Group Blog
 
All Blogs
 

TAG



ได้รับช่วงต่อมาจากน้องbeautiful civil ตามคำอธิบายตรงนี้ค่ะ

เรื่องที่ไม่เคยบอกใครให้รู้มาก่อน( หรือถ้ารู้ก็มีไม่กี่คน) 5 เรื่อง

1.เป็นคนไม่ชอบความตื่นเต้น โลดโผน เร้าใจ ไม่ว่าจะด้วยแบบไหนก็ตาม ยกตัวอย่าง คือ ไม่ชอบดูหนังบู๊ / หนังสืบสวน เพราะไม่ชอบลุ้น หรือ ไม่ชอบเล่นของเล่นในสวนสนุกแบบบู๊โลดโผนถึงใจ เช่นไวกิ้ง จำได้ว่า ตอนเรียนปริญญาตรี ปี3 ไปเล่นไวกิ้งที่แดนเนรมิตกับเพื่อนๆ ขนาดนั่งอยู่ตรงกลางสุดแท้ๆ พอลงมาจากเครื่องเท่านั้น หน้าซีด ใจสั่นซะให้ได้ เพื่อนๆเป็นงงว่าไหงสาวมั่นในกลุ่ม มาเป็นเช่นฉะนี้ไปได้

2.เป็นคนไม่ชอบดูหนังในโรงภาพยนต์ค่ะ สมัยวัยสะรุ่น เอ๊าะๆ อยู่ไม่เป็นนะคะ แต่พออายุมากขึ้น กลับไม่ชอบ ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งๆที่ไม่เคยมีประสบการณ์เลวร้ายใดๆในโรงหนังมาก่อน ครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่ปีก่อน ลูกชายเคยมาถามว่า "แม่เคยไปดูหนังกับพวกเรารึเปล่า เพราะเวลาลูกอยากดูทีไร มีแต่พ่อพาไปทุกครั้ง " เลยตอบลูกไปว่า "เคยสิ จำได้รึเปล่า ว่าแม่เคยพาไปดู เจมส์ บอนด์(Tomorror never dies) กับ Titanic เมื่อตอนลูกยังเล็กกว่านี้ "(อายซะไม่มี) ลูกเลยเพิ่งมาระลึกได้ 555

แต่อันที่จริงแล้ว เพิ่งพาลูกสาวไปดู "เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย season changes" เมื่อไม่กี่เดือนมานี้กับ ก้านกล้วยเมื่อราวกลางปีก่อน นี้เอง อันนี้ เป็นผลสืบเนื่องจากที่อ่านเจอทู้เชียร์หลายทู้ในเหลิมไทย เลยต้องไปดู ไม่ให้ตกเทรนด์กับเค้า ดูแล้วก็สนุกดีนะคะ แต่ให้เลือกไม่ดูที่โรง ให้ซื้อหรือเช่าcdหรือdvd มาดูที่บ้านจะชอบมากกว่า... ทำไมเป็นงั้นไม่รู้

3.ตั้งปณิธานตั้งแต่เด็กว่าจะไม่มีแฟนจนกว่าจะจบปริญญาตรีค่ะ เพราะเป็นคนรู้ใจตัวเอง ว่ารักใครรักจริง เลยไม่อยากให้มีเรื่องกวนใจ ไร้อิสระในขณะที่ยังอยากเข้ากลุ่มไปเที่ยวหรือเข้าร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ มีอิสระที่จะไปไหนมาไหน โดยไม่ต้องมีแฟนเข้ามาเป็นภาระนอกเหนือไปจากพ่อแม่ และเรื่องนี้ทำได้สำเร็จนะคะ (ว่าที่จริง แล้วต้องบอกว่า เกือบจะไม่สำเร็จต่างหาก อิอิ)


อันที่จริง มีหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนในกลุ่ม เข้ามาแอบปิ๊ง ตอนปลายๆปี 3 ไอ้เราก็ชอบๆอยู่มั่งเหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงออกหรอกค่ะ ตั้งใจไว้ว่า ถ้าเจ้านี่ยังมั่นคง พอจบตรีปุ๊บ จะตกลงเป็นแฟนด้วย ..ไหนได้ ผ่านไปไม่กี่เดือน ดั๊นนนนไปมีสาวใหม่ซะได้ จนป่านนี้ เลยยังลอยละล่องเป็นหนุ่มโสด ไม่มีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนซะที (โชคดีของป้าเจงๆที่ยึดปณิธานอันนี้ไว้..อิอิ)

4.ประสบการณ์ 3 อย่างบนรถเมล์ที่ไม่ลืมค่ะ

เรื่องแรก เคยเห็นคนกรีดกระเป๋าแบบจะๆตา บนรถเมล์สาย 47 บนถนนพญาไทตอนยังอยู่วัยละอ่อน อายุ 10 กว่าเองค่ะ เห็นแล้วไม่กล้าบอก ได้แต่ชี้ให้เพื่อนๆดู กลัวว่าจะโดนซิว/ปาดน่ะค่ะ มานึกถึงตอนแก่ปูนนี้ ก็ยังคิดว่า ถ้าเกิดเห็นอีกตอนนี้ ก็คงยังไม่กล้าบอกเจ้าตัวคนเคราะห์ร้ายอยู่ดีแหละค่ะ อย่างเก่ง คงให้สตางค์ขึ้นแท๊กซี่กลับบ้านมั๊งนะคะ

เรื่องที่ 2 เคยง่วงนอนสุดขีดบนรถเมล์ตอนกลับจากมหาวิทยาลัยในวันรุ่งขึ้นจากคืนวันรับน้องที่ไม่ได้นอนเลยค่ะ ดูเหมือนเป็นการอดนอนยาวสุดเท่าที่จำได้ คือ ราวๆ 30 กว่าชั่วโมง จำได้ว่า ทรมานมากกกกกกกกก เพราะต้องคอยถ่างตาไม่ให้หลับบนรถเมล์เพราะกลัวจะเลยป้าย วันนั้นกลับถึงบ้าน หลับต่ออีก 10 กว่าชั่วโมงกว่าจะฟื้นตัว เข็ดจริงๆเลยค่ะ

เรื่องที่ 3 เคยปวดท้องประจำเดือนมากขนาดเกือบจะเป็นลมบนรถเมล์ค่ะ นั่งปวดท้อง เหงื่อตก หน้าซีด ตั้งแต่ต้นทางเลย กว่าจะถึงบ้าน แทบตายเสียให้ได้ ตอนหลังเลยเข็ดเลยค่ะ รู้ว่าถ้ามีอะไรที่ร่างกายไม่พร้อม จะไม่ขึ้นรถเมล์เด็ดขาด (ไม่กล้านั่งแท๊กซี่คนเดียวค่ะ) ให้โทรเรียกที่บ้านไปรับ อย่าฝืนดันทุรังไปเอง ไม่งั้นจะยิ่งแย่ ไปกันใหญ่

5.เคยเข้าประกวดร้องเพลง 2 ครั้งทั้งในระดับปริญญาตรีและโทเลยค่ะ อันนี้เป็นความเขิลล์ส่วนตัว ที่แทบจะไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย เพราะปัจจุบันไม่เหลือซากอดีตแห่งความรุ่งเรืองแต่เก่าก่อนแล้วค่ะ 555

ครั้งแรก สมัยอยู่ปริญญาตรีปี 1 เพิ่งเข้าไปเป็นน้องใหม่หมาดๆ ไม่รู้ว่าผีอะไรเข้าสิงตอนโน้น ถึงได้ดลใจให้ไปประกวดร้องเพลงของมหาวิทยาลัย โชคดีที่ปีนั้นเป็นปีแรก(ถ้าจำไม่ผิด) ที่เค้าแยกออกเป็น 3 ประเภท คือ ไทยสากล ลูกทุ่ง และสากล เลยได้รางวัลติดมากับเค้า 1 อันเป็นประเภทไทยสากล ขณะที่เพื่อนในกลุ่มเดียวกันที่ชวนกันไปร้องด้วยกัน ได้ชนะเลิศ สากล

ตอนหลังเพื่อนคนนี้ ได้ไปแข่งร้องเพลงทางทีวี และออกเทปม้วนหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในหมู่วัยรุ่นสมัยโน้นอยู่เหมือนกันค่ะ

ครั้งที่ 2 ตอนเรียนปริญญาโท สมัยนั้น เป็นช่วงยุคแรกๆ ที่โค้กเค้าเพิ่งจัดประกวด โค้กมิวสิคอะวอร์ด (ไม่แน่ใจว่าเป็นปีที่ 2-3 รึเปล่า) ให้ตัวแทนจากสถาบันการศึกษาขั้นอุดมศึกษาเข้าประกวดแข่งขันกัน บังเอิ๊นนน ช่วงที่เรียนอยู่ ก็มีเพื่อนกลุ่มหนึ่ง ชวนกันมาร้องเพลง เล่นดนตรียามว่าง อยู่บ่อยๆ ก็เลยมีพี่จากต่างคณะ คนนึง เค้ามาขอร้องให้ไปประกวดที่จะจัดในสถาบันเพื่อหาตัวแทนไปแข่ง รายการนี้ ผลการแข่งขันคือ ได้รางวัลที่ 3 ค่ะ...จริงๆแล้ว ไม่เสียใจ แต่แอบผิดคาดนิดหน่อย ว่าไหงหล่นปุ๊ไปถึงที่ 3 อย่างแย่ๆน่าจะได้ที่ 2 น้า ...
...มาได้เฉลยหลังจากนั้นไม่กี่วัน จากพี่คนที่ชวนซึ่งมาบอกตอนหลังแบบให้กำลังใจซะมิมี ว่ากรรมการเค้าสงสัยว่าน้องน่าจะหาลำไพ่พิเศษเป็นนักร้องอาชีพ ไม่ใช่นักร้องสมัครเล่น เพราะดูน้องคล่องมากเลย อีกอย่าง คือ น้องอายุเกิน 25 ตามที่กำหนดไว้ในคุณสมบัติด้วย

(เลย อ้าววว ในใจ ตอนนั้น พี่บอกหนูนี่ ว่าไม่มีปัญหา เพราะสถาบันเรามีแต่ปริญญาโท แป่ววววววววว) ถึงเข้ารอบไปแข่งกับที่อื่น ยังไง ก็ต้องถูกตัดสิทธิ์อยู่ดี

...ที่เล่าๆมานี่ แบบขำขำนะคะ ไม่มีเจตนาจะอวดอ้างสรรพคุณใดๆ ถือว่าอ่านเล่นสนุก เพลินๆ แบบว่า เมื่อป้ายังเด็กๆ อยู่ก็แล้วกันนะค้า...

เมื่อได้tagแล้วก็ต้องส่งต่อ อีก 5 คน ตอนนี้นึกได้แค่ 2 ค่ะ คือ พี่หญ้าหนวดแมว กับน้องpuengrainที่เห็นว่ายังไม่ได้รับ TAG จากคนอื่น ที่คิดไว้อีกหลายคน ปรากฏว่าเค้าเจอกันไปหมดแล้ว เอางี้แล้วกัน ขอรับอาสาสมัครอีก 3 ก็แล้วกันนะค้า...
...อิอิ ไม่ค่อยจะโกงเล้ยยยยย!!!




 

Create Date : 18 มกราคม 2550    
Last Update : 18 มกราคม 2550 11:46:54 น.
Counter : 305 Pageviews.  

+++1 ปีมี 1 บล๊อค+++

ตั้งชื่อหัวข้อกระทู้จากแรงบันดาลใจของคนที่มาคอมเม้นท์บล๊อคที่แล้ว...555

ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกท่านที่กรุณาแวะมาทักทายกันในบล๊อคนี้ ทั้งๆที่เป็นเรื่องบังเอิญที่เข้ามาทำจริงๆ

จริงๆแล้ว ตั้งใจจะมาร่วมฉลองวันครบรอบวันเกิดบล๊อคตั้งแต่วันที่ 10 ตค.ที่ผ่านมาค่ะ แต่ด้วยภารกิจอะไรไม่รู้ ยุ่งเหยิงไปหมด เลยเลื่อนแล้วเลื่อนอีก

ปีนี้ เข้าปีที่ 2 ของบล๊อค
อย่างน้อย ตั้งใจว่า ต้องมี 2 บล๊อค..

อยากจะลองโพสต์รูปและแปะเพลงมั่ง
( อายจัง อย่ามาแซวกันน้า - สำหรับคนที่ไม่เคยมีพื้นฐานด้านคอมพ์ อาศัยมั่วๆเอาแบบนี้ ก็ดีนักแล้วนะค้า)
ไม่รู้จะได้โอกาสรึเปล่า

ที่แน่ๆ เรื่องราวในบล๊อคที่ 2 ของปีมีมารอแล้วค่ะ

จริงๆแล้ว 1 ปีที่ผ่านมา เป็นปีที่ค่อนข้างประทับใจในหลายๆเรื่อง และก็ผิดหวังกับบางเรื่อง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้โดยทั่วๆไปของมนุษย์ปุถุชนอยู่แล้ว แต่ดูโดยรวม น่าจะถือเป็นปีที่แฮ๊ปปี้มากกว่า เพราะได้เที่ยวบ่อยหน่อยค่ะ...อิอิ แต่ก็ทำเอากระเป๋าเบาตามมาอีกหลายเดือน

เอาไว้เจอกันบล๊อคหน้านะคะ อีกไม่นานเกินรอค่ะ

ขอบคุณเพื่อนๆที่แวะมาเยี่ยมกันด้วยไมตรีจิตค่ะ^ -^





 

Create Date : 31 ตุลาคม 2549    
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2549 15:20:43 น.
Counter : 189 Pageviews.  

เรื่องบังเอิญ

เกิดมาไม่คิดจะเขียนบล๊อคของตัวเองซักครั้ง เพราะชอบอ่าน ชอบพูดมากกว่า

แต่ฟ้าดิน ส่งเรื่องบังเอิญให้ต้องมามีบล๊อคของตัวเอง ..เหตุเกิดเพราะชอบเข้าไปอ่านบล๊อคอยู่บ่อยๆ แล้วบางทีก็อยากนึกจะแปะข้อความไว้

วันนี้ก็ทำอย่างที่เคยทำแหละค่ะ

แต่กลายเป็นว่าถูกมัดมือให้ลงสมัครซะเลย เลยกลายเป็น..

..มีบล๊อคของตัวเอง ทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์ซักกะนิด..

555

..ถึงจะไม่มีลูกเล่น ถึงจะไม่น่ารัก หรืออาจจะเชยไปบ้าง แต่ก็ทำด้วยหัวใจนะค้า...ว่าแล้วก็ต้องลองค่ะ

วันนี้ลองโพสต์ดูเล่นๆ เพราะนึกอะไรไม่ออกหรอกค่ะ
เอาเป็นว่าวันนี้เป็นวันคู่สิบ ปี 48 ที่บันทึกไว้ว่าเป็นวันเปิดเว็บบล๊อควันแรกแล้วกันนะคะ

ใครมีอะไร ก็แวะมาทักทายได้ที่นี่ค่ะ..

ยินดีที่รู้จักและทักทายกันนะคะ..:)






 

Create Date : 10 ตุลาคม 2548    
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2549 22:09:35 น.
Counter : 181 Pageviews.  


ป้าปูเป้
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิง ธรรมดาๆคนหนึ่งที่เป็นคุณแม่ลูกสอง และมีชีวิตเรียบง่ายไม่โลดโผนตั้งแต่เล็กจนเข้าวัยกลางคนในปัจจุบันค่ะ
Friends' blogs
[Add ป้าปูเป้'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.