เส้นทแยงมุมของความฝัน
Group Blog
 
All blogs
 
Memory in my eyes part 2

มาละ สำหรับตอน 2 สมควรจะแยกกันอย่างยิ่ง ตอน 1 ยาวมากกกกกกกกก ทำไปได้ พิมซะเมื่อยมือ

เริ่มเลยดีกว่า ก่อนที่จะลืมหมด

20 พ.ค. 50

ตื่นกันมาตอนสาย ๆ หน่อย แล้วมองนาฬิกา เออ ไม่เท่าไหร่ ยังเลื้อยกันได้อยู่ เอาแผ่นดีวีดีมานั่งเปิดดูกันได้อีก กว่าจะอาบน้ำแต่งตัว ออกมากินข้าว ก็ประมาณ 10 โมงได้มั้ง

ไปถึงโรงแรม ก็เข้าไปนั่งรอข้างใน นั่งคุยกันเรื่องเมื่อวานหนุกหนาน ขำ ๆ กันไป แต่นั่งรอนานมาก จนหลับ พนักงานโรงแรมเดินมาปลุก ห้ามนอน! ชิ ก็มันง่วงนี่นา เลยต้องสั่งอาหารมานั่งกิน แล้วน้องก็มาบอกว่า แบทเทิลจะลงมาทานข้าว เท่านั้นแหละ ตาสว่างเลย น้องลงมาด้วยชุดสีขาว ๆ เทา ๆ นั่นแหละ ก็ยืนส่อง ๆ กันไป น้องก็ทานกันนานพอสมควร แล้วก็กลับขึ้นไป รู้สึกจะมีสัมภาษณ์ต่อข้างบน

พวกเราก็เลยเคลื่อนพลกันไปที่เอสพลานาด เพราะต้องไปจับจองพื้นที่ในการดูโชว์ของน้องเย็นนี้ กว่าจะได้ที่ เสียเวลามากมาย ไม่อยากจะเล่าเรื่องแฟนคลับ ตอนแรกก็นั่งกันดีอยู่ หลัง ๆ เริ่มโวยวาย ไม่ทำตามที่ตกลงกันไว้

เรากะไอ้อ้วนแยกกันอยู่ เราอยากดูแทฮวา ก็เลยเข้าไปข้างใน ปล่อยไอ้อ้วนอยู่ด้านนอกกันไป จากที่อยู่หลัง ๆ ชั้นโดนเบียดไปยืนข้างหน้า น้องข้างหน้าเราตัวสูงมาก แต่ก็ยังดีที่น้องหันมาเห็นเรา และให้เราแทรกเข้าไป และหันมาถามบ่อย ๆ ว่ามองเห็นหรือเปล่า น้องน่าร๊ากกกก

แบทเทิลโชว์เพลง ของชินฮวา 2 เพลง แล้วก็เพลงเค้าเอง 3 เพลง มีแทฮวาโชว์เพลงของมินอู อีก 1 เพลง แล้วมีอะไรอีกวะ มอบดอกไม้ มอบอะไรกัน เยอะแยะมาก พิธีการเยอะจัด

จำไม่ค่อยได้แล้ววันนี้ว่ามีอะไรบ้าง (ก็กว่าแกจะมาอัพ)

ออกจากคอนด้วยสภาพเปียกทั้งตัว ไปขึ้นรถ เพื่อที่จะตามต่อ แบทเทิลไปทานข้าวที่โคเรียนทาวน์ เราก็ไปเหมือนกัน นั่งทานข้าวร้านข้าง ๆ ขอเจ้าของร้านให้เค้าเปิดประตูชั้นบนให้เราด้วย เพื่อจะได้วิ่งออกกันมาได้

เราลงมารอข้างล่างตอนที่เค้าบอกว่าแบทเทิลออกมาแล้ว คนที่เจอคนแรก น้องยู 55 แอบขำ น้องยูลืมรูดซิป ทีมงานเดินมาสะกิดบอก น้องเขิน ๆ แล้วหันหลังให้รูดซิป 55 พี่เห็นนะน้อง

แบทเทิลเดินออกมาด้วยท่าทางเหนื่อย ๆ กัน น่าสงสาร เห็นหน้าน้องแล้วน่าสงสารมาก

น้องขึ้นรถ เราก็ขึ้นรถ กลับไปที่โรงแรม วิ่งไปทันก่อนที่น้องจะลงจากรถ ไปยืนอยู่ตรงกระจกโรงแรมด้านนอก เห็นตั้งแต่น้องลงจากรถแล้วเดินขึ้นไป เราก็หันแปะกระจกมองต่อ เห็นแถวแฟนคลับค่อย ๆ เล็ก ๆ เบียด ๆ กัน มีคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเข้ามาแปะที่หลังเราต่อ ตะโกนเรียก วิชาญ กูรักมึง 555 อย่างขำ แต่ไม่กล้าหันไปมองหน้าเค้า แรงอยู่

จบละสำหรับวันนี้ เหนื่อยดี เพราะเหนื่อยจากเมื่อวานยังไม่หายด้วย ได้ข่าวน้องไปพัทยากันต่อวันพรุ่งนี้ แต่เราไม่มีแรงจะตามแล้ว อีกอย่างต้องทำงาน ก็เลยสืบข่าวเอาจากน้องแทน


กลับบ้านหลับเป็นตาย



21 พ.ค. 50 เป็นอะไรที่กระวนกระวายมาก อยากรู้ว่าเป็นยังไงกันบ้าง โทรไปเช็คข่าวก็มีแต่ยังไม่เจออะไรเลย เศร้า น่าสงสารน้อง ๆ ที่ไปกัน เห็นแต่ละคนทรหดมาก สุด ๆ

22 พ.ค. 50 แบทเทิลจะกลับกันแล้ว จะเดินทางไปจากแผ่นดินที่เราเหยียบอยู่ด้วยกันแล้ว เฮอ เฮอ ก็ตัดสินใจ จะเอาไงดีวะ ปวดท้องด้วย โทรบอกไอ้อ้วน ไม่ไปละ ไม่ไหว แต่ดันกลับมาคิดอีกที เฮ้ย จะไม่ได้เจอกันแล้วนะ

อีกนานเลยกว่าจะเจอกันอีก ก็เลย ไปก็ไปวะ ไปนั่งรอซักพัก สายโทรรายงานว่ามาแล้ว รีบออกไปตั้งแถวรอ วันนี้เราเห็นไม่ครบอีกละ แต่คนที่เห็นเสมอ ทุกวัน ก็ยังเห็นอยู่เหมือนเดิม

เราไม่วิ่ง ไม่ตามอะไรทั้งนั้น ปล่อยน้อง ๆ มันวิ่งไป วิ่งไม่ไหวแล้วเว้ย ขำพนักงาน มาขอโทษเราด้วย ขอโทษชั้นทำไม ชั้นก็มากะพวกมันนี่แหละ 55


จบทริปนี้ ด้วยการรอรถกลับบ้านนานมาก เพื่อจะรู้ว่ามันหมดไปแล้ว ต้องไปนั่งอีกคน แล้วลงอนุสาวรีย์ต่อแท็กซี่กลับบ้าน

นั่งมาบนรถ คิดมาตลอด เฮ้อ... ทำไปได้วะ ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่ก็สนุกดี สนุกที่สุดละ


Thank แบทเทิล ที่มาครั้งนี้นะ ทำให้เราสนุกมาก

น้อง ๆ ในรถทุกคนด้วย น่ารักดี แต่พี่ยังจำน้องไม่ค่อยได้หรอกนะ คราวหน้าเรามาตามกันอีกเน้อ


เอาละ ทูลละ จบทริปนี้ซะที


Create Date : 18 สิงหาคม 2550
Last Update : 18 สิงหาคม 2550 15:11:36 น. 0 comments
Counter : 145 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

jeto
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add jeto's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.