|
|
|
5 เรื่อง...เนื่องมาจาก Tag
...ได้เวลาเข้ามาจัดการพื้นที่ส่วนตัว ...
ก็อีนังเหมียวนี่แหละ มา Tag เรา ทำความรู้จักว่าต้องทำไงต่อ คิดได้ 5 เรื่อง โดยไม่ต้องพยายามมากเท่าไหร่ เพราะเรื่องเนี่ย มีเยอะ ถามว่าลับไม๊ .. ขอตอบว่า ไม่เล่าได้เป็นดี นี่ถ้าไม่โดน Tag ไม่มีทางได้รู้กันร้อกกก สิบอกให่ 
เรื่องที่ 1. เพิ่งเกิดเรื่องเมื่อเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมานี้เอง นั่งรถตู้บริษัทกลับจากระยอง เพื่อกลับบ้านที่บางบัวทอง ปกติแล้วจะลงรถที่เซ็นทรัลบางนา แล้วไปต่อรถไฟฟ้าที่สถานีอ่อนนุช ไปลงหมอชิต แล้วให้น้องมารอรับกลับเข้าบ้าน(โคตรหลายต่อเลย..) ระยะเวลาโดยรวมแล้ว ถึงบ้านไม่ควรเกิน 4ทุ่มครึ่ง แต่วันนั้น เคราะห์ซ้ำกรรมซัดไรไม่รู้ ไปถึงบางนา ล้วงกระเป๋าเตรียมตังค์ขึ้นรถเมล์ เจอแต่แบงค์พัน ในใจคิดแต่ว่าแล้วตูจะไปแลกที่ไหน (ขืนแลกกะร้านไส้กรอกอีสานแถวนั้น มีหวังโดนตบแน่ๆ) อ่ะ กลัวไรล่ะ จะไปต่อรถหน้าโลตัสอยู่แล้ว แลกในนั้นก็ได้ สบมยห. (ไม่รู้ไรดลใจให้นึกไม่ออกว่า บนสถานีเค้ามีช่องให้แลกเหรียญ นังเซ่อ!)
เสร็จสรรพถึงโลตัส ตรงรี่เข้าไปซื้อข้าวของด้วยเหตุเพื่อแลกตังค์ขึ้นรถ แล้วก็เซ่อซ้ำซ้อน ไม่ไปทางเชื่อมเข้าสถานี สะแหรนเดินลงหน้าห้างชั้นล่างเฉย ออกมาเจอป้ายรถเมล์ที่ตีนกะไดรถไฟฟ้าพอดี พลันสายตาเหลือบไปเห็น รถปอ.ที่มีป้ายเด่นชัดว่า "ไปนนทบุรี" วิญญาณนักผจญภัยเข้าสิงทันที มันต้องไปบ้านเราได่แน่ วันนี้ก็ไม่ดึกมาก ศึกษาเส้นทางดีฝ่า วิ่งตามขึ้นไปทันทีเป็นคนสุดท้ายของป้าย (รู้สึกไม๊ว่าสถานการณ์มันช่างลงตัวไปหมดทุกอย่าง) รถว่างซะด้วย หาที่นั่งเสร็จ จ่ายตังค์ถึงนนท์เลย สุดสาย ถึงไหนถึงกัน ...
นั่งๆไป มันเลี้ยวไปเส้นทางที่ไม่คุ้นเลย เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ไม่เคยผ่าน (หรือผ่านแล้วเสือกจำไม่ได้เองก็ไม่รู้) ไกลออกไปเรื่อยๆ คนเริ่มโทรตาม สี่ทุ่มครึ่งแล้วยังไม่ถึงไหนเลย จะบอกว่าอยู่ตรงไหนก็บอกไม่ถูก จะลงก็ไม่รู้จะไปต่อไง ประมาณกลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง .. เอาวะ นั่งไปเรื่อยๆ สุดสายมันคือนนทบุรี บ้านเราเอง กลัวอะไร
ทันใดนั้นเอง คุณกระปี๋ร่างใหญ่คนนั้น เดินมากระซิบข้างหูว่า "น้องๆ ไปส่งแค่เกษตรนะ" อ้าว เพ่ ทิ้งกันงี้เลย ฉุนสุดๆโพล่งด้วยอารมณ์เต็มเหนี่ยวใส่เจ๊เค้าไปว่า "ค่ะ" .. แล้วปล่อยเค้าเดินจากไปหาที่หลับต่อ นั่งไปอีกหน่อย เจ๊แกก็เดินมาบอกอีกว่า "น้องๆ ไปส่งแค่เซ็นทรัลลาดพร้าวนะ" โอ้ย..มันอะไรกันวะเนี่ย ตามสบายเลยเพ่ จะส่งแค่ป้ายหน้าก็ไม่ว่ากัน มาขั้นนี้แล้ว
สรุปเสร็จสรรพ คืนนั้น ถึงบ้านเที่ยงคืนฝ่าๆ โดนด่าไปตามระเบียบรัตน์ แต่อย่างน้อย มันก็ทำให้เรารู้ว่า พระประแดงไปนนทบุรีมีรถแค่สายเดียว คือ ปอ.126 ซึ่ง ณ ปัจจุบัน มันคือ ปอ.545 (ข้อเท็จจริงอันนี้ดูเหมือนเค้าจะรู้กันทั่วไป แต่ทำไมชั้นไม่รู้ ยังเป็นเรื่องที่ต้องพิสูจน์ต่อไป)
เรื่องที่ 2. เมื่อชั้นบอกว่า"ไม่มีอะไร" นั่นแหละ มีแน่ๆ รู้ไว้เถอะเพื่อน
เรื่องที่ 3. ชั้นรักพ่อมากกว่าแม่ ทั้งๆที่พ่อไม่เคยซื้อของเล่นให้ซักชิ้นนึง และจนวันนี้ที่แม่ไม่อยู่แล้ว ความรู้สึกรักพ่อมากกว่าแม่ก็ยังคงอยู่ ซ้ำยังกลัวผีแม่มาหลอกอีกด้วย 
เรื่องที่ 4. ชั้นเคยแกล้งน้องชายตอนมันเป็นแบเบาะอยู่ โดยการเอายาไทยเม็ดลูกกลอนไปยัดปากตอนมันหลับ มันร้องไห้จ้าแล้วตื่นขึ้นมา แล้วเราก็เล่นกันต่อ สาเหตุที่แท้จริงที่แกล้งมัน ก็คืออยากเล่นกะมันน่ะเอง ตอนนี้มันโตเป็นหนุ่มแล้ว แต่เราก็ยังเล่นกันเหมือนเป็นเด็กๆอยู่เลย พักหลังๆมานี่มันเริ่มติดเพื่อน ชั้นก็ไม่ค่อยมีเวลา แต่ชั้นก็ไม่อยากให้มันลืมพี่สาวคนนี้ ... จะกลับบ้านไปเล่นด้วยบ่อยๆนะ
เรื่องที่ 5. ชั้นพอจะรู้ตัวว่าสุขภาพไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ชอบไปหาหมอ เพราะไม่อยากกินยา แอบนึกกลัวอยู่เสมอๆว่าวันนึงจนร่างกายมันถึงขีดสุด ชั้นอาจจะเป็นไรกะทันหันไปเลยก็ได้ เรื่องในร่างกายเป็นสิ่งมองไม่เห็น แต่รู้สึกได้ แต่ทำไงได้ล่ะ ... ชั้นเนี่ยะ อีดื้อเงียบตัวจริงเลยล่ะ
|
|
|
| โดย: เหมียวหล่อ IP: 125.25.134.182 วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:16:45:44 น. |
|
|
|
|
| โดย: ช้างจัง (ช้างเญ่ปุ่นเพ่) IP: 125.24.193.10 วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:10:09:39 น. |
|
|
|
|
| โดย: ..... IP: 203.146.162.29 วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:15:54:04 น. |
|
|
|
|
| โดย: สมรัชนะ ณ กรุงเต๊บ On Vacation IP: 158.108.209.30 วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:15:10:55 น. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Location :
ระยอง Thailand
[Profile ทั้งหมด]
|
 My FriendFlock
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
|
เพื่อนๆและคนรอบข้างต่างลงความเห็นว่าชั้นพูดไม่รู้เรื่อง ฟังชั้นไม่เข้าใจ... แต่ชั้นก็ยังยืนยันว่ามีสิ่งต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นกับชั้นในแต่ละวันที่ชั้นอยากจะแบ่งปัน ทั้งเรื่องดีและไม่ดี จากตัวชั้นเอง และจากคนรอบข้าง
...เมื่อพูดไม่รู้เรื่อง
การเขียนน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับชั้น ...
...ที่พูดไม่รู้เรื่อง
เป็นเพราะชั้นมีปัญหาในการสื่อสาร หรือเป็นเพราะสิ่งต่างๆที่อยู่ข้างในมันมีมากมายจนไม่สามารถเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดที่ดีได้
...เข้ามาฟังชั้นหน่อยสิ ชั้นอยากเล่าให้เธอฟัง...
|
|
| |
|
|
|
|
|
