"" สายฝัน @ SAYPHON~SAY-PHONE @ สายฝน ""
Google
Group Blog
 
All blogs
 
ในวันที่ไม่เห็นเส้นขอบฟ้า...

ณ.ชายฝั่งทะเลอันเงียบสงบ ชายผู้หนึ่งซึ่งเคยมีอาชีพหาปลา อาศัยชายฝั่งแห่งนี้เป็นที่พักอาศัยมาตั้งแต่เกิด เขาได้ได้นั่งมองออกไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เขามองแล้วคิดว่าทะเลนี้คลื่นช่างนิ่ง หากล่องเรือไปเรื่อยๆเขาจะไปเจอที่แห่งใดกันแน่ เขาคิดอย่างนี้อยู่ทุกวัน
จนวันหนึ่งเขาได้ตัดสินใจเล่าให้เพื่อนรักทั้งห้าของเขาฟังถึงความฝันของเขา เขาบอกว่าเขานั้นกำลังต่อเรือเพื่อที่จะออกไปหาขุมทรัพย์แห่งใหม่ ณ ดินแดนที่อยู่อีกฝั่งทะเลอันไกลโพ้น เขาว่าเขาสังเกตมานานแล้วว่าคลื่นทะเลที่นี่สงบและไม่เคยมีคลื่นใหญ่ และยังมีเสบียงที่สะสมมากพอที่จะเดินทางไกลได้เป็นปีๆ ทั้งเขายังเชี่ยวชาญในการหาปลาที่สุด เขาจะมีอาหารลี้ยงชีพและลูกเรือได้รอดฝั่ง ซึ่งเขามั่นใจว่าสามารถพาเรือข้ามไปถึงดินแดนอีกฝั่ง ได้อย่างแน่นอน
ด้วยความรักและเชื่อมั่นในเพื่อนคนนี้เพื่อนทั้งห้าคนก็ได้ตกลงร่วมเดินทางไปด้วย พวกเขาช่วยกันต่อเรือและสะสมเสบียง กับของใช้ที่จำเป็นเพื่อออกเดินทาง เรือของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยสวยงาม ของกินของใช้ก็พร้อมเพราะสะสมมาหลายปี พวกเขาจึงลงเรือลำเดียวกันและล่องไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ใจก็มุ่งสู่อีกฝั่งของทะเล พวกเขาเดินทางมาได้สองถึงสามเดือนโดยไม่เดือดร้อนอะไร เพราะเรือที่แข็งแรง และเสบียงที่มากพอ
จนถึงวันหนึ่งท้องฟ้าแปรปรวน พายุฝนกระหน่ำลงมา เรือโคลงอย่างน่ากลัว เฆขฝนทะมึน มองไม่เห็นทาง เรือซึ่งไม่เคยผ่านการทดสอบและผู้เป็นเจ้าของเรือขาดความชำนาญที่จะคงบคุมเรือใหญ่ขนาดนี้ในพายุรุนแรงแบบนี้ คลื่นได้ซัดเรือไกลออกไปและกระแทกอย่างจังกับขอนไม้ใหญ่และเรือก็เกิดรอยรั่วขนาดเล็กขึ้นมา มีเพียงหนุ่มหาปลาที่เห็นรอยรั่ว ด้วยความฉลาดเขาประเมิณแล้วว่าเขาไม่สามารถพาเรือลำนี้ต่อไปอีกได้แน่ เพราะรอยรั่วนั้นถึงจะเล็กก็จริงแต่มันมีรอยร้าวอยู่โดยรอบ หากเดินทางต่อนั้นรอยร้าวจะยิ่งใหญ่และเรือก็จะแตก
ชายหนุ่มเตรียมการแล้ว แต่เขาเตรียมการสำรับเขาแค่คนเดียวเพราะเขาไม่คิดว่าเหคุกแบบนี้จะเกิด เมื่อคลื่นลมเริ่มสงบเขาจึงลอบหนีลงเรือเล็กและหนีไปยังเกาะใกล้ๆที่เขาเคยไปหาปลา เรือใหญ่ที่ถูกคลื่นซัดไปไกลไปเรื่อยๆในค่ำคืนที่พวกลูกเรือหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อน ไม่ได้สังเกตุว่าชายหาปลาได้จากไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับมา
รุ่งเช้าลูกเรือตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าได้ออกมาไกลมากจากเส้นทางเดินเรือ เขาตกใจและตามหาชายหาปลาเพื่อปรึกษา แต่ก็พบกับความผิดหวังอย่างที่สุด เพราะชายหาปลาหายไปเหลือแต่จดหมายท้งไว้ฝากฝังให้เพื่อนคนหนึ่งซึ่งชำนาญในการบังคับเรือรองจากเขาดูแลต่อ ลูกเรือไม่มีทางเลือกใดจึงต้องเดินทางต่อไปอย่างไร้จุดหมายไปกับชายผู้เป็นตัวแทน ชายผู้นั้นได้พยายามบังคับเรือให้ไปต่อ
ฝนได้กระหน่ำมาอีกระลอก เรือก็รั่วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชายตัวแทนเริ่มสงสัยจึงสำรวจเรือ พบรอยรั่ว เขากลับเพิกเฉยคิดว่ามันก็แค่รอยรั่วเล็กๆ ไม่เป็นไรหรอกยังไปต่อได้อีกไกล เขาเองก็ชอบใจใช่น้อยที่ได้เป็นหัวหน้าคุมเรือ จนวันหนึ่งน้ำเริ่มไหลทะลักเข้าเรือ ทุกคนเริ่มตกใจจึงสอบเรื่องราวพบว่าชายตัวแทนนั้นได้ทราบเรื่องนั้นแล้วแต่เก็บไว้ ถือว่าทุจริต ผู้ที่อาวุโสจึงลงโทษให้เขาหลุดตำแหน่งไป
แต่ด้วยความหวาดกลัวทะเลกับคลื่นลม และกลัวเรือล่ม ลูกทีมก็เสนอเขากลับมาป็นผู้คุมเรืออีกครั้ง และประชุมกันว่าควรไปต่อหรือจะถอยกลับดี ผู้คุมเรือนั้นมีนิสัยที่ค่อนข้างดื้อรั้น เขาเห็นว่าควรไปต่อไป และกล่อมให้ทุกคนเชื่อ ลูกเรือมองไม่เห็นชะตากรรมก็ยอมฟัง ซ่อมแซมเรือและเดินทางต่อ
พายุฝนก็ยังกระหน่ำไม่มีวี่แววจะหยุด รอยร้าวก็ลึกขึ้นทุกวัน จนคืนที่พายุรุนแรงกระหน่ำเรือก็แตกน้ำก็ทะลักเข้าลำเรือ พวกเขาช่วยกันวิดน้ำ แต่อนิจจา แรงก็หมดลงเพราะเจอพายุมาหลายวัน เขาไม่มีทางหนีได้แต่หวังให้มีเทวดามาช่วยเหลือในยามนี้ และมันก็เป็นแค่ฝัน ไม่มีเทวดาในทะเลบ้าคลั่งแห่งนี้ น้ำเริ่มปริ่มเรือพวกเขาได้แต่นั่งรอความตาย และคิดขึ้นมาได้ก่อนตายว่า เออ หนอ ถ้าวันนั้นไม่หลงเชื่อใครง่ายๆ ก็คงไม่ลงเรือมาและคงไม่เป็นอย่างนี้ แล้วถ้าพวกเขาไม่เลือกตัวตายตัวแทนกลับมาอีกทีพวกเขาก็สามารถเอาเรือกลับฝั่งเดิมได้ทันก่อนเรือแตกโดยไม่ต้องฟังความคิดรั้นๆของคนๆเดียว พวกเขาก็คงจะรอดชีวิตกลับไปหาครอบครัว แต่ช้าไปแล้ววินาทีที่นั่งทอดใจนั้นน้ำก็ทะลักมาอีกระลอกและดิ่งเรือดูดทุกชีวิตบนเรือลงสู่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว เหลือแต่แผ่น้ำที่กว้างใหญ่ ที่เริ่มสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



บางทีการนั่งคนละมุมอาจทำให้เห็นในสิ่งที่แตกต่างกัน แล้วคุณเคยคิดกันบ้างมั้ยว่าถ้าลองย้ายฝั่งนั่งนั้นจะเป็นอย่างไร หลายคนนึกอยาก ก็แล้วทำไมไม่ลองคุยกันเพื่อหาที่นั่งที่ลงตัวที่เห็นกันทั้งสองฝั่งและไม่เสี่ยงที่จะล่องเรือไปหาทางใหม่ที่คุณไม่คุ้นเคย ทางออกมีน้อยทางที่เลือนลางแต่จุดจบมีจุดเดียวที่ชัดเจน คือเรือแตกและคนตาย ผู้นำก็สำคัญในการล่องเรือที่มีแต่ลมพายุรอบด้าน ถ้าตัดสินใจผิดซ้ำซากในเวลาที่เหลือน้อย อีกไม่นานพายุก็จะมากลืนเรือไม่เหลือแม้กาศที่หายใจเฮือกสุดท้าย


Create Date : 12 กันยายน 2551
Last Update : 12 กันยายน 2551 0:46:56 น. 1 comments
Counter : 118 Pageviews.

 
แวะมาเยี่ยมครับ


โดย: boyblackcat วันที่: 12 กันยายน 2551 เวลา:1:02:34 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

SAYPHON
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add SAYPHON's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.