Group Blog
 
All Blogs
 
ในที่สุดก็ได้ไปสักที

คิดอยากไป Grand Canyon มาก่อนที่จะมาอเมริกาเสียอีก แต่การที่ใช้ชีวิตตัวคนเดียวในต่างแดน จะหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์มันแสนจะยากลำบาก อย่ากระนั้นเลย ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนใช่มั้ย หลังจากตัดสินใจ พร้อมกับหาข้อมูลนิดหน่อย ฉันก็ได้ไปยืนมองหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโลกตัวตาตัวเอง

การเดินทางคนเดียวไม่ใช่เรื่องยาก ไม่ลำบาก การไปครั้งนี้ได้ข้อคิดมา 2 อย่าง อย่างแรกคือ "ยิ่งมีมากก็ยิ่งอยากได้มาก" หรือความโลภนั่นเอง ก่อนไปนั้นฉันไม่เคยตั้งความหวัง หรือความต้องการมากมาย แค่การไปถึงที่นั่นก็บรรลุเป้าหมายแล้ว แต่ว่าหลังจากที่ไปถึงแล้ว เกิดความตั้งใจใหม่ขึ้นมาว่า คราวหน้าจะต้องมาค้างให้ได้
เพราะจากการที่ไม่เคยมาเห็นเลยไม่รู้ไงว่ามันแสนวิเศษแค่ไหน ความต้องการของคนเรานี่เหมือนกับการปีนบันไดที่ไม่มีการสิ้นสุดจริงๆ ว่าไปแล้วมันก็มีทั้งดีและเสียนะ สุดแท้จะเลือกทางไหน ถ้ามนุษย์พอใจที่จะขี่จักรยาน คงไม่มีรถเก๋ง หรือเครื่องบิน

ข้อคิดอีกอย่างเกี่ยวกับเครื่องบินนี่แหละ “เมื่อเราลำบาก ไม่ใช่เราคนเดียวที่ลำบากหรอก” คือว่าตอนขาไปเครื่องบินมีปัญหา โหลคคนเข้าไปเต็มลำแล้ว มาพบว่าเครื่องมีปัญหา ทีแรกคงคิดว่าคงแก้ไขไม่นาน แต่ไปๆมาๆ ใช้เวลานาน เลยตัดสินใจ เอาผู้โดยสารออกมาดีกว่า เดี๋ยวจะเป็น economic syndrome กันเปล่าๆ สุดท้ายเครื่อง delay ไปเกือบสามชั่วโมง แทนที่จะถึง 2 ทุ่ม ไปถึงเอาเกือบๆเที่ยงคืน ตอนขากลับไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ปรากฏการณ์ซ้ำรอยเดิม เราต้องจับเครื่องบินลำ PDX-LAS กลับไปเป็น LAS-PDX เนื่องจากเครื่องบิน delay สามชั่วโมงตามเดิม แทนที่จะออก 3 ทุ่มต้องเลื่อนไปเที่ยงคืนกว่าๆ ตอนขาไปฉันรู้สึกแย่ที่ต้องมารอเครื่องบิน ฉันตอนนั้นคิดถึงแต่ตัวเรา กับคนที่ใช้เที่ยวบินเดียวกับเรา แต่ตอนขากลับ ความรู้สึกที่ต้องรอมันต่างออกไป คิดว่าตอนที่ฉันรอเครื่องจะออกจาก PDX คนที่ LAS ก็รอเหมือนกัน รอเครื่องที่จะบินเข้ามา แปลกดีที่ความรู้สึกเหมือนว่าฉันค้นพบอะไรบางอย่าง บอกตัวเองว่าอย่ามองอะไรแค่เพียงด้านเดียว มันคงเป็นความจริงที่ใครๆก็รู้ แต่หลายๆครั้งเราต่างมองข้ามมันไปเพียงเพราะ เราคิดถึงแต่ตัวเองหรือเห็นแก่ตัว อย่างตอนเป็นเด็ก เวลาขอไปเที่ยว พ่อมักจะดุและห้ามไม่ให้ไป ตอนนั้นรู้สึกโกรธและน้อยใจ ไม่เคยมองอีกด้านที่เป็นความหวังดี ดวามห่วงใยของพ่อเลย จะว่าไปตอนนั้นคิดให้ตายก็คิดไม่ได้หรอก คิดดูสิโตป่านนี้ก็ยังคิดได้เท่านี้เอง



Create Date : 15 สิงหาคม 2550
Last Update : 15 สิงหาคม 2550 13:14:01 น. 3 comments
Counter : 288 Pageviews.

 
ใช่ค่ะความต้องการของคนเราเหมือนขั้นบันไดจิงๆ พอก้าวไปถึงขั้นหนึ่งก็ต้องขึ้นไปอีก เนอะ พอถึงขั้นสุดท้ายก็ยังต้องการเชือดมาต่อให้ขั้นไปได้อีก ไม่มีความพอดีเลย


โดย: Deedy79 วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:17:14:11 น.  

 
คุณ Deedy79 ก็อย่างที่บอกไงคะ ความต้องการที่ไม่สิ้นสุดของคนเรา นำความเจริญมาให้โลก แต่.. หลายๆครั้งเรารู้สึกเหนื่อยกับการไต่บันได เมื่อไรที่เราหยุดอยู่กับที่ เท่ากับเราอยู่ข้างหลังคนอื่นทันที เพราะทุกคนต่างก้าวไปข้างหน้าทั้งนั้น คิดแล้วเหนื่อยเหมือนกันนะคะ สู้ๆค่ะ


โดย: pixp วันที่: 23 สิงหาคม 2550 เวลา:13:15:03 น.  

 
ภาษาที่ใช้เล่าเรื่อง เข้าใจง่าย ชวนติดตามครับ ชอบมุมมองมากครับ


โดย: matcha latte IP: 125.26.119.70 วันที่: 6 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:39:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

pixp
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add pixp's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.