Deleted Scene :: Take VI - Endways - [6.2]



Redeem the sin


Deleted Scene :: Take VI

- Endways -

(continued)



สตาร์กทาวเวอร์ เป็นสถานที่ที่เหมาะจะให้ข้าใช้ประกาศเจตจำนงต่อหน้าชาวมิดการ์ดยิ่งนัก ทำไมข้าจะไม่ใช้มันล่ะ? ในเมื่อหนึ่ง...ข้าได้เหยียบหน้าเจ้าไอรอนแมนที่แสนกวนโทสะนั่น สอง...เกิดเรื่องวุ่นวายกลางเมืองใหญ่เช่นนี้ บรรดาผู้นำประเทศคงรู้สึกเหมือนโดนเหยียบหน้าตามสตาร์กไปติดๆ นั่นล่ะ


ข้าทอดสายตามองลงไปเบื้องล่างที่สามารถเห็นสิ่งต่างๆ เคลื่อนไหวเล็กจิ๋วประหนึ่งมดเดินสวนกันขวักไขว่ และทันในนั้นเอง ร่างของมนุษย์ในชุดเกราะเหล็กก็ทิ้งตัวลงมาบนทางที่ยื่นออกจากตัวตึก


ข้ายิ้ม ก่อนเดินเข้าไปภายในห้องหับอันหรูหราซึ่งเจ้าของห้องเองก็ไม่ได้ออกปากว่าอะไร และแน่นอน...ต่อให้ว่าข้าก็ไม่สนใจอยู่ดี


“ช่วยบอกทีว่าเจ้ามาร้องขอความเมตตา”


“เอ่อ ที่จริงจะมาข่มขวัญ”


การพูดคุยกับมนุษย์ผู้นี้เป็นสิ่งที่ข้าไม่ค่อยโสภาเสียเท่าไหร่ โทนี่ สตาร์กเป็นผู้ชายที่ฉลาด ถึงแม้ถ้าดูจากการกระทำของเขาแล้วจะรู้สึกว่าเขางี่เง่ามากๆ ก็ตาม แต่ชายผู้นี้มีดวงตาอันเฉียบคมซึ่งผิดไปจากกิริยามารยาทที่เขาแสดงออก อีกทั้ง...เขายังมีวาจาที่สามารถต้อนให้ข้าแทบจนมุม ในอีกทางหนึ่ง...เขาเป็นคนที่มีบางสิ่งคล้ายคลึงกับข้ามากทีเดียว


ต้องการเป็นที่ยอมรับ...คงเป็นสิ่งนั้นกระมัง


-ดิ อเวนเจอร์-


ข้าทำหน้างงงันกับชื่อที่เหมือนจะคุ้น หากก็ไม่คุ้นนั่น ก่อนที่จะนึกออกเมื่อได้ยินคำขยายความจากคนตรงหน้า


“คำเรียกกลุ่มเราน่ะ คล้ายๆ ชื่อทีมรวมยอดมนุษย์ดาวโลก อะไรเงี้ย”


“อ้อ เคยเจอแล้ว” ข้ายิ้มขัน มันคือกลุ่มที่ข้าเพิ่งไปสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายเอาไว้จนแทบแตกสลายซ่านกระเซ็นนั่นเอง


“ใช่ ต้องสักพักนึงถึงจะเข้าขากัน อันนี้ยอมรับ งั้นมาไล่ว่ามีใครบ้าง พี่ชายนาย เทพสายฟ้า”


ข้าสะบัดหน้าหนีทันทีที่ได้ยินนามนั้น มันเป็นกิริยาที่ข้าแสดงออกโดยไม่ได้เจตนา หากทว่าโชคดีที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สังเกตเห็นจึงยังพูดพล่ามต่อไปอย่างไม่เว้นช่วงหายใจ


“ทหารจอมพลัง ตำนานมีชีวิตที่ใช้ชีวิตเป็นตำนาน บุรุษผู้อัดแหลก เมื่อเม้งแตกเอาไม่อยู่ ยอดมือสังหารอีกสอง ซึ่งนาย ระดับเทพ สามารถปลุกปั่นทุกคนให้หัวฟัดหัวเหวี่ยงได้” แม้ถ้อยคำจะเหมือนชื่นชม หากน้ำเสียงกลับเป็นตรงกันข้าม


“ก็มันเป็นแผน”


ข้าเก็บอารมณ์เอาไว้ภายใต้รอยยิ้ม แล้วจึงหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องที่ยกสุราขึ้นดื่มด้วยท่าทางผ่อนคลายเสียเต็มประดา ผิดกับแววตาเอาเรื่องเบื้องหลังขอบแก้ว


“เป็นแผนที่ห่วย พอทุกคนคิดได้ ซึ่งได้แน่ นายจะโดนหนัก”


ข้ารู้สึกได้ถึงพลังงานที่พุ่งขึ้นสูง ประตูมิติด้านนอกนั่นพร้อมเปิดออกได้ทุกเมื่อ แม้จะน่าเสียดาย(ซะเมื่อไหร่) แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ต่อปากต่อคำกับโทนี่ สตาร์กไปได้ตลอดวัน เมื่อชิทอรี่มา...ข้าจะต้องคอยเฝ้ามอง และควบคุมให้ทุกอย่างเป็นไปตามเกม


ดังนั้น...ข้าจึงตัดปัญหาด้วยการควบคุมเขาเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว


“พรรคพวกเจ้าไม่ว่างไล่ล่าข้าหรอก เพราะเจ้าจะไปไล่ล่ามันก่อน”


คทาในมือข้าส่องแสงสว่างเรืองรอง หากกลับเต็มไปด้วยอันตราย และเมื่อมันสัมผัสเข้ากับแผ่นอกกว้างนั้น...


กึง


เสียงคล้ายเหล็กกระทบกันดังขึ้น ข้าเลิกคิ้วประหลาดใจ และลองอีกที


กึง


“ทุกทีมันได้นี่” ข้าพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียและค่อนข้างจะเป็นกังวล ข้ารู้ดีว่าคทานี้มีลูกเล่นซ่อนเอาไว้ หากในฐานะจอมเวทอันดับหนึ่งแล้ว ข้าไม่มีทางเสียรู้ให้กับลูกไม้กระจอกๆ นั่นแน่ แต่...ถ้ามันดันเหนือชั้นกว่าข้าล่ะ? พลังของข้าใช้ไม่ได้ผลแล้วงั้นหรือ?


ก่อนที่ข้าจะกลัดกลุ้มกังวลยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยักไหล่ขึ้น ก่อนเอ่ย


“ปัญหาการเสื่อมสมรรถภาพ ไม่ใช่เรื่องแปลก ผู้ชายหนึ่งในห้า... อึก..!” ข้ารู้แล้ว...เป็นเพราะมันนั่นเอง ...ปัญหาไม่ได้เกิดจากคทาหรือพลังเวทของข้าแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะ-โทนี่ สตาร์กและปัญหาการเสื่อมสมรรถภาพของเขา-นั่นเอง “จาร์วิส ตอนนี้เลย”


“พวกเจ้าทุกตัว ต้องตาย ต่อหน้าข้า” ข้าชูร่างมันขึ้นสูงก่อนเดินไปทางหน้าต่างบานใส ...ตึกนี้สูงใช่เล่น ถ้าตกลงไปคงมีแต่ตายกับตาย


“ปฏิบัติการ ปฏิบัติการ!!”


และข้า...ก็ไม่ลังเลเลยที่จะโยนมันลงไป


เพล้ง!!!


เมื่อร่างนั้นร่วงลงไปแล้ว ข้าก็ได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวจากด้านหลัง หากยังไม่ทันได้หันไปมองว่ามันคืออะไร สิ่งนั้นกลับพุ่งผ่านหน้าข้าไปเสียก่อน ...มันคือชุดเกราะเหล็กสีแดงนั่นเอง...


ข้าชะโงกหน้าจากระเบียงมองลงไปยังเบื้องล่าง หากยังไม่ทันได้กวาดตามองหา วัตถุสีแดงสด...ไอรอนแมนก็บินขึ้นมาอยู่ตรงหน้าข้าด้วยความรวดเร็ว


“ยังมีอีกคนที่แกทำให้เขายั๊วะ ...เขาชื่อว่าฟิล”


ฝ่ามือนั้นยิงลำแสงบางอย่างออกมา ข้าที่ชะงักไปด้วยชื่อของ “ฟิล” จึงโดนเข้าเต็มๆ คิดได้แต่เพียงว่าโชคดีแล้วที่เบื้องหลังของข้าเป็นห้องที่ปูพรมหนานิ่ม ไม่ใช่นอกระเบียงที่สูงจนต่อให้เป็นเทพก็อาจตกลงไปคอหักตายได้


ข้ารู้ว่ามันงี่เง่ามาก...งี่เง่าสุดๆ แต่...ทั้งๆ ที่ข้าควรจะเกรี้ยวกราดที่ไอรอนแมนดันรอดมาได้ หากเพราะนามของฟิล โคลสัน...สหายของธอร์ที่ร่วงหล่นลงสู่นิฟไฮม์ด้วยน้ำมือของข้า กลับทำให้ข้า...รู้สึกโล่งอกที่บุรุษในชุดเกราะเหล็กนั้นยังไม่ตาย


ช่างเป็นความหวั่นไหวที่สมควรตายจริงๆ


ไม่ทันที่ข้าหรือเขาจะได้เอ่ยอะไร ประตูมิติก็เปิดออก เหล่าชิทอรี่ที่เฝ้ารอให้ถึงเวลานี้มาตลอดพากันมุ่งหน้ากรูเข้ามาราวกับแร้งที่ได้กลิ่นศพ


“กองทัพ...จริงด้วย”


ข้าได้ยินเขาพึมพำเพียงแค่นั้น แล้วหนึ่งในดิอเวนเจอร์ก็ละความสนใจจากข้าไป



--- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---







Create Date : 09 มิถุนายน 2555
Last Update : 9 มิถุนายน 2555 1:50:41 น.
Counter : 290 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

SM.tale
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]