ภาพในความทรงจำ ของฉัน นอกจากจะเป็นสีขาวดำแล้ว...บางครั้งก็เป็นสีชมพู
Group Blog
 
All blogs
 

นินทาแม่ปาท่องโก๋










และแล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้...555 พิมพ์ไปก็เสียวสันหลังวาบ คล้ายๆกับว่า แม่ขวัญใจกำลังส่ง รังษีอำมหิต มาให้เป็นกำลังใจงั้นแหละ ผมกับแม่ขวัญใจ อยู่ ด้วยกันมา 6 ปีเกินๆแล้วฮะ ในอณาจักรรกๆของเรา แม่ขวัญใจของผมเนี่ย สุขภาพไม่ค่อยดีครับ ต้องมีคนคอยรับคำสั่งอยู่ตอลด (คงไม่ต้องบอก...ก็อะนะเดาเก่งนี่) บางบ้านอาจใช้วิธีโบราณ ชี้นิ้วสั่ง พ้อยท์นิ้ว จนนิ้วชี้นี่ งอนแล้วงอนอีก แม่ขวัญใจไฮเทคกว่าครับ... ใช้บลูทู๊ซ (จ้องตาแล้วก้มหน้านิ๊ดส์นึง ยิ้มมุมปากหน่อยๆ) เป็นรู้กัน...


แล้วแม่ขวัญใจผมเนี่ย นอกจากเป็น เสาเอกของบ้าน(ไม่ได้พิมพ์ผิดฮะ) บางครั้งอีกบทบาทของเธอ ก็คือที่ปรึกษาของครอบครัว จะตัดสินใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต้องผ่านความเห็นชอบจากที่ปรึกษาก่อนเสมอ แม่ขวัญใจบอกว่า เรื่องใหญ่ๆ ไว้ให้ป่าป้าตัดสินใจ... ประเภทว่า จะขึ้นราคา น้ำมันดิบดีมั๊ย... ภาคใต้จะแก้ไขปัญหายังไง เมื่อไหร่จะเลือกตั้งซักที อย่างนี้แม่ขวัญใจ อนุญาติให้ผมใช้สิทธิ์ขาด ของหัวหน้าครอบครัว ได้เต็มที่ จะไม่เถียงเลย


ที่รังอุ่นของเรา ปกครองโดยใช้ระบบประชาธิปไตยแบบเต็มรูปแบบ การตัดสินใจส่วนใหญ่ มักใช้การโหวตคะแนนเสียง ซึ่งก็คงไม่ยากหากจะเดา
เพราะแม่ขวัญใจผม มีสองคะแนนเสียง เพราะได้มาจากฐานะที่ปรึกษา อีก หนึ่งคะแนน... ของที่ซื้อเข้าบ้านส่วนใหญ่เลยมีแต่ ของชอบ ของแม่ขวัญใจ


สรรพนามบุคคลที่ สอง ที่เราเรียกกันจนดิดปากระหว่าผม กับ แม่ขวัญใจก็คือ ตะเอง กับ อ้วน (อืม เดาไม่ยากอีักแล้วใช่มะ) แต่ว่าก็เป็นที่ รู้กัน 2 คนว่าเมื่อไหร่ที่ใครเปลี่ยนคำสรรพนามไปเรียกแทนตัวเองว่า ฉัน กับ เธอ เมื่อไหร่แปลว่าบรรยากาศมาคุมาเยือน...แล้วแม่ขวัญใจเนี่ย อุ๊ยยย!!! (ขอตัวเช็ครังสีอมหิตซักครุ่) 3 นาทีผ่านไป โอเช เม้ท์ต่อได้...


แม่ขวัญใจเนี่ยเป็นคนจริงใจครับ ไม่ค่อยชอบปิดบังอะไร พูดจริงทำจริง แล้วก็ลืมจริงๆ เป็นคนที่ขี้ลืมได้อย่างร้ายกาจ (ไม่แน่อาจแกล้งลืม... เพื่อลองใจเรารึเปล่าหว่า) ที่เจออยู่ทุกวันก็คือ แว่นตา กับรีโมตโทรทัศน์...
ลืมร้ายกาจขนาด เอาแว่นมาคาดผมแล้วก็หาแว่นตาตัวเองไม่เจอ ผมเลยต้องเล่นกล เสกแว่นออกจาหัวแม่ขวัญใจบ่อยๆ แล้วแม่ขวัญใจ ก็จะทำหน้าเก้อๆ ไม่รู้ไม่ชี้เดินส่ายก้นพ้นไปจากสายตา...

อุ้ย เกริ่นซะเยอะเชียว ยังไม่ได้นินทาแม่ขวัญใจเลยนะเนี่ย ไว้มาต่อ คราวหน้าดีกว่า... ตอนนี้รู้สึกว่ารังสีอำมหิต ของแม่ขวัญใจ เริ่มเข้มข้น ขึ้นเรื่อยๆละ...


เธอบ้าบอ งอแงแต่ก็รัก
มันคุ้มนักที่รักเธอจรดวันนี้
มีหลายอย่าง ที่เธอฉันรู้กันดี
รสนิยมที่มีไม่เข้ากัน...

เธอชอบกินต้มยำกับไข่เจียว
ฉันชอบกินเปรี้ยวๆยำปลากระป๋อง
ผลไม้หลายอย่างชี้ชวนให้เธอได้ลอง
เธอกลับมองเชิดใส่บอกให้ไป...กินคนเดียว

ลึกลึกก็รู้อยู่ว่าเธอรัก
ชอบเก๊กนักบอกไม่รักให้หนักหัว
แต่ก็รู้บ่อย บ่อยไปที่ลืมตัว
เธอเอาหัวมาซบบ่า ทำหน้าเป็น...





 

Create Date : 20 มีนาคม 2550    
Last Update : 21 มีนาคม 2550 0:28:47 น.
Counter : 115 Pageviews.  

เรารู้จักกันแล้วหรือยังหว่า....




ไม่รู้แหละ ไม่มีใครถามมา แต่ก็อยากบอกนี่ (คนชอบขี้ตู่ก็งี้แหละ)

ชื่อนาย jimmy ครับ ตามอายุก็ย่าง(เกรียมๆ)เข้าสู่ช่วงวัยรุ่นระยะสุดท้าย ตอนปลายๆ ทำการ ทำงานอยู่โรงงาน นรก แถวๆชาญเมืองนี่แหละครับ มีก๋วยเตี๋ยวเรือรังสิต เป็นธนาคารให้กับพยาธิ์ในพุงน้อยๆของผม.. อ๊ะๆ พูดถึงพุง อย่าคิดว่าผมอ้วนนะจริงๆแล้วออกล่ำๆ(ล่ำเกินพอดีไปนิดนึง)จริงๆนะ

ไม่เอาไม่พูดถึงเรื่องงานละ เดี๋ยวหิว เอาเป็นว่าทำไมถึงอยากมาทำ blog อยู่ที่นี่ดีกว่า นั่นสิทำไมหว่า ที่จริงหน่ะชอบที่จะไปเที่ยวตามบอร์ด ตามกระทู้ คอยไปตอบ โน่นตอบนี่ ( ยุ่งเรื่องของคนอื่นเค้าหน่ะ ช๊อบ ชอบ ) จริงๆแล้วเป็นคนที่ชอบอ่าน แต่ก็อะนะพอเรา อ่านเยอะขึ้น แยะขึ้น เราก็เลยเริ่มที่อยากจะเขียนมั่งหล่ะสิ แหงหล่ะ ก็ไปตามอ่านแต่ของคนอื่น มาแยะละนี่

แต่น่าเสียดาย เราเป็นคนยุไม่ขึ้นหว่ะ...555 ชอบทำตามอารมณ์มากกว่า ส่วนใหญ่เป็นอารมณ์ประมาณ ชอบ งง งง เบลอๆ คล้ายๆอยู่ในภวังค์ อ้าวๆ เฮ่ย!! อย่าเพิ่งหลับดิ.... เค้ารู้หรอกว่ารออยู่ว่าเมื่อไหร่จะบอก เรื่องแฟน ใช่ม่า... ตอนนี้หน่ะเรามีแล้ว (ขอมองซ้ายมองขวาก่อน) ทางสะดวก โอเช

ตอนนี้มีบทบาทเป็น หัวหน้าครบอครัวมา 6 ปีละ มีเท้าหลังที่เป็นกองหน้า เอ๊ะยังไง!! ชื่ออะไรเหรอ เหอ เหอ รู้แล้วจะหนาวละกัน เราชอบเรียนเค้าว่า " แม่ขวัญใจ " หน่ะ.. อุ๊ยแม่ เอ๊ยแม่ขวัญใจเดินมาตามไปนอนละ.. ฮึ่มไว้คราวหน้า ละกัน จะมาอัพ blog แล้วจะมานินทาแม่ขวัญใจให้ฟัง...

เคยได้ยินมั่งปะว่ายุงหน่ะดุกว่าเสือ...แม่ขวัญใจผมหน่ะ ดุกว่ายุงอีกนะเฟร่ย

จ๊า... กำลังจะปิดคอมพ์แล้ว จ๊ะ




 

Create Date : 26 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 16 มีนาคม 2550 18:59:41 น.
Counter : 127 Pageviews.  

แกล้งป่วย...อยากโดนเยี่ยม






ทู้จ้า...วันทาทบ ครบสิบนิ้ว

เชิญเรียงคิว หิ้วคิดถึงบึ่งมาหา

แม้นไม่อยู่ก็ยังรู้...ว่าสูมา

ก่อนจากลา เขียนซักนิด คิดว่าไง...




 

Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2550    
Last Update : 16 มีนาคม 2550 19:00:51 น.
Counter : 130 Pageviews.  


ด้วยความบังเอิญ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ธรรมชาติไม่สร้างอะไรที่ไร้ีประโยชน์
....ธรรมชาติสร้างมนุษย์......
....มนุษย์สร้างความทรงจำ...
...ความทรงจำทำให้เราไม่อาจลืม...
Friends' blogs
[Add ด้วยความบังเอิญ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.