thank you for flying with the wing of HANG~
Group Blog
 
All blogs
 
โดนตัดไฟล์ท เลยได้วันพักร้อนยาวขึ้น...โดยไม่ได้ตั้งใจ 1

จากที่โดนตัดไฟล์ทโซล แล้วโดนเรียกไป Denpasar (Bali) ในวันแรก (03/02) และกลับมาในวันที่ 2 ของสเก็ต (04/02) นั้น ก็ปราศจากการเรียกอีกเลย นั้นก็หมายว่ากรูนั้น ได้หยุดตั้งแต่ 04 – 08/02 ยาวไป (สบายแต่...ไม่มีตังค์ฮะ)

ประจวบเหมาะกับ มีเพื่อนมาจากโซล มาเที่ยว โดยช่วงนั้นเป็นช่วงตรุษจีน ซึ่งถือเป็น Long Weekend ของเกาหลี เฮียเลยมาซะ

ขยับได้ไม่มาก เพราะว่า “กรู...ไม่มีตังค์เว้ย” เสียใจด้วยนะ

ก็ไม่มีอะไรมาก มาถึงวันแรก ก็พาไปกินผัดไท ประตูผี ร้านทิพสมัย ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่าอร่อยอะไรนักหนา ทำไมทุกคนต้องตั้งหน้าตั้งตาไปร้านนี้ ไม่พอคนขายก็แสนจะหยิ่ง...หรือเป็นเคล็บลับของการทำร้านให้ดัง และมีชื่อเสียง คือ “ต้องดุ, หยิ่ง และ ยิ้มไม่เป็น” ดูง่ายได้จาก 1.ร้านผัดไททิพสมัยมดูเวลา 2.ร้านไก่เที่ยงคืน (ที่ เชียงใหม่) 3. ร้าน...อะไรไม่รู้แล้ว นึกไม่ออก แต่สังเกตุดูดิ ร้านที่แม่งดังๆพวกนี้ แม่งหยิ่งใจขาดทั้งหมดทั้งสิ้นแหละ ไม่เข้าใจจริงๆ

ถ้าจะเป็นร้านอาหาร กรูจะทั้งดุ หยิ่ง และ ไม่ยิ้ม พร้อมด้วยตวาดเอาๆดีกว่า ต้องดังคับฟ้า ทะลุทลายแน่ๆ

จากทิพสมัยเสร็จ ไปต่อที่มนต์ นมสดเสาชิงช้า ลืมดูเวลา วันธรรมดา มนต์ปิด 5 ทุ่ม ตอนแรกโง่ แอบดีใจ...แม่เจ้า...ที่จอดรถเต็มเลย...สบายกูไม่ต้องวนไปวนมา จอดเสร็จ มั่นใจสูง ไปเลยครับ เดินไปเลย ชิบหายละมึง ประตูม้วนถูกปิดลง พร้อมกับการขัดถูร้าน...เศร้าจิตผิดถนัด

ขับรถวนไปวนมา นึกไม่ออกไปไหนดี หันไปถามอยากไป DJ Station เปล่า...

OK ไปโล้ด

ไปถึงยังไม่เที่ยงคืนดี ยังมีโชว์กันอยุ๋ ไปยืนดู เป็นครั้งแรกที่ได้ดูว์ที่นี่ ไม่เค๊ย ไม่เคย

หลายๆคนอาจงงทำไมต้องเที่ยงคืน

คือ DJ Station ที่สีชมเนี้ยะ ถ้าไปช่วงก่อนเที่ยงคืน เขาจะมีโชว์สาระตะทั่วไป แต่พอหลังเที่ยงคืนนั้นก็...แดนซ์กันให้ตับแลบเลยครับ...จิกได้จิก หว่านข้าวเปลอกไว้เยอะๆละกัน จะได้มีคนมาจิกเยอะๆ...ถ้าอยาก

ไม่มันเลย ให้ตายดิ...กลับดีกว่า...เหนื่อยด้วย


วันถัดมา...แม่มกูล่อตื่นมาซะ บ่าย 3 เพื่อนกูไปไหนเนี้ยะ มันหายไปไหนวะ Key Card เข้าตึกก็ไม่ได้เอาไป เบอร์ห้องมันรู้รึเปล่าเหอะ ถ้ามาถึงแล้วมันขึ้นตึกไม่ได้ ไม่พอ...กลับห้องไม่ถูก ทำไงวะ ทำเหมือนเป็นห่วง...จริงๆ...ไม่เลย กรูก็กินกาแฟ นั่งเล่นเน็ทไปเรื่อย จนมันกลับมากันนะแหละ

สืบความได้ว่าแม่งเดินไปถึงเกือบหน้าราม ชิบหาย...แม่งไกลโคตรๆ ไป – กลับ ด้วยเท้า มีเหยียบๆ 10 ก.ม. นะนั้น (เดินจาก ร.พ. รามฯ ไปหน้าราม อะฮะ) ถามมัน เหนื่อยมะ ร้อนมะ

มันบอก...ร้อนชิบหาย เหนื่อยชิบหาย...แต่ต้องเดิน เพราะไม่รุ้จะบอก แท็กซี่ ว่ากลับมาหากรูได้ยังไง...เฮ้อ...เกาหลีมาเมืองไทย ก็กลายเป็นกระเหรี่ยงเหมือนกันแหละหน่า

วันนี้ไม่ได้ไปไหน ทำอะไรมาก พาแม่งไปแด๋ว ปูผักผงกระหรี่ ที่สามย่าน แล้วก็ไป เซ็นทรัล เวิล์ด จากนั้นต่อด้วย สวนลุม...หมดวัน

แม่งบอกอยากแดก “ปูผัดผงกระหรี่” เสือกพูดภาษาไทย นั่งฟังแทบตายกว่าจะรุ้เรื่อง ถ้ามึงพูดภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็ภาษาเกาหลีตั้งแต่แรก กรูก็เข้าใจไปนานแล้ว นี่เสือก...กระแดะ

เซ็นทรัล เวิล์ด...

เดินกี่ทีก็หลง สงสัยมันออกแบบมาให้หลง เดินหา Karma Kamet แทบตายกว่าจะเจอ ทั้งๆที่ซื้อของร้านมันตั้งหลายทีแล้ว นี่ไปรอบหน้า ก็หลงอีกนะแหละ

แม่ง...ออกแบบมาให้หลงจริงๆ

สวนลุม ไนท์ฯ...

ชอบจริงๆ

เสียดาย...ที่อีกไม่นานก็จะไม่มีมันแล้ว...สร้างมันเข้าไปดิ ห้างสรรพสินค้านะ สร้างมาเจ๋งไงวะ เยอะแยะไปหมด แถวๆนั้น แม่มีห้างอยู่ทุกมุมแล้วนะ จะอะไรมากมายวะ...

กลับบ้าน...นอน...เหนื่อย...


สงสารเพื่อนจากต่างด้าว...มาเมืองไทยทั้งที อยู่ แต่ กทม. ไปแต่ห้าง มีแต่ช้อปปิ้ง ตัดสินใจพาไปชมโลกสวยซะหน่อย สบัดขนที่มีอยุ่บนตัวกู พาไปโล้ด..ไกลโคตร “สวนสามพราน” พาไปชมโชว์ซะหน่อย และด้วยความขี้เกียจขับรถไปมา ใกล้เมืองซะขนาดนั้น ยังไม่วายแอบขอนอนคืนนึงละกัน ไปโลด Rose Garden Riverside

กรูว่าโชว์ที่ “สวนสามพราน” นี่สนุกนะ คนไทย (อย่างกรู) ดูหลายรอบแล้ว ยังไม่เบื่อเลย กลับชอบและสนุกต่างหาก

เปิดฉากโชว์ด้วย อะไรไม่ร็จำไม่ได้ แต่สิริรวมแล้ว มันจะมี ลงแขกเกี่ยวข้าว, ขึ้นบ้านใหม่, รำ 4 ภาค, รำลาวกระทบไม้, งานแต่งงาน ฯลฯ เยอะหวะ จำได้ไม่หมด แต่แม่งแอบแพง

ถ้าซื้อสด หน้างานก็คนละ 420 บาท แล้วก็ 320 บาท สำหรับแขกพักที่โรงแรม ส่วนราคาผ่านเอเย่นต์นั้น ถูกกว่านี้เยอะมาก (แถมได้ค่าน้ำอีกด้วย อิอิอิ) รู้ก็เพราะว่าเคยเอาแขกมาลงที่นี่หลายครั้งอยู่ ถ้าจำราคาผ่าน Inbound ก็ประมาณ ไม่เกิน 200 นะ...ความจำสั้นอะช่วงนี้...แต่...อย่างอื่นไม่สั้นนะฮะ

ส่วนตัวโรงแรม...ก็เก่านะ แต่ไม่ดูโทรมเท่าไหร่ แล้วก็ดูอบอุ่นดี ชอบอะ แอบประทับใจ ไม่เหม็นอับด้วย อาจจะเป็นเพราะห้องมันไม่ได้ปูพรมมั้ง มันเลยไม่อับ

ดูโชว์เสร็จ แอบสด อยากว่ายน้ำ สักหน่อยละกัน ว่ายไปประมาณ 5 รอบมั้ง...ไม่ไหวละ แขนสั่น ขาสั่น ใจจะขาด...ขึ้นเฮอะ

อยากไปกินข้าวที่...น้ำเคียงดิน...ขับอยุ๋ฝั่งตรงข้ามร้าน เห็นลานจอดรถ ยังแอบงง แม่ง...มีงาน Motor Show เหรอวะ ลานจอดขนาดสนามฟุตบอล สนามครึ่งกว่าๆได้มั้ง รถแม่งจอดเต็มเอี๊ยด...

พอไปถง เพิ่งเข้าใจ แม่ง...ลานจอดน้ำเคียงดิน...นี่หว่า...แม่เจ้า...ตัดสินใจเดินลงไปดู พอว่ารอคิวประมาณ 70 กว่าคิว...ไปเหอะ รอขนาดนั้น กว่าจะได้กินก็คง 4 ทุ่มอย่างต่ำ

มาได้อีกร้าน บรรยากาศคือๆน้ำเคียงดิน แต่ว่า...อุปกรณ์ที่ใช้ทั้งหมด...ไม่ว่าจะเป็น โต๊ะ, เก้าอี้ จาน ชาว ช้อนส้อม และพนักงานนั้น เหมือนร้านข้าวต้มไม่มีผิด

ถ้าเขาลงทุนอีกนิดนะ มั่นใจเลยว่า แพ้น้ำเคียงดินไม่เยอะแน่นอน...เฮ้อ...ทำไมไม่คิดเพิ่มมูลค่าให้ตัวเองนะ


Thank you for flying with the wing of HANG~




Create Date : 11 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 11 กุมภาพันธ์ 2551 7:43:20 น. 2 comments
Counter : 200 Pageviews.

 
อ่านแล้วอยากกลับไปเที่ยวที่บ้านเรา เดี๋ยวเดือนหน้าลากลับบ้าน 10 วัน คงไม่ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้ว อาจจะไปเที่ยวเกาหลี ถ้าเป็นไปได้ กลับไทยจะเที่ยวไทยให้คุ้มทีเดียวค่ะ

ร้านน้ำเคียงดิน กับบ้านน้ำเคียงดินมันเหมือนกันหรือเปล่าอะคะ หรือมันคนละร้านอะ

อยากไปบ้านน้ำเคียงดินมากกกกก >_

โดย: khun9 IP: 78.89.15.12 วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:11:46:05 น.  

 
แวะมาๆ ความขำยังคงเดิม แต่มาสะดุด
>>>ความจำสั้นอะช่วงนี้...แต่...อย่างอื่นไม่สั้นนะฮะ




555+++ คิดไปเองหรือเปล่าตรู


โดย: น้ำตาล (ladysugar ) วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:17:10:41 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Sold-ouT
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Sold-ouT's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.