เนเน่ กับถ่ายภาพตามสไตล์ของเธอ ภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายวันเดียวกันกับที่ไปโมฯ พร้อมกะเอญ่า ตามมาดูเจ๊เนเน่โพสท่ากันดีกว่าว่าพอจะเป็นนางแบบได้อ๊ะเปล่า ลั๊นลากับจักรยานสีแดง อีกซักภาพ กับจักรยานคันเดิม เอ๊า...ขอมือขวาหน่อยยยยย อีกอารมณ์กับชุดเรียบๆ และหน้าม้าสุดสะเดิดของเจ๊เนเน่ ภาพสุดท้าย เหนื่อยละ ไปดีกว่า บ๊ายบายคร๊า ตามไปดูภาพน่ารักๆ ของน้องสาวสุดเฮี้ยวของเจ๊เนเน่ได้ตามลิงค์ด้านล่างจ้า http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=scenttana&month   Create Date : 23 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 23 พฤศจิกายน 2552 14:01:12 น.   1 comment

เธอเปลี่ยนไปนะ เธอเปลี่ยนไป ... เนเน่จัง เดือนแรกที่รู้จักกัน : เนเน่ดูยังไงก็คล้ายเป็นญาติกะหม่ำ จ๊กมก ส่วนคุณแม่มือใหม่เธอยังใส่เสื้อให้ลูกกลับด้านอยู่เล๊ยย เดือนที่ 2 : เพิ่งโกนผมไฟ หัวเธอช่างใสปิ๊ง เดือนที่ 3 : กับแอ๊คชั่นท่านอนแบบยอมยกธง เดือนที่ 4 : ผมเริ่มขึ้น ดูแล้วคล้ายแม่ชีเพิ่งสึก เดือนที่ 5 : แอ๊บแบ๊วซักนิด เดือนที่ 6 : ผมยาวแว๊วว ดีใจจัง เดือนที่ 7 : แอบลองโพสท่าแบบนางแบบญี่ปุ่นกะเค้ามั่ง เดือนที่ 8 : กับของเล่นชิ้นใหม่ของหนู เดือนที่ 9 : ยิ้มหน้าบานมาเชียว เดือนที่ 10 : เรียกหนูเหรอแม่ เดือนที่ 11 : เพิ่งตื่นนอน หัวอย่างยุ่ง ไม่รู้แม่จะถ่ายทำม๊ายย อารมณ์เสีย เดือนที่ 12 : โดนอาม่าพาไปตัดผมมา กลับมาเด๋อซะ เดือนที่ 13 : ลั๊นลา หนูเป็นสาวแล้ว   Create Date : 03 เมษายน 2551 Last Update : 3 เมษายน 2551 15:22:29 น.   0 comment

Project 4 : เมื่อคุณพ่อขอมีส่วนร่วมในงานเขียน วันจันทร์ที่ 3 มีนาคม 2551 ขณะที่น้องจ่อยกำลังมุ่งมั่นตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้น จู่ๆ ก็มีเมล์ส่งมาจากสามีอันเป็นที่รักในหัวห้อ "กำลังลบงานเก่าๆเจออันนี้เลยส่งมาให้ดู อิอิ ขำ" เปิดอ่านเนื้อความข้างในเมล์เขียนไว้ว่า จำได้ป่ะ มีอยู่ครั้งนึง น้องสาวบอกว่า ให้ส่งบทความการเลี้ยงลูกแบบพอเพียง ชิงรางวัล ไปเที่ยวไหนสักที่จำไม่ได้อ่ะ เราก้อนะ อุตสาห์เขียน..อุอุ แต่ไม่ได้ส่งอ่ะ อ่านแล้วยังขำ โม้ๆ จนๆไงไม่รู้ เหลือบไปทางมุมขวา เห็นมีไฟล์แนบส่งมาให้อ่านกันพอสังเขปดังนี้ การเลี้ยงลูกแบบพอเพียง ว่าด้วยเรื่องการเลี้ยงลูกของครอบครัวเรานั้น......สัมพันธ์กับ...แนวทางความพอเพียงอย่างไร...ก่อนอื่นต้องกลับมาที่แก่นกระพี้ของคำว่าพอเพียงก่อน (ศัพท์แสงโบร๊าณณ โบราณนะเฮีย ) พอเพียงคือพอดี...ไม่เกินตัว....ไม่เกินไป...ใช้จ่ายอย่างมีสติ..ตามกำลัง....แต่ไม่ใช่ตะหนี่..จนดูขาดแคลน....หรือน้อยเกินไป..... ตอนนี้ลูกของเราอายุประมาณ 8 เดือน.....แล้ว เรื่องการตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้เด็กอ่อน..เราเริ่มตั้งแต่ก่อนลูกจะคลอด....โดยหลักๆใช้ของที่เป็นมรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น (หุหุ ประหยัดดีแท้ ) เน้นเรื่องความสะอาดและปลอดภัย....เตรียมกันตั้งแต่ ผ้าอ้อม ที่นอน หมอน มุ้ง ขวดนม จุกนม และรวมถึงอุปกรณ์เสริมต่างๆไม่ว่าจะเป็น เปลนอน อ่างอาบน้ำ เปลนอนอาบน้ำ ทุกสิ่งอย่างที่ได้รับมรดกมา เราดำเนินการทำความสะอาด ทั้งหมดใหม่อีกครั้ง ไม่เน้นเรื่องหน้าตาของอุปกรณ์ เรามุ่งเน้นคุณภาพที่เหมาะสมกับทารกน้อยเป็นหลัก อุปกรณ์ที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ ไม่ใช่ใช้แล้วหมดไป เกือบ100% เราใช้ของที่เป็นมรดกตกทอดมาทั้งสิ้น ส่วนสินค้าที่ใช้แล้วหมดไป เช่นผ้าอ้อมสำเร็จรูป สำลี สบู่เด็ก เรายังคงเน้นคุณภาพที่พอเหมาะกับฐานะที่เราพอจัดหามาได้ โดยไม่เน้นสินค้าแบรนเนม ส่วนการเป็นอยู่ทั่วๆไปประจำวัน เด็กสมัยนี้ มีมากที่ติดแอร์...เนื่องจากผู้ปกครองเน้นเลี้ยงในห้องแอร์..ทั้งนี้ทั้งนั้นส่วนหนึ่งเนื่องจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวของบ้านเราก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลให้เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว...ทางเราเองทราบดีแต่ด้วยเรื่องสุขภาพแล้ว การเลี้ยงเด็กในห้องแอร์ตลอดนั้น ไม่ส่งผลดีต่อเด็ก เนื่องจากอากาศที่หมุนวนไม่มีการถ่ายเทที่ดีเท่าที่ควรจะส่งผลด้านสุขภาพ ระบบทางเดินหายใจ และอื่นๆ อีกทั้งยังเป็นการสิ้นเปลืองค่าไฟฟ้าอีกด้วย...นั้นยังไม่รวมถึงกรณีที่เด็กน้อยมีปัญหาเรื่องสุขภาพซึ่งย่อมต้องมีค่าใช้จ่ายในการรักษาตามมา ดังนั้น ทางเราจึงเน้นเลี้ยงในลักษณะผสมผสาน ดูความเหมาสมะของสภาพอากาศ อุณหภูมิและกิจกรรมในช่วงนั้นๆ โดยการผสมผสานนั้นเราจะหมุนเวียนระหว่าง พัดลม แอร์ และ ลมธรรมชาติ (เอ..แต่ทำไมเรามักสังเกตุเห็นว่า เวลาเธออยู่ทีไร ก็ชอบจะหันไปกดเปิดรีโมทแอร์ทุ๊กกทีก็ไม่รู้นะ ) ส่วนเรื่องอาการการกินของลูกน้อย...หลังจาก 6 เดือน เราเริ่มให้อาหารเสริม โดยหลักจะเป็น กล้วยน้ำว้า ซุบผักรวมต้มกับตับและปลา แล้วบดละเอียด เน้นอาหารที่เป็นธรรมชาติให้มากที่สุด....ไม่เน้นอาหารเสริมสำเร็จที่เห็นโฆษณาใน TV อยู่บ่อยครั้ง.... ตอนนี้ลูกน้อยของเรา สุขภาพแข็งแรง และร่าเริงดีที่เดียว...นี่แหละความพอเพียงในแบบฉบับของเรา.......... หลังจากอ่านจบก็พบว่าชีวิตครอบครัวเรามันช่างรันทดจริงๆ หุหุ อารายจะพอเพียงกันได้ปานฉะนี้ แต่มันก็ดีอะนะ ประหยัดคุ้มจริงๆ เลย จ่อยเขียนเมล์กลับไปถามลักษณ์ด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่สงไปประกวดกับเค้าหละ เผื่อจะได้ไปเที่ยวฟรี รอซักพักลักษณ์ก็ตอบกลับมาว่า เอ่อ..ตกลงเข้าเอาแค่ประโยคสั้นๆน่ะ และก็เอารูปครอบครัวด้วย ซึ่งตอนนั้นไม่มี อุอุ ได้ฟังดังนั้นจ่อยเลยคิดในใจ แล้วคุณชายจะเขียนมาทำไมซะยาวยืดฟะเนี่ย ป๊าดโธ่ ... วัยรุ่นเซ็ง   Create Date : 27 มีนาคม 2551 Last Update : 27 มีนาคม 2551 17:14:59 น.   5 comment

Project 3 : คลานสู้ฟัดดดด วันเสาร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2551 วันนี้เนเน่ตื่นเช้ามาด้วยอาการแจ่มใสเฉกเช่นปกติ หึหึ เด็กน้อยเอ๊ย...เจ้าคงไม่รู้อะไรซะแล้วสิว่าวันนี้ป๊ะป๋ากะหม่าม๊าได้วางแผนการอันชั่วร้ายไว้สำหรับหนู หลังจากตื่นนอนซักพักพอให้หายเมาขี้ตา ก็ได้เวลาพาคุณลูกไปอาบน้ำสระผมเพื่อเตรียมตัวไปออกศึกชิงชัยกับเพื่อนวัยคลานคนอื่นๆ วันนี้จ่อยตั้งใจเลือกชุดเสื้อกล้ามกับกระโปรงลายทหารพรานมาให้เนเน่ใส่เพื่อข่มขวัญคู่ต่อสู้ กว่าจะทำโน่นทำนี่เสร็จก็ปาไปเกือบเที่ยง บึ่งรถออกมาจากบ้านพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อแม่ลูก กับ อาม่า งานนี้อาม่าตั้งใจมาเชียร์เต็มที่ขนาดไม่ยอมกลับไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่บ้าน กว่าจะฝ่ารถติดไปถึง Central World ก็ปาไปบ่ายโมงติ๊ดๆ แหม๋...เราช่างกะเวลาได้เก่งจริงๆ ไปทันก่อนเค้าปิดรับลงทะเบียนตอน 13.30 น. พอดี เดินเข้าไป Toy R Us เห็นคนตรึมเลย นี่ขนาดมีเด็กมาแข่งแค่ 36 คนเองนะ ทำไมผู้คนถึงได้ล้นหลามปานฉะนี้ งานนี้มีคุณหมอเด็กมาพูดคุยเกี่ยวกับการเลี้ยงดูและพัฒนาการของหนูน้อยวัยคลานด้วย จ่อยส่งอาม่าไปเป็นตัวแทนนั่งฟังเพราะมันไม่มีที่เหลือให้นั่งเล๊ยย เนเน่กับลักษณ์มานั่งต่อเลโก้กันอยู่อีกมุมนึงเพื่อรอเวลาการแข่งขัน วันนี้พี่ฝนมาเป็นกำลังใจให้เนเน่ด้วย ฟังดูดีใช่ไม๊หละ หุหุ แต่หารู้ไม่ที่เจ้แกมาก็เพราะต้องเอาอุปกรณ์ต่อพ่วงให้ลักษณ์กลับไปซ่อมคอมให้นั่งเอง ไหนๆ พี่ฝนก็มาแล้ว จ่อยก็เลยบังคับขืนใจให้อยู่เป็นช่างกล้องให้ซักหน่อย หุหุ ระหว่างรอคุณหมอบรรยาย ทางผู้จัดก็เรียกตัวแทนครอบครัวไปจับฉลากแบ่งสายการแข่งขัน จ่อยอาสาเป็นตัวแทนไปจับมาได้สายน้องกระต่ายน้อย ซึ่งการแข่งขันอยู่ในรอบที่ 5 ระหว่างรอเราก็แอบไปดูลูกชาวบ้านเค้าแข่งกัน แต่มันมองไม่ค่อยเห็นหรอกนะเพราะกองเชียร์เยอะมากกกกก ขนาดพ่อกับแม่จะฝ่าด่านเข้าไปจุดรับและปล่อยตัวลูกตัวเองยังแทบไม่ได้เลยจริงๆ อืมม์...ลืมเล่าไปว่างานนี้เค้ามีรางวัลขวัญใจช่างภาพด้วยน๊า...จ่อยมั่นใจว่าเนเน่ต้องคว้ารางวัลมาได้แน่นอนเพราะอย่างน้อยก็มีดีกรีรองชนะเลิศหนูน้อย Cusson เป็นประกัน แต่ทว่าความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะหนูน้อยกุ๊กไก่เธอแต่งตัวมาได้อลังการงานสร้างมากๆ ชุดเธอฟูฟ่องอล่องฉ่องประดุจลูกเจี๊ยบกำลังพองขน เออ...คุณพ่อคุณแม่หนูช่างทุ่มทุนสร้าง ป้าเห็นแล้วร้อนแทนจริงๆ แต่อะนะไปว่าเค้าไม่ได้นะคะคู๊ณณณ เพราะหนูกุ๊กไก้เธอใส่ชุดนั้นลงแข่งคลานแล้วก็ยังชนะที่ 1 ในสายอีกต่างหาก โอ้วพระเจ้าจอร์ชมันยอดมากเลยนะเนี่ย เนเน่รอเวลาแข่งด้วยอาการกระสับกระส่ายคล้ายจะง่วงนอน กว่าจะถึงเวลาก็พบว่าคู่แข่งเธอผล๋อยหลับจนต้องสละสิทธิ์ไป 1 ราย หึหึ โชคดีเป็นของเนเน่เพราะเหลือเด็กแข่งกันในรอบนั้นแค่ 5 คนเอง จ่อยอาสาเป็นคนปล่อยตัวที่จุด Start และให้ลักษณ์ทำหน้าที่คอยหลอกล่อเนเน่ที่เส้นชัย โดยมีพี่ฝนกับอาม่าคอยยืนแอบเชียร์อยู่ใกล้ๆ เมื่อกรรมการเป่าปื๊ดดดดให้เริ่มแข่งพบว่าเนเน่อยู่ในอาการอึ้งทึ่งเสียวเป็นอย่างมาก เธอนั่งแน่นิ่งไม่ไหวติงใดๆ ในขณะที่เพื่อนลู่กระเถิบไปออกตัวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เนเน่หันไปทำหน้าเซย์ฮัลโหลกับเด็กลู่ติดกันประหนึ่งว่าเราจะอยู่คู่กันตลอดไป ลักษณ์พยายามหลอกล่ออย่างหนักโดยใช้ทั้งลูกโป่งและหูฟังก็ยังไม่เป็นผล เนเน่ยังคงอยู่ที่จุด Start ต่อไป เวลาล่วงเลยไปจนเค้าได้ตัวที่ 1 กับที่ 2 แล้วเนเน่คงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้แม่พามาล่ารางวัล ควรจะทำหน้าที่ลูกบังเกิดเกล้านิ๊ดดดนึง เนเน่เริ่มเคลื่อนที่ออกจากจุด Start จากการหลอกล่อแกมโกงของจ่อย หุหุ ของเล่นที่ผู้จัดงานนำมาวางตั้งไว้ในลู่แข่งถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์เรียกร้องความสนใจของเนเน่ จ่อยจับลูกบอลเด้งดึ๋งๆๆ จนเนเน่เริ่มได้สติหลังจากตกอยู่ในภวังค์ เนเน่เริ่มทำตาเป็นประกายคล้ายว่าอยากจะเล่นลูกบอลนั้น หึหึ ในที่สุดเนเน่ก็ติดกับเราจนได้ จ่อยจับของเล่นค่อยๆ เคลื่อนที่ออกไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนถึงกลางลู่ก่อนจะส่งต่อไปให้ลักษณ์รับช่วงตอนปลายสนาม ในที่สุดแผนการโกงของเราก็สำเร็จ หุหุ เนเน่เข้าเส้นชัยมาเป็นอันดับ 3 อย่างภาคภูมิใจ ถึงเวลาเลิกงาน เราพาเนเน่ไปรับรางวัลชุด Gift set ของผลิตภัณฑ์เพียวรีน เนเน่ทำหน้าไม่ค่อยอยากได้ซักเท่าไหร่เพราะมัวแต่สนใจสร้อยคอทองคำของคุณน้าคนเชิญรางวัล แหม๋..ลูกเราช่างฉลาดสมวัยจริงๆ นะ เล่นของแพงเลยงานนี้ ก่อนกลับเรายังมีความหวังเล็กๆ กับรางวัลขวัญใจช่างภาพ แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้างเพราะหนูน้อยกุ๊กไก่คนนั้นเธอเป็นผู้คว้ารางวัลไป จ่อยแอบเซ็งเล็กน้อยเลยชวนทุกคนไปหาอะไรกินให้หายแค้น พี่ฝนขอตัวกลับก่อนเพราะมีนัด เราเดินไปซักพักก็แวะถ่ายรูปกับ Mascot ก่อนจะไปหาอะไรกระแทกปากที่ร้านโคคาสุกี้ งานนี้กินกันไม่ค่อยเยอะเพราะไม่คุ้นกับเมนูซักเท่าไหร่ ราคาอาหารก็ไม่ค่อยถูกใจเพราะค่อนข้างแพง แต่พนักงานที่นี่ดีนะ รู้งานเป็นอย่างมาก เนเน่ถูกสอยไปอุ้มโดยพนักงานต้อนรับของร้านตั้งแต่เราเดินเข้าร้านมาได้ซักพัก มันช่างเป็นโชคดีของครอบครัวเราจริงๆ ที่จะได้กินข้าวกันอย่างบันเทิง หลังจากกินอิ่มเช็คบิลก็ได้เวลากลับบ้าน เราไม่ได้แวะเดินเล่นกันเลยซักติ๊ดส์เพราะอาม่าเดินไม่ไหว จ่อยกลับมาทำหน้าที่คนขับรถให้กับทุกคนเพราะไม่ไหวจะอุ้มเนเน่ อีกอย่างนั่งเบาะหลังมันช่างเวียนเฮดจิงๆ กลับมาถึงบ้านด้วยอาการเหน็ดเหนื่อย เฮ้อ...หมดไปอีก 1 วันนะคะคุณลูก วันอาทิตย์ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2551 ครอบครัวเรายังไม่เข็ดจากแข่งคลานทริปแรกกับ Toy R Us ยังคงมุ่งมั่นพาลูกเดินสายหาประสบการณ์ต่อไปจากทริปแข่งคลานกับ Baby Love อีกเป็นรอบที่ 2 อันที่จริงวันนี้จ่อยกะจะยกเลิกโปรแกรมแล้วเนื่องจากไม่ค่อยสบายร่วมกับอาการแพ้ท้องเล็กๆ แต่ด้วยความที่ตอน 11โมงโทรไปคุยกับพี่ชัยวัฒน์เพื่อถามข่าวคราวการแข่งคลานเมื่อวันวานว่าเป็นเช่นไร พี่แกเล่นบิวต์อารมณ์ซะทำให้จ่อยต้องฮึกเหิมขึ้นมา เป็นเพราะอะไรอะเหร๋อ ก็ด้วยความอยากอะจิ เห็นลูกพี่เค้าแข่งชนะ ก็เลยคิดว่าลูกเราต้องชนะมั่ง หุหุ คิดได้ไงเนี่ยฉัน ลืมความหลังครั้งก่อนไปแล้วหรือไร จ่อยกับลักษณ์ตัดสินใจกันเกือบวินาทีสุดท้ายหลังจากเอ้อระเหยกันมาครึ่งค่อนวัน เรารีบจัดของและแต่งตัวมุ่งมั่นขึ้นทางด่วนไป Central พระราม 2 ทันที และแล้วเราก็ทำสำเร็จ เราไปทันเวลาลงทะเบียนแบบพอดี๊...พอดี แต่เนเน่สิ เธอกำลังนอนจมกองขี้ตาอยู่ใน car seat เฮ้อ...กลุ้ม เนเน่ถูกปลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าอ้อมพร้อมกับโด๊ปน้ำเย็นก่อนลงแข่ง (เหมือนนักมวยยังไงยังงั้น) ที่นี่กติกาเยอะเพราะมันเป็นทางการมาก จ่อยทำหน้าที่ปล่อยตัวเนเน่ที่จุด Start และลักษณ์ก็ไปรอยู่ที่เส้นชัยเหมือนเดิม พอได้เวลา กรรมการเป่าปรี๊ดดดด ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ก็เริ่มย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำของเรา 2 คนอีกครั้ง เนเน่ตกอยู่ในภวังค์ไม่หือไม่อือใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะผลักจะดันจะทำเช่นไรเธอก็ไม่ไหวติง เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก กรรมการเป่าปรี๊ดดดอีกครั้งถือเป็นการจบเกมส์ เนเน่ยังรออยู่จุด Start ในขณะที่หนูน้อยลู่ข้างๆ คว้ารางวัลที่ 1 ไปครอง งานนี้จบลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีการถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงความปราชัยเลยซักกะนิดเดียว (ก็เราไปกันแค่ 3 คนเองอะ) แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เราก็ยังเก็บผ้ากันเปื้อนและพัดกระดาษลาย Baby Love มาเป็นที่ระลึกเพื่อตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ จ่อยกับลักษณ์ตั้งปณิธานเอาไว้ว่าต่อไปจะไม่เอาอีกแล้ว เหนื่อยก็เหนื่อย ไกลก็ไกล ไปแล้วยังแพ้ แหม๋ มันช่างน่าชีช้ำกระหล่ำปลีจริงๆ นะเนี่ย แต่ถึงอย่างไรเราจะไม่โทษหนูหรอกนะเนเน่ เพราะหนูทำดีที่สุดแล้ว แต่ยังไม่ดีพอสำหรับอัจฉริยะข้ามคืน เข้าใจไม๊ !!! หุหุหุ   Create Date : 21 มีนาคม 2551 Last Update : 28 มีนาคม 2551 15:29:18 น.   0 comment

Project 2 : หนูน้อย Cusson ที่ไม่ถูกคัดสรรไปถ่ายปฏิทิน (เรื่องมันเศร้า) กันยายน 2550 เรื่องมันเกิดจากที่คุณแม่นักท่องเว็บอย่างจ่อยเกิดไปเห็น โครงการ Cussons Baby ... Big Happy Big Smile ที่กำลังประกาศรับสมัครหนูน้อยวัยแรกเกิด-3ปี ที่มีความร่าเริงและมีรอยยิ้มที่น่ารักสดใสสมวัย เพื่อชิงชัยของรางวัล ได้เห็นดังนั้นจ่อยจึงไม่รอช้า หลังจากไม่ผ่านเข้ารอบหนูน้อย Cellox ในคราวก่อน มาครั้งนี้เนเน่จังจะต้องไม่พ่ายแพ้อีกเป็นรอบที่ 2 หุหุ จ่อยจัดแจงจับเนเน่ถ่ายรูปกึ่งนู๊ดส่งไปประกวดประชันกันกับชาวบ้าน ถ่ายกันไปหลายแอคชั่นกันพอสมควรเพราะต้องพยายามจับจังหวะและหาภาพฟลุ๊กๆ ที่ถ่ายออกมาแล้วดูดีให้จงได้ จ่อยจัดแจงเลือกรูปถ่ายของเนเน่ที่น่ารักที่สุดส่งไปบริษัทรักลูกตามกติกา จากนั้นก็ถึงเวลาแห่งการรอคอย 10 กันยายน ผ่านพ้นไปได้ประมาณซัก 1 สัปดาห์ จ่อยได้รับโทรศัพท์จากหญิงสาวคนหนึ่งบอกว่าเนเน่ติด 1 ใน 16 ผู้เข้ารอบโครงการ Cussons Baby ... Big Happy Big Smile ครั้งนี้ (ยิปปี้ ดีใจจัง) เนเน่ถูกนัดเข้าไปเพื่อ Test หน้ากล้องอีกครั้งในอาทิตย์ต่อมา จ่อยกับลักษณ์ต้องลางานกันทั้งคู่เพื่อพาเนเน่ไป Test หน้ากล้อง วันนนี้เนเน่ใส่ชุดสีชมพูลายดอกอินเทรนทรงบอลลูนกับกางเกงในตัวจิ๋วของ Little Wacoal ไปเพื่อหวังเรียกคะแนนความคิกขุในงานนี้ เราไปถึงบริษัทรักลูกกันช่วงบ่ายตามเวลานัด เนเน่เพิ่งตื่นจากบรรทมจึงไม่ค่อยจะมีอารมณ์ซักเท่าไหร่ เจ้าหน้าที่ก็เข้าอกเข้าใจบอกให้เนเน่นั่งบิ๊วอารมณ์ซักพักก่อนถ่ายจะได้สวยๆ แต่ด้วยความเกรงใจนั่งไปซักพักเราเลยบอกว่าไม่ต้องก็ได้เนเน่พร้อมแล้ว (ทั้งๆ ที่ใจจริงคงยังไม่พร้อม) ช่างภาพจัดแสงและฉากเสร็จสรรพก็เรียกนางแบบตัวน้อยของเรามาเข้าฉาก พร้อมกับเว้าวอนขอให้เปลือยกายช่วงบนด้วย ป๊าดด...ได้ฟังดังนั้นถึงกับแอบเซ็ง ก็แหม่ เราอุตสาต์เลือกชุดอินเทรนมาให้ใส่หวังจะปกปิดรอยผื่นแพ้ด้านหลังของเนเน่ซักหน่อย โป้เปลือยแบบนี่ก็จบเห่กันนะเซ่ งานนี้ต้องยอมรับเลยว่าคุณพี่ช่างกล้องเค้าเก่งมากๆ ถ่ายภาพเนเน่ยิ้มได้ (ทั้งๆ ที่คุณนายแทบจะไม่ยอมยิ้มเลยจริงๆ) หลายภาพทีเดียว ระหว่างถ่ายรูปจ่อยเหลือบไปเห็นน้องผู้หญิงที่เข้ารอบอีกคนมา Test หน้ากล้องเหมือนกัน น้องเค้าหน้าตาน่ารักมากแต่โตแล้วเลยไม่ยอมถอดเสื้อถ่ายนู๊ดเลยอะ หลังจากถ่ายรูปเนเน่เสร็จเค้าก็บอกว่าอีก 1 อาทิตย์ให้มาฟังการประกาศผล จ่อยกับลักษณ์กลับมาบ้านอย่างไม่ค่อยจะมีความหวังซักเท่าไหร่เพราะคิดว่าเนเน่ไม่ค่อยยิ้ม ผิดคอนเซ็ปแบบนี้คงไม่แคล้วต้องตกรอบ เนเน่กลับบ้านมาพร้อมกับอาการแปลกๆ คือฝ่ามือของเนเน่จะเป็นปื๊ดๆ แดงๆ จ่อยกับลักษณ์เริ่มตื่นตระหนกตกใจเพราะเพิ่งทราบข่าวมาจากเนอสเซอรี่ว่ามีเด็กป่วยเป็นโรคมือเท้าปาก 2 คน เราไม่รอช้ารีบพาเนเน่ไปโรงพยาบาล คุณหมอบอกว่านี่ไม่ใช่อาการมือเท้าปากจึงทำให้จ่อยกับลักษณ์วางใจ กลับมาบ้านเรา 2 คนตั้งใจว่าจะย้ายเนเน่ออกจากเนอสเซอรี่เดิมเพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย เนเน่ได้เปลี่ยนเนอสเซอรี่ใหม่ไปอยู่ใกล้ที่ทำงานลักษณ์ทำให้สะดวกมากในการรับส่ง แต่ทว่า...มันสายเกินไป เนเน่ไปอยู่ที่ใหม่แค่วันเดียวก็มีไข้อ่อนๆ กลับมา จ่อยกับลักษณ์นึกในใจว่าคงเป็นเพราะเปลี่ยนเนอสเซอรี่ใหม่เลยทำให้เนเน่ไม่สบาย แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ ... เนเน่เริ่มมีไข้พร้อมกับผื่นขึ้นตามตัวเป็นปื๊ดๆ จนครูที่เนอสเซอรี่สงสัยว่าจะออกหัด เราพาเนเน่ไปพบคุณหมอที่คลินิคแถวบ้าน คุณหมอให้ยาแก้แพ้มาเพราะคิดว่าอายุเนเน่ขนาดนี้ (6 เดือน) ยังไม่น่าจะออกหัดแต่น่าจะแพ้อะไรซักอย่าง เรา 2 คนพาลูกกลับบ้านพร้อมคอยดูแลเช็ดตัวและให้ยาลดไข้ให้เกือบตลอดทั้งคืน เราดึงดันยังไม่อยากให้ลูกกินยาแก้แพ้เพราะคิดว่าถ้าหากแพ้จริงลูกคงหายเอง แต่ว่า...ผื่นเจ้ากรรมมันมีแต่จะเยอะขึ้นๆ ในที่สุดเราตัดสินใจให้เนเน่กินยาแก้แพ้ตอนกลางคืน ตื่นเช้ามาปรากฎว่าอาการดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ผื่นหายแต่ไข้ยังอยู่ เราส่งเนเน่ไปเนอสเซอรี่เพราะเห็นว่าอาการดีขึ้นแล้ว เรากับกำชับคุณครูให้ดูแลเนเน่เป็นอย่างดี หากมีอะไรให้รีบแจ้งโดยไม่ต้องเกรงใจ และแล้ว...อาการของเนเน่ก็ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้น เราสังเกตุว่าเนเน่ไม่ค่อยจะยอมกินนม นั่นเป็นเพราะเค้าเริ่มมีแผลในปาก เราพาเนเน่ไปให้คุณหมอท่านเดิมดูอีกครั้ง คราวนี้คุณหมอฟันธงเลยว่าเนเน่ออกหัด (เยอรมัน) แน่นอน ในที่สุดก็ถึงวันประกาศผลหนูน้อย Cussons จ่อยอาสารับหน้าที่ไปฟังผลแต่เพียงผู้เดียวเพราะสภาพเนเน่ไม่อำนวยเป็นอย่างมาก บรรยากาศงานดูเป็นกันเองดี จ่อยไปถึงก็เด๋อๆด๋าๆ อยู่คนเดียวเพราะชาวบ้านเค้าพาลูกพาญาติมาเป็นกำลังใจเพียบ ที่ห้องจัดงานติดภาพเด็กๆ ทั้ง 16 คนที่เข้ารอบไว้ด้านข้าง จ่อยพยายามมองหาภาพเนเน่แต่ก็มองไม่เห็น (นั่งไกล สายตาสั้นอะ) จนเจ้าหน้าที่ต้องชี้ให้ดูว่าภาพไหนคือภาพเนเน่ ไม่อยากจะเชื่อเลย เนเน่ถ่ายภาพออกมาน่ารักจัง อมยิ้มเล็กๆที่มุมปาก จ่อยเห็นก็นึกเข้าข้างตัวเองในใจเลยว่ายังไงลูกเราก็ต้องติด 1 ใน 6 แน่นอน หุหุ และแล้วเวลาแห่งการประกาศผลก็เริ่มขึ้น กรรมการฉายภาพหนูๆ ที่ได้รับรางวัลชมเชยทั้ง 10 รางวัลไล่เรียงกันมา ผลเป็นไปตามคาด เนเน่ไม่อยู่ในกลุ่มนั้นจริงๆ จ่อยนั่งลุ้นระทึกตัวเกร็งอยู่คนเดียวเพราะไม่รู้จะไประบายกับใคร เวลาแห่งการรอคอยอันยิ่งใหญ่ใกล้เข้ามาแล้ว คราวนี้กรรมการจะประกาศชื่อหนูน้อย Cussons ที่ได้รางวัลที่ 1 โอ้ววว ขอบอกว่าลุ้นมาคะนะคะคู๊ณณ เพราะตัวเก็งในสายตาเราตกรอบไปเกือบหมด หุหุ กรรมการโชว์ภาพหนูน้อยที่เหลือทั้ง 6 คนอีกครั้งสลับไปมาอย่างเมามันส์ และแล้ว....น้องรักจังก็เป็นผู้คว้าตำแหน่งชนะเลิศนั้นไป หุหุ ชื่อของเนเน่ถูกประกาศเป็นรายต่อมาและตามด้วยชื่อของน้องคนอื่นๆ จ่อยแอบคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วว่า จริงๆ แล้วเนเน่คงจะได้ที่ 2 แหง๋มๆ เลย หุหุ จ่อยเป็นคุณแม่แต่เพียงผู้เดียวที่ออกไปรับรางวัลโดยไม่มีคุณลูกไปถ่ายรูปเคียงข้าง งานนี้คุณแม่อย่างเราเลยได้เกิดในวงการแต่เพียงผู้เดียว สมใจอยาก อิอิ หลังจากถ่ายรูปรับรางวัลกันเป็นที่ระลึก ทีมงานจัดแจงแจ้งนัดวันถ่ายปฏิทินมาให้เสร็จสรรพในอาทิตย์ถัดไป จ่อยพยายามขอเลื่อนเจ้าหน้าที่เป็นวันสุดท้ายเพราะรู้ว่าเนเน่คงยังไม่พร้อม เจ้าหน้าที่อนุโลมให้เลื่อนได้จนถึงวันพุธ เฮ้อ...มีเวลาอีกประมาณ 5 วันจะหายทันไม๊น๊าลูกเรา ย้อนกลับมาดูสภาพเนเน่ช่วงนั้นจำได้ว่าน่าสงสารมาก เค้าจะร้องกระจองอแงตลอดคงเป็นเพราะร้อนใน การรักษาก็ไม่มียาอะไรนอกจากยาลดไข้กับยาแก้อักเสบ คุณหมอกำชับนักหนาว่าอย่ากินยาเขียวเพราะมันจะยิ่งทำให้ออกหัดเพิ่มมากขึ้นแล้วจะทรมาร เราปฏิบัติตามคุณหมออย่างเคร่งครัดเพื่อหวังให้เนเน่หายให้ทันตามกำหนด ช่วงนั้นลักษณ์ต้องขอให้อาม่าและน้องสะใภ้มาช่วยดูแลเนเน่ให้เนื่องจากเรา 2 คนต้องไปทำงานกันทุกวัน เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ถึงวันจันทร์แล้ว เนเน่ยังแลดูอาการไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ เรา 2 คนตัดสินใจโทรไปบอกเจ้าหน้าที่ว่าเนเน่คงไม่พร้อมไปถ่ายปฏิทินตามนัด เค้าขอเวลาตรวจสอบและโทรกลับ เจ้าหน้าที่โทรมาบอกว่าคงไม่สามารถเลื่อนวันถ่ายได้อีกแล้วเนื่องจากต้องเร่งส่ง Art work เราก็เข้าใจเค้าอะนะ จะให้มารอลูกเราคนเดียวคงไม่ไหว เจ้าหน้าที่ขอว่าให้น้องคนอื่นมาถ่ายแทนเนเน่ได้ไม๊ เราจึงตอบไปว่า "ได้คะ" ถึงแม้เนเน่จะไม่ได้ถ่ายปฏิทินในครั้งนี้ แต่เราก็ยังหวังจะเห็นรูปเนเน่โชว์หลาอยู่ข้างในเล่มประกาศผลว่าเป็นหนูน้อยผู้ได้รางวัลรองชนะเลิศในครั้งนี้ แต่เหตุการณ์กลับตารปัด ไม่มีรูปเนเน่ลงซะงั้น เนเน่ถูกปรับตำแหน่งกลายไปเป็นรางวัลชมเชยโดยมีน้องจาคอปคนที่มาถ่ายปฏิทินแทนเน่เน่ขึ้นชื่อเป็นผู้รับรางวัลรองชนะเลิศแทน เราแอบเสียใจเล็กๆว่าทำไมทีมงานไม่เห็นแจ้งเรื่องปรับตำแหน่งเลย แต่ก็คิดในใจ เค้าคงต้องทำไปเพื่อกันความสับสน เพราะถ้ารูปเด็กในปฏิทินกับรูปเด็กในหน้าประกาศผลเป็นคนละคนกัน คงจะมีคำถามล้านเจ็ดสิบเอ็ดแสนส่งมาถามกันอย่างมากมาย ว่าทำไม อะไร ยังไง โชคดีที่ยังมีรูปจ่อยโชว์หลาเป็นหลักฐานในเล่มให้เห็นว่าลูกฉันได้รับรางวัลจริงๆ นะ เฮ้อ ... เศร้าจัง ยังไงซะแม่ก็จะเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ให้หนูดูเป็นอนุสรณ์นะว่าครั้งหนึ่งหนูก็เคยเกือบได้เป็นดาราหน้าปฏิทินกะเค้านะจ๊ะลูก หมายเหตุ - อาการของเนเน่เริ่มดีขึ้นทีละน้อยจนหายเป็นปลิดทิ้งในวันศุกร์ของสัปดาห์เดียวกัน เนเน่กลับมาร่าเริงลิงโลดเป็นหนูน้อยอารมณ์ดีของครอบครัวเราอีกเฉกเช่นเดิม   Create Date : 21 มีนาคม 2551 Last Update : 3 เมษายน 2551 15:15:22 น.   6 comment

Location :

[Profile ทั้งหมด]