการกินหมู แกล้มเบียร์เลยจริงๆ

อยากจะแลกออกเหมือนกัน แต่ก็นะ ไปกับเพื่อนเลิฟ ID ติดกัน เลยเอาวะ ไปก็ไป

ออกจากอพาร์ทเม้นท์ ไป OPC พร้อมกัน น่ารักสุดพลัง เหมือนผัว – เมีย ไปทำงานพร้อมกันยังไงไม่รู้ จอดรถเสร็จเดินไปลงลิฟท์เพื่อจะไปเช็คอินพร้อมกัน เจอะ IM คนนึง ถามไถ่สาระทุกข์สุขดิบกันตามประสา ปรากฎว่า...ไปด้วยกัน ไอ้กูนะเหรอก็เดินนำหน้าไป เพราะว่าจะต้องรีบเอา ซูอากร้าไปฝากไว้ที่ The Emporium สาขาศูนย์ปฏิบัติการฯ ให้ครูสุดที่รัก แล้วยังจะต้องไปกินข้าว, โอนเงิน อีกสารพัด รีบๆ ปรากฎว่าเดินไปยังไม่ทันถึงลิฟท์ดี เพิ่งนึกได้ว่าลืม ID Card ไว้ในรถ เลยฝากให้ พีน่า (เพื่อนสุดเลิฟ) ลากกระเป๋าลงไปให้ แล้วค่อยตามลงไป ระหว่างนั้นกูไม่ได้รุ้เรื่องเลยว่าโดนเม้าทืเผาขนซะ

พีน่ามาเล่าให้ฟังว่า IM พูดกับนางว่า “ผมเปรี้ยวเนอะ”

ก่อนอื่นต้องกล่าวก่อนว่า เพิ่งจะไปตัดผมมาเมื่อบ่าย ก่อนไปบินเองนะนั้น ได้เรื่องเลย ก็ฝีมือ พี่สา แห่ง Moga Zen อะดิ เปรี้ยวได้ใจกู และได้เรื่องเลยนะนั้น

พ่อได้ยินดังนั้นจาก พีน่า ก็เลยเข้าห้องน้ำ จัดแต่งทรงผมให้มันดูเรียบร้อยขึ้นมาอีกหน่อย ลูบลง ลูบลง จนดูเข้าที่เข้าทาง ถึงเวลาเข้าห้องบริฟ ก็ไปนั่งกลางๆผู้คนหน่อย ทำหน้าเจียมเจี๋ยมข้างชาวบ้านเขา แต่ยังไม่วายโดนจิกเล็กๆ

ไฟล์ทนี้ป่วยทั้ง IM ทั้ง Purser เฮ้อ...

เจ๊เพอร์ก็อะไรไม่รู้ให้เติมชื่อ แก้ชื่อในเอกสารอะไรไม่รู้มากมาย เว้นเวอ วึนวือมากมาย กว่าจะได้บริฟ ล่อเข้าไปแล้ว 10 นาที ยังดีท่ IM บอกไม่ดู Hand in Hand ไม่งั้น บริฟเสร็จคงต้องเหาะขึ้นรถแน่ๆ

Assign ได้ใจมากๆ อยุ่เคียงข้าง IM พร้อมโดนจิดสุดพลัง 3L เข้าให้ ส่วนพีน่าเป็นแอร์สาวสวย 3R เข้าครอง

ตอนเตรียมงาน IM ทำมาพูดเล่นด้วย “พี่ให้อยุ๋ด้วยกัน อย่างทะเลาะกันนะ” ไอ้เราก็ไม่วายปากดี และปากไว “ออ...พี่...ไม่ทะเลาะหรอกครับ ก็แค่ข่วนกันเท่านั้น” พอพูดเสร็จ สมองเพิ่งจะทำงาน...ไม่น่าเลยกู...พูดอะไรออกไป...แต่เอาน่าพ่นไปแล้วหนิ ทำอะไรไม่ได้หละ ก็ไม่ใส่ใจอะไรมาก ทำงานไปเรื่อยๆจนเตรียม Boarding ไอ้ฝั่งเราก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมาย แต่พีน่ามาเล่าให้ฟังทีหลังว่า เห็นเขายืนจิกหล่อนด้วยสายตาจากประตู 2 มากลางเคบินจลอดเวลา...อำมหิตยังไงไม่รู้

ไม่สบายตัวเลยไฟล์ทนี้ ก็ทำงานไป เกร็งไป ไม่กล้าขยับอะไรมากมาย เล่นก็ไม่ได้มาก

แอบเม้าท์กัน...IM เป็นสาวเปล่ามึง จิกขนาดนั้น
กูก็แบบเออหวะ...อยากได้กู หรืออยากได้อีนะรึเปล่า แล้วไม่ได้ เพราะคิดว่าเป็นผัว-เมียกัน เลยพาลเปล่าวะ
ก็ไม่น่าใช่เพราะว่าเขาก็คุยกันว่ามีลูก มีเมียนี่หน่า...ตัดประเด็นไป

รอดโล่งปลอดภัย ถึงซะที...ไฟล์ทง่ายๆ สบายๆไม่มีอะไรมากมาย เหมือนไก่อะ เปิดไฟ ปลุกให้กิน กินเสร็จนอน เปิดไฟอีกทีให้กิน Breakfast แล้วก็ไล่ลง

เข้าโรงแรมวันนี้เป็น การบินไทยที่ลงไฟล์ทแรก เลยไม่ต้องรอห้อง ได้กุญแจเลย แต่ก็นะเขาให้ Breakfast ฟรีจะเมินเฉยก็กระไรอยุ๋ มาบ่อยเชียว แต่ไม่ค่อยได้กินเลย ท้องอิ่มๆ หลับสบายๆดีกว่า ไปกิน ไปเสวนากับเพื่อนนานาไฟล์ทที่กำลังจะทำเครื่องกลับ และเพื่อนที่เพิ่งมาถึง ต้องเข้าใจนิดนึงนะครับ วันที่ไปถึงเนี้ยะ การบินไทยมีไฟล์ทไปถึง โซลเช้า 3 ไฟล์ท ตอนเย็นอีกไฟล์ท แล้วก็ตอนค่ำๆอีกไฟล์ทนึง เบ็ดเสร็จแล้ว 5 ไฟล์ท นั้นเลยเป็นผลให้บริเวณ Line Buffet นั้นจะเต็มไปด้วยลูกเรือไทย แลดูแล้วคล้ายๆ Canteen ที่ OPC ยังไงไม่รู้

กินนะแป๊บเดียว แต่นั่งเม้าท์นี่ล่อไปซะ...

ขึ้นห้องอาบน้ำนอน...นอนรอเพื่อนที่บอกว่าจะมาหา

นอนไปตอน เก้าโมง (บ้านเกาหลี) ได้มั้ง เพื่อนโล่มาตอน 11 โมงได้ งัวเงียสุดพลัง ลุกมาเปิดประตูให้มัน บอกมันตามสบายกูไม่ไหวละ ขอนอนหน่อย มึงจะทำอะไรก็ทำไป อุตส่าห์หอบแล็ปท๊อปไปให้มันเล่น พร้อมหนังือพิมพ์และนิตยสานนิดหน่อย บอกมันอีกว่า...ถ้าจะลักหลับกู...ให้ทำเบาๆ เดียวกูตื่น!!

มันก็พยายามให้กูตื่นอยุ่นั้น ชวนคุยอยู่นั้น แต่สุดท้าย มันก็ฝ่ายความล้าของผม หลับแบบสนิทปิดก๊อกตั้งแต่เที่ยง ถึงเกือบๆ 4 โมง ตื่นก็ได้วะ

มันแอบบ่นหิวเล็กๆ ผมก็แอบหิวเล็กๆเช่นกัน ประจวบกับนางพีน่า โทรมาพอดี...กูหิว...เออ...อีก 15 นาที เจอกัน Lobby กินอะไรดีวะ?? ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ไม่ตอบทั้งนั้น ชิบหายละมึง ปล่อยให้กูคิดอีกแล้ว เอางี้ละกัน หาอะไรรองท้องไปก่อน แล้วทุ่มนึงลงมากินหมูให้เป็นเรื่องเป็นราวดีมะ...ทุกคนเห็นด้วย งั้น...เราไป E-Mart

E-Mart เหมือนเป็น Check Point ของลูกเรือ คล้ายๆกับ Jusco ที่ Osaka คือ...ยังไงก็ต้องไป ไม่ซื้ออะไรก็ต้องโผล่หน้าไป กินไรดี กินไรดี สุดท้ายยืนคุยกับพีน่า สตอฯน่ากินเนอะ กินสตอฯกันดีกว่า...สวนเพื่อนผม บอกไม่อยากกินอะไรมาก กำลังพยายามลดความอ้วน แต่ว่า...เฮียล่อ มาม่าคัพ เบ้อเริ่มเลยฮะ เดินวนไป วนมา เจอดรัมเบลสีฟ้า น่ารักมาก ถูกอีกต่างหาก ขำๆ ซื้อกลับมาดีกว่า (ซื้อมาทำไมวะกู บ้ามากๆ)

กลับมาโรงแรม รวมตัวกันที่ห้องผม นั่งเห่าเม้าท์เรื่อยเปื่อย สักพักพีน่าขอตัวไปตกลูก เจอกัน ทุ่มนึงแล้วกัน OK เลยเพื่อน มีเวลาว่างๆ ชั่วโมงเศษๆ เห็นเตียง เริ่มง่วง พยายามโหนไว้ก่อน เกือบหลับไปประมาณ 3 ที สุดท้ายได้เวลา

ตอนแรกฟังเหมือนจะมีเพื่อนร่วมขบวนการเยอะ ปรากฎ ไม่มีใครโผล่มาสักตัว ลุกกันเหอะ 3 ก็ 3

กินกันแค่พอตัว ไม่มากไม่มาย เบาะๆ 6 set

ยืนส่งเพื่อนขึ้นรถเมล์กลับโรงแรม แรกๆเย็นสบายๆ ยืนสักพัก...ห่าทำไมรถรอนานจังวะ กูหนาว...ไม่พอปวดขี้ชิบ...

ง่วง ชิบ แต่กว่าจะนอนได้เกือบเที่ยงคืน ทุกทีเลยกู

ตื่นมา ไม่อยากออกจากผ้าห่มเลยกู มันหนาว สุดท้ายต้องสบัดขน แปรงฟัน (ไม่อาบน้ำนะ มันหนาว) ลงมา Breakfast แท่เจ้า สภาพเดิมสุดพลัง ลูกเรือไทย นั่งตัวม่วงเต็มไปม่วง แทรมด้วยลูกเรือเขียว (Malaysia Airlines) นิดหน่อย นั่งแบบชนกลุ่มน้อย

ที่แอร์พอร์ทเคืองมาก ตอนผ่าน X-Ray ก่อนขึ้นเครื่อง มันไม่ยิมให้เอาดรัมเบลขึ้นอะ มันไม่ยอม ทำไมวะ กลัวกูเอาไปทุ่มผู้โดยสารหรือไง ขี้เกียจเถียง มึงอยากเอาไปยกเองก็ไปเหอะ เรื่องของมึง ไม่ให้ก็ไม่เอา อีนะขำใหญ่ เดี๋ยวกูตบ

เป็น Air ขากลับ...สบายไป

นิ่มๆ ผู้โดยสารเต็ม...ไฟล์ทไทม์ 5 ชั่วโมงเศษๆ นิ่มจริงๆ แต่ตัวกูนะ นิ่มเพราะเหื่อยชิบหาย อีครัวหน้าเป็นห่าอะไรไม่รู้ครับ รีบชิบหาย ทำอย่างกับไฟล์ทไทม์ ครึ่งชั่วโมง รีบจนกูเหนื่อยตัวเปียกไปหมด เสร็จเสิร์ฟ กูนี่หอบแห่กอย่างกับวิ่ง 4 x 100

วันนี้เกิดขยัน เดินทำห้องน้ำ เขาไปให้ห้องน้ำจะเป็นลม เยี่ยวจะล้นโถชักโครกอยุ่แล้ว แล้วเป็นทุกห้องด้วยนะ เยี่ยวไปกด...เป็นไรมากเปล่านั้น...

แวะเดินไปคุยครัวหน้านิดหน่อย ขำๆ หยอดๆ ไปเรื่อย เจอ IM เหมือนตามกยังไงไม่รู้ กูอยุ๋ครัวกลางก็มายืนดูกู กูกลับบ้านครัวหลัง ก็เดินไปคุยอยู่ครัวหลัง กูหนีมาหาของแดกครัวหน้า ก็ตามมาครัวหน้า เรื่อยเปื่อยจริงๆ

อยากได้กูยอกมาตรงๆดีกว่า...จัดให้

สุดท้ายโดน Evaluate ยังนึกว่าได้ 2 แน่ๆ ปรากฎไม่ 3, 4, 5 ไปเรื่อย ทั้งๆที่คิดในใจ ไม่มี 5 แน่ๆกู แต่ในที่สุด...ไม่น่าเชื่อจริงๆ

กลับมาถึง OPC แม่ง...โทรฯเสืกโดนตัด อารมณ์เสียมากๆ ก็สั่งตัดบัตรทุกเดือน แล้วทำไมยังโดนวะ โทรฯไปวีนๆ วีนไม่ลง พนักงานขอโทษตั้งแต่ยังไม่ได้อ้าปากพูดอะไร Serenade มันดีจริงๆ

กลับมาถึงอพาร์ทเม้นท์ อาบน้ำ เพื่อนมานั่งเล่นที่ห้องก่อนจะออกไปกินข้าวกัน ขำขันกันมากๆ พูดจนเจ็บคอไปหมด...ใครอย่ามาเดินผ่านหน้านะ โดนหมด โหดกัดเละ...เขาเกิดมาไม่ผิด เขาผิดที่มาเดินผ่านหน้า

วันนี้เรื่องอาจจะไม่ประติด ประต่อ นอนพิมพ์ตอนนอนไม่หลับ แล้วอีกอย่างพยายามจะกระชับเรื่อง ไม่อยากให้เย้นเย่อ

Thank you for flying with the wing of HANG~
120308





Create Date : 13 มีนาคม 2551
Last Update : 13 มีนาคม 2551 3:21:13 น. 6 comments
Counter : 223 Pageviews.

 
555 ไปกับนะมาเหรอคะ สนุกเลยดิคับมีเพื่อนเม้าท์ มีเพื่อนกิน มีเพื่อนสนิททำงานด้วย

เรื่องมีคนคอยตามสำรวจพฤติกรรมขนาดนี้ไม่เคยอะคะ ที่ว่าครัวกลาง ครัวหลัง ครัวหน้า ถ้ารู้ว่าตามจะนั่งนิ่งๆ ไม่ไปไหนค่ะ จะได้ไม่ต้องให้ตามให้เหนื่อย ^^

ปล. คุณนายโดนน้องชายเอ็ด ^^! ที่จริงพยายามหาอะไรทานก่อนไปบินทุกไฟล์ทค่ะ แต่การทานอาหารไม่เป็นเวลา บวกกับระยะเวลาที่อยู่บนเครื่องนาน บินไปบิกกลับร่วมวันละ 12 ชั่วโมง ไม่มีเวลาว่างให้กินค่ะ จะมีก็แค่ตอนแลนด์รอรับผู้โดยสารทำไฟล์ทกลับ แต่ว่าก็อีกนะ ต้องเตรียมงานรับผู้โดยสารไฟล์ทต่อไป แค่สี่สิบห้านาที่เตรียมไม่ทันอะคับ เตรียมเสร็จเพอร์เซอร์ประกาศ "Boarding" -_____-^ ข้าวปลาไม่ได้กิน แถมตอนนี้ยังทำเซลล์อีก ไม่ได้กินจริงแท้แน่นอนครับผม กินข้าวเช้าแล้วกลับมาอีกทีสี่ห้าทุ่มไปเลย โรคกระเพาะเลยกำเริบอย่างที่เห็น

อีกอย่างอะคับ พี่สาวแพ้นมอะ กินนมก่อนเดินทางไม่ได้ ไม่ว่าจะขึ้นรถ ลงเรือ หรือขึ้นเครื่องบิน ไม่อย่างนั้นแล้วจะตายคาเครื่องอะคับ เพราะกระเพาะไม่รับ อาเจียนออกมาหมด ถ้าจะกินนม ต้องกินแล้วนอนเลย หรือกินแล้วไม่ได้ไปไหน ห้ามเครื่องไหวแล้วจะไม่เป็นไรค่ะ ตอนเด็กๆ ไปเรียนไม่เคยกินอาหารเช้าไปเรียนเลย เพราะว่าอาเจียนออกมาทุกที ^^! เป็นความบกพร่องของร่างกายที่แก้ไขไม่ได้จริงๆ คับ

พี่เป็นหนักไม่หนักคิดดูเอาเองละกัน ป่วยกระเสาะกระแสะ ป่วยจุบจิบ ขนาดที่ลูกพี่ลูกน้องบอกว่า "ใครได้ยัยนี้ไปเป็นแฟน...ซวยจริงๆ" ^^! จึงเรียนมาเพื่อทราบครับพ้ม

จุ๊บๆ


โดย: khun9 IP: 78.89.15.12 วันที่: 13 มีนาคม 2551 เวลา:4:44:16 น.  

 
นี่ถ้าไม่อ่านให้จบต้องนึกว่า จขบ เป็น...แน่เลยอ่ะค่ะ

เดินทางบ่อยๆ เป็นงี้นี่เอง

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ


โดย: COCOSWEET วันที่: 13 มีนาคม 2551 เวลา:10:14:21 น.  

 
เขาเกิดมาไม่ผิด เขาผิดที่มาเดินผ่านหน้า


ชอบๆๆ ขอซื้อนะคำนี้



โดย: น้ำตาล (ladysugar ) วันที่: 27 มีนาคม 2551 เวลา:15:06:45 น.  

 
ผ่านมาหลายรอบ อ่านแล้วขำดีครับ เขียนอีกนะเยอะๆ นะ


โดย: ผ่านมา IP: 124.121.197.227 วันที่: 17 เมษายน 2551 เวลา:22:53:12 น.  

 
เขียนได้ใจมาก
รออ่านต่อค่ะ


โดย: vodca IP: 124.121.142.168 วันที่: 21 เมษายน 2551 เวลา:11:53:31 น.  

 
แวะมาบอกว่าซื้อกาแฟมาฝากจากแฟรงค์เฟิร์ตค่ะที่รัก

ตอนนี้เหนื่อยมาก มีเวลาพักน้อยมากเลยหละคะ กลับมาจากแฟรงค์เฟิร์ตอีกเดี๋ยวต้องออกไปเอาผลตรวจโรคแล้ว เดี๋ยวกลับมาจากรับผลแล้วจะมาอ่านบล๊อคอีกทีนะจ๊ะ

คิดถึงน้า จุ๊บๆ


โดย: คุณนาย IP: 78.89.69.236 วันที่: 1 พฤษภาคม 2551 เวลา:13:27:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Sold-ouT
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Sold-ouT's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.