Welcome to My World

newravana
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




บ้างาน ชอบการ์ตูน คลั่งใคล้การเมือง และสนุกกับการแต่งนิยาย
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add newravana's blog to your web]
Links
 

 
Shinkenger fanfic : My Lord Part 1

ปล.  ฟิคชั่นนี้มีเนื้อหา เป็น Boy's love  หรือ Yaoi แอบแฝง  คุณผู้ชายทุกท่านไม่ควรอ่านนะคะ






paring   ริวโนสึเกะ x ทาเครุ



Rate  PG13 ใสกิ๊ง  ไร้อันตรายค่ะ



อาจมี Spoil ไคลแมกซ์ของเรื่องเล็กน้อยค่ะ (หรืออาจมากถ้าคิดลึก)  ใครหวาดกลัวสปอยอย่าอ่านนะคะ






My Lord






Part 1 อิเคงามิ  ริวโนสึเกะ






มันคือยามเย็นในวันหนึ่งที่แสนสุขสงบอย่างไม่คาดฝัน  ในวันที่ปราศจากเสียงกระดิ่งและเหล่าภูติผีเกโดชูมารุกรานทำร้าย  ในวันที่บ้านตระกูลชิบะมีเพียงความเงียบและสายลมอ่อนพัดพา  ยามเย็นที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มสวยระคนปนเประหว่างความเงียบเหงาและความสุขสันติ  อย่างน้อยที่สุดก็สำหรับ "อิเคงามิ ริวโนสึเกะ" ที่คิดเช่นนั้น



" โทโนะ....." ริวโนสึเกะพึมพำคำเรียกขานอันมีความหมายสูงส่งถึงนายเหนือชีวิตนั้นอยู่ในลำคอยามที่เขาบังเอิญเดินออกมาหน้าคฤหาสน์ตระกูลชิบะ  แลเห็นร่างหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป แต่แม้จะห่างไกล  แม้จะแทบไม่อาจยลให้ถนัดสายตา แต่นั่นต้องเป็นโทโนะของเขาไม่ผิดอย่างแน่นอน  โทโนะ....นายท่าน...



" อาจจะมีพวกเกโดชูลอบทำร้ายก็ได้นี่นา  โทโนะ!" สำนึกขึ้นมาเช่นนั้นก่อนจะรีบสาวเท้าตามติดไปในทันที  สำหรับซามูไรรับใช้เช่นเขาแล้วไม่มีสิ่งใดจะสำคัญเกินไปกว่าโทโนะของเขาอีกแล้ว  โทโนะ  นายท่านคนสำคัญที่เขาคุกเข่าสาบานที่จะเคารพเทิดทูนและปกป้องพิทักษ์รักษาแม้ตัวตาย  เพียงเท่านั้น  เพียงได้เห็นรอยยิ้มที่เป็นสุขของโทโนะ  ดวงตาที่แจ่มใสของโทโนะ  มันก็มากเกินประมาณแล้ว






ท่านผู้นั้นคือชิบะ ทาเครุ  ผู้นำตระกูลลำดับที่ 18 แห่งตระกูลชิบะ  ชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีเพียงความเย็นชาฉาบหน้าเมื่อแรกพบ สูงสง่า และเก่งกล้าอาจหาญอย่างไม่มีทางเทียบติด คิดว่าต้องรับใช้และปกป้อง   หากแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งอยู่ใกล้ชิด  ยิ่งได้ปรนนิบัติรับใช้และต่อสู้ข้างเคียง  เมื่อไหร่กันที่ความภักดีตามธรรมเนียมกลับกลายเป็นความรู้สึกที่สัตย์ซื่อและแน่วแน่มากมายถึงเพียงนี้  ไม่ได้แต่เพียงขอแค่ได้สู้รบตามหน้าที่  หรือรับรู้ว่าท่านผู้นั้นแข็งแกร่งจนไม่ต้องการใครคอยดูแล  แต่มันคือความความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเห็นใบหน้าที่เป็นสุขของ..โทโนะ



" โทโนะ...." ริวโนสึเกะหลบอยู่หลังต้นไม้ยามที่ตามมาจนถึงริมน้ำ  ที่ตรงหน้าเขาโทโนะกำลังยืนอยู่ข้างริมตลิ่งที่แลไปเห็นเด็กเล็กๆกับครอบครัวมาเดินเล่น วิ่งเล่น ส่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานและชื่นบาน  โทโนะของเขากำลังอมยิ้ม กำลังเผยอรอยยิ้มน้อยๆและทอดสายตามองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาอาจหยั่งรู้อย่างยากเย็น  สายตาที่ทอดยาวด้วยความหวังในบางสิ่งบางอย่างที่สูงส่งอย่างเต็มเปี่ยม  แม้เห็นไม่ถนัดตา แต่ก็เชื่อว่ามันต้องงดงามที่สุดอย่างแน่นอน  จะมีอะไรในโลกใบนี้ที่น่ามองเทียบเท่ารอยยิ้มของโทโนะอีกล่ะ....



" ไม่มีอีกแล้ว" ยิ้มกับตัวเอง และเพียรจะตราความรู้สึกที่ตนเองเรียกว่าความสัตย์ซื่อของข้ารับใช้นี้ไว้จนตัวตาย  หลับตาลง หากแต่ทันใดนั้นกลับพลันรู้สึกว่ากำลังถูกใครบางคนเอ่ยนาม



" ริวโนสึเกะ  อยู่ตรงนั้นใช่มั้ย" เสียงเย็นของทาเครุเอ่ยเรียก ทำเอาอีกฝ่ายที่แอบซ่อนอยู่ต้องสะดุ้ง ริวโนสึเกะรีบถลันออกมาพร้อมกับคุกเข่าลงให้กับทาเครุอย่างไม่อายสายตาใครที่อาจมองมา



" ขออภัยครับ ที่กระผมแอบติดตามโทโนะมาโดยไม่ได้รับอนุญาต!" ชายหนุ่มรีบสารภาพ อะไรบางอย่างในใจมันย้ำเตือนกับเขาว่าอย่างไรเสียก็ไม่ควรโกหกปิดบังหรือแก้ตัวกับนายท่านที่เขาแสนเคารพรักยิ่ง



" ลุกขึ้น ริวโนสึเกะ" ฝ่ายผู้เป็นเจ้านายสั่งเสียงเรียบ  แต่ทางฝ่ายตรงข้ามยังเอาแต่ค้อมศีรษะลงให้อย่างไม่เลิกรา " ลุกขึ้น หรือจะให้ฉันทิ้งนายไว้แบบนี้" สิ้นเสียงนั่นริวโนสึเกะกลับรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที แววตากระตือรือร้นและระคนปนกันระหว่างเกรงอกเกรงใจและความหวาดกลัว



" อย่านะครับ! ถ้าผมเป็นฝ่ายทำให้นายท่านไม่พอใจ  อิเคงามิ ริวโนสึเกะคนนี้จะเป็นฝ่ายรีบไปให้พ้นหูพ้นตาเดี๋ยวนี้เลย!" ว่าแล้วก็ทำท่าว่าจะออกวิ่งไปจริงๆ ยิ่งเห็นท่าทีของริวโนสึเกะแบบนั้นทาเครุก็ถึงกับส่ายศีรษะอย่างอิดหนาระอาใจ  แต่ไหนแต่ไรที่เป็นมาแบบนี้ และนิสัยเทิดทูนผู้นำตระกูลชิบะที่คงถูกปลูกฝังเข้ากระแสเลือดไปแล้ว



" เดี๋ยว  ริวโนสึเกะ"



" ค  ครับ!" รีบหันกลับมา  เพียงเพื่อจะพบว่าโทโนะของเขากำลังส่งยิ้มเล็กน้อยที่มุมริมฝีปากมาให้  คำพูดสั้นๆเปล่งออกออกจากริมฝีปากของชายผู้นั้น



" เกโดชูอาจจะดักซุ่มอยู่ระหว่างทาง  คงจะพอไหวถ้ามีชินเคนเจอร์สักคนตามฉันมาด้วย" ทาเครุบอก แล้วก็พลันหันหลังเดินทอดน่องไปตามริมตลิ่งแม่น้ำ   ฝ่ายริวโนสึเกะ แม้จะต้องใช้เวลาแปลความในสมองอยู่อึดใจหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจวิ่งตามหลังนายท่านของเขาไปติดๆ 



" โทโนะ!!!"






พวกเขาเดินกันมาตามริมแม่น้ำ จากบริเวณที่มีผู้คนมากมายคับคั่ง ค่อยๆกลายเป็นแนวริมตลิ่งที่ปลอดคนและเงียบสงบ มีเพียงแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดทอเข้ามา ริวโนสุเกะเดินตามมาข้างๆ สายลมอ่อนที่ทำให้เขารู้สึกดีและสบายใจในวันที่สุขสงบ  ได้แลเห็นใบหน้าด้านข้างของโทโนะที่แม้จะตีสีหน้าเรียบเฉยแต่ก็รู้สึกได้จากบรรยากาศว่าคงกำลังผ่อนคลายตามประสาของตนเอง  อยากรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ อยากรู้ว่ากำลังนึกถึงใครอยู่ มันจะเป็นการล่วงเกินที่มากจนเกินไปไหมหากเขาจะนึกเข้าข้างตนเองว่า โทโนะ....อาจกำลังคิดถึงตัวเขา



" ใกล้จะมืดแล้วนะครับ โทโนะ ทุกคนจะเป็นห่วงเอา" ริวโนสึเกะเอ่ยทักตามธรรมเนียม ในขณะที่ทาเครุนั้นหยุดฝีเท้าและทอดสายตาออกไปยังสายน้ำ  แววตาที่มีเปลวเพลิงสิงสถิตของผู้นำตระกูลนั้นแลดูสงบนิ่งและหนักแน่น หากแต่บางครั้งบางคราวที่ตัวผู้เฝ้ามองนั้นกลับรู้สึกได้ถึงความเปล่าเปลี่ยวบางอย่างที่แอบซ่อนอยู่ภายใน บางทีนั่นคงจะเป็นเพราะยืนอยู่สูงจนเกินไป ทั้งสูงส่งและไม่อาจถูกลบหลู่หมิ่นแคลน  คนที่อยู่บนหอคอยอยู่ตลอดเวลาจะมองลงมายังพื้นล่างด้วยความรู้สึกแบบใดกัน " โทโนะ ยังอยากเดินเล่นอยู่รึเปล่า"



" ก็จะให้กลับไม่ใช่รึไง" ทาเครุหันมาเอ่ยย้อน ริมฝีปากนั้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มจางที่แวบหนึ่งดูแสนเศร้าเปลี่ยวเหงาอย่างบอกไม่ถูก  ยามนั้นที่ตัวริวโนสึเกะคิดเอาเองว่านั่นคงเพราะแสงแดด แดด..ที่ทำให้เห็นภาพเช่นนั้น



" แต่ถ้าไม่อยากกลับ  ผมก็จะอยู่เป็นเพื่อน  อิเคงามิ ริวโนสึเกะ ยังไงก็จะคอยอยู่เคียงข้างโทโนะตลอดเวลาครับ" ตอบอย่างฉาดฉานมาดมั่น แต่จังหวะนั้นเองที่ดวงตาของฝ่ายผู้เป็นนายกลับย้อนมองมาอย่างเฉยชา จ้องมอง แต่ก็กลับดูเปลี่ยวเหงาและวังเวง จ้องมาแต่ก็กลับรู้สึกถึงความเลื่อนลอยหมองหมาง  จ้องมา แต่ก็กลับให้รู้สึกเจ็บปวดลึกเข้าไปในใจอย่างยากยิ่งที่จะพรรณนา



" เพราะว่าฉันคือโทโนะ  คือนายท่าน  คือหัวหน้าตระกูลชิบะรุ่นที่ 18 งั้นสินะ" เอ่ยถาม และมองคู่สนทนาที่มองกลับมาอย่างงุนงง  สำหรับทาเครุ เขารู้อยู่ตลอด รู้อยู่ตั้งแต่แรกพบว่าในบรรดาข้ารับใช้ของตระกูลชิบะ  คนที่เขากำลังจะรับมือด้วยยากที่สุดก็คือชายหนุ่มตรงหน้า ความซื่อสัตย์ภักดีอย่างมหาศาลที่ริวโนสึเกะมีให้  เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกไม่ดีอยู่ตลอดเวลา " จะอยู่ข้างๆฉัน  เพราะว่าฉันคือผู้นำตระกูลชิบะใช่ไหม  ริวโนสึเกะ"



" โทโนะ....." เอ่ยคำสรรพนามนั้นอีกครั้ง แต่กลับไม่ได้เข้าใจในความหมายของมันเลย  ทำไมในวันนี้โทโนะของเขาจึงได้พูดขึ้นมาเช่นนี้  มันจะต่างกันตรงไหนล่ะระหว่างชิบะ ทาเครุ กับผู้นำตระกูลชิบะรุ่นที่ 18 " ผม สาบานที่จะเป็นข้ารับใช้ของโทโนะ  หากว่าผู้นำตระกูลชิบะคือโทโนะล่ะก็  ผมก็ยินดีที่จะสละชีวิตให้อย่างไม่ลังเล " พูดเช่นนั้น   และมั่นใจว่าตนเองสามารถรักษาคำมั่นได้  ทว่า.....



" ฉันไม่ต้องการชีวิตของนายหรือว่าใครหรอกนะ" ทาเครุตอบด้วยความสัตย์



" แต่ชีวิตของผมอยู่ในกำมือโทโนะ  โทโนะสัญญาว่าจะรับผิดชอบชีวิตของพวกเราทุกคนมิใช่หรือครับ" เขาย้อนถาม ไม่ได้มีเจตนาที่จะทวงถามคำมั่นหรือทำให้อีกฝ่ายเป็นกังวล  ก็แค่เพียงอยากบอกว่าโทโนะคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาเท่านั้น " ได้โปรด  รับชีวิตของผมไว้ด้วยเถอะครับ"



" ริวโนสึเกะ" พึมพำชื่อนั้นก่อนจะส่ายศีรษะอย่างไร้ความหมายสำหรับผู้ต้องฝืนรับความรู้สึก  เขากำลังรู้สึกอึดอัดและเหนื่อยอ่อนกับคำสัตย์สาบานนี้เหลือเกิน อิเคงามิ  ริวโนสึเกะ.....อย่างไรเสียก็เป็นซามูไรของตระกูลชิบะ ไม่ใช่... " งั้นถ้า สมมตินะ   หากว่าฉันไม่ใช่ผู้นำตระกูลชิบะล่ะ"



"!"



" หากว่าฉันคือ ทาเครุ  เป็นคนธรรมดาสามัญที่ไร้ชื่อไร้เกียรติล่ะ"



" โทโนะ....."



" นายจะ......  ปกป้องฉันหรือเปล่า"






วินาทีนั้นที่ริวโนสึเกะรู้สึกราวกับได้ฟังคำถามที่ยากที่สุดในชีวิต  คำถามแปลกประหลาดที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของ ชิบะ ทาเครุ  โทโนะของเขา   ไม่ได้เคยคิดกับตัวเองแม้เพียงสักครั้งว่าจะถูกถามเช่นนี้  ก็ในเมื่อคนที่เขารู้จักเมื่อแรกเจอคือชายผู้นี้   คำนับให้กับชายผู้นี้  เสี่ยงตายเพื่อชายผู้นี้  ชายผู้ทั้งงดงามและสูงส่ง  เก่งกาจและเยือกเย็น  เป็นเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อย่างตระการตาที่สุดเท่าที่เคยได้ใฝ่ฝันเอาไว้ 



" โทโนะ......" เผลอไผลเอื้อมมือไปจับมือของอีกฝ่าย  มือที่ด้านเพราะกรำศึกและการฝึกดาบมานานนับสิบปี  มือของโทโนะ  มือที่สวยงามที่สุดเท่าที่เคยสัมผัส   " ผม......"



" ช่างมันเถอะ" ทาเครุพูดตัดบทพลางสะบัดมือออก แต่ตอนนั้นเองที่ริวโนสึเกะกลับคว้าจับข้อมือขวาของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยอัตโนมัติ  



" โทโนะ!" รู้ตัวว่าเสียมารยาทเข้าแล้ว  แต่ก็ไม่อาจจะตัดบทสนทนาไปในลักษณะนี้ได้  แววตาของโทโนะที่หันกลับมามองเผชิญหน้ากันนั้นมีบางอย่างอยู่ ครุ่นคิด อดทน และดูเศร้าอย่างเหลือคณา  อะไรกันที่ทำให้นายท่านของเขาเป็นไปได้ถึงเพียงนี้  นึกถึงคำพูดของอาราคาชิตนนั้นที่ตราหน้าโทโนะว่าเป็นคนโกหก   คำโกหกอะไรกัน ที่ทำให้ ชิบะ  ทาเครุ ต้องแสดงทีท่าเจ็บปวดถึงเพียงนี้  " ผม  สัญญาว่าจะปกป้องโทโนะ"



" ใช่  ปกป้องหัวหน้าตระกูลรุ่นที่ 18 ของตระกูลชิบะ"



" ไม่ใช่นะ!" ไม่ใช่  มันต้องไม่ใช่แค่นั้น  หากว่าคนตรงหน้าเขาไม่ใช่โทโนะคนนี้  ไม่ใช่ชิบะ ทาเครุคนนี้  เขา....... นี่เขา....จะยังคงคุกเข่าให้รึเปล่า






คนที่อยากรับใช้






คือใครกัน






" ปกป้องชินเคนเรด  นั่นล่ะคือหน้าที่ของนาย ริวโนสึเกะ" แกะมือของอีกฝ่ายออกและเผชิญหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์  พวกเขาต่างคนต่างมองใบหน้าซึ่งกันและกัน ได้แต่จ้องมองไปในดวงตาและเฝ้าถามตนเองด้วยคำถามเดิมๆ สำหรับทาเครุมันคือคำถามที่หมายถึงคุณค่าของการคงอยู่ของตนเอง แต่สำหรับริวโนสึเกะ มันคือคำถามที่ไม่อาจเข้าใจนัยของมันได้



" ผม......" บอกไม่ได้  ทั้งที่อยากจะบอกออกไปว่าไม่ใช่  ไม่ใช่เพราะนี่คือชินเคนเรด  ไม่ใช่เพราะนี่คือทายาทตระกูลชิบะ  แต่มัน.....พูดไม่ได้   " ผม....."



 " กลับบ้านเถอะ "



" โทโนะ!"



" ทุกคนคงเป็นห่วง  กลับบ้านเถอะ" ทาเครุเอ่ยชวนและเป็นฝ่ายที่ก้าวผละออกเดินนำหน้าไป  จังหวะก้าวเดินสม่ำเสมอใบหน้านั้นเชิดมองตรงไปเบื้องหน้า  ยามนี้ที่ศึกสุดท้ายใกล้มาถึง       และความรู้สึกของตนเองนั้นยิ่งสั่นไหว  ตลก  ตลกจนรู้สึกแปลกใจ   พึมพำกระซิบบอกกับตนเองเพียงลำพัง " นี่เรา....มีอะไรบ้างนะ"






ชิบะ  ทาเครุ






มีค่าแค่ไหนกัน






คืนนั้นเองที่ริวโนสึเกะได้แต่นั่งนิ่งอยู่ในสวนของคฤหาสน์  ปรายตาจ้องมองห้องของทาเครุที่เรือนด้านในอย่างคับข้องใจนัก  ไม่ได้เข้าใจเลยว่าโทโนะต้องการอะไร  ไม่ได้เข้าใจเลยว่าคำถามนั้นของนายท่านมีความหมายว่าเช่นไร



" แล้วจะให้ตอบยังไงล่ะ" ทุบกำปั้นลงบนพื้นดิน หงุดหงิดตัวเองที่ไม่อาจทำให้แววตาของโทโนะในตอนนั้นสดใสขึ้นได้เลย  จริงอยู่ว่าหลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์ โทนะก็ยังคงยิ้มแย้มอย่างเป็นปกติกับทุกคน  ยังหัวเราะน้อยๆและดูร่าเริงตามประสา  แต่ว่าในดวงตานั่น...ดวงตาของโทโนะ...



" ถ้าโทโนะ....ไม่ใช่ทายาทของตระกูลชิบะ..." แล้ว  



" ท่านจะเป็นอะไรสำหรับฉันล่ะ...."






 จบตอน  อิเคงามิ ริวโนสึเกะ






อธิบายศัพท์






"โทโนะ"  ในที่นี้ในอาจแปลว่า "นายท่าน" ได้ค่ะ  ตอนแรกก็แปลศัพท์แล้ว  แต่เนื่องจากตลอดเรื่องริวโนสึเกะเรียกทาเครุว่า "โทโนะ" ตลอด  ในขณะที่ โคโตฮะ จะเรียกว่า "โทโนะซามะ"  ถ้าแปลเป็นไทยแล้วความหมายจะซ้อนกันจนไม่ต่างกันเลย  ในที่นี้จึงทับศัพท์ว่า "โทโนะ"  เพื่อที่โคโตฮะจังจะได้เรียกว่า "ท่านโทโนะ" ได้ค่ะ 






คุยกันหน่อย






บ้าคลั่งจนทนไม่ไหนเลยออกมาเป็น ฟิคสั้น My Lord จาก มุมมองของริวโนสึเกะค่ะ  เรายังมีมุมมองของหนุ่มๆในฮาเร็มของท่านโทโนะเหลืออยู่อีก (ฮา) เรื่องต่อไปน่าจะเป็นจิอากิคุง





ปล. บล็อคนี้เจ้าของบล็อค Copy ลงใน http://ruk21us.exteen.com ด้วยค่ะ



Free TextEditor




Create Date : 01 มีนาคม 2553
Last Update : 1 มีนาคม 2553 20:25:30 น. 2 comments
Counter : 627 Pageviews.

 
อยากอ่านต่อจัง...จะไม่แต่งต่อแล้วหรอค่ะ
ชอบทาเครุจัง....ถ้าเป็นไปได้ช่วยแต่ง
ทาเครุ กับ โคโตฮะ ด้วยนะค่ะ ^_^



โดย: TakeruKotoha IP: 125.27.180.72 วันที่: 11 มีนาคม 2554 เวลา:22:09:17 น.  

 
อ่านของทาเครุกลับริวโนสึเกะแล้ว....อยากอ่านของทาเครุกลับโคโตฮะจัง......ขอร้องนะค่ะช่วยแต่ให้หน่อยได้รึเปล่าค่ะ......


โดย: Hanaori nanoha IP: 49.230.184.165 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2557 เวลา:15:29:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.