Group Blog
 
All Blogs
 
12-ผิวเหลือง ผิวขาว

เรื่องเล่าแทกซี่ นิวยอร์ก 9
ตอน ผิวเหลือง ผิวขาว

ผมเคยเขียนถึงสิ่งดีๆบางอย่างของอเมริกัน ที่น่านำมาปฎิบัติตาม
มากกว่าการไปหลงใหลวัฒนธรรมบ้าๆ ซึ่งไม่เข้ากับความเป็นอยู่และสภาพแบบไทยไทยของเรา
ไอ้ของดีเค้าไม่เอาอะ เช่น การเคารพกฎหมายอย่างเคร่ง ครัด การใช้สิทธ์ที่พึงมีพึงได้ของตัวเอง และการเคารพในสิทธ์ของผู้อื่น เห็นความสำคัญของความเป็นมนุษย์ที่เท่าเทียมกัน ไม่แสดงอาการดูถูกเหยียดหยามผู้ที่ด้อยกว่า ด้วยกิริยาท่าทางและวาจา

…TREAT OTHER PEOPLE THE WAY YOU WANT TO BE TREATED …

สิ่งดีๆ เหล่านี้ก็ใช่ว่าจะเกิดจะมีกันหมดถ้วนทั่วประเทศ ทุกพลเมืองเมกัน
กันหมดนะครับ
ที่มันแย่ๆ แม้จะไม่ได้พบเจอกับตัวเองก็มีมาก
คือ อเมริกาเป็นประเทศที่รวมตัวจากหลายชาติพันธ์ หลายผิวพรรณ ตั้งแต่เริ่มสร้างประเทศเมื่อสองร้อยกว่าปีมา
มีสงครามกลางเมือง มีการเหยียดผิว หยามสี สีดำสีขาว การยึดติดกับเผ่าพันธ์เดิม
การแบ่งชนชั้น ทุกวันนี้ก็ยังมีให้เห็น แม้ธรรมนูญสูงสุดจะเขียนไว้เป็นข้อแรกเสียเพราะพริ้งว่า ทุกคนมีสิทธ์ในความเป็นมนุษย์เป็นพลเมืองของประเทศนี้ เท่าเทียมกันหมด คนผิวขาวยังมองดูคนผิวดำ
เหมือนไม่ใช่คนที่มีศักดิ์ศรีเท่าเทียมตน
พวกที่มีรากเหง้าชาวยิว ซึ่งส่วนมากเป็นกลุ่มคนที่คุมธุรกิจกิจใหญ่ๆของประเทศ
จะไม่มีทางที่จะมาร่วมวงศ์พงษ์เผ่ากับชนชาติอื่นเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์
คบกันทำงานด้วยกันโอเค พอทนได้ แต่จะให้ร่วมสมานฉันท์ดับไฟใต้ เอ้ย ดับไฟในอก ไม่เอาอะ
พวกกรูต้องเก่งและรักษาไว้กับสิ่งที่เรียกกันมานานว่า TRADITION
คนผิวขาวที่มาจากตระกูลใหญ่ๆ ดังๆ มีชื่อเสียง ก็ยังคงรักษาความภูมิใจในเหล่ากอของตน
พวกนี้จะให้ความสำคัญกับการศึกษาสูงๆ
บ้างก็สืบสานต่อเป็น นักการเมือง เป็นเจ้าของธุรกิจ ใหญ่โต เป็นกรรมการ เป็นประธานบริหารบริษัทการเงิน เป็นนายแบงค์คนดัง
คนผิวดำหรือคนเอเชีย ปัจจุบันนี้แม้จะมีมากที่นับว่าเป็นคนเก่ง คนมีหัว การศึกษาสูง แต่ก็เป็นได้แค่ถึงระดับหนึ่งเท่านั้นเอง
เมื่อเทียบเปอร์เซ็นต์แล้ว ก็นับว่าน้อยอยู่ และคงไม่มีทางที่จะให้เป็นอัตราเฉลี่ยเพิ่มจนเป็นเมเจอร์ได้
คนดำ คนเอเชีย คนฮิสแปนิค หรือพวกที่ใช้ภาษาสเปนิช เป็นภาษาดั้งเดิม ยังนับเป็นชนชั้นที่ด้อยกว่า ใสังคมอเมริกัน เกือบทุกด้าน
พวกผิวขาวที่ร่ำรวยถือยศถือชั้น จะมองพวกเราเหล่าดำโก้เอเชีย (รวมหมู่ไปเลย)
แม้บางครั้งอาจจะไม่กล้าแสดงออกตรงๆ แต่ก็สังเกตได้ หากแอบๆมองเอาจากสายตา
คนผิวขาวจะไม่กล้าไปตอแยกับพวกผิวดำ ไม่อยากมีเรื่อง บางคนถือติดตัวไปเลยว่า ไม่อยากไปแลกกับขยะ (TRASH , GARBAGE )
พวกคนรวยๆ แถวฟิฟท์ แอฟวะนิว, พาร์ก แอฟวะนิว, หรือ อัพทาวน์ อีสไซด์ ไม่กล้าไปทนกลิ่นอับๆ นั่งรถไฟใต้ดินร่วมกับชนชาติอื่นๆ ที่ใช้แรงงานเป็นลูกจ้างทั่วไป
ที่ยอมบ้าง ก็ทนนั่งรถบัสไปดีกว่า
ส่วนมากก็เรียกแทกซี่นี่แหละ นั่งไป ในใจก็คิดเหยียดไป แต่ดีที่ว่า บริการแทกซี่มันสะดวกรวดเร็ว
พวกคนขาวนี่หากไปเจอแทกซี่ที่ขับโดยคนดำ ไม่ว่าจะดำจากไหน ดำเมกัน ดำจาไมก้า ดำเฮติ มักไม่กล้าบ่นหรือแสดงออกตามใจตัวนะครับไม่กล้าถามไรมากด้วย

เพราะพี่ดำเรานี่ใจก็อคติกับเรื่องผิวๆ อยู่แล้วด้วย เลยไม่ค่อยจะพลีสไอ้ขาวๆ เท่าไร หากถูกกวนใจมากๆ พี่ดำจะไล่ลงจากรถไปเลย
พวกพี่บังแขกๆ จากชมพูทวีป ( เอ ไม่รู้เค้ายังเรียกคำนี้อยู่ไหมน้า มาได้ยังไง ชมพูทวีป แล้วทวีปอื่นสีอะไรอะ) ก็มีไรที่แข็งๆ เหมือนกันนะ กับผู้โดยสาร
พวกแขกจะเกลียดพี่ดำ และพี่โก้
แต่กลางๆ กับพี่ขาว เพราะพวกแขกเคยเป็นขี้ข้าฝรั่งมาก่อนมั้ง
หากพี่ขาวผู้โดยสารทนกลิ่นเนยแกงกาหรี่ที่อบจากตัวพี่แขก มาแทรกซึมไปทั่วทั้งคันรถ ก็จะไม่ค่อยมีไรให้เป็นข่าว
อ้อ อีกอย่างที่เป็นจุดเด่นของแทกซี่ขับโดยคนแขก คือ พี่ราเชนเดอร์กุมารทั้งหลายจะเปิดเพลงอินตะระเดียลั่นเลยอะ แกจะไม่แคร์ใครนะ
นั่งรถฉาน อีนีนายต้องฟังเพลงอินเดียนะนาย
ตอนรถว่างพี่แขกจะยิ่งเปิดเสียงดัง ฟังเอง และให้เพื่อนอาบังด้วยกันที่ขับอยู่บนถนนได้ฟังด้วย
อือ อือ กาโห กาเฮ สนุกนะนาย ฉานขอบอก
แล้วแทกซี่หน้าเหลืองที่ขับรถสีเหลืองละ ก็แบบผมและไอ้ตี่ (มีหมวย และสาวไทย ขับด้วยนะ สองสามคน)
ไอ้เหงียน ฟักเบา จากเวียตนาม ไอ้เฮง ฤทธ์แสม จากเขมร ท่านท้าวเย็น ตีนอุ่น จากเวี้ยงจั่น
พวกจากเอเชียออกเฉียงใต้ แบบเราๆนี่นะ
น่าเจ็บใจอะ ไอ้ทุกสี เอาเป็นที่รองรับ
ไอ้ขาวไม่กล้าลงไอ้มืด ก็มาลงที่หน้าเจ๊กนี่
ไอ้มืดก็อัดไอ้ไชน่าแมน
ไอ้โก้ก็ลงเอาที่ เฮ้ ชินิโต้
น่าฉงฉานจังอะ
ผมว่าคนขับแทกซี่จากเซ้าท์อีสเอเชีย นี่แหละดีและฉลาดที่สุด(รวมผมด้วยนะ ฮา ฮา)
เ พราะไม่คิดไปเหยียดไปดูถูกใครเขาก่อน
แต่ก็มีไรแบบใครดีดีด้วย ใครห่วยช่วยกันตี
คือ พวกผู้โดยสารคนขาวนะ จะชอบการบริการจากคนขับทางเอเชียมากกว่า
พวกเราไม่เรื่องมาก (จะมากได้ไง พูดอังกฤษได้น้อย ฮา ฮา ) จะสับๆ โขกด้วยวาจานิดๆ พี่เอเชียก็ไม่โต้กลับ เอางี้นะ
เปรียบให้เห็นง่ายๆดีกว่า คือเขาดูเราไม่มีพิษสงเท่าพี่มืด พี่แขก
บางทีก็น่าเอ็นดูเหมือนหมาตัวเล็กของเขานะ
พอเลี้ยงไว้ดูได้ บางตัวก็ดูซื่อ แต่ฉลาดนะ ให้เขาเทรนหน่อย เด๋วก็ให้กระโดดงับ จานบินได้ ( เรียกไรนะ นึกชื่อไม่ออก บี้ๆๆ ฟริสบี้มั้ง)
แต่จะให้เลี้ยงพี่มืด พี่แขกเขาไม่เอาอะ เลี้ยงได้ไง เสือ จระเข้ งูนะ น่ากลัว
พวกคนขาวที่เจ้ายศ และร่ำรวยนี่ คิดดูถูกนะกับที่ไม่ได้ผิวพรรณและเป็นคอเคเขี่ยนด้วยกัน
บ้าที่สุด ยิ่งประเภทคุณนายๆ นี่แหละ เหมือนแม่ตัวอิจฉาละครไทยเลยละครับ

ผมเคยรับคู่หนึ่งจากแถวคนรวยๆ อยู่ ฟิฟท์ แอฟวะนิว จะไปดูคอนเสิร์ท เพลงคลาสสิกนะ
“ CARNEGIE HALL PLEASE”
นี่หากเป็นหนุ่มๆสาวๆผมก็อาจปล่อยลูกเล่นไปว่า PRACTICE ,PRACTICE ไปแล้ว
เรียกเอาเป็นจุดคุยเพื่อเป็นกันเองกับผู้โดยสารที่นิสัยดีๆน่ารักด้วยละ
แต่เห็นนังคุณนายที่ท่าทางหยิ่งๆ
หน้ายังกะอดีตเฟิร์สเลดี้ แนนซี่ เรแกน ซึ่งผมเกลียดท่าและหมั่นใส้นัยตาที่เหยียดๆ คน มากเลย
หนังสือพิมพ์เคยเอาแกมาล้อ
ตอนที่แกกรอกใบรายงานเสียภาษี ในช่องอาชีพอะไร
แกกรอกว่า FIRST LADY อือฮือ อาชีพนี้มีด้วยหรือ ฮาฮา
เอ้าต่อนะครับ
ผมกดมีเตอร์ก็ออกรถนะ ก็ฟังเพลงจากในรถไปด้วย
เป็นเพลงคลาสสิกด้วยละ
สักพัก แม่แนนซี่ เรแกนหน้าเหมือนก็เอ่ย ด้วยสำเนียงเหมือนหยันๆ เยาะๆ
“96.3 FM ?..DO YOU UNDERSTAND CLASSICAL? “

ผมก็ว่า อือ โอ้เข่
แต่ในใจว่าอีนี่ ดูถูกคนจากเนื้อตัวแล้ว ยังดูถูกหูคนอีก
แกหันมาถาม ผู้ชายคงเป็นสามีนะว่า
“HONEY, CAN YOU NAME THIS TUNE?”
เพลงที่ผมเปิดอยู่นะ
คุณชายก็พยายามนึกๆนะ แต่คงนึกไม่ออก
บอกนังเมียว่า ไอ้ลืมๆ ชื่อมันติดมายลิปอยู่นะ
แล้วก็คงนึกๆ อีกสักครู่
ผมไม่ได้คิดไร เสือกไปตรงๆเลยว่า
“RHAPSODY IN BLUE ..GERSHWIN ”
คุณผู้ชายก็โพล่งออกมาว่า
“THAT’S RIGHT ,RHAPSODY IN BLUE ..VERY GOOD DRIVER YOU ‘RE GOOD”
โธ่เอ้ย ทำหัวสูง แม่แนนซี่ แค่เพลงคุ้นหูของอเมริกัน คอมโพสเซอร์ ง่ายๆ แค่นี้ยังทำลืม
ทีจริงหากเป็นเพลงอื่นๆ ผมก็คงไม่รู้หรอก ครับ
นานๆทีนะ ที่สถานีจะเอาเพลงคลาสสิกคุ้นหูฟังง่ายมาเปิด
แต่ที่ผมจำได้ดี เพราะที่เปิดอยู่นั่นเป็นเทปอะ จำได้ทุกเพลงทุกท่อนอะ เพราะซื้อมาเอง เปิดฟังแล้วฟังอีก จนฮัมตามได้
แต่ว่าก็ว่านะ ผมชอบเพลงคลาสสิกกับแจส ไม่ใช่เพราะจะทำตัวให้หัวสูงนะครับ
ก็ชอบโดยไม่มีเหตุผลประกอบละกัน และไม่ได้รู้ไรลึกๆ หรอกซื้อแผ่นที่ตัวชอบเป็นหลัก
ไปดูไปฟังตามแจสคลับดีๆ ก็มีบ้างและเคยไปเข้าคอร์ส
หัดฟังเพลงคลาสิกที่ชื่อคอร์สว่า
DO NOT BE AFRAID OF CLASSICAL MUSIC ด้วย
แต่ไม่เคยว่าจะต้องแยกดนตรีว่า เหมาะกับชนชั้น ไม่ว่าขี้ข้า หรือเศรษฐี
ดนตรีก็คือดนตรี ฟังเมื่อไรก็เข้าได้ หากจะฟังผมว่า
คุณแนนซี่หน้าเหมือนนั่นแกดูถูกนะ
ไอ้แค่คนขับแทกซี่ มันจะมารู้ไร พวกมาจากประเทศที่สาม
ทำไมนะ คนเราต้องมองกันแต่ภายนอก แล้วเหยียดฐานะความเป็นคน ด้วยกิริยาวาจา
แค่มองไปเองว่า เขาไม่ได้รู้สิ่งที่เรารู้
ที่จริงนะ เพลงคลาสิกอาจจะมีรากมาจากพวกคนขาว
ทางยุโรป อาจมีดุริยกวีที่ยิ่งใหญ่ของโลก เป็นคนขาว
แต่ยุคใหม่นี้ คนเอเชียของเรา ที่จะยากยิ่งกว่ามากนักในการเรียนรู้ทั้งภาษาและวัฒนธรรมหรือทางกายภาพ
ได้แสดงให้เห็นถึงอัจฉริยะทางดนตรีสาขานี้
มีคอนดักเตอร์ จากเอเชีย ที่มีชื่อเสียงก้องโลก เช่น สุบิน เมธา จากอินเดีย นายเซจิ โอซาว่า จากญี่ปุ่น
คุณ ……จากเมืองไทย ขอทานโทษครับ ที่ผมจำชื่อไม่ได้ และก็บรรดาโซโลอิสท์เก่งๆ ก็จากเอเชียทั้งนั้นแหละ
midori, yo yo ma และอีกมากที่นึกชื่อไม่ออกตอนนี้ครับ

ยาวเกินไปแล้ว ที่จริงจะแถมเรื่องการ ทรีท เห้ๆที่ทำกับผม จากคนไทยที่นี่อีกเรื่อง เอาไว้คราวหน้านะครับ
สวัสดี ด้วยเพลงของโมสาร์ท สักเพลงดีไหมครับ… อุย.. PRACTICE, PRACTICE…
.
BYE NOW




Create Date : 11 สิงหาคม 2548
Last Update : 23 สิงหาคม 2548 12:00:55 น. 5 comments
Counter : 413 Pageviews.

 
ชอบฟังเพลงเหมือนกันค่ะ
แต่เพลงพวกคลาสสิคหนูยังไม่รู้เลยว่าจะออกมาเป็นยังไง? เพราะไม่รู้จริงๆ
ถ้าเพลงเก่าแบบยุคเก่าๆหน่อยก็มีหลายวงเหมือนกันที่ชอบ แต่ที่ชอบฟังตอนนี้มากที่สุด ก็จะเป็นเพลงของวง Breadกะ Chicago อย่างของเบรดก็มี เพลง "It Don't Matter to me","If","Diary"
ของชิคาโก ก็เพลง "If You Leave Me Now"แล้วก็อีกหลายเพลงค่ะ หลายเพลงที่กล่าวมาคุณลุงติวปิดรู้แน่นอน ฟังเพลงเก่าๆแบบฟังสบายๆแล้วรู้สึกคิดถึงเรื่องอดีตขึ้นมาทู้กกกกกกทีเลย เป็นเหมือนกันมั้ยคะ?........


โดย: jeh_mi_of วันที่: 14 สิงหาคม 2548 เวลา:8:30:36 น.  

 
อันนี้ งงคั้บ ไม่ใช่ไม่ชอบนะ แต่ไม่รู้เรื่อง
หัวต่ำเกินไป สูงแค่ 173 เอิ้กๆๆ


โดย: ตุ้มเม้ง ริวซากิแอล IP: 202.142.216.225 วันที่: 15 สิงหาคม 2548 เวลา:16:55:37 น.  

 
ผมฟังได้ทุกแนว ตั้งแต่ไทยเดิมยันเดธเมทอล ผมว่าแต่ละแนว มีคุณค่าในตัวมันเองครับ


โดย: nutxnut วันที่: 19 กันยายน 2548 เวลา:22:39:11 น.  

 


โดย: dff IP: 203.113.61.107 วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:11:46:51 น.  

 
ยังไง ก็ยังเหยียดผิวอยู่ดี ไม่ว่าจะกี่ร้อยปีผ่านมาก็เถอะ



โดย: ณัฎฐะมุกวารินทร์ IP: 116.58.231.242 วันที่: 18 ตุลาคม 2550 เวลา:1:29:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

smartupid
Location :
New York United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




กรุณาตรวจตราสิ่งของก่อนลงจากรถไป แค่ลืมหัวใจไว้ในรถ คนขับก็สดชื่น.... โอ่เค้
Please check your belongings before leaving my cab, just leave your heart here ...Thank You
Friends' blogs
[Add smartupid's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.