46 okunen no koi (Big Bang Love,Juvenile A ) 46 okunen no koi Big Bang Love,Juvenile A ก่อนพูดถึงหนังขออีกนิด ซับห่วยแตก! แปลผิดแปลถูก แอ๊ดไม่ตรงปาก มาก่อนพูดมั่งก็มี ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา ช่วยทำให้ดีกว่านี้หน่อยได้มั้ยเนี่ย อย่างตอนผีน่ากลัวๆ ที่เป็นเงาหลอนอยู่ด้านหลังคนคุมน่ะ แปลมาได้ไงว่าเป็นเมียพระเอก! ไอ้บ้า! เกือบเชื่อแล้วมั้ยล่ะถ้าไม่มีอีเอกญีปุ่นเพื่อนกรูมันนั่งอยู่ข้างๆ ว่า ซับแม่งมั่วแปลผิด ไอ้หอยหลอด เคืองๆๆ ถ้าซับดีกว่านี้ชั้นจะดูรู้เรื่องมั้ยนะ โฮกก เรื่องราวของความรักที่อาจไม่มีใครเข้าใจ Directed: Takashi Miike Writing novel: Ikki Kajiwara &Hisao Maki Cast Matsuda Ryuhei ...Ariyoshi Jun Ando Masanobu ...kazuki Shiro และนักแสดงสมทบที่ขออภัยที่ไม่รู้ชื่อ ได้รับสายด่วนโดยตรงจากผีตานีว่า "เจ๊~ หนังหั่นหนีเข้าแย้วววว" "หนังหั่นหนี? เรื่องไหนวะ มันเยอะอ่ะ เรื่องไหนอ่ะ" "เรื่องนั้นไงที่เค้าเคยส่งลิงค์ทิลเลอร์ให้ดูเมื่อโบราณกาลง่ะ หนังเกย์นั่นน่ะ" "อ๊อออออออออออออออออ เข้าเมืองไทยด้วยเหรออออออออออ" กรีดร้องโหยหวนอยู่หน้าห้องพัก ดีที่เด็กนักเรียนหรืออาจารย์ท่านไหนไม่เดินผ่าน ไม่งั้นอาจคิดว่าเปรตที่ไหนมาขอส่วนบุญแถวๆ นี้ เข้ากรุงวันงานคอนฯ ทั้งที ก็ขอดูผู้ชายอีกหน่อให้ชุ่มปอด ทำใจไว้ตั้งแต่ได้ยินว่า ริวเฮ แก เล่นแล้วหละ เพราะไม่ทราบว่ายังไง หมอนี่แม่งเล่นหนังแต่ละเรื่องกรูดูไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ แนวมหาศาลบานตะเถือกทุกเรื่อง (ยกเว้นเรื่องนานะ นะที่ดูนอมอลโหมดเสียเหลือหลาย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น บังเอิญไม่ชอบการ์ตูนเรื่องนานะ! เข้าขั้นเกลียดอีกต่างหาก แต่ที่ไปดู เพราะริวเฮเล่น! โฮกกก เกลียดตัวกินไข่จริงๆ เลยตรู พูดถึงการ์ตูนเรื่องนี้แล้วก็ นะ...หึหึ แล้วก็ต้องคิดถึงคนที่เขียนนะ หึหึ ไว้ทีหลังแล้วกัน) จริงๆ ตั้งใจจะไปดูคนเดียวเพราะหนังคนนี้ต้องดูคนเดียวจริงๆ แต่สุดท้ายก็มีเพื่อนไปดูด้วยอีก 3 หน่อ รวมเป็น4 หน่อ ดังนั้น...เมื่อออกจากโรงหนังจึงปรากฏว่ามี "ควายงง" เดินออกจากโรงมา 4 ตัวด้วยกัน เรียกได้ว่า ดูหนังเรื่องนี้แล้ว "จากคนจะกลายเป็นควาย" เพราะถ้ากรูดูรู้เรื่องกรูก็บ้าแล้ว ตอนจบของหนังบอกไว้อย่างชัดเจนว่า คนตายเท่านั้นที่รู้ ก็นั่นสิ ก็ชั้นยังไม่ตายนี่แล้วชั้นจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะ! หนังสัญลักษณ์ สัญลักษณ์ที่มีอยู่ในเรื่องเต็มไปหมดจนเดากันไปต่างๆ นานา คนนึงก็ว่าตรงนี้มันหมายถึงยังงั้น อีกคนก็กลับบอกว่าไม่ใช่ชั้นว่ามันต้องเป็นอย่างนี้ ไอ้นั่นต้องหมายถึงไอ้นี่ ไอ้นี่ต้องเป็นไอ้นั้นให้ล้งกันไปหมด และแล้วเราก็ได้ซาบซึ้งถึงคำว่า บิ๊กแบงค์ในทันใด "เพราะตอนนี้กรูอยากจะระเบิดตัวเองให้มันกำเนิดโลกใหม่ซะให้รู้แล้วรู้รอดไป" เมื่อดูจบ การเปิดฉากของลีลาการเต้นอย่างนักเต้นที่ทั้งเข้มแข็งและอ่อนช้อยรวมกันอยู่ในตัว... ผู้ชายร่างกายกำยำหุ่นสมส่วนเปลือยท่อนบนและสวมใส่กระโปรงริ้วพลิ้วสีแดงด้านล่าง ยามเมื่อโยกย้ายเต้นรำ กระโปรงแดงที่พลิ้วไหวก็กลับดูคล้าย "เปลวเพลิงที่โหมกระพือลุกโชนที่แม้อันตรายแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน" เหมือนดั่งสำนวนที่ว่า "เหมือนแมงเท่าบินเข้ากองไฟ" ...ถึงรู้ว่าอันตราย แต่ความสวยงามก็เป็นสิ่งยั่วยวนชวนให้หลงเพ้อบินเข้าไปหาและมอดไหม้ดับสูญไปพร้อมกัน... ความแปลกแยกของคนๆ นี้คือสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจใคร่รู้ ผู้ชายร่างสูงใหญ่ ท่อนบนเต็มไปด้วยรอยสักหลากหลายลายแม้อ่อนช้อยแต่เต็มไปด้วยความเข้มแข็ง ท่อนล่างที่แม้เป็นชายแทนที่จะใส่กางเกงแต่กลับนุ่งกระโปรงดั่งหญิง นี่แหละประเด็นของเนื้อหาของเรื่องนี้...ที่ความคิดอันน้อยนิดคิดถึงเป็นสิ่งแรก เด็กชาย กับ ชายแก่ และ ชายชุดแดง "จงไปหาเขาและเรียนรู้ความเป็นชายจากเขา เขาคือผู้ที่จะสามารถสอนเจ้าให้เข้าใจถึงความเป็นชายได้อย่างแท้จริง บทเรียนแรกที่เจ้าต้องรู้ ไปเถอะไปหาชายผู้เป็นชาย" เห็นประโยคนี้ใครๆ ก็ต้องพูดกันว่า เหมือนถวายตัวชัดๆ เหมือนให้ไปมีเซ็กซ์ กับผู้ชายตั้งแต่เด็ก อะไรอย่างนั้น แต่ความเห็นเรา...เราว่าไม่ใช่ มันน่าจะเป็นตัวบ่งชี้ถึงลักษณะและจุดมุ่งหมายที่เด็กน้อยจะต้องถือดำเนินต่อไป แล้วเขาค้นหาสิ่งไหนกันล่ะ? นั่นสิ ก็ต้องดูกันต่อไป... ผีเสื้อสีฟ้าบินผ่านหน้าไป ผีเสื้อในญี่ปุ่นคือวิญญาณ หรือบางครั้งก็เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนฤดูใหม่ หรือบางครั้งก็เป็นสัญญาณของการค้นหา การเริ่มต้น ในการ์ตูนเรื่อง เลิฟเลส ผีเสื้อคือสัตว์ที่มีความสวยงามและความสวยงามนั้นก็นำภัยภิบัติมาสู่ตัวด้วย "ความตาย" แล้วหนังเรื่องนี้จะแปลได้ในทางไหน? "หากคุณชี้มือไปทางซ้าย คุณจะย้อนอดีตไปหนึ่งร้อยปี หากคุณชี้มือไปทางขวา คุณจะย้อนอดีตไปอีก หนึ่งร้อยปี และหากคุณชี้มือไปด้านบน คุณจะย้อนอดีตไปพันปี หากคุณชี้ลงล่าง คุณจะย้อนอดีตไปพันปี" นั่นคือปฐมบทที่เริ่มต้นก็พางงไปแล้ว จุน (ริวเฮ มัตสึดะ) เด็กหนุ่มที่ทำงานอยู่ในบาร์เกย์ แล้วถูกลูกค้าลวนลามก็เลย จัดการฆ่ามันซะ ฆ่าแล้วก็ยังไม่สะใจ ขอทุบมันให้เละ ทิ่มกระซวกด้วยมีด ขวดเหล้าปากฉลามให้มันดูไม่ออกไปเลยว่าหน้าตาเดิมมันเป็นยังไง... เด็กหนุ่มชุดขาวบริสุทธิ์สะอาดตา..หน้าตาใสๆ ดูไร้พิษภัยกับใคร พูดน้อย และทำงานไปตามปกติ บัดนี้กลับแปดเปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและสีแดงฉานของโลหิตจากคนที่มันสร้างความระยำไว้ให้กับตน ตำรวจสันนิษฐานว่า ไม่น่าเกิดจากการป้องกันตัว เพราะผู้ตายตายแล้วไม่พอ ยังอุตส่าห์จิ้มจึ่กจนเละไม่มีชิ้นดีขนาดนี้.... แต่เราว่ามันเกิดจากความคลุ้มคลั่งของคนเราได้ เลือดเป็นสิ่งปลุกเร้าที่ทำให้ความโฉดของคนพุ่งพรวดมาบังหน้าเหตุผล อาจพูดได้ว่า เราเข้าข้าง จุนในเรื่องนะ.. "ก็กรูถูกข่มขืนนี่! กรูไม่ได้สมยอม ไอ้บ้านี่มันจะกระทำชำเรากรู กรูก็โมโหฆ่าแม่งซะ ไม่สะใจเห็นเลือดมันในกระจกที่ทำเอาเสื้อกรูเปื้อนยากจะซักได้ ล้างเท่าไรก็ล้างไม่ออก กรูก็เลยบ้า คว้าห่าเหวอะไรใกล้มือไปทุบหัว จิ้มมัน หั่นมันให้เลือดสาดหนักกว่าเดิม ให้สาสมกับที่มันทำจัญไรอะไรกับกรูไว้" นี่ความคิดเรา ก็แล้วกรูผิดตรงไหนที่กรูจะแค้นไอ้บ้ากามนั่น กรูผิดตรงไหน? หลังฆาตกรรมหรือปกป้องตัวเองไปแล้วก็ถูกจับมายังคุกชายฉกรรจ์ซึ่งเหตุการณ์นี้ยังมีอีกหนึ่งหนุ่มซึ่งเพิ่งทำการฆ่าคนและถูกจับมาด้วยเช่นกัน Ryuhei หรือในเรื่องคือ Jun Ando หรือในเรื่องคือ Kazuki สองคนที่แตกต่าง จุนที่แสนจะดูบอบบาง ซื่อ ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ ผิวขาวละเอียดและมองออกไปข้างหน้าเหมือนต้องการใครสักคนอยู่ตลอด กับ คาซุกิ ที่ผิวงิคล้ำมาเชียวถ้าเทียบกันก็คงเป็น.... อารากอน กับ เลโกลัส หรือไม่ก็ พี่จางเซ็ง กับ น้องกงกิร ...แหม ความเหมือนที่แตกต่างของภาพลักษณ์ความเป็นชายชาติทหาร ดำกับขาวเป็นของตรงข้ามกันแต่ดำกับขาวมันก็เป็นสิ่งที่คู่กันอยู่เสมอเช่นเดียวกัน ฉากการพบกันของคนสองคน ขึ้นตรงอยู่บนความมืดและความสว่าง จุนที่นั่งอยู่บนกล่องลังที่วางทอดยาวเป็นทางบนแสงไฟที่สาดส่องลงมาชุดขาวที่เปื้อนเลือดนั่งมองเหม่อจนเมื่อครั้นที่มองไปยังความมืดมิดอีกฝั่งหนึ่ง ร่างของชายอีกคนก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมความบ้าคลั่งที่ทั้งเตะทั้งต่อยชายชุดดำที่ตามตัวมาเป็นเงา จะออกมาสู่แสงก็ต้องกลับเข้าไปสู่ความมืดอีกครั้ง คล้ายกับว่าร่างของคนจำนวนมากที่ใส่ชุดดำตามไล่ต่อยตีกับเค้าอยู่นั้น คือความมืดในใจที่เค้าต้องการจะหลบหลีกออกไปให้พ้น แต่ก็กลับถูกชักดึงกลับไปอีก จนเมื่อต่อสู่กับมันหมดสิ้น ก็เข้าสู่ทางสว่าง? ทางของเทวดา?? ที่นั่งจ้องมองเค้าอยู่ด้วยอารมณ์ไหนของมันไม่รู้ แต่ที่รู้คือ ผีเสื้อมันบินมาอีกแระ มันคือการเปลี่ยนฤดูอย่างนั้นเหรอ? เปลี่ยนฤดูของใครกันล่ะ?? ของพระเอกที่ก้าวพ้นออกจากความมืด หรือของนายเอกที่นั่งรอใครสักคนมาทำให้แปดเปื้อน? ดำกับขาว มืดกับสว่าง เทวาและซาตาน? ของทุกอย่างกำลังมารวมอยู่ในฉากๆ เดียว แสงไฟสีเหลืองหลอนๆ ก็ยังคงตามาหลอกหลอนคนดูอีกอยู่ดี ว่าอะไรวะเนี่ย? นี่ชั้นหลุดมาดูหนังอะไรกัน??? ขอไร้สาระหน่อย ก้นริวเฮ~~~~ก้นริวเฮ~~~~แม้ได้ยลเพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ทำให้ใจเดี๊ยนกระชุ่มกระชวยหายใจทั่วปอดได้ในบัดดล ภายในคุกที่เหล่านักโทษมากมาย จุน ยังคงอ่อนนุ่มปวกเปียกและรอรับการปกป้อง ที่สำคัญมันขาวซะจนน่าอิจฉาในขณะที่ทุกคนในเรื่องที่เป็นนักโทษหาดูสะอาดสะอ้านและหน้าตาปลาตายแบบนี้ไม่ได้สักคน จุนถูกให้ทำหน้าที่เป็นแม่บ้านแม่เรือนในคุก นั่นคือ "ซักผ้า" วันๆ เอาแต่ซักผ้ากลางแจ้งซักและซัก พูดน้อย แต่คิดเยอะ เหมือนเป็นพวกฝ่ายชะล้างความผิด ความบกพร่อง หรือความสกปรกในใจคน ก็ตามความคิดเราเค้าอยู่ข้างขาวนี่ เค้าก็ต้องซักผ้าให้ขาวสิ 555 แม้กระทั่งฝนที่ตกลงมาระหว่างซักจนทุกคนบ่นว่า ซักไปทำไมตอนนี้ฝนเดี๋ยวผ้าก็ต้องซักใหม่อีก แต่จุนก็ไม่บ่นสักคำยังคงซักต่อไป มันเหมือนชีวิตของคนหรือเปล่า? ที่แม้จะซักมันเท่าไรหัวจิตหัวใจมันก็ยังคงหลงเหลือสิ่งสกปรกอยู่วันยังค่ำ? ฝ่ายพระเอกก็ทำงานในฟาร์มใช้แรงงานในฐานะผู้แข็งแกร่งต่อไป ทำเหมือนคนเรา ชีวิตปกติที่ดิ้นรนทำงานๆ เปรอะเปื้อน รอเวลาให้ใครสักคนเอาผ้าไปซักให้มันกลับสู่ความสะอาดดังเดิม คาซุกิจะได้เจอกับจุนก็ตอนกลางคืนเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้คุยกันเลย คาซุกิจะคอยปกป้องจุนในคุกเสมอ จนจุนถามขึ้นว่า "ทำไมนายต้องปกป้องฉัน" นั่นสิเพราะอะไรล่ะ? เพราะไม่อยากให้แปดเปื้อนเหมือนกับตน เพราะไม่อยากให้ความบริสุทธิ์นั้นถูกทำลายไปต่อหน้า ก็เลยรับอาสาเสียเองเพราะไหนๆ กรูก็เปื้อนจนเปรอะแล้วงั้นเหรอ? เตียงนอนที่ซึ่ง จุนมักจะนั่งบนเตียงของตัวเองกอดเข่ามองพื้นมองเท้าตัวเองไม่ทำอะไรทั้งนั้น จนเมื่อวันหนึ่งกลับมาแสงลอดผ่านรูตรงหัวนอน ความสงสัยทำให้อดไม่ได้ที่จะลอบแอบดูว่ามีอะไรอยู่ภายนอกนั่น.... ปิรามิด กับ จรวด???? สัญลักษณ์อีกสองสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นมาในเรื่อง เมื่อมองจ้องและหลบออกมา แสงนั้นถูกส่องลงมาตรงหัวใจ และแล้วมันก็ทะลุผ่านออกไปฉากนี้บอกได้ว่า "งง" คืออะไร จำความไม่ได้แล้วว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แต่เพื่อนก้อยก็บอกให้ฟังว่า "เค้าคิดว่ามันเหมือนหัวใจได้รับแสงสว่าง ก็คือ การมีความรักนะ" ถึงตอนนี้ก็เออแฮะ เพื่อนก้อย เวิร์คมอร์สุดๆ ใช่จริงๆ นั่นแหละ มันน่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย ก็นอนอยู่ข้างกันเสียขนาดนั้น แต่ทั้งนี้ต้องขอดูอีกรอบว่ามันเกิดเหตุการณ์นี้ตอนไหน เพราะหลังจากนั้นไม่นาน หัวใจของริวเฮ ก็กลับถูกบีบจนเลือดสาดกระเซ็น มันหมายถึง "เจ็บเพราะรัก" งั้นเหรอ? ก็อาจเป็นได้ทั้งหมดนั่นแหละ ก็ต้องถามคนทำแหละ มีมันและนักแสดงสองคนเท่านั้นที่รู้ เมื่อปีนขึ้นไปบนยอดของปิรามิด นายจะพบกับสวรรค์ จรวดทำให้นายบินขึ้นไปยังอวกาศได้ ซ้ายมือคือปิรามิด ขวามือคึอจรวด นายอยากไปสวรรค์ หรือว่าบินไปยังอวกาศ??? นั่นคือคำถามที่คาซุกิถามจุน โดยที่จุนเพียงแต่มองนิ่งๆ แล้วพระเอกเราก็ตอบออกไปว่า "อย่างนายคงไปสวรรค์สินะ (ก็สะอาดบริสุทธิ์เสียขนาดนี้ พ่อคงไปนรกไม่ไหวแน่ >_<) ส่วนฉันจะไปอวกาศ" "..... ฉันไปอวกาศกับนายได้มั้ย" กรี๊ดค่ะ เข้าใจเลยค่ะ ก็กรูอยากถูกทำให้แปดเปื้อนอ่ะ กรูไม่อยากไปสวรรค์ที่ๆ ไม่มีเมิงงงงงกรูอยากไปโต๊ยยยยยยย (ในใจจุนหน้าปลาตายอาจพูดอย่างนั้นอยู่ก็ได้...) พอแระสำหรับความงง เพราะปัจจุบันนี้ก็ยังคงของงไม่เลิกกับความงงของหนังเรื่องนี้ รออีต่อมันอธิบาย มันก็ว่ามันไปดูแล้วแต่ไม่เห็นแม่งแปลความตีความให้กรูฟังสักที อีคุณเมอร์ๆๆๆๆๆ หนังสื่อถึงตัณหาและความอยาก ความโกรธ ความแค้น ปมชีวิตของแต่ละคนในคุกให้เห็น การอยู่ร่วมกันของคนแต่ละคน ประเด็นการตายของพระเอกที่สืบเสาะกันจะเป็นจะตายว่าใครฆ่า ชอบตอนที่ตาแว่นคนนั้นโดดเข้ารัดคอพระเอก แต่จริงๆ แล้วเค้าสู้แรงพระเอกไม่ได้เลย จนกระทั่งพระเอกส่งยิ้มให้และชูมือทำมือว่า "โอเค" ก่อนจะจับมือสองข้างของไอ้คนที่กำลังจะฆ่าเค้ากำเอาไว้จนแน่นแล้วออกแรงดึงเองจนตัวขาดอากาศหายใจตาย.... ผมจะฆ่าเค้า เพื่อเค้าจะได้ฆ่าผม แต่เขากลับ....ไม่ยอมฆ่าผม คาซุกิที่รอให้ใครสักคนมาฆ่า และแล้วตอนนี้เค้าก็สมหวังแล้วมีคนมาฆ่าเค้าจริงๆ ถึงแม้ไม่สำเร็จแต่มันก็สำเร็จได้ด้วยตัวเอง แต่นั่นมันสร้างความสะเทือนใจอย่างแรงให้จุน เพราะอะไรถึงสะเทือนล่ะ เออนั่นสิ เพราะอะไร ขี้เกียจพิมพ์แล้วอ่ะ เยอะเหลือเกินเอาเป็นว่า อยากรู้เรื่องก็ไปดูเองเว้ย สมองเป็นปลาทองจำรายละเอียดอะไรไม่ได้มาก ทั้งเรื่องจำได้แค่ว่า * ชายชุดแดง * ผีเสื้อ * สีขาวที่เปื้อนเลือด * สีเหลืองของนักโทษ * ซักผ้า * ปิรามิด * จรวด * สวรรค์ * อวกาศ *รุ้งสามชั้น(ที่ยังไงก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร) * เด็กขโมยขนมปัง * การระเบิดเพื่อกำเนิดใหม่ของปรากฏการที่เรียกว่า บิกแบงค์ * และ.... ก้นริวเฮ with love from Mrs.Tachibana PS.ขอบใจตาหนีที่เอาเรื่องดีๆมาบอกต่อให้ได้ดูหนังที่รู้เลยว่ารอยหยักในสมองของกรูช่างมีน้อยนิดเสียเหลือเกิน โฮกกก   Create Date : 29 ธันวาคม 2549 Last Update : 29 ธันวาคม 2549 20:26:32 น. 3 comments Add to Counter : Pageviews.

บอกตรงๆนะ กรูดูหนังริวเฮชู้รักลับๆกว่า 6 ปีของกรู(นานนะนั่น เป็นชู้มานานนนมาก ไม่เคยลบออกจากสารบัญ) กรูก็ไม่เคยหวังอะไรได้ นอกจากจะดูริวเฮเลยจริงๆ พี่แกเล่นกี่เรื่องๆ กรูก็หวังได้แค่นั้นล่ะ ขนาดกรูหวังแค่จะเห็นฟันเขาตอนยิ้มสักติ๊ดด กรูยังหวังลำบากเหลือเกิน และเรื่องนี้ กรูก็คงหวังได้แบบเดิม อาจเพิ่มที่หวังมาได้อีกสักหน่อย.... ตูดริวเฮ.....O.o เรื่องนี้กรูจะได้ดูตูดริวเฮใช่ไม๊ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด หยักสมองกรูก็มีคิดได้แค่นั้นเหมือนกัน เฮ่ออออออ   โดย: ayde IP: 203.114.119.182 วันที่: 29 ธันวาคม 2549 เวลา:22:43:41 น.

เอ ท่าทางถ้าเราไปดูคงจะมีนกเอี้ยงบินตามหลังมาเป็นฝูงเป็นแน่แท้ เดี๋ยวขอไปถามพี่กูเกิ้ล เรื่อง ริวเฮ หน่อยนิ เดโมะ บล็อกนี้เล่าสนุกอ่ะ 555   โดย: จังไม (ทำไมต้องล็อกอิน ) วันที่: 30 ธันวาคม 2549 เวลา:18:17:20 น.

โอ๊ะ ขอบคุณมากค่ะ คุณจังไม ที่แวะมาทักทาย แล้วจะไปเยี่ยมที่บล็อคบ้างนะคะ   โดย: meichan IP: 203.114.97.22 วันที่: 30 ธันวาคม 2549 เวลา:19:55:28 น.