Group Blog
 
All Blogs
 
GTO แบบผสมโซดา

คิดว่าหลายๆ คนที่เข้ามาอ่านคงจะรู้จักหรือประทับใจกับการ์ตูน GTO หรือ Great Teacher Onizuka เรื่องราวของครูผู้แหกกฎระเบียบด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครู (อืมมม…จริงหรือป่าวก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแฮะ)

จะว่าไปแล้ว ผมเองก็ชอบการ์ตูนเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะดูๆ แล้ว ตาโอนิซึกะนี่ก็มีอะไรหลายๆ อย่างคล้ายกับผมเหมือนกัน แต่ -/l\\- ผมไม่กล้าทำเหมือนตานั่นทุกอย่างหรอก …. บางอย่างอะบางอย่าง

ตอนเริ่มเป็นครูแรกๆ นอกจากจะสอนที่สถาบันภาษาแล้ว ผมถูกเชิญให้ไปเป็นอาจารย์พิเศษสอนที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งนึ่งที่เพิ่งจะเปิดใหม่ นักศึกษารุ่นแรกรวมๆ กันแล้วแค่ 20 คน แม้ว่าค่าตอบแทนจะน้อย แต่วิสัยทัศน์ของท่านผู้อำนวยการที่นั่น จอร์จมากๆ ผมเลยรับงานนี้ไว้

สอนคน 20 คนดูเหมือนจะง่าย แต่จริงๆ แล้ว ชื่อว่าเด็กเทคนิค จะให้เรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้ก็คงจะไม่ใช่ วันแรกก็เจอเด็กลองดีเข้าให้ แค่เกริ่นนำหลังจากแนะนำตัว……

“ผมคิดว่าพวกคุณทุกคนก็โตๆ กันแล้ว เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าใครคิดว่าไม่อยากเรียนก็เชิญออกไปข้างนอก ผมไม่เช็คขาดด้วย แต่บอกไว้ก่อนนะครับ………….”

T_T พูดไม่ทันจบ ครึ่งห้องลุกพรึ่บเดินออกไปหน้าตาเฉย โอนิซึกะ ช่วยด้วย มานแรงขนาดนี้เชียวเหรอฟระ

โชคดียังคุมสติอยู่เลยตะโกนไล่หลัง “ถ้าสอบไม่ผ่านไม่ต้องมาขอความปราณีนะครับ ดิ้นให้ตายก็ไม่ช่วย”

ได้ผลหรือปล่าวไม่รุ แต่ทั้งหมดเดินกลับเข้ามาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก และไอ้หัวโจกก็ถามซื่อๆ

“ถ้าเข้าเรียนทุกครั้งนี่ผ่านปะครับ”

“ผ่านดิ ถือว่ามีความตั้งใจ ผมไม่โหดหรอกน่า มะกี้ที่พูดนะ เผื่อไว้สำหรับคนที่คิดว่ารู้แล้วไม่ต้องเรียนก็ได้”

“ครับ อ้าว สะแตน อัพ พลีส กุด ม้อนิ่ง ฮาว อา ยู”

- -“
อารายกันเนี่ย เจออีกแล้วเหรอกรู

ผมเกลียดจริงๆ กับไอ้การที่ต้องให้นักเรียนมาทักทายครูแบบนี้ มันไม่ได้เป็นการทักทายแบบจริงใจเลยแม้แต่น้อย เด็กบางคนพูดไปยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ที่พูดนะแปลว่าอะไร ผมสั่งเด็ดขาด ห้ามมีการทักทายแบบนี้อีก

“ถ้าคิดว่าผมเป็นครูของพวกคุณละก็ วันหลังเจอกันก็แค่ยกมือไหว้ หรือถ้าไม่อยากไหว้ก็เดินผ่านไปละกันนะครับ”

ก็คงงงกันบ้างแหละ แต่หลังจากนั้นเวลาพวกนี้เจอผมนอกห้องเรียน ก็จะยกมือไหว้ทักทาย หรือไม่ก็พูดสวัสดี ส่วนในห้อง พอผมเดินเข้าห้องก็จะชวนคุยทันที (ข้ามะปล่อยให้เองสะแตน อัพ พลีส ทันหรอก เหอๆ)

แต่ที่ไม่งงกลับเป็นพวกอาจารย์คนอื่นแฮะ รับไม่ได้คะรับไม่ได้ อาจารย์ทำแบบนี้จะทำให้เด็กขาดความอ่อนน้อมถ่อมตน มือแข็ง อย่าเอาระบบฝรั่งมาใช้เลยคะ แล้วปล่อยเด็กออกมาแบบนี้มันไม่ดี ยังไงต้องให้เค้าอยู่ในห้องคะ

จะบ้าหรือไง!!!! เด็กมันไม่อยากเรียนขืนปล่อยไว้ในห้องมันก็ชวนคนอื่นคุย ตัดหางไปเลย แล้วค่อยเรียกมาคุยตัวต่อตัวทีหลัง แล้วไอ้ทักทายงี่เง่านั่นนะ ถามจริงๆ ว่าที่เด็กมันทำโดยไม่เต็มใจอะ ชอบกันหรือไง เฮ้อ ประเทศไทย

ในห้องเรียน ผมถือว่าผมกับลูกศิษย์นั้นเท่าเทียมกัน นอกจากสอนแล้ว ผมไม่เคยใช้พวกเขาทำอะไร แม้ว่าบางคนจะเสนอตัวช่วย เช่นไปซื้อน้ำให้ หรือจะช่วยล้างรถ แต่มันไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขา นักศึกษาก็ต้องใฝ่หาความรู้ ไม่ใช่เป็นเบ๊อาจารย์ ผมเองก็มีมือมีเท้า ทำเองได้ ซึ่งเรื่องนี้ก็สร้างความขัดเคืองให้อาจารย์ (ที่ไม่มีมือมีเท้า) หลายคน เพราะผมดัน (เสือก) ไปสอนอีกว่า ถ้าอาจารย์คนอื่นใช้แล้วคุณไม่อยากทำก็บอกเค้าไปว่าคุณมาเรียน ไม่ได้มาเป็นมือเป็นตีนให้พวกเขา แต่ถ้าเต็มใจช่วยก็ทำไปละกัน

แต่ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์จะราบรื่นเสมอไป บ่อยครั้งที่เวลาสอนจะมีเสียงคุยดังลั่นมาจากหลังห้อง ตอนแรกๆ ก็ทนได้ แต่พอหนักๆ เข้าก็ต้องมีการตักเตือน

“หมามันเห่าก็ตอนที่อยู่เป็นฝูง พออยู่ตัวเดียวก็หางตก หูตูบ ถ้าพวกเมิงอยากต่างจากหมา เวลาอยู่ตัว เอ๊ย คนเดียวก็ทำซ่าแบบนี้ละกันนะ อย่าเก่งแค่เวลาอยู่ในฝูง”

สอนไปด่าไป 2 ปี จนถึงวันที่พวกนี้จบการศึกษา วันรับประกาศนียบัตร ผมอยู่ตรงนั้นและรู้สึกภูมิใจในตัวพวกเขาไม่น้อยไปกว่าอาจารย์คนอื่น เพราะนี่คือผลผลิตกลุ่มแรกที่วิทยาลัยได้สร้างขึ้นมา และทุกวันนี้ ส่วนใหญ่จะมีงานที่มั่นคง ส่วนที่เหลือนั้นผมไม่ทราบข่าวแต่คิดว่าคงจะประสบความสำเร็จเช่นกัน

ความจริงเรื่องนี้มันน่าจะจบแบบ happy ending ตรงนี้ แต่ขอต่อนิดนึงละกัน เนื่องจากการที่ผมไปแหกกฎหลายครั้ง หลังๆ อาจารย์ท่านอื่น รวมหัวกันช่วยจัดตารางสอนให้ผมด้วยความหวังดี ครับ 7 โมงครึ่งทุกวัน ในขณะที่อาจารย์ผู้หวังดีที่พักในบ้านพักอาจารย์ภายในบริเวณวิทยาลัยจะเริ่มสอนประมาณ 10 โมงเช้า

ใครจะไปอยู่ละครับ บายดีกว่า ยิ่งมีข่าวท่าน ผอ. จะถูกย้ายไปด้วย ผมไม่อยู่ให้รกสายตาพวกท่านหรอกครับ

แต่..เอ…..ค่าสอนเดือนสุดท้ายนี่ผมไม่ได้ไปรับ ไม่ทราบจะมีใครช่วยเบิกไปหรือยังหนอ…………….



Create Date : 12 พฤษภาคม 2548
Last Update : 12 พฤษภาคม 2548 23:43:19 น. 4 comments
Counter : 204 Pageviews.

 
^^ ... ถ้าเหมือน Onizuka สงสัยได้มีลงข่าวหน้า 1 คะ


โดย: KoPoK วันที่: 13 พฤษภาคม 2548 เวลา:3:21:19 น.  

 
เอิ้ก


โดย: Lionia วันที่: 21 พฤษภาคม 2548 เวลา:8:49:41 น.  

 
ป๋าเรา...เจ๋งฟ่ะ 555+


โดย: White Weenie IP: 61.90.85.147 วันที่: 24 ตุลาคม 2548 เวลา:22:43:52 น.  

 
สุดยอดเลยคับพี่ท่าน คุณก็ไม่ต่างจากผมหลอก แต่ผมมันหนักกว่า ผมเคยเป็นนักเรียนคนหนึ่งที่มีนิสัยเสียติดตัวมาตลอดมาจนโตช่วงที่ผมรู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นนักเลงก็เมื่อผมอยู่ ม.3 ตอนนั้นผมกดดันเรื่องสอบเข้า ม.4 มากเพราะกลัวว่าจะสอบเข้าไม่ได้แต่ก็ดีคับผมมีอาจารย์ที่ซี้ด้วยอยู่คนนึง อาจารย์คนนี้ช่วยผมทุกวิถีทางอาจารย์คนนี้เป็นผู้หญิงคับแต่ก่อนแกขอบทำตัวเสเพเหมือนกันแต่แกก็ดันกลับตัวจนมาเป็นอาจารย์ได้ในที่สุด ผมสอบผ่านเข้า ม.4 มาได้แต่สุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้เรียนกับอาจารย์คนนั้นอีกเลย ผมตั้งใจเรียนจนจบ ม.6 แต่พอช่วงเข้ามหาลัยผมก็สอบเข้าที่ไหนดังๆไม่ได้เลยผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าแต่มีอยู่วันหนึ่งก็มีโทรศัพท์ถึงผม ผมรับโทรศัพท์แล้วพูดว่าโหล ดันมีเสียงตอบมาดังสนั่นหูว่า แกไปอยู่ไหนทำไมไม่ไปเรียนฮ้า เสียงพิเรนๆจำขึ้นหู นั้นคืออาจารย์ของผมเอง แกโทรมาถามว่าทำไมผมถึงสอบเข้าที่ไหนไม่ได้เลย แกคงฟังข่าวมาจากเพื่อนๆผม แล้วแกก็บอกผมว่าทำไมแกไม่ไปเรียนที่มหาลัยรามเหล้า ที่นั่นเค้าเป็นมหาลับเปิดรับสมัครนักเรียนตลอดอยู่แล้ว ผมคุยกับอาจารย์เสร็จแล้ว 2-3วันต่อมาผมก็ได้ลองไปสมัครดูที่นั่นมีนักเรียนจากทุกภาคมารวมกันอยู่เลยก็ว่าได้แต่มีคนจากภาคใต้มาเรียนมากที่สุดผมพยายามเรียนให้จบแต่ก็ดันมีปัญหาออกจะบ่อยอย่างเช่นมีเรืองกับเด็กอีสาน แต่ก็ได้พวกเพื่อนๆที่เป็นสมาคนปักใต้ช่วยไว้หลายครั้ง ช่วงนั้นผมก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักห้องเล็กในซอยรามคำแหง 43 เพราะว่ามันอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนักผมตั้งใจเรียนจนจบและได้เห็นเด็กรุ่นอื่นๆเข้ามาเรียนที่นี่ไม่ซ้ำหน้าเพราะผมเองต้องเรียนซ้ำอยู่ตั้ง2ปี ใช้เวลาในการเรียนตั้ง 6 ปีแนะแต่ก็ได้วุฒ ป.ตรีสมใจ หลังจากนั้นผมก็ไปหาอาจารย์ที่เคยเป็นที่ปรึกษาให้ผมมาตลอดแต่ตอนนี้แกกระเสียรไปแล้วแกบอกว่าทำไมผมไม่มาลองสอนนักเรียนดูบ้างหละเผื่อจะไปได้ดีด้านนี้ผมเคยเป็นคนที่เกรียดอาชีพอาจารย์แต่ผมได้เคยเปิดใจคุยกับอาจารย์ที่ผมสนิทที่สุดมาแล้วผมจึงไม่อยากจะปฏิเสติแก่ก็เลยจะลองมาเป็นอาจารย์ดูซัก เดือน 2 เดือนแต่ผมมีปัญหาด่านการเรียนอยู่นิดหน่อยคือ 1.เขียนหนังสือผิดเยอะมาก 2.อ่านภาษาอังกฤษไม่ค่อยออก แต่ผมก็พยายามตั้งใจที่จะสอนอย่างเติมที่ วันสอบเข้าเป็นอาจารย์ผมสอบเข้าไม่ผ่านครั้งแรกและครั้งที่ 2 แห้วไปเลยช่วงนั้น ต่อมาอีกไม่นานเพื่อนผมโทรมาบอกว่าทางมหาลัยจัดนักศึกษาฝึกสอนโรงเรียนรัฐบาล ผมบอกมันว่าผมจะเอาด้วยคนมันเลยส่งชื่อผมลงไปด้วยผมเรือกโรงเรียนที่ผมจะมาฝึกสอนคือที่ผมมาสอบเข้าไม่ผ่านนั่นเอง วันแรกที่ผมได้เข้ามาสอนผมทำอะไรไม่ถูกทำอะไรผิดๆถูกๆอย่างเช่นเช็คชื่อนักเรียนไม่ตรงกับใบลำดับแต่นักเรียนก็ไม่ได้โห่ร้องว่าหรืออะไรอื่นๆเลย แต่ดันกลับถามผมว่าเคยสอนที่ไหนบ้างมัยผมก็ว่ายังไม่เคยสอนที่ไหนเลยหนะ วันแรกที่ผมสอนก็เป็นไปได้ด้วยดีแต่ก็ยังมีนักเรียนคุยกันส่งเสียงดังบ้างเป็นบางครั้งบางคราวแต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก ผมมีเพื่อนอาจารย์คนนึงคับเค้าเป็นคนที่หล่อมากผมยังติดตินเลยแต่น่าเสียดายเค้าเป็นพวกไม้ป่าเดียวกัน ผมจึงต้องระวังตัวบ่อยๆหลังจากที่ๆผมฝึกสอนผมออกมาแล้วก็ได้มาเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเอกชนแห่งนึงที่นี่มีแต่เด็กที่ทำตัวหัวสูงหยิ่งยโสแล้วก็ไม่ค่อยฟังใครดุใครด่าเพราะคงคิดว่าเค้ามีตังมากแล้วก็จ่ายค่าโรงเรียนไปมากแล้วก็เลยจะทำอะไรก็ได้วันแรกที่ผมได้เป็นอาจารย์เต็มตัวมาเข้าสอนผมเห็นเด็กนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องผมเห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองว่าแต่ก่อนเราก็เคยสูบบุหรี่อย่างงี้แหละแต่ว่าเราสูบในห้องน้ำแต่ทำไมเจ้าพวกนี้มันไม่ไปสูบในห้องน้ำผมเป็นคนที่ปากปีจออยู่แล้วก็เลยเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วก็คว้าบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงของผมออกมาคาบแล้วถามพวกนั้นว่ามีไฟไหมมันยื่นไฟแช็คมาให้ผม โอ้โห ไฟแช็ค Zippo ของแท้อันละพัน2 ไม่น่าเชื่อแต่ก็อย่างว่าคับเด็กพวกนี้มีตังใช้เยอะอยู่แล้ว เด็กพวกนี้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าผมจะมาเป็นอาจารย์ประจำชั้นให้มันดันถามผมว่า นายเป็นใครเข้ามาในห้องเราแถมมาขอไฟเราอีก แต่พอผมพูดว่าเป็นอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่ในห้องนี้พวกมันก็รีบดับบุหรี่ทันที่ไม่รู้ว่าจะกลัวอะไรกันนักหนาแต่สุดท้ายก็รู้แล้วว่ามันกลับอะไรกัน มีรองอาจารย์ใหญ่คนนึงมายืนดูผมอยู่แกว่ามาดูการสอนขออาจารย์ใหม่แล้วก็ติเตือนว่าอย่าสูบบุหรี่ในห้องอย่างเดียวแต่แกก็ไม่ว่าอะไรผมเลยนอกจากนั้นแถมบอกผมอีกด้วยว่าถ้าอยากสูบเดินไปสูบในห้องเก็บของข้างๆห้องนี้ดีกว่ามันมีรูระบายอากาศผมก็งง ไม่รู้ว่าเค้าด่าทางอ้อมหรือบอกแบบจริงใจกันแน่ การสอนที่นี้ผมก็ตั้งใจสอนดีอยู่หลอกแต่หลังๆผมดันชวนนักรียนคุยชวนไปเที่ยวที่บ้านไปเที่ยวทะเลอะไรบ้างแต่ก็อยู่ในขอบเขตอาจารย์กับลูกสิตเพราะผมก็มีแฟนอยู่แล้วแต่เสียอยู่อย่างเดียวแฟนผมไม่ได้ทำงานเป็นครูแบบเธอทำงานเป็นนักบัญชีตัวเลขผู้ป่วนในโรงบาลหนะ

ปัจจุบันผมอาศัยอยู่ใน กทม. แต่ขอไม่บอกชื่อโรงเรียนที่ทำงานอยู่นะคับ


โดย: คนที่เคยหลงผิด IP: 61.47.106.159 วันที่: 31 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:47:47 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

senseibob
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add senseibob's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.