LIFE GOES ON~
Group Blog
 
All blogs
 

~...มนุษย์ขี้แพ้...~



ดิฉันเป็นพวกขี้แพ้..

ล่าสุดอยู่ๆก็แพ้ยุงขึ้นมาซะงั้น! แต่ไหนแต่ไรมาโดนยุงกัดก็แค่คันๆเกาๆไม่เห็นจะเป็นอะไร แต่หลังๆมา กัดแล้ว คันแล้ว เกาแล้ว .. แต่ไม่หายแล้ว! กลับกลายเป็นแผลใหญ่บ้างเล็กบ้างแล้วแต่ว่าเป็นมานานแค่ไหน .. เห็นจะต้องถึงมือหมอ

ไปหาหมอผิวหนัง ..แล้วเป็นไปตามคาด ดิฉันแพ้น้ำลายยุง ก็รักษากันไปตามอาการ ทายา กินยาและที่เพิ่มมาคือหมอให้เลี่ยงอาหารที่กระตุ้นอาการแพ้ ได้แก่ ถั่ว-ทั้งถั่วเมล็ดแห้งและถั่วเปลือกแข็ง , นม , ผลิตภัณฑ์จากนม , ชีส , เค้ก-! , คุ๊กกี้-o_O! , ช๊อกโกแลต-T_T , ไอติม-TTOTT.... และอาหารกระป๋องที่เป็นน้ำ(อันนี้สำหรับอาการแพ้นิกเกิล) .. ฯลฯ

ฉันต้องเลิกกินของที่ชอบมาทั้งชีวิต! แต่สิ่งนึงที่หมอพูดแล้วดิฉันชอบมากคือ "มาหาหมอ หมอก็ตามรักษาที่ปลายเหตุ ดีที่สุดคือรู้ตัวว่าแพ้อะไรก็เลี่ยงซะ"

จริงนะ .. ดีที่สุดมันต้องรักษากันที่ต้นเหตุ ไม่ว่าป่วยกายหรือป่วยใจ (กรุณา! อย่าถามว่าคิดได้แล้วทำได้มั้ย?)

จำกัดเหตุได้มากเท่าไหร่ ผลที่ตามมาก็น้อยลงเท่านั้น

ดิฉันแพ้ความรับผิดชอบ ก็เลี่ยงโดยการไม่หาคน สัตว์ สิ่งของมาอยู่ในความรับผิดชอบ

แพ้ความเอาใจใส่คนอื่นๆ ก็ไม่หาคนมาเป็นภาระให้ต้องคอยเอาใจใส่

แพ้ความขี้หงุดหงิด ขี้รำคาญ ก็ติดต่อสื่อสารกับคนอื่นน้อยลง เลยไม่ค่อยมีเรื่อง ไม่มีคนทำให้หงุดหงิดรำคาญ

...และดิฉันยังแพ้อะไรอีกหลายๆอย่าง ^^" แต่ดิฉันก็ยังพอใจกับชีวิตตัวเองและมีความสุขความทุกข์ในระดับที่พอรับได้

สำคัญเลยคือเราต้องเริ่มหาให้เจอก่อนว่าเราแพ้อะไร พอรู้แล้วก็มีสองทางคือ ๑. ยอมรับแล้วอยู่กับอาการแพ้นั้น โดยอย่าโทษ อย่าก่นด่าฟ้าดิน เทวดา มนุษย์หน้าไหน ก้มหน้ารับผลไป หรือ ๒. รู้แล้ว ยอมรับ แล้วแก้ไขมัน โดยใช้วิธีเดียวกับที่หมอผิวหนังบอกดิฉัน .. "รู้ตัวว่าแพ้อะไรก็เลี่ยงซะ"

ดิฉันเลือกทางที่๒ แต่ถ้าพลาดไปกินไอติมหรืออดใจไม่ไหวกับช๊อกโกแลตบ้าง ดิฉันก็ยอมรับผลที่ต้องทายา กินยารักษาผื่นจากการแพ้นั้น

ที่สุขๆทุกข์ๆกันอยู่ทุกวันนี้ หาให้เจอนะคะว่าแพ้อะไร แล้วก็เลี่ยงซะ







ปล. จริงๆแล้วดิฉันควรจะเลิกดื่มกาแฟด้วย แต่ดิฉันไม่เลิก .. ยอมแพ้! ก็บอกแล้ว .. ฉันมันคนขี้แพ้!




 

Create Date : 28 ธันวาคม 2555    
Last Update : 3 มกราคม 2556 18:53:42 น.
Counter : 256 Pageviews.  

~...ยางลบ...~


นี่เป็นรูปยางลบดินสอที่ดิฉันใช้อยู่ค่ะ ให้ทายว่าก้อนไหนเป็นก้อนใหม่ ก้อนไหนใช้แล้ว? .. ติ๊กต่อก .. ติ๊กต่อก ..




เฉลย .. ก้อนทางขวามือสีเข้มเป็นก้อนเก่าที่ใช้มานานแล้ว ก้อนซ้ายมือใหม่แกะกล่อง!

สงสัยมั้ยคะว่าทำไมก้อนที่ใช้มานานถึงก้อนใหญ่กว่า?

เพราะว่ามันเป็นยางลบพิเศษที่เค้าตั้งชื่อสินค้าตลกๆว่า "ยางลบนวด" .. o_O"

จริงๆแล้วเจ้ายางลบนี่มันมีลักษณะนิ่มๆเหมือนดินน้ำมัน ปั้นได้ ดึงแยกจากกันได้ และคุณสมบัติพิเศษสุด(ที่ไม่ได้เอาไว้นวดอย่างชื่อสินค้า)คือลบแล้วไม่มีเศษดินสอหรือขี้ยางลบหลุดออกมา แต่มันจะรวมเข้าไปในก้อนยางลบ ยิ่งใช้มันเลยยิ่งก้อนใหญ่ขึ้นและสีเข้มขึ้น เพราะมีใส้ดินสอที่เราลบออกมาเข้ามารวมร่างกับยางลบ(เหมือนเป็นสัตว์ประหลาดอะไรซักอย่าง ^^")

ที่นี้ดิฉันนั่งพิจารณา(ระหว่างที่คิดงานไม่ออก)เจ้าก้อนยางลบนี้ก็เห็นว่ามันคือหลักฐานที่ฟ้องว่าเราผิดพลาดมามากน้อยแค่ไหนดีๆนี่เอง เพราะยิ่งก้อนใหญ่ขึ้นเท่าไหร่ สีเข้มขึ้นเท่าไหร่ก็แสดงว่าเราทำผิดพลาด ต้องแก้ ต้องลบมากเท่านั้น

อ่า .. นี่มันยางลบแฝงปรัชญาชัดๆ! ..(สำหรับดิฉันอะไรทุกอย่างก็แฝงปรัชญาหมดแหละ คราวที่แล้วก็เจอ "ร่มแฝงปรัชญา" ^O^ )

เปรียบเทียบกับความผิดพลาดในชีวิตได้มั้ย? ..ได้สิ

คนเราทำผิดพลาดได้ ทำเรื่องดีๆแก้ไขหรือชดเชยข้อผิดพลาดนั้นได้มั้ย? - ได้ แต่ความผิดก็ไม่ได้หายไปไหน มันก็เข้าไปผสมปนเปให้ความดีเราหมองนั่นแหละ แล้วก็ฟ้องตัวเองอยู่อย่างนั้น ยิ่งผิด ยิ่งแก้ก็ยิ่งหมองขึ้น ใหญ่ขึ้น กลายเป็นมนุษย์สีเทาๆ ก้อนใหญ่ๆ

** อันนี้เป็นปรัชญายางลบของดิฉันคนเดียวนะ ไม่เกี่ยวกับศาสนาพุทธ เพราะพุทธถือว่าดีกับชั่วคนละส่วนกัน ไม่ผสมปนเป หักลบกลบหนี้กันไม่ได้**

แล้วเราจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง?

๑. อย่าวาดผิดบ่อยๆ จะได้ไม่ต้องลบ (เป็นไปไม่ได้ ตราบใดที่ดิฉันยังคงวาดรูปอยู่) ..^^"

๒. เปลี่ยนไปใช้ยางลบดินสอธรรมดาสิ มีเศษยางลบก็แค่กวาดทิ้ง ไม่เห็นจะยาก ..^O^


ฮ่า .. ฮ่า .. ชีวิตก็เงี้ย คิดยากซับซ้อนมันก็ยาก คิดง่าย มันก็ง่ายนิดเดียว

จบ!




ปล. ก็ยังคิดงานไม่ออกอยู่ดี ^^"







 

Create Date : 24 ธันวาคม 2555    
Last Update : 3 มกราคม 2556 18:54:01 น.
Counter : 542 Pageviews.  

~...I Luv U All...~



ปล่อยบล็อกร้างซะนาน .. ช่วงนี้ไม่มีเรื่องอะไรให้เขียนถึงเลย บวกกับมีงานที่ชอบๆทำตลอด

จริงๆก็เขียนมาหลายปีแล้ว อะไรที่คิดอยู่ก็เขียน ก็บอกซ้ำแล้วซ้ำอีกไปหลายรอบแล้ว เขียนอีกความคิดมันก็เหมือนเดิม(เพราะตอนนี้ยังไม่เปลี่ยน) .. เลยไม่รู้จะเขียนอะไร

การเปลี่ยนแปลงเนาะ เรื่องธรรมดา จะมีเรื่องอะไรมาเขียนอีกหรือจะไม่มีเลยก็สุดจะบอกกล่าวหรือรับปากล่วงหน้า





สุขสันต์ที่วันนี้โลกไม่สิ้นค่ะ .. ^^





 

Create Date : 21 ธันวาคม 2555    
Last Update : 3 มกราคม 2556 18:54:18 น.
Counter : 190 Pageviews.  

~...ยอมรับในความต่าง...~


เท่าที่จำได้ ดิฉันไม่เคยเขียนบล็อกเรื่องการเมือง ไม่เคยเลือกสีเลือกข้าง ไม่เคยแสดงทัศนะให้คนอื่นได้ยิน .. มีคิดในใจบ้าง (ฮา)

เมื่อวานเขียนทวิตไปนิดนึงว่า ...

เราๆท่านๆคนส่วนใหญ่ของประเทศนี้ ใครมาเป็นรัฐบาลเราก็อยู่ได้ทั้งนั้นแหละ คนที่อยู่ไม่ได้มันมีอยู่ไม่กี่คนหรอก แล้วไม่กี่คนนั้นก็หาพวก ..

..มันก็เลยกลายเป็นพวกเขา พวกเราอย่างทุกวันนี้


อันที่จริงดิฉันก็ไม่ได้จะไปยึดโยงพาดพิงอะไรกับการเมืองซะทีเดียว เพราะมีทวิตก่อนหน้าที่ดิฉันเขียนว่า ...

๑.ถ้าเมื่อไหร่ที่..มีก็อยู่ได้-ไม่มีก็อยู่ได้ , สุขก็อยู่ได้-ทุกข์ก็อยู่ได้ , สมรัก(ที่ไม่ใช่พรรคเพื่อเก้ง)อยู่ได้-ไม่สมรักก็ยังอยู่ได้ ..

๒. .. แสดงว่าชีวิตนี้ "คุณอยู่ได้ละ" ..แค่นี้แหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. #จะมาหาสาระแก่นสารอะไร #คนนะ ไม่ใช่ต้นไม้


มันต่อเนื่องกันมาว่า ถ้าเรายอมรับได้ ไม่ว่าอะไรจะ เกิดขึ้น-ตั้งอยู่-ดับไป เราก็อยู่ได้ แต่สุดท้ายก็มีคนมาตอบแบบนี้จนได้ ...

ก็จริงของคุณ แต่คุณก็ต้องเคารพคนที่เค้ารู้สึกอยู่ไม่ได้ด้วย คุณทนได้อยู่ได้ก็ดี ก็ดีใจด้วย แต่อย่าไปว่าคนที่เค้าทนไม่ได้อยู่ไม่ได้เลย

อ่านแล้วก็นึกในใจว่า .. ที่ฉันอยู่ได้ ฉันไม่ได้ทน แต่ฉันยอมรับได้

ยอมรับได้เพราะรู้ว่าคนเรามันหลากหลาย ทั้งความคิด ความอยาก การแสดงออก บางคนพอใจที่จะเป็นแม่ทัพถือดาบยืนอยู่หน้าสุด บางคนพอใจเป็นแค่พลทหารคอยรับคำสั่ง หรือบางคนพอใจเป็นแม่ครัวทำอาหารเลี้ยงกองทัพ

ดิฉันไม่สงสัยว่าทำไมบางคนอยากเป็นนักการเมือง บางคนทนไม่ได้กับนักการเมือง บางคนแค่นั่งบ่นอยู่ที่บ้าน บางคนออกไปนั่งอยู่ลานพระรูป ..หรือบางคนเปิดทีวีดูอาราเล่

เพราะดิฉันเข้าใจความหลากหลายไง อันที่จริงถ้าคุณคนที่เขียนตอบดิฉันจะเข้าใจว่า คนอย่างดิฉันก็เป็นหนึ่งในความหลากหลายของมนุษย์ คุณจะไม่รู้สึกหรอกว่า ทำไม? ทำไม? ทำไม? เหมือนที่ดิฉันไม่เคยตั้งคำถามถึงสิ่งที่คนอื่นทำว่า...ทำไม?





 

Create Date : 25 พฤศจิกายน 2555    
Last Update : 3 มกราคม 2556 23:03:56 น.
Counter : 191 Pageviews.  

~...จด จำ ทำไม?...~


ยังรักที่จะวาดรูปบนกระดาษมากกว่า มันทำให้เราละเอียดรอบคอบ ..หรือบางทีเลยเถิดเป็นระแวงเพราะเสียแล้วเสียเลย ไม่สามารถกลับไปแก้ตรงไหนก็ได้เหมือนวาดในคอม




และเพราะเดินหน้าแล้วย้อนกลับไปไม่ได้นี่แหละเลยคอยสแกนรูปไว้เป็นระยะๆ เผื่อว่ามันเสียจะได้มีรูปก่อนหน้านั้นเก็บไว้ .. (ให้เสียดายทำไม?)




ก็เหมือนชีวิตมั้ง ถึงมันจะเคยดียังไง จะบันทึกไว้ซาบซึ้งตรึงใจแค่ไหนมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้ ดีที่สุดคือทำให้มันดีตั้งแต่ต้นจนจบนั่นแหละ ..^^




..จะได้ไม่เสียดาย






ปล.1 ถ้าจะคอยหยิบความผิดพลาดมาทิ่มแทงตัวเองซ้ำๆ อย่าเพิ่งอิน/ฟินจนไร้สติ ช่วยคิดต่ออีกนิดว่าทำแล้วมันเปลี่ยนอะไรได้มั้ย? ถ้าไม่ได้..แล้วจะคอยหยิบมันขึ้นมาทำไม? ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ

ปล.2 สำหรับดิฉัน ..ถ้าชีวิตมันจะมีตำหนิบ้างก็ช่างมันเถอะ ..I'm not a perfectionist ..^^






 

Create Date : 24 ตุลาคม 2555    
Last Update : 3 มกราคม 2556 23:04:09 น.
Counter : 190 Pageviews.  

1  2  3  4  

Q.NUH
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




.
.
. .
Friends' blogs
[Add Q.NUH's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.