,,,ต....
.....
Group Blog
 
All Blogs
 
ทางเดินสายน้ำค้าง

เรื่องย่อ...

เมื่อยี่สิบปีก่อน เขาทั้งคู่พบกันอย่างบังเอิญด้วยเหตุที่มีไฟป่า แต่คนมุสลิมคิดว่าเป็นไฟที่พระเจ้าบันดาล เขาไม่เชื่อจึงมาพิสูจน์และพบกับธอ ผู้หญิงที่มีเบื้องหลังซับซ้อน จากประวัติศาสตร์การต่อสู้ของขบวนการโจรจีนคอมมิวนิสต์ เพราะเธอคือทายาทของบุคคลสำคัญของกระบวนการ ที่เสียชีวิตไปแล้ว เธอมีคนชนเผ่าอัสลีคอยดูแล การเลือกที่จะอยู่ที่นั่นของเธอ คือความขัดแย้งของความผูกพันของคนทั้งสอง สำหรับเธอ การออกมาอยู่ข้างนอกคือการคุมขังตนเอง สำหรับเขาการอยู่ในป่าคือการหยุดนิ่งอยู่กับที่ เขาไม่สามารถละทิ้งหน้าที่การงานได้

ทั้งคู่ตัดสินใจแยกทางชีวิตทั้งที่ยังมีใจให้กัน สำหรับเธอ การเฝ้าภาวนาให้เขาปลอดภัย คือความสุขอันเป็นที่สุดแล้ว แต่สำหรับเขาการได้ดูแลเธออย่างใกล้ชิดคือนิยามของความรัก จึงพยายามจะช่วยด้วยการพาออกไป

ต่อมา พื้นที่ชายแดน เกิดความวุ่นวาย มีขบวนการแบ่งแยกดินแดน ทำให้เธอตัดสินใจกลับมาสู่สังคมเมืองอีกครั้ง ในฐานะคนไร้สัญชาติ และออกตามหาน้องชายคนเล็กของพ่อ ที่อยู่เมืองไทย ด้วยการช่วยเหลือของเขา แต่ความจริงที่พบคือ เขาเสียชีวิตแล้ว ด้วยข้อหาเป็นคอมมิวนิสต์เช่นกัน ด้วยความไร้เดียงสาต่อโลกภายนอก สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เธอทุกข์ทรมาน จนหาทางกลับเข้าป่าอีกครั้ง แต่ป่านั้นกลับไม่ใช่ของเธออีกต่อไป

เพราะผู้ที่เข้ามาสัมปทานป่าคือเพื่อนรักของพ่อ ที่ทรยศจนทำให้พ่อเธอต้องถูกประหารชีวิต เธอเผชิญหน้ากับศัตรูของผู้ให้กำเนิด ที่พยายามแสดงตัวว่าสำนึกผิดและต้องการไถ่โทษด้วยการดูแลเธอ เมื่อชีวิตไร้ทางออก...เธอจะตัดสินใจอย่างไร

.......

เพิ่งคิดเค้าโครงจบค่ะ
เป็นครั้งแรกที่อาจหาญอยากเขียนนิยาย ไม่เคยเขียนได้เกิน 10 หน้า ก็ทิ้งแล้ว
ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงค้นหาข้อเท็จเกี่ยวการขบวนการต่างๆ
สิ่งที่ต้องขอความกรุณาจากท่านผู้อ่านคือ การชี้แนะติติง
อย่างน้อย... ถึงจะเขียนได้ไม่ถึงที่สุด แต่ก็อยากทำค่ะ

(1)

น้ำค้างที่ตกต้องใบไม้บวกกับอากาศเย็นยามอรุณรุ่ง เธฮกระชับเสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีน้ำตาลคล้ำแต่ซีดหมองตัวนั้นอย่างเผลอไผล กริยาที่กอดอกเหมือนกระชับอารมณ์ให้มั่นคงช่างเป็นอาการน้อยครั้งนักที่เธอจะทำ ไม่มีใครได้เห็นผู้หญิงคนนี้เหม่อลอย ครุ่นคิด หรือปล่อยอารมณ์ให้ไหลเลื่อนไปกับบรรยากาศสักเท่าไหร่นัก

เธอเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเอาไว้ข้างในได้ได้อย่างมิดเม้มกระนั้นหรือ
เปล่าเลย เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันต่างหาก
แววตากล้าแกร่ง มีพลังลึกลับ เหมือนจะอ่านคนอื่นได้อย่างทะลุทะลวง คือเครื่องหมายที่ประกาศว่าคนอย่างเธอไม่ใช่คนที่ตกเป็นธาตุของห้วงอารมณ์ แต่เธอมีอารมณ์ เฉกเช่นคนอื่นๆ โดยเฉพาะยามนี้ ยามที่น้ำค้างทอประกายแวววาวบนเรียวหญ้า ราวมณีใสสะท้อนเล่นแสงไฟอยู่กระนั้น แม้นมิใช่สิ่งที่ชวนให้วูบไหวเสียทั้งหมด แต่เพราะอากาศที่เหน็บหนาว อากาศที่ชวนให้หวนหาใครสักคนมานั่งอยู่ข้างๆ มารับฟังเรื่องราวของชีวิตที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ของชุมชนที่นี่ ที่มีอะไรไม่ปกติเหมือนที่อื่นๆทั่วไป แต่ในความรู้สึกของเธอ ที่นี่กลับปกติยิ่งกว่า ปกติราวกับว่าโลกไม่ได้ผันแปรเปลี่ยน มานานนักหนาแล้ว

ก็ดูสิ น้ำค้างหยดนั้น บนไม้ใบนั้น แม้มิใช่หยดเดิม มิใช่ไม้ใบเดิม แต่เรื่องราวที่สะท้อนออกมาสู่หัวใจนี้ คือความอ่อนโยนเช่นเดิม มันเหมือนยิ้มรับทักทายเสียงก้าวเดินของเธอ ที่เดินผ่านไปทุกวัน.....เสียงทักทายซึ่งกันและกันของหลากหลายชีวิตที่นี่ ช่างซ้ำเดิม แต่มิเคยเบื่อหน่าย มิเคยรำคาญ กลับก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในหัวใจใหม่ได้ทุกวัน

หมอกหนาลอยเรี่ยยอดไม้บนขุนเขา เป็นเหมือนที่เคยเป็น เพียงแต่เช้าวันนี้กลับหนาหนักกว่าทุกวัน เพราะอากาศชื้นจากหมอกเหมยห่อหุ้มโอบกอดยอดเขาเอาไว้ คล้ายไม่ยอมจากลา

วันนี้...ใครคนนั้นกำลังจะกลับมา

เธอก้มเก็บผักจากแปลง เลือกเด็ดใบผักสีเขียวอ่อนสดนั้น เฉพาะส่วนที่เป็นใบแก่ด้านนอก ปล่อยให้ยอดอ่อนเติบโตของมันต่อไป ตะกร้าไม้ไผ่ใบเก่ายังทำงานของมันตามหน้าที่ในทุกเช้าตรู่ ร่องรอยการถูกใช้งานมานานแสนนาน เป็นไปอย่างทนุถนอม

เพราะเธอคิดถึงมือแกร่งคู่นั้น ยามก้มหน้าจักสานถักทอ
ชีวิตของเธอที่ยากจะบอกเล่าแก่ใครให้เข้าใจได้ ว่าทำไมจึงได้ผูกพันกับที่นี่มากมายนัก และทำไมชีวิตจึงต้องลงเอยเช่นนี้

วันนี้...เขาคนนั้นกำลังจะกลับมาอีกหน อย่างที่เคยบอกกับเธอไว้

และแล้วเขาก็มา เธอเห็นเขาจากแนวป่าไกลๆ ด้วยก้าวย่างที่มั่นคง จนมาถึงตัวเธอในขณะที่กำลังเปิดประตูบ้านเพื่อจัดการกับอาหารมื้อเช้านี้

“นี่คุณ ผมว่าคุณน่ะควรจะย้ายออกไปจากที่นี่ได้แล้วนะ” ใบหน้าบึ้งตึงภายใต้หมวกแก้ปสีเขียวเข้ม ดวงตาสีสนิมยิ่งเข้มจัดยามจ้องมองมา ราวกับเธอเป็นเด็กน้อย
“ทำไมต้องไป ในเมื่อฉันต้องการอยู่ที่นี่ คุณมาเดือดร้อนอะไรด้วย” เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าอย่างท้าทาย แม้ร่างกายจะดูบอบบางราวเด็กรุ่น แต่แววตาคู่นั้น กลับทำให้เขาชะงัก สบตาเธออย่างลังเล
“คุณนี่ดื้อจริงๆ ดื้อมหาวายรายเลย” เขาส่ายหน้าพึมพำกับตัวเอง คล้ายครั่นคล้าม แต่ไม่หรอก เขาแค่ไม่อยากเสียเวลากับการฉุดดึงหรือผลักไสใครให้ทำอะไรที่ไม่ต้องการ ทุกคนควรจะรู้ว่าอันตรายเป็นอย่างไร ยิ่งผู้หญิงอย่างเธอด้วยแล้ว การสูญเสียคนที่รักไปจนหมด จะมัวเสียเวลาเฝ้าทรัพย์สมบัติอยู่ทำไม และเหตุการณ์ต่างๆยิ่งเลวร้าย เขาเข้ามาเพื่อยื่นเงื่อนไขการย้ายออกไป ทำไมผู้หญิงคนนี้จึงดื้อรั้นหนักหนา

“อย่าให้ฉันต้องอธิบายอีกเลย ปล่อยฉันไว้ตามลำพังเถอะค่ะ ไม่ต้องรับผิดชอบชีวิตฉัน ไปดูแลคนอื่นเถอะ”
“ผมรู้ว่าคุณคิดยังไง ขอบอกนะ มันไม่เข้าท่าเลย ในเวลาแบบนี้”
และแล้วร่างสูงผิวคล้ามแดด ค่อยๆลับหายไปจากสายตา เธอกระพริบตาถี่ๆไล่อารมณ์ขุ่นมัวออกไป อีกใจหวังอยากให้ร่างนั้นยังคงยืนอยู่ตรงหน้า บางทีเธออาจทำดีกับเขาสักนิด ให้เขาผ่อนคลายก่อนที่เรื่องเลวร้ายอื่นๆจะตามมา เธอรู้ดีว่ามันจะต้องเกิดขึ้นตามมา ทุกครั้งที่เขาปรากฏกายขึ้นที่นี่
(มีต่อ)



Create Date : 21 มิถุนายน 2550
Last Update : 23 มิถุนายน 2550 11:48:22 น. 5 comments
Counter : 147 Pageviews.

 
สวัสดีศิลป์
ได้โอกาสนอนดึกอีกคืน จึงเดินทางมาหาเพื่อน ศิลป์สบายดีนะ ช่วงนี้ ฉันเบื่อประเทศไทยจังเลย


โดย: ยาย IP: 203.113.50.140 วันที่: 18 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:20:15 น.  

 
ว้า...แล้วเมื่อไหร่จะมาเขียนต่อล่ะ
ก็ตัวบอกว่า ยังมีต่อ เราก็เข้ามาเก้อสองครั้งแล้ว


โดย: แพรจารุ วันที่: 28 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:51:54 น.  

 
โทษทีเพี่อน มัวแต่ระเริงอยู่ที่อื่นน่ะ


โดย: ศิลป์ IP: 203.146.63.185 วันที่: 4 สิงหาคม 2550 เวลา:10:02:32 น.  

 
เราไปที่บ้านใหม่ของเธอแล้ว โอ...มันน่าระเริงจริง ๆ แต่เราไปคุยด้วยไม่ได้เขาว่าต้องล็อกอิน หมายถึงว่า เฉพาะสมาชิกอย่างนั้นหรือ


โดย: แพรจารุ วันที่: 6 สิงหาคม 2550 เวลา:18:37:41 น.  

 
พี่โดมเข้าไปเมนท์ได้นี่
โดยผ่านช่องของ bloggang ทำได้ไงไม่รู้


โดย: ศิลป์ IP: 203.146.63.189 วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:15:22:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

shadow-of-art
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




............ เร่ร่อน...
............. ตามแรงสั่นสะเทือนของโลก
............. ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้
............. เพราะไฝที่เท้าเม็ดนั้น นั่นเทียว
Friends' blogs
[Add shadow-of-art's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.