Group Blog
 
All blogs
 
Dream







เรื่องมันเริ่มมาจากแฟนคลับ


มันเริ่มมาจากการที่แฟนคลับชอบจับคู่พวกเรานัก ตอนแรกๆ ผมก็ไม่อะไรหรอก แต่หลังๆ ที่ทุกอย่างเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ มันก็ทำให้ผมเริ่มสะดุด

ไอ้เจ้าคลิปเจ้าภาพต่างๆ พวกนั้นไปหามาจากไหนกันไม่รู้ แต่ละช็อตแต่ละภาพมันก็ดูใกล้เคียงกับที่พูดดีเหลือเกิน นี่แฟนๆ ผมสายตาเริ่มเข้าใกล้ขั้นเทพกันแล้วเรอะ!


แถมไม่ใช่แค่สายตา...ไอ้เรื่องจินตนาการนี่บรรเจิดจนผมตามไม่ทันเอาซะเลย!!


หลายคนในวงดูแล้วก็ได้แต่หัวเราะ ก่อนหน้านี้ผมก็หัวเราะ แต่ตอนนี้ผมต้องทำเป็นแกล้งหัวเราะ เพราะบทบาทที่แฟนๆ ยัดเยียดให้ผมแต่ละอย่างนี่สิ

นี่พวกเขาออกปากว่ารักผมเท่าโลกเท่าดาวจูปิเตอร์จริงๆ เหรอเนี่ย TT^TT

ทำไมผมที่ถูกรักต้องถูกอยากให้บ้านั่นมันกอดด้วยอ่ะ ทำไมไม่รักผมแบบผมแมนเป็นอภิมหาเซเมะในวงบ้าง ทำไมไม่จินตนาการให้ผมกดมันบ้างเล่า


ฮยอกแจเครียดโว้ยยยยยยยย!!!


แต่...เอ๊ะ...เมื่อกี้ผมหลุดปากพูดไปว่า ‘เซเมะ’ นี่ ไม่ได้ๆ ผมให้ใครรู้ไม่ได้ว่าผมรู้ศัพท์คำนี้

ผมให้ใครรู้ไม่ได้ว่าผมกำลังแอบอ่านฟิคชั่น!


ไมได้โดยเด็ดขาด!!


“ดูอะไรอยู่น่ะเจ้าไก่แห้ง”


โดยเฉพาะไอ้เพื่อนร่างยักษ์ที่กำลังเดินมาหา ผมให้มันดูไม่ได้ เดี๋ยวมันต้องล้อผมแน่นอนชัวร์ๆ ผมเอาหัวทงเฮเป็นประกันได้เลย


“ไม่มีอะไรน่า แค่เช็คข่าวในบอร์ดนิดหน่อย...” พูดพลางผมก็รีบปิดหน้านี้ลงและเปิดหน้าอื่นขึ้นมาบังหน้า ไอ้เจ้าชายมันยังเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ ที่ปลายเตียงที่ผมวางคอมเพื่ออวดซิกแพ็คที่มันภูมิใจนักหนามาทับกับหลังกว้างๆ ของผม แถมไม่พอยังเอาคางมาเกยกับไหล่ผมด้วย “...ออกไปสิ...อึดอัด ฉันจะปิดคอมแล้ว...จะนอน”

ผมไม่น่าตัดสินใจมานอนบ้านมันเลยจริงๆ ถ้าผมไม่อยากเล่มเกมส์จนจะลงแดงนะยังไงผมก็ไม่มาแน่ๆ

และที่สำคัญผมไม่น่าอ่านฟิคเอาซะเลย มันเป็นคู่วอนซินก็จริง แต่ผมจิ้นตามอ่า ผมจิ้นภาพตอนมันทำ

ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ TT^TT

“แป๊บนึงสิ... ขอเช็คข่าวตัวเองหน่อย”

พูดมันไม่พูดเปล่าแต่มันเอาแขนข้างนึงมาโอบเอวผมไว้แถมยังชะโงกหน้ามาใกล้จนแก้มมันจะติดแก้มผมอยู่แล้ว มือผมที่กำลังจับเม้าส์อยู่ดูเล็กไปถนัดใจเมื่อมีมือใหญ่ๆ ของไอ้บ้านี่วางทาบลงมา

ทำไมมันต้องตัวใหญ่กว่าผม มือใหญ่กว่าผม หล่อกว่าผม แล้วก็เท่ห์กว่าผมด้วยนะ

ผมเกลียดมัน TT^TT

“เฮ้อ...ภาพนี้ไม่ไหวเลย เอามาลงกันได้ไงเนี่ย ผมข้างหน้าดูแย่ชะมัด”

ไม่ไหวของมันแต่ดูดีเจิดจรัสกว่าคนรอบข้างสิบเท่าเถอะ!

หมั่นไส้ไอ้หน้าหล่อโว้ย!!

แต่มันบ่นภาพไปชมภาพไปทีมันก็มาบ่นมาชมข้างแก้มผม หน้าผมร้อนและใจผมก็เต้นจนต้องบอกตัวเองให้นั่งนิ่งๆ ห้ามกระดุกกระดิกห้ามเถียงห้ามว่ามันเพราะเดี๋ยวมันจะจับได้ว่าใจผมกำลังเต้นแรง

มันต้องล้อแน่ๆ ...ผมให้มันรู้ไม่ได้อย่างที่สุด!

“เอ๊ะ...มีภาพพวกเราด้วยอ่ะฮยอก ดูกันมั้ย?”

ไม่เอา! ไม่ดู!

แต่ผมพูดปฏิเสธตอนนี้ไม่ได้ มันจะเหมือนผมร้อนตัว ทำไมผมต้องเป็นคนคิดมากขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้ T T มันขยับแต่ละทีตัวมันก็เบียดกับตัวผม มันพูดแต่ละทีลมหายใจมันก็เป่าลงบนแก้มและซอกคอผม

ผมตายอีกรอบได้มั้ยอ่า TT^TT

แล้วไอ้เจ้าชายมันก็กดเข้ากระทู้ภาพที่ว่า ภาพมันไม่ได้มีอะไรหรอกก็แค่พวกเราอยู่ในเฟรมเดียวกันก็แค่นั้น

ภาพมันไม่มีอะไรเล้ย...แต่ไอ้ที่มีมันคืออวาตาร์ของคนเอามาลงนี่สิ!


นี่ผมร้องไห้ให้ไอ้บ้านี่มันเช็ดน้ำตาให้บ่อยขนาดนั้นเลยเรอะ!!


แถมไม่ใช่แค่อวาตาร์เมื่อซิกเนเจอร์ที่เลื่อนลงมาดูคือผมเขย่งไปคุยกับมัน และไอ้ยักษ์นี่มันก็โน้มตัวลงมาเงี่ยหูฟังผม

เออ! ผมรู้ว่าผมเตี้ย! แค่นี้ยังตอกย้ำผมไม่พอใช่มั้ย! ต้องเอาภาพมาตอกย้ำผมชัดๆ อย่างนี้ด้วยใช่มั้ย! แถมไอ้มุมที่ถ่ายนี่มันเหมือนผมจะหอมแก้มมันชัดๆ!

ยูสเซอร์บอกเลิฟฮยอกแจแต่ดูที่แฟนๆ ผมเค้าทำกับผมสิ TT^TT

แต่ก่อนผมก็เฉยๆ นะ ดูไปก็เฉยๆ แต่พอมีคนที่ถูกจับคู่มาดูด้วยกันแล้วกลับไม่เฉยแฮะ มันตะขิดตะขวงใจยังไงบอกไม่ถูก แถมบางภาพผมต้องมองแบบ...ตอนนั้นซีวอนมันทำหน้าอย่างนี้จริงเหรอตอนมองผม? มันแอบคิดอะไรกับผมจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย?

นี่ผมต้องคิดมากเกินไปแล้วแน่ๆ TTOTT

แล้วไม่พอแค่นั้น เมื่อสารพัดคอมเม้นท์และสารพัดอวาตาร์ของคนที่เข้ามาเม้นนี่แทบจะจับผมล้างน้ำยกใส่พานประเคนให้ไอ้ซีวอนมันให้ได้


รักผมเท่าโลกแต่หลงซีวอนเท่าดาวพฤหัสน่ะสิ!!


“ขี้เหร่ชะมัด”

“ห๊ะ?” ผมกำลังเกร็งไปทั้งตัวเพราะกลัวไอ้บ้านี่มันรู้ว่าผมคิดอะไร เสียงทุ้มๆ ของมันที่พูดข้างหูผมมันก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาแถมยังการส่ายหน้าเบาๆ ของมันผมก็ยังตามไม่ทันด้วย

“ก็นายน่ะขี้เหร่ชะมัดเลย มายืนข้างฉันยิ่งถูกเปรียบเทียบไปกันใหญ่ เฮ้อ...น่าสงสารเจ้าขี้เหร่ฮยอกแจจริงๆ น้า...เกิดมาขี้เหร่ก็เงี้ยล่ะน้าต้องทำใจ...ไม่เป็นไรนะไก่น้อย...ไม่เป็นไร...ถึงนายจะขี้เหร่แต่ก็ยังตัวเล็กน่ารักแหละ...ไม่ต้องคิดมากนะ...”


แมร่งงงงงง คำก็ขี้เหร่! สองคำก็ตัวเล็ก! จะทนไม่ไหวแล้วนะ!!


“ไอ้เชี่ยซีวอน! แม่งหุบปากเลยน....”



กึก!



คำด่ายังไม่ทันจะได้ออกพ้นจากปากครบทุกคำ ผมที่หันหน้าไปมองมันอย่างรวดเร็วก็ต้องเผลอสะดุดอ้าปากค้าง

เพราะการที่มันเอาหน้ามาใกล้เกินทำให้เมื่อกี้แก้มผมเฉียดผ่านปากร้อนๆ ของมันไปเต็มๆ น่ะสิ!


ไม่พอ...เมื่อตอนนี้ปากเราทั้งคู่ยังอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบด้วย!!


ผมตัวแข็งไปแล้วใครก็ได้ช่วยด้วยยย TT^TT


ตอนนี้ผมไม่กล้าทำอะไรนอกจากอ้าปากค้างและนั่งนิ่งๆ ...ตาดำขลับน่าอิจฉาของไอ้เจ้าชายสบตาผมตรงๆ ก่อนเบนต่ำลงมาเรื่อยๆ...ผมรู้สึกได้ว่ามันมองผ่านจมูกผมช้าๆ และหยุดนิ่งนานที่ปากผม


ผมบอกไม่ถูก...ผมไม่รู้เหตุการณ์อย่างนี้เรียกว่าอะไร...


ผมรู้แต่ผมกำลังกลัวสุดๆ แล้วใครก็ได้ช่วยด้วย TTOTT


มันจะมองให้ได้อะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่ผมรู้คือตอนนี้ผมเกร็งไปทั้งตัว ผมไม่กล้ากระดุกกระดิกแม้ซักนิดด้วย หัวใจเต้นแรงจนผมได้ยินเสียงมันเต้น และถ้าผมไม่ได้คิดไปเองผมก็เหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจไอ้ยักษ์ตรงหน้าผมเต้นด้วย


ผมเกร็งจนแทบจะหยุดหายใจไปแล้ว!


“...........”



แล้วในบรรยากาศที่เงียบกริบแบบแปลกๆ นี้ผมก็เหมือนจะได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ จากไอ้เจ้าชาย มันไม่ได้ดังมากหรอก...แต่ผมคิดว่าผมได้ยินจริงๆ นะ ทว่าผมยังไม่ได้ประมวลผลว่ามันจริงหรือไม่จริง ...ปากผมก็ถูกมือมันยกมาแตะก่อน


ไม่ใช่แค่แตะ...มันคลึงปากผมเล่นด้วย!


“ทำหน้าแบบนี้อยากให้ฉันสอนจูบอีกเรอะ ฮะๆๆ ก็ได้ๆ...คราวนี้สอนแบบฟรีๆ ไม่คิดตังค์ก็ได้ไก่น้อย...”


ผมยังประมวลผลอะไรไม่ได้จริงๆ แต่สติผมเริ่มกลับมาตอนที่ผมข้างหน้าของมันระมาบนหน้าผากผมและลมหายใจร้อนๆ รดลงบนแก้มผมบ่งบอกว่าหน้าของเราใกล้กันมากกว่าเดิมแล้ว

และผมก็มารู้ตัวชัดๆ ว่ากำลังจะถูกจูบตอนซีวอนเอียงหน้าโน้มลงมาและปากหยักๆ ของมันกำลังแตะบนปากผมที่อ้าค้างบางเบานั่นล่ะ


“หยุดนะเว้ย!”


ผมสะดุ้งสุดตัวตอนผลักอกมันออกแรงๆ และตัวใหญ่เท่ายักษ์กลับโดนแรงของผมผลักออกห่างง่ายเกินคาดด้วย

ผมแข็งแรงขึ้นแล้วใช่มั้ยเนี่ย?

ไม่ได้ๆ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดชมตัวเอง เหตุการณ์ข้างหน้าร้ายแรงกว่าหลายล้านเท่า ผมหอบหายใจหนักๆ พลางจ้องหน้ามันอย่างตกใจ

“เฮ้อ....ไม่เรียนก็บอกดีๆ ก็ได้ อุตส่าห์ลดแลกแจกแถมแล้วนะ คราวหลังอย่ามาขอเรียนล่ะเจ้าไก่น้อย ถึงตอนนั้นฉันคิดแพงแน่”

ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันยังทำตัวปกติอยู่ได้ หรือไม่ก็คือผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ ซีวอนยิ้มยียวนให้ผมตามปกติก่อนถอยไปหาหัวเตียง มือใหญ่ก็ผลบผ้าห่มตามขึ้นไปด้วย

“นอนกันเถอะ หรือนายจะเล่นคอมต่อก็ตามใจ จะนอนก็อย่าลืมปิดไฟด้วยนะ”

ผมคงคิดมากไปเองแน่ๆ ผมต้องคิดมากไปเองแน่ๆ

ในขณะที่ผมยังนั่งใจเต้นและไม่กล้ากระดิกตัว เจ้าของเตียงก็เตรียมตัวนอนแล้ว ผมคิดไปเองมั้ยว่าซีวอนขยับไปชิดขอบเตียงอีกด้านมากเกินไปจนน่ากลัวจะตก


“ราตรีสวัสดิ์ฮยอกแจ...”

“อ่ะ...อื้อ...ราตรีสวัสดิ์....”


แล้วซีวอนก็นอนตะแคงหันหลังให้ผมและคงกำลังใกล้จะหลับแล้ว ผมต้องใช้เวลาพักใหญ่ๆ หลังจากได้ยินเสียงลมหายใจได้จังหวะจากคนร่วมเตียงเพื่อมาตั้งสติปิดคอมก่อนจะเอามันไปวางไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ข้างเตียงแล้วก็ปิดไฟ


แต่ตอนจะนอนนี่สิ


ผมไม่เคยคิดมากในการนอนกับเพื่อนมากเท่านี้มาก่อนเลย


นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เรานอนห่างกันมากขนาดนี้ ผมขยับไปชิดริมเตียงอีกด้านและดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงจมูก หัวใจผมมันยังเต้นแรงและก็รู้สึกได้อยู่เลยว่าหน้าร้อนๆ อะไรหลายอย่างมันเกิดขึ้นเยอะเกินจนผมรับไม่ทัน

ไม่น่าเลย...ผมไม่น่าหลวมตัวเข้าไปดูภาพอ่านฟิคพวกนั้นเลย ผมกำลังคิดมากวนไปวนมาในหัวจนจะแย่แล้ว เจ้ายักษ์มันไม่เห็นเป็นอะไรเลย เสียงลมหายใจเป็นจังหวะบอกว่ามันหลับแล้ว

แล้วทำไมต้องมีแต่ผมที่ต้องตื่นเต้นจนนอนไม่หลับด้วยนะ

พระเจ้าครับ ฮยอกแจผิดไปแล้ว ฮยอกแจขอโทษ ต่อไปฮยอกแจจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้วครับ

ช่วยให้ผมนอนหลับด้วยเทิ้ดคืนนี้.....สาธุ๊ TT^TT


ตึก...


ตึก...


ตึก...


ผมไม่รู้ว่าคืนทั้งคืนผมคิดวนเวียนไปมากเท่าไหร่ ในหัวมันเหมือนลูกข่างที่หมุนไปหมุนมาไม่หยุด ผมขดตัวจนแทบจะขดมากกว่านี้ไม่ได้ ผ้าห่มก็แทบจะปิดจมูกแล้ว


แต่สุดท้ายความคิดในหัวผมก็สะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงขยับตัวจากคนร่วมเตียง


ควับ!


ความรู้สึกบอกว่าซีวอนกำลังพลิกตัวมาทางนี้ ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเกร็งจนแข็งไปแล้ว เสียงขยับตัวสวบสาบพาใจผมเต้นแรงได้ไงไม่รู้

และเตียงหลังนี้มันก็โคตรจะใหญ่ของความใหญ่ ทำไมผมถึงรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ของไอ้บ้านี่อีกแล้วล่ะ


“ยังไม่นอนเหรอ....”


ทำไมมันรู้ได้ล่ะ TTOTT


“อ่ะ...อืม...นอนไม่หลับน่ะ...ละ...แล้ว...นายยังไม่นอนเหรอ...”

“หลับแล้วแต่ตื่นขึ้นมาเมื่อกี้...” ทำไมผมถึงรู้สึกได้ว่าเสียงทุ้มๆ นี่มันใกล้เข้ามานะ และสัญชาติญาณผมมันก็ไม่ผิดเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากบางคนที่ขยับเข้ามานอนซ้อนหลังและความร้อนของปลายนิ้วมือแถมท้ายด้วยลมหายใจที่กระทบกับต้นคอ

“ผมนายหอมจังฮยอก....”

ผมตัวแข็งจนจะแข็งมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว!

และนิ้วที่ว่านั่นมันก็ไม่อยู่นิ่งๆ เมื่อจับปอยผมขึ้นไปจรดจมูก และมันยังอัพเลเวลได้กระทั่งแทรกผ่านคอเสื้อเข้ามาสัมผัสต้นคอและสอดลึกต่ำลงไปกว่านั้น

“ตัวนายก็หอม...”

ว่าไม่ว่าเปล่าเพราะซีวอนเอาจมูกโด่งๆ กดลงบนผิวเนื้อบนหลังคอเปลือยๆ ของผมด้วย!

ผมกลัว!

“ซี...ซีวอน...นะ..นายกำลังจะทำอะไรน่ะ...ปล่อยนะ....”

“อย่าดิ้นสิ...ฉันกำลังจะสอนนายฟรีๆ อยู่นี่ไง...”

“ฉันไม่เรียนแล้ว! นายออกไป.......อ้ะ..ซีวอน...ไม่....ซีวอน!”

เหตุการณ์มันเหมือนจะซ้ำรอยเดิมของวันไหนซักวันเมื่อซีวอนกำลังกดจูบลงบนต้นคอผมจนสะดุ้ง แต่ที่มันไม่เหมือนเดิมคือเสียงตวาดของผมกลับหยุดไอ้เจ้าชายไม่ได้ ผิวเนื้อของผมยังโดนมันลวนลามพอๆ กับที่กระดุมเสื้อลายลูกเจี๊ยบจะถูกมันทำร้ายด้วยการปลดออกจากรังดุมด้วย

นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะ!


“ซีวอน!”


กึก!


“............”


และเหตุการณ์มันก็มาซ้ำรอยเดิมเมื่อผมหันหน้ามากะทันหันพอๆ กับที่มันเงยหน้าขึ้นพอดี!


ริมฝากเราห่างกันแค่จะเส้นผมคั่นเท่านั้น!!


หน้าผมร้อนและใจผมก็เต้น ตาสีดำขลับที่ผมเคยนึกอิจฉาตอนนี้กลับแฝงประกายบางอย่างที่มันแฝงเร้นและน่ากลัว มันคืออะไรที่ผมอ่านไม่ออก แต่ที่แน่ๆ สายตาที่จ้องเหมือนสะกดผมนิ่งๆ กำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนพร่าเลือนก็ทำให้ผมเริ่มดูออกแล้ว

ฮยอกแจกำลังจะโดนจูบ! ลิงตัวไหนก็ได้มาช่วยที!! TTOTT


“อย่......อื้อ!”


แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครมาช่วยและผมก็ช่วยตัวเองไม่ได้ สัมผัสจากปากคนอื่นกำลังบดลงมาบนปากผม นุ่มนวลในตอนแรกก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ทุกองศาที่ปากหยักๆ มันแนบลงมาก็แทบจะฉุดสติสตังที่มีทั้งหมดให้หลุดจากตัว

และไม่มีแม้แต่มือจะให้ต่อต้านเมื่อผมรู้สึกได้ถึงข้อมือที่โดนมือใหญ่ๆ จับไว้แน่นและน้ำหนักของเจ้ายักษ์ที่ทาบลงมาจนผมกระดิกไม่ไหว

กลัว....ผมกลัวจนแทบอยากร้องไห้แล้ว!

“อื้อ...ซี....อื้อ...ปละ.....อึก...”

“ฮยอกแจ....ฮยอกแจ...”

นอกจากจะไม่ให้โอกาสผมพูดแล้วปากหยักๆ ยังไม่ทำแค่จูบเพราะกระซิบเรียกชื่อผมซ้ำๆ และจูบเอาๆ จนผมมึน แต่ไม่เอาแล้วนะ อย่างนี้มันน่ากลัวเกินไป ผมเคยจูบกับซองมิน ผมเคยจูบกับพี่คังอิน ผมเคยจูบกับคิบอม


แต่ผมเพิ่งมารู้วันนี้ว่าที่ผ่านมานั่นมันไม่เรียกว่าจูบ!


เพราะทั้งหมดนั่นมันแตกต่างจากที่ซีวอนทำตอนนี้ ผมรู้สึกเหมือนริมฝีปากตัวเองถูกมันละเลียดชิมและกำลังจะกลืนกินเข้าไป ปากผมสั่นและตัวผมก็สั่นจนยอมอ้าปากตามแรงดันจากลิ้นร้อนๆ ของคนข้างหน้า ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วตอนนี้ แต่บางอย่างที่รุกล้ำเข้าไปในปากกำลังบอกผมว่าผมกำลังจะถูกจูบแบบดีพคิส


นี่มันไม่ใช่แล้วนะ


“ฮยอกแจ....ฮยอกแจ....”


ไม่ใช่...เราเป็นเพื่อนกันนะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ มันต้องไม่เป็นแบบนี้



ไม่ใช่...



“ฮยอกแจ!”




พรึ่บ!!!




แล้วตาผมก็เบิกโพลงขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกดังๆ จากที่ไหนซักที่ไม่ใช่จากคนที่กำลังรุกรานเข้าไปปากผม เปลือกตาผมเปิดขึ้นมาเห็นซีวอนกำลังชะโงกอยู่บนหน้าผมพร้อมๆ กับจับข้อมือผมและเขย่าตัวเรียกด้วย



ฝันสินะ...เมื่อกี้ฝันไปใช่มั้ย?



ผมเริ่มกวาดสายตามองรอบข้างและเห็นห้องสุดหรูที่คุ้นเคยของเจ้าชาย คนที่ปลุกผมยังมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง หัวใจผมยังเต้นแรงก่อนผมจะเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก


ฝัน...ทุกอย่างแค่ฝันไป...แค่ฝัน



แค่ฝันเท่านั้นฮยอกแจเลิกคิดมากได้แล้ว!


“หลับไประหว่างจูบนี่ไม่ดีเลยนะไก่น้อย”


เอ๋?


“นายทำฉันเสียความมั่นใจหมดเลยรู้มั้ย...มาให้ลงโทษซะดีๆ”


เอ๋?


เอ๋? เอ๋?


แต่ไม่ได้ ผมจะมามัวงงตอนนี้ไม่ได้ ซีวอนมันกำลังก้มหน้าลงมาอีกครั้งแล้ว ผมต้องหนี! ฝันหรือไม่ฝันค่อยว่ากันแต่ตอนนี้ผมต้องหนี!


“ยะ...อย่าเข้ามานะ...ถอยไปเด้!”


และผมก็หนีได้ห่างจากจุดเดิมแค่ห้าเซ็นต์เท่านั้นหรือก็คือแทบไม่ไปไหนนอกจากดิ้นไปดิ้นมาที่ตำแหน่งเดิม

“ดิ้นแล้วก็ไปได้แค่นี้จะดิ้นทำไมหืม? อยู่นิ่งๆ นะฮยอกแจ...”


ไม่นิ่ง! ชีวิตต้องสู้ไม่เคยได้ยินรึไง!


แต่ไม่ได้ๆ ผมต้องห้ามเถียงกับมันตอนนี้ ประสบการณ์ในฝันบอกผมให้เม้มปากแน่นๆ เข้าไว้อย่าเผลอเปิดเป็นอัดขาด เหตุการณ์เป็นแบบไหนผมไม่รู้แต่ตัวนี้ผมรู้แต่ต้องเอาตัวรอด จังหวะที่ปากหยักนั่นก้มลงมาหมายจะลวนลามผมอีกครั้งผมก็รีบกระตุกเข่าเข้าที่ซิกแพ็คของมันเต็มๆ และฉวยโอกาสพลิกตัวหนีด้วย(แต่ผมเจ็บเข่านะ ทำไมหน้าท้องมันต้องแข็งกว่าเข่าผมล่ะ T^T)

“โอ้ย!”

มาแกล้งชาวบ้านเค้าอย่างนี้ก็ต้องโดนสั่งสอนแบบนี้แหละ!

“อ้ะ!”

แต่ผมก็โล่งอกได้ไม่เกินอึดใจหรอกเมื่อรับรู้ว่าที่ทำไปจะได้ผลเพียงแค่ผมพลิกตัวออกมาได้สามสิบเซ็นต์ก่อนจะโดนซีวอนเอาน้ำหนัก 65 กิโลกรัมโถมเข้ามาตะครุบทั้งตัวจนหน้าคะมำกับฟูก

ขาผมโดนขามันกดลงกับพื้นและตัวผมก็โดนแขนมันอ้อมมารัดและทับลงไปจนแทบจะจมกับที่นอนและกระดิกกระเดี้ยไม่ได้แม้เพียงนิด

นี่มันแย่ยิ่งกว่าท่าเมื่อกี้แล้วนะ!

“ไม่เอาแล้วนะซีวอน ฉันไม่เล่นแบบนี้กับนายแล้วนะ อยากเล่นมวยปล้ำก็ไปเล่นกับพี่คังอินสิอย่ามายุ่งกับฉัน!”

“เล่นที่ไหน....” ตอบไม่ตอบเปล่าแต่เล่นเอาเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอสุดสยองมาตอบกับต้นคอผมอีกครั้ง ถึงตอนนี้พลังผมมันก็หดหายไปกับการดิ้นรนที่ไร้ประโยชน์นี่จนจะหมดแล้ว “...นายนี่มันน่ารักจริงๆ เล้ยฮยอกแจ....ฉันจะสอนให้ดูเองว่าอย่างนี้เค้าไม่เรียกว่าเล่น!”

สิ้นเสียงเข้มๆ ปากหยักนั่นก็แนบจูบลงมาหนักๆ บนผิวเนื้อตรงนั้นทันที!

ความร้อนมันกำลังวิ่งไปทั่วร่างและไปรวมกันที่กลางลำตัวเมื่อโดนสัมผัสแบบนั้น มันรู้สึกแปลกๆ จนผมต้องเผลอระบายเสียงออกมาก่อนจะรีบกัดฟันกัดปากกลั้นมันไว้เพราะมันเหมือนเสียงน่าอายในหนัง AV

เสียงของฝ่ายรับนะ!


ที่น่าเจ็บใจมันก็ตรงนี้ล่ะ!!


“ฮึก...ปล่อย...ซีวอนปล่อย!”


บอกไปก็เท่านั้นเพราะนอกจากจะไม่หยุดจูบแล้วมือมันยังไม่อยู่นิ่งด้วย ผมไม่รู้ตัวว่ากระดุมโดนปลดตอนไหนแต่ตอนนี้มือของคนที่ซ้อนทับผมข้างหลังกำลังเลื้อยไปที่ทั่วอกเท่ห์ๆ ของผม

และฉากมันก็คุ้นเหลือเกินเมื่อนิ้วยาวๆ ของมันตรงเข้าเล่นงานยอดอกผม!

“ซีวอน! อึก...นี่นาย...อ้ะ...นายจะเล่นเกินไปแล้วนะ!”

“เกินไปมันถัดจากนี้ไปต่างหากอึนฮยอก มากลัวตั้งแต่ตอนนี้ก็แย่น่ะสิ”


ผมกัดปากจนเจ็บและซุกหน้าลงกับหมอนเพราะนิ้วที่บดเล่นของซีวอนทำผมสะดุ้งจนแทบหลุดเสียงออกมา อย่าว่าแต่แรงจะต่อต้านเลย เพราะตอนนี้ผมยังแทบเอาตัวเองไม่รอดด้วยซ้ำ มันร้อนและทรมานไปทั้งตัวจนต้องบิดตัวไปมาบนที่นอน แขนของผมถูกมันเอาเสื้อนอนมัดไพล่หลังเอาไว้ในขณะที่ปากมันลากไล่ลงมาบนหลังผม สัมผัสจากนิ้วยังไม่เท่ากับการที่ซีวอนกดจูบหนักๆ ที่เบื้องหลังเพราะมันรู้สึกแปลกๆ จนผมเผลอหลุดเสียงสะอื้นออกมาทุกครั้ง

เสียงสะอื้นที่ปนเสียงแปลกๆ เข้าไปด้วย

ไม่ได้นะ...อย่างนี้มันผิดปกติ...ไม่....


“อ้ะ! ไม่ซีวอน! เอามือออกไป! ไม่!!”


ผมสั่นไปทั้งตัวเมื่อมือของซีวอนเลิกยุ่งกับยอดอกผมแต่เล่นลากเรื่อยลงไปข้างล่าง ผ่านหน้าท้องและต่ำลงไปมากกว่านั้น...แค่สัมผัสที่ปัดผ่านยังเล่นเอาผมสะดุ้งสุดตัวได้ดังนั้นคงไม่แปลกอะไรถ้าฝ่ามือใหญ่ที่กุมกระชับจะเรียกเสียงแปลกๆ ให้มันหลุดออกมา

ผมกลัว...ผมกำลังกลัวซีวอน...ผมกลัว!


“ฮึก...อ้ะ...มะ...อ้ะ...ซีวอน!”


เสียงผมไม่มีผลอะไรกับซีวอนตอนนี้แม้เพียงนิดซ้ำกลับกลายเป็นการเร่งให้ฝ่ามือร้อนๆ นั่นเล่นงานผมหนักขึ้นด้วยซ้ำ ความร้อนทั้งร่างกายเหมือนจะพุ่งสูงและวิ่งไปรวมอยู่ที่จุดเดียว เสียงลมหายใจร้อนผ่าวยังกระทบกับหลังเปลือยเปล่าของผมเป็นระยะ ความปรารถนาที่มันโจมตีทำให้ผมต้องขยับเท้าเสียดสีกับที่นอนระบายมันออกไป

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้คืออะไร...รู้แต่ทำยังไงก็ได้ให้ความทรมานนี่มันจบสิ้นซะที!


“ซีวอน...ฮึก...ซีวอน...อย่า...”


ผมกำลังต้องการ...ต้องการมากด้วย...แต่สำนึกบอกผมว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ..เราเป็นเพื่อนกันทำอย่างนี้ไม่ได้ แต่การขยับมือแรงๆ ของซีวอนทำให้ผมต้องเผลอสะบัดหน้าขึ้นและเปล่งเสียงระบายความอึดอัดออกไป ฝ่ามือใหญ่อีกข้างจึงฉวยโอกาสมาช้อนหน้าผมและเบนกลับขึ้นไปรับจูบจากซีวอน


จูบ...ที่ดูดดื่มลึกซึ้งและเหมือนไม่มีจุดจบ


ปากและลิ้นของคนข้างบนยังกวาดควานปากผมไม่หยุดพอๆ กับที่จังหวะขยับมือของซีวอนจะกระชั้นถี่มากขึ้น ความปรารถนาสูงลิบทำให้ผมเผลอจูบตอบไปโดยไม่รู้ตัว...สะโพกผมมันก็เผลอขยับตามจังหวะมือของซีวอนไปโดยไม่รู้ตัว แต่สิ่งที่ผมกำลังจะรู้ตัวคือความต้องการมันเริ่มถึงจุดสูงสุดและกำลังจะปล่อยออกมา!




“ฮยอกแจ!”




พรึ่บบบ!



ผมเบิกตาโพลงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ นั่นเรียกชื่อ สิ่งที่ผมเห็นคือเพดานห้องสุดหรูที่คุ้นเคยของไอ้เจ้าชายเหมือนเดิม ตัวผมกำลังสั่นและรู้สึกได้ถึงเหงื่อชื้นๆ ที่กำลังเปียกไปทั้งตัว ซีวอนกำลังชะโงกตัวอยู่บนตัวผมและกุมข้อมือผมไว้แน่น อารมณ์อะไรตอนนี้ไม่รู้ทำให้ผมกำลังตัวสั่นจนแทบร้อง


ผมแยกมันไม่ออกแล้ว!


“ฝันร้ายเหรอ....”


คนร่วมเตียงที่ทำให้ผมกลัวสุดใจเมื่อกี้กำลังเอาชายเสื้อที่แขนมาซับเหงื่อบนหน้าให้อย่างอ่อนโยน ตาดำสนิทของซีวอนกำลังจ้องผมอย่างเป็นห่วงในขณะที่อีกมือก็ช่วยเกลี่ยปอยผมที่มันเปียกเหงื่อออกจากหน้าให้

“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”


“ออกไปนะ!”


ผมไม่รู้ว่านี่คือความฝันหรือคือความจริงแต่ปฏิกิริยาบอกให้ผมหนีจากมันก่อน ความรู้สึกอับอายตอนปลดปล่อยในมือซีวอนยังตามมาหลอกหลอนและยิ่งเมื่อนั่นยื่นมือมาจับต้นแขนผมก็ยิ่งกลัว


“อย่ามาจับฉัน!”


“อึนฮยอก! อย่าดื้อสิ...นี่ฉันเองนะ..หยุดดิ้นซะ นี่ซีวอนเองนะ หยุดดิ้นเร็ว...”


เพราะเป็นนายน่ะสิฉันถึงต้องดิ้น!


แต่มันคงไม่ฟังเสียงผมหรอกตอนนี้เพราะมันคว้าตัวผมเข้าไปซุกในอกกว้างๆ ของมันแล้วก็กอดผมเอาไว้แน่น นั่นยิ่งทำให้ผมดิ้นรนสุดแรงเพราะภาพหลายอย่างมันซ้อนทับกันจนผมแยกไม่ออก


“ถ้ายังดิ้นอยู่จะจูบนะ!”


กึก!


“นั่น...อย่างนั้นล่ะ แค่ฝันร้ายเองฮยอก...ใจเย็นๆ...ตอนเด็กๆ ฉันฝันร้ายแล้วมีคุณแม่มากอดไว้อย่างนี้ก็หายแล้วแล้ว...ใจเย็นๆ นะ...ตั้งสติให้ดีสินี่ฉันเอง...นี่ซีวอนเอง....”


“ก็เพราะเป็นนายนั่นแหละ! ปล่อยนะ! จะฝันหรือจริงก็ปล่อยฉัน อย่ามากอดนะ!”


“ฮยอกแจ...”


“ก็บอกให้ปล่อยไง! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้หน้าม่อ!”


“อึนฮยอก!”


“ไอ้หื่นชอบลวนลามชาวบ้านปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! นี่ๆๆๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้!!”


“ถ้านายยังไม่หยุดวุ่นวายล่ะก็เดี๋ยวก็ปล้ำจริงๆ ซะหรอก!”



กึก!



คำขู่แค่ประโยคเดียวแต่หยุดกำปั้นผมได้ชะงัดนัก!



ผมกำลังอ้าปากค้างและใจเต้นแรงในอ้อมกอดของซีวอน อาการแน่นิ่งของผมทำให้ซีวอนอ่อนโยนขึ้นเมื่อเอามือมาลูบหัวผมและเหมือนๆ จะก้มลงมาจูบผมสีน้ำตาลของผมเบาๆ ด้วย อีกมือที่ลูบหลังอย่างปลอบโยนและเสียงทุ้มๆ ที่เอ่ยทำให้ผมสงบลงแม้จะยังมีความกลัวแอบแฝงอยู่ก็ตาม


“นายแค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง...ไม่มีอะไรเลย...นิ่งซะนะไก่น้อย...นิ่งซะ....”


ความอบอุ่นจากอีกคนมันให้ความรู้สึกดีอย่างนี้เอง หัวใจผมเริ่มเต้นด้วยจังหวะปกติ ซีวอนยังพูดปลอบเบาๆ ไม่หยุด แต่ความระแวงมันก็ยังไม่หายไป ซีวอนในฝันน่ากลัวมากแค่ไหนผมยังจำได้ดี แต่อกกว้างๆ ของซีวอนมันก็อบอุ่นมากจริงๆ

ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วอ่าตอนนี้ TT^TT

ผมอยากออกไปจากอ้อมกอดนี้แต่ซีวอนก็กอดผมเอาไว้แน่นพอๆ กับในฝัน หรือนี่กำลังเป็นฝันผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่ผมรู้แน่ๆ คือความเปียกชื้นที่ชั้นใน

ผมควรจะทำยังไงดี TTOTT

ถ้าผมไปห้องน้ำตอนนี้(นั่นคือหลุดออกไปจากแขนแข็งๆ นี่ได้นะ) ซีวอนมันจะคิดว่าไง ผมเป็นผู้ชายก็จริง..เรื่องแบบนี้มันปกติสำหรับผู้ชายก็จริง...แต่ผมก็อายเป็นนะ มันต้องว่าผมอ่อนแน่เลย แล้วมันก็ต้องเอาไปล้อให้ทุกคนฟัง...มันต้องเอาไปแซวแน่ๆ ผมเอาหัวซองมินเป็นประกันได้เลย!

ทำไมผมต้องเป็นคนคิดมากแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้


“ซีวอนอยู่ตรงนี้แล้ว...นิ่งซะนะฮยอกแจ...นิ่งซะ ..มันดึกแล้วนอนซะนะ...นอนซะ...”


ทำไมมันต้องมาเป็นคนดีเวลานี้ด้วยเล่า ทีเวลาอื่นทำไมมันชอบแกล้งผมนัก!


ทำไมตัวจริงกับในฝันมันถึงต่างกันนัก!!


แล้วคืนนั้นทั้งคืนผมก็ผ่านมันไปด้วยการจำต้องแกล้งนอนนิ่งๆ ในอ้อมแขนของซีวอน(ผมไม่อยากพูดอย่างนี้เลย มันฟังยังไงก็ไม่รู้ TT^TT) ยอมให้มันลูบหัวและกล่อมผมนอน ผมกะว่าถ้ามันหลับผมจะแอบไปเปลี่ยนกางเกงในที่ห้องน้ำ แต่มันก็อึดในการกล่อมได้พอๆ กับผมที่แทบน้ำตาตกจากความลับที่ปิดไว้ด้วยการกระดุกกระดิกให้มันรู้ไม่ได้


ฮยอกแจอยากตายยยยยยยยย ~ TTOTT


แล้วตาผมก็ปิดลงตอนย้ำบอกตัวเองว่าต้องตื่นให้เช้ากว่าซีวอน ผมต้องทำให้ได้ไม่งั้นผมตายแน่


ผมต้องตื่นเช้า ผมจะไม่หลวมตัวไปอ่านฟิคติดเรทอีก ผมจะไม่ฝันอย่างนี้อีก


ผมต้องทำให้ได้!


..



END?



..



..


แล้วถ้าซีวอนตื่นเช้ากว่าล่ะ?



..


..


Real End ^ ^





สำหรับใครบางคนที่ชอบบอกว่ารักลูกอย่างนั้นหวงลูกอย่างนี้ แต่คำถามที่ได้ยินกลับเป็น

“เมื่อไหร่ลูกเขยมันจะกดซักที” ( - * -)

ถ้ามีโอกาสก็เจอกันแบบปกติในเรื่องหน้าคับพี่น้อง







Create Date : 08 มีนาคม 2552
Last Update : 8 มีนาคม 2552 19:44:35 น. 1 comments
Counter : 177 Pageviews.

 
เอ่อ ตอนท๊อคทำไมพี่รู้สึกร้อนตัวยังไงไม่รู้ = ="

...........

อ่านจบแอบวาบหวิวบนขำกะอึนฮยอก เค้าว่านา ความฝันนั้นมันก็มาจากความต้องการส่วนลึกในจิตใจอะเน่อไก่น้อยเน่อ อย่าไปว่าเอวี อย่าไปว่าฟิคชั่นเลยเน่อ ... คิดอะไรอยู่แม่ยกแถวนี้เค้ารู้กันเน่อ

แล้วก็ซีวอนเว้ย ... ตอนแรกก็เชียร์แกให้แกทำอย่างในฝันหรอกเน่อ แต่พอมาอ่าน ๆ แล้วก็คิดได้อย่างนึงว่า อย่างฮยอกคงไม่เหมาะกับบทตบจูบ กดแล้วมาขอโทษหรอกนะ ท่าจะโกรธไปทั้งชาติซะล่ะมากกว่า ความอ่อนโยนที่แกทำมาตลอดนั่นต่างหากที่จะชนะใจไอ้ไก่ดื้อได้

ซีวอนอ่อนโยนจริง ๆ ว่ะ แต่ฮยอก ... ฝันเรทมาก แอบสงสารไก่น้อยด้วยเหอะ นอนแฉะไปทั้งคืน ระวังไก่ป่วยเน่อ

ถึงท่านผู้แต่งค่ะ .... แล้วเมื่อไหร่จะกดจริง ?


โดย: midnight train วันที่: 9 มีนาคม 2552 เวลา:23:12:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ryoshin
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ryoshin's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.