เมื่อเกิดมาแล้ว พบสิ่งประเสริฐ ไม่ศึกษาเพื่อเข้าถึง น่าเสียดายมาก
บันทึกธรรม - หน้า 19

- ความหมายรู้ เป็นคนละส่วนกับ ใจ ความหมายรู้ ยังเป็นอาการ ออกไปจาก ใจ ไม่ใช่ ใจ เหลือเพียงการมนสิการถึง ใจ อันอัศจรรย์เหลือเกิน แล้วเกิดความรู้ความเข้าใจทางดำเนินต่อไปอย่างแจ่มชัดว่า มีแต่การ
ใจขยันจับใจที่ไม่ปน
ดังที่ท่านพระอาจารย์มั่นกล่าวไว้นั่นเอง
- แต่เดิมนั้น เราสร้างจิตผู้รู้ เรามีจิตผู้รู้ บัดนี้เห็นชัดแล้วว่า จิตผู้รู้ ยังเป็นส่วนประกอบของ ขันธ์ กับ ใจ เป็นเครื่องมือให้เราเดินปัญญาพิจารณาเข้าสู่ ใจ การปฏิบัติทั้งปวง มีการทำความสงบและการจำแนกรูปนามขันธ์ห้า ล้วนเป็นบันได เป็นมรรคา เพื่อเข้าถึง ใจ ดวงวิเศษนี้เอง คือใจ ดวงที่แยกเอาความหมายรู้อารมณ์หรือสัญญาออกไปได้ ไม่หลงเอาสัญญาหรือความหมายรู้ ว่าเป็นใจ และการจำแนกสัญญา ออกจาก ใจ ก็คือการทำลายจิตผู้รู้นั่นเอง
- เมื่อเข้าถึง ใจ ก็จะเห็นจริงว่า สิ่งที่เกิดออกไป หรืออาการของใจทั้งหมดนั้น ไม่มีอะไรเลยนอกจากทุกข์ ตรงนี้ไม่ใช่โวหาร แต่เป็นการเห็นขันธ์ทั้งปวง เป็นทุกข์ล้วนๆ และทุกข์นั้นก็เป็นความจริงของมันเองอยู่อย่างนั้น แต่ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับ ใจ ที่เป็นความจริงอีกอันหนึ่ง
- สิ่งที่ปิดบังธรรมไว้จนมิดชิด ทำให้เรามองไม่เห็น ก็คือขันธ์นั่นเอง
- มี - ไม่มี ก็คือสังขารธรรมทั้งหลายทั้งปวงนั่นเอง อันเป็นสิ่งที่มีอยู่ตามเหตุปัจจัย แต่ไม่มีอัตตาตัวตน
- ไม่มี - มี คือวิสังขารธรรม คือได้แก่ ธรรม ที่ไม่มีสังขาร หรือนิพพานนั่นเอง
- ถ้าจิตทรงธรรม ก็เป็นเครื่องกีดกันสมุทัยไม่ให้เกิดขึ้น ทุกข์กับธรรม เป็นของประจำจิตใจ ถ้าจิตทรงธรรม รู้ชัดในทุกข์ ก็เป็นอันตัดสมุทัยได้ ขันธ์ก็เป็นทุกข์ไปตามธรรมชาติของขันธ์ ส่วนใจที่ทรงธรรม ก็ปราศจากทุกข์ ต่างฝ่ายต่างอยู่ ต่างทำหน้าที่ของตนไป
- จิตตั้งมั่น โดยไม่ต้องรักษา สติเกิดเอง โดยไม่เจตนา
- ถ้าใจไม่ตั้งมั่น ไม่เป็นคนดู จะไม่เกิดปัญญา
- ถ้าแยกรูปแยกนามได้ ไม่ต้องกลัวว่าไม่เดินปัญญา
- สภาวะจำนวนมากเกิดร่วมกันอยู่ ปัญหาคือจะดูตัวไหน รูปก็เกิดเป็นกลุ่มๆอย่างน้อย 7 ตัว ให้ดูตัวที่มีบทบาทเด่นตัวเดียว ถ้าเราไม่แทรกแซงจิต ไม่จงใจจ้อง จิตจะดูตัวที่มีบทบาทเด่น ตัวนั้นจะเป็นตัวที่บงการพฤติกรรมทางใจ
- เวลาตาเห็นรูป อาจผิด 4 อย่าง คือไปกำหนดที่ - รูป – ที่จักขุประสาท – ที่ผัสสะ (ที่กระทบของ 3 สิ่ง อายตนะภายใน ภายนอก และจิต) – ที่จิตที่เห็นรูป
- ทาน เป็นเรื่องสำคัญ ขั้นสุดท้ายถ้าไม่กล้าสละชีวิตเพื่อธรรมะ จะไม่ผ่าน จะป้อแป้ถดถอยไป นิพพานอยู่ฝากตาย
- ขันธ์ พอรวมตัวกัน ก็เกิดเราขึ้นมา
- เราสนใจข่าวสารภายนอก แต่ไม่สนใจข่าวสารภายใน
- สุขจากราคะ สุขแต่ลืมตัว
- จิตอยู่นอกๆ เพราะไหลไปแล้วไม่รู้
- จุดสำคัญของการปฏิบัติ ไม่ได้อยู่ที่ความสามารถในการจำแนกจำนวนจิต แต่อยู่ที่ความรู้เท่าทัน ว่าขณะนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับจิต เช่นเมื่อมีราคะก็รู้ว่ามีราคะ เมื่อมีโทสะก็รู้ว่ามีโทสะ และรู้เท่าทันการทำงานของจิต เช่นมันรู้อารมณ์โดยไม่หลงตาม หรือมันรู้อารมณ์แล้วหลงตามไปอยาก ไปยึด ไปก่อทุกข์ เป็นต้น
- เห็น คนแก่คนเจ็บคนตาย แล้วใจสลด แสดงว่ามีบารมี



Create Date : 25 กันยายน 2554
Last Update : 25 กันยายน 2554 19:36:50 น. 0 comments
Counter : 156 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

โอม37
Location :
Florida United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มนุษย์คนหนึ่ง ชั่วดีมีปน หลง-วนตายเกิด พบรถด่วนขบวนสุดท้าย กำลังเข้าคิวตีตั๋ว
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add โอม37's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.