Group Blog
 
All Blogs
 
03-NO STANDING ANYTIME

เรื่องเล่านิวยอร์ก 3
ยังจำได้ไหม วันแรกๆ ที่เมืองนอก

ผมว่านะ คนที่มาอยู่เมกาหรือเมืองนอกเมืองนาที่มันดูเจริญกว่าบ้านเรานะ คงจำกันได้ดีฝังจิตติดใจ หึหึ เออ ตอนที่คุณๆ เราๆเพิ่งมาถึงกันใหม่ๆ ทำตัวเหมือนใบ้แดะอะนะ ที่ ส่วนมากจะโดนไอ้เพื่อนๆ ไอ้พี่ๆ เฮ่ๆ ที่อยู่มาก่อนนะ อำเรา หลอกเราในสิ่งที่เราไม่เคยรู้มาก่อนนะ จำได้กันอะปะละ ผมนี่โดนมากเลยอะ เซ่อซ่าจนไอ้พี่เฮ่ๆ หลอกเอา อำเอา โถ แค่ครั้งแรกที่เข้าบางกอกจาก
บ้านนอกคอกควน ก็ยังเหมือนไอ้ไข่นุ้ยหลงกรุงเล้ย แล้วมานี่เมืองเมกาเมกัน คนซื่ออย่างผมก็ต้องโดนให้ไอ้คนกระล่อน หลอนหลอกมันก็แน่อยู่แล้วละ คือว่าหากผมเป็นผู้หญิงนะ มันคงหลอกเอาผมไปขายซ่องไชนิสมาเฟียไปแล้ว ดีที่ผมไม่มีพรหมจรรย์ให้มันขยี้ จึงไม่โดนพล่าผลาญ แต่ก็หลงเป็นเหยื่อให้มันหัวเราะและเป็นตัวตลก แต่ถึงตลกผมก็ตลกใจซื่อแบบชาลี แชปลิ้น นะ ไอ้เพื่อนๆ เพ่ๆเลยไม่ถึงกับเอาให้ตาย แค่อายอับพอซับน้ำตา หาทางแก้แค้นได้วันหลัง
ผมเริ่มทำไรเชยๆ ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นเครื่องบินแล้วอะ ไอ้แบบที่ยังไม่มีใครจะหลอกนะ คิดแล้วขำ คือคิดว่าตัวเองแน่มากจากบ้านนอก ผมก็เลยคิดไรทำไรไปเอง เฮ้ย เมกาเมกู มันจะแค่ไหนเชียว พ่อกรูก็อาเสี่ยสวนยางนีหว่าผมไม่รับรู้มันนะ จะสายไหน แพนแอมหรือทีดับเบิลยูเอ มันจะแบ่งเป็นชั้นหนึ่งชั้นสองชั้นประหยัด ชั้นสุรุ่ยสุร่าย พอมันบินขึ้นแล้ว มันไม่แวะรับใครในอากาศหรอก ที่นั่งว่างเกือบทั้งลำ ผมก็เดินแมร่งมั่วหมด หลับตานึกภาพดูสิครับ ชายหนุ่มจากเอเชียอาคเนย์ หน้ากระเหรี่ยง นุ่งกางเกงขาบาน เสื้อคับเรียบร่างส่วนบน สวมรองเท้าส้นตึก สูงกว่าสามนิ้ว ใส่สูทที่ตัดจาก อะไรเทเลอร์อะ จำไม่ได้แล้ว แถวๆสะพานควาย สมัยนั้นสองชุดพันห้าเองอะ อ้อ ลืมบอกไป วงหน้าอาบเสน่ห์ประดับด้วย แว่นดำที่ไม่ใช่เรย์แบน แต่เรย์ไรไม่รู้ละอันละ สี่สิบบาทตามร้าน
ขายแว่นตานาฬิกาทั่วไป ผมคิดตอนนั้นนะ ว่าตัวกรูนี่ช่างโก้สมเป็นนักเรียนนอกเสียจริงๆเลยนะ คิดถึงพระเอกหนังไทยที่ไปเรียนนอก กลับมาท่านแม่บังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รัก อือ ว่าแล้วก็เอียงหน้านิดๆ เอามือจับปลายคางให้นิ้วชี้โผล่มาหน่อย ทำตาปรอยแบบซึ้งขรึม หากใครไม่แก่พอ นึกไงไม่ออกก็ไปถามคุณพ่อดูสิครับ ไอ้ที่เขาเอารูปมาโชว์ตามร้านถ่ายรูป ที่มีชื่อลงท้ายว่าฉายาลักษณ์ เทือกนี้อะผมเดินไปมาโดยไม่คิดว่าจะมีใครมาสนใจ และมันก็ไม่ควรมีสิทธ์จะสนใจกับคนที่จ่ายค่าเครื่องบินตั้งเป็นหมึ่นได้หรอก ผมจึงเดินไปที่ๆ มารู้ทีหลังว่า นั่นมันชั้นเฟริสท์คลาสนะแล้วผมก็นั่ง แล้วผมก็เอนตัว แล้วผมก็ทำจุ๊ย อือม์ รู้งี้กรูน่ามานั่งตรงนี้แต่แรกไปแล้ว ผมยังไม่รู้สาเหตุเพราะอะไรเลย ที่ทำไมพนักงานแอร์ เขาจึงมาพูดเอาๆๆ ข้างเดียว ผมก็ทำเฉย จนเขาต้องเรียกคนมาอีกสองคน แต่พอมาเล่าให้เพื่อนฟังทีหลัง จำได้คำเดียวอะ เขาว่าใส่หูเต็มรูหูเลย get out อือม์ มันไล่มรึงมานะเพื่อนรัก ฟ้องแพนแอมแมร่งเลยไม๊ เรื่องนี้ ผมเอาเป็นจุดด้อยรอยรักรอยมลทิลที่ไม่มีวันลืมเลยละ ไปเล่าใครที่ไหนผสมกับหน้าตาเด๋อดู๋ดี๋ เขาก็จะหัวเราะกัน แบบฮามากๆ ฮาเกินระดับห้าร้อยเดซเบลไปเลยโน่น ไม่ใช่ผมไม่อายนะ แต่อายก็ทำไงได้ละ ทำไปแล้วนีหว่า พอเจอเพื่อนๆ รุ่นเก๋าๆ ที่มาสมัยเดียวกัน มันสนุกฮากันขี้แตกดี เมื่อต่างคนต่างเอาจุดเชยๆ ของตนมาเล่าสู่กันฟังคนเรานะ
เมื่อโดนไรมาก ก็ต้องจำมากใช่ปะอะ ไอ้ที่ผมโดนหลอกโดนอำจากไอ้คนที่มันมาก่อนนะ มันเหมือนทฤษฎีโด่ไม่โด่ เอ้ย ไม่ใช่ domino theory คือมันจะโดนกันมาเกือบทุกคนแหละ เป็นทอดๆ สืบสายกันมา ไอ้ที่โดนก็เอาไปทำกับคนต่อไป แบบรับน้องใหม่ระบบโซสัตว์ เอ๊ะ ไม่ใช่นี่หว่า อ๋อโซตัส หรือระบบซินยอริตี้นะ ผมก็นับไว้จำไว้หมด แล้วไปอำไปหลอก พอสนุกกับน้องใหม่คนต่อไป เอาคนใกล้ตัวผมมาเล่าก่อนดีกว่านะ ยังไม่ได้รับมอบลิขสิทธ์เรื่องจากคนอื่นๆ ที่โดนอำ เด๋วมันจะมาว่าผมเขียนประจานมัน มันชอบมาอ่านพันติ๊บกันด้วยหลายคน อีกอย่างพวกเพื่อนๆ ผมมันรีไทร์กับความสนุกทะลึ่ง โปกฮา ไปนานแล้ว กลัวมันรับไม่ได้เพราะบางคนเริ่มสอนเอ เบซีให้หลานมัน สอนให้ร้อง เอ้ อี้ อ่า ไอ โอ่ โอ้ล แม้กโด่แน่ล แฮฟ เอ ฟร์าม เอ้ อี อา ไอ โอ่
มันว่ามีผมเองแหละ ที่ไม่ยอมแก่ ยังเล่นเป็นเฒ่าทารกอยู่ได้ ทำไงได้หวะเพื่อน ทำตัวสนุกสุขกันเถอะเรา ไม่เห็นผิดตรงไหน ก็อ่าฮ้านิสัย สันดานผมด้วยมั๊ง แล้วก็เข้าเรื่อง
ทันใด แบบไม่ให้คนดูทันรู้ตัวไอ้หลานผม จำกันได้บ่ รีเมมเบอร์บ่ได้ก่า ไอ้ปีเตอร์ อิวส์ แยกส์ โอมายก้อดนะ ตอนมาใหม่ ผมพามันออกเที่ยวนิวยอร์ก เดินกันเมื่อยทุกวัน ใจผมก็อยากไปรำลึกเปรียบเทียบสภาพของนิวยอร์ก then and now ด้วย มีวันหนึ่งผมชวนมันขึ้นรถบัส ก็ใช้เมโทรคาร์ด นั่งไปเรื่อยๆ ไม่มีจำกัดได้อยู่แล้ว ก็เดินกันไปคอยรถบัสอะ ผมก็ยืนสูบบุหรี่คอยนะ เห็นไอ้หลานตัวแสบยืนอยู่ สมองที่ไม่ยอมรีไทร์ของผมสั่งการทันใด ก็พูดขึ้นด้วยเสียง เหมือนคำเตือนนะครับว่า
" เตอร์เอ้ย ยืนตรงนั้น ระวังตำรวจหน่อยเว้ย"
" ทำไมเหรอ น้า "
มันถามกลับอะ ผมก็ไม่ตอบทันที แต่ชี้ไปบนๆ ใกล้ๆ ป้ายรถบัสนะ สีหน้าผมตีเก่งอะ ดูดีเชียวละ มันมองตามนิ้วผม แค่ครู่วินาที มันกระโดดตัวผลุง ออกมาห่างจากที่ๆ มันยืนก่อนนั้นนะ แล้วกล่าวว่า
" โอมายก้อด นี่สมเป็นนิวยอร์กจริงนะน้า อะไรๆ ก็เป็นกฎ เป็นห้ามหมด
โซ ฟักกิ้ง ชิท"
" น่ากลัว แกไม่รอดนะ เตอร์ กล้องจับแกไว้แล้ว "
ผมเหลือบตาไปดูกล่องสัญญานไฟแดงเขียว มันก็มองตาม และบังเอิญมีนาย NYPD นายหนึ่งเดินผ่านมาจากหัวมุมถนนพอดี

" น้าว่า แกรีบวิ่งหลบไปก่อนนะ เร็วๆๆ"

พอไอ้ปีเตอร์ฟอดิควาย ออกวิ่งๆจริงๆ ไปอีกทางมุมถนน ผมต้องนั่งเอามือกุมท้อง หัวเราะคนเดียวดังๆ น้ำตาเล็ดด้วย คนที่เดินผ่านมองผมแปลกๆ หุหุหุ
................................ซ่ำเหร็ดๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
สนุกจริงว๊อย แล้วผมก็มองขึ้นไปบนป้ายนั้นอีกที เหอๆๆ
ป้ายนี้ไงครับ.
.......................NO STANDING ANYTIME..............................
........................................
.........................................หุหุหุ............อาย เหลิฟ นิว ย้อกกกกกกกก.........ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆ..............



Create Date : 11 สิงหาคม 2548
Last Update : 11 สิงหาคม 2548 12:19:43 น. 6 comments
Counter : 422 Pageviews.

 
5555+ ทำไปได้ ไปแกล้งซะง้านน กิกิ


โดย: ตุ้มเม้ง IP: 202.142.216.225 วันที่: 15 สิงหาคม 2548 เวลา:14:20:20 น.  

 
กั๊กๆๆ ขำมาก นึกภาพออกเลย แล้วตกลงป้ายนี้เค้ามีไว้เพื่ออะไรคะ? บ่เคยไปนิวยอร์กซิบอกไห่


โดย: แมงเม่าบินเข้ากองฟาง IP: 213.184.205.206 วันที่: 19 สิงหาคม 2548 เวลา:16:43:00 น.  

 
ขอบคุณ น้องแมงเม่าฯ ครับ
no standing anytime = ห้ามจอดแบบ STAND-BY ครับ
คือแม้ว่าจะมีคนอยู่ในรถ เครื่องยนต์ยังเดินอยู่ แต่ก็เป็นการกีดขวางทางจราจร มักมีป้ายนี้ในย่านจอแจ ขวักไขว่
หรือ ป้ายรถบัส หรือปั้มพ์น้ำดับเพลิง สนามบิน ท่ารถ ท่าเรือ โรงเรียน หรือสถานที่ของราชการ
ผมมาใหม่ๆก็โดนเหมือนกันแหละ หุหุ ห้ามยืนตรงนี้


โดย: smartupid วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:12:45:38 น.  

 


โดย: แม่ตัวเล็ก IP: 61.90.14.143 วันที่: 15 กันยายน 2548 เวลา:23:51:25 น.  

 


โดย: nutxnut วันที่: 19 กันยายน 2548 เวลา:0:07:09 น.  

 
จำได้ วันแรกที่มาเมกา ไปลงซานฟรานค่ะ ไว้ว่างๆ จะทำ blog เหมือนน้าพงษ์บ้าง


โดย: ณัฎฐะมุกวารินทร์ IP: 116.58.231.242 วันที่: 17 ตุลาคม 2550 เวลา:23:41:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

smartupid
Location :
New York United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




กรุณาตรวจตราสิ่งของก่อนลงจากรถไป แค่ลืมหัวใจไว้ในรถ คนขับก็สดชื่น.... โอ่เค้
Please check your belongings before leaving my cab, just leave your heart here ...Thank You
Friends' blogs
[Add smartupid's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.