Group Blog
 
All blogs
 
พระพันปีตัวร้าย _"ท่านบรรพบุรุษ" VS "เจ้าม้าไม้" อัจฉริยะแห่งราชสำนัก


พระพันปีตัวร้าย     ตู้โม่อวี่_เขียน   มดแดง_แปล    สำนักพิมพ์แจ่มใส

ถั่วเม็ดน้อยกลิ้งไปมาในกระทะ  ดิ้นรนสุดกำลังเพื่อปราบพยศ เจ้าม้าไม้จอมอวดดีตัวนั้น

ถึงคราวแผ่นดินผลัดเปลี่ยนรัชสมัย จักรพรรดิองค์น้อยจึงต้องขึ้นครองราชย์อย่างที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด 

แต่ขุนนางทั้งราชสำนักต่างรู้ดีว่าผู้กุมอำนาจที่แท้จริงหาใช่โอรสสวรรค์ไม่ 
กลับเป็น ‘ตวนมู่จี้’ ผิงอ๋องผู้มากความสามารถอย่างล้นเหลือคนนั้นต่างหาก

ทว่า... ต่อให้คนนับร้อยนับพันสรรเสริญเทิดทูนคุณความดีของเขา 
ถ้อยคำยกย่องเหล่านั้นก็มิได้เข้าหูพระพันปีน้อยแม้สักครึ่งคำ 
เพราะเธอรู้ดีว่าเจ้าม้าไม้ตัวร้ายตัวนั้นกำลังจ้องวางแผนชิงบัลลังก์อยู่

ฮึ! แต่ไหนๆ ฟ้าก็ส่งเธอมาเป็นดาวข่มเขาแล้ว 
แม้จะต้องถูกปลดออกจากตำแหน่ง ก็จะกำราบเจ้าม้าไม้ตัวนั้นให้จงได้!


ในการเลือกนิยายมาอ่าน  มักจะเลือกพลอตเรื่องที่คิดว่าน่าจะชอบก่อนเป็นอันดับแรก ต่อให้ไม่รู้จักผู้เขียนไม่รู้จักสำนวนก็ต้องลองเสี่ยงกันดูสักหน่อย (ซึ่งก็เจ็บมาไม่น้อย)  หากพลอตไม่ได้เป็นที่น่าสนใจนัก แต่เป็นนักเขียนที่ชอบ..ก็อาจจะสนใจลองดู (ซึ่งก็เคยเจ็บมาไม่เบา)  แต่ถ้าทั้งพลอตไม่โดน นักเขียนไม่ใช่ คราวนี้ก็ถึงคราวชื่อเสียงกับคำวิจารณ์ที่น่าสนใจของตัวนิยายเอง  ด้วยเงื่อนไขอย่างนี้ จึงไม่เคยประสบความสำเร็จในการอ่านนิยายชุดให้ครบชุดกับเขาสักที  ชุดนี้ก็เช่นกัน ตำหนักรักนิรันดร์ ที่มีอยู่ด้วยกัน ๔ เล่ม 

๑. ปราชญ์หญิงยอดรัก _เว่ยเสี่ยโหยว

๒. จักรพรรดิบัญชา _สีเจวี้ยน

๓. พระมาตุลาตัวดี _ อวี๋ฉง

๔. พระพันปีตัวร้าย _ ตู้โม่อวี่

ตอนอ่านจักรพรรดิบัญชา นั่นหมายถึงได้เลือกแล้วว่าพลอตนี้ที่อยากอ่าน ปกติเลือกแล้วจะต้องตีจาก  แต่ด้วยอ่านแล้วชอบมาก จึงยังคงหลงเหลือเยื่อใยให้เมียงมองนิยายในชุด ตำหนักรักนิรันดร์อยู่จึ๋งนึง

ซึ่ง "พระพันปีตัวร้าย" แค่ชื่อเรื่องก็ไม่ถูกโฉลกๆ พอๆ กับ "พระมาตุลาตัวดี" นั่นแหละ อ่านเรื่องย่อปกหลังยิ่งแล้วใหญ่ ค่อนข้างสื่อว่าจะเป็นแนวที่ไม่ชอบ  แต่ด้วยความเห็นที่อ่านพบว่า ชอบ "พระพันปีตัวร้าย" ที่สุดในชุดตำหนักรักนิรันดร์ ของหลายๆ คน    ก็นะ... นักต่อนักมาแล้ว ที่เราไม่อาจจะตัดสินนิยายจากแค่ ปก ชื่อเรื่อง หรือเรื่องย่อที่ไม่ดึงดูด ในเมื่อมีหลายคน ชอบที่สุด ก็ต้องมีอะไรน่าสนใจบ้างแหละ

ลางเนื้อชอบลางยา เล่มที่เราชอบเป็นบ้าเป็นหลังก็ใช่ว่าคนอื่นจะชอบ

และเช่นกัน  เรื่องที่คนอื่นชอบมาก  เราก็ไม่ได้ชอบด้วยเสมอไป

จึงต้องใช้เวลาถึง ๔ คืน ที่จะอ่านเรื่องนี้ให้จบ   

ถาม......  ไม่ชอบทำไมต้องอ่านให้จบด้วย ?

ตอบ .. มันเป็นอาการจิตชนิดนึงที่นึกอยากจะรักษาให้หายอยู่เหมือนกัน  " _  _ "

ถ้าไม่ใช่จิต ก็โรคงกน่ะค่ะ  เสียตังค์แล้วก็อยากจะอ่านให้จบ  นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่หนังสือดองกองพะเนิน  เพราะแม้แต่เรื่องที่อ่านได้ครึ่งๆ  เราก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังหวังว่า เมื่อเวลาเปลี่ยน บรรยากาศเปลี่ยน อารมณ์เปลี่ยน  หยิบขึ้นมาอ่านใหม่ เราอาจจะอ่านจบก็ได้ ...ขอเพียงไม่สิ้นหวังอ่ะนะ

เรื่อง พระพันปีตัวร้าย  ... คาแรคเตอร์นางเอกไม่ใช่แนวที่เราชอบ  นิสัยเจ้าอารมณ์ ยั่วยุให้ประทุง่าย มี ฮึ!  มี เชอะ!  มี  เพ้ย!  ที่ราวกับเป็นคำนึกอุทานว่า ..เฮ้ย   ในความรู้สึกของเรา เป็นอารมณ์เด็กๆ ตามคาแรคเตอร์สาวน้อยวัยแรกรุ่น   แต่ชอบชื่อนางเอกนคะะ  อ่านแล้วรู้สึกน่ารักดี 

ถานโต้วโต้ว นางถูกเลือกเป็นสนมเข้าวังเมื่อตอนอายุ ๑๖ แต่ยังไม่ได้ทันได้พบพักตร์มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์ทางกายกับจักรพรรดิหอรก  เพราะจักรพรรดิดันล้มป่วยแล้วก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา  พระเอก ตวนมู่จี้  ที่มีตำแหน่งเป็นท่านผิงอ๋อง เป็นบุตรของ ตวนมู่สิงเจี้ยน อนุชาองค์จักรพรรดิ  .. ซึ่งนอกจากตวนมู่จี้จะสืบทอดตำแหน่งอ๋องแล้ว ความปรีชาสามารถยังทำให้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักเป็นรองก็เพียงแต่จักรพรรดิเท่านั้น 

ทางด้านจักรพรรดิ  นอกจาก ตวนมู่หญง โอรสที่เกิดจาก สนมก่วน  ผู้มีพื้นเพเป็นเพียงนางกำนัลรับใช้ในวัง ก็ไม่มีโอรสอื่นใดอีกเลย  และการที่องค์ชายท่านนี้ได้ชื่อว่าไม่ได้เรื่องได้ราว โง่เขลาอ่อนแอ จึงไม่เป็นที่โปรดปรานสักนิดของพระบิดา  ขุนนางน้อยใหญ่ต่างคาดหมายกันว่า เมื่อจักรพรรดิสวรรคต ตวนมู่สิงเจี้ยนอนุชา จะได้สืบทอดรัชทายาท แล้วตำแหน่งนั้นก็จะถูกยกให้  ตวนมู่จี้ อัจฉริยะแห่งราชสำนัก ผู้ที่จะได้ขึ้นครองราชย์โดยไม่มีผู้ใดปริปากคัดค้านสักคำ เพราะตลอดเวลาเนิ่นนานที่จักรพรรดิล้มป่วย  ตวนมู่จี้ก็สำเร็จราชการแทนพระองค์ด้วยความปราดเปรื่องปรีชา ... การจะเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ก็นับว่า ถูกต้องสมควรแล้ว

การก่อเกิดความสัมพันธ์ของ พระ-นาง  จึงทำให้รู้สึกตื่นเต้นในช่วงแรกๆ  ถ้านึกจะเปรียบก็เปรียบกับ  อู่อ๋อง-เสิ่นมู่หลิง กับ อัครมเหสี เฉินเยี่ยนปิง ในเรื่อง ร้อยรักมเหสี เรื่องโน้นเลย  แต่อ่านๆ ไป พระเอกก็ไม่ได้ทำอะไรเท่ในความรู้สึกนัก  นางเอกก็ไม่ได้จัดการปัญหาอะไรเป็นสาระสำคัญที่จะแสดงถึงความฉลาด  ที่คาดหวังว่าสองคนนี้จะเอาชนะคะคานกันด้วยเรื่องสติปัญญาเกี่ยวพันบ้านเมือง ราชสำนักภายนอก ภายใน ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เป็นแต่เพียงลิ้นกับฟันที่ต่อปากต่อคำกันด้วยคารมยอกย้อนเหน็บแนมอย่างเท่าทันกัน    ...แต่ในเมื่อในคำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่ามันเป็นความคมคาย ชิงไหวชิงพริบอะไรในเรื่องสลักสำคัญนัก ...จึงค่อนข้างรู้สึกรำคาญอยู่นิดๆ 

ความรักของชนชั้นสูงศักดิ์  คนหนึ่ง ตวนมู่จี้ บรรดาศักดิ์ผินอ๋อง อำนาจแทบจะสูงที่สุดในแผ่นดิน เป็นทั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์  มีศักดิ์เป็นหลานชายจักรพรรดิคนก่อน และเป็น "พี่ใหญ่"  ของตวนมู่หญง จักรพรรดิองค์ต่อมา นอกจากจะเป็นพี่ชายแล้วยังเป็นเหมือนพระอาจารย์ผู้คอยอบรมสั่งสอนในการจัดการบริหารราชการแผ่นดิน     ส่วนอีกคน ถานโต้วโต้ว ผินอ๋องตวนมู่จี้ แต่งตั้งนางเป็นอัครมเหสีด้วยตนเอง เพราะในบรรดาเหล่านางสนมของจักรพรรดิ  นางเป็นผู้มากปัญญามีความรู้มากที่สุด จึงเหมาะจะเป็นใหญ่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลฝ่ายในอย่างได้เรื่องได้ราว  เมื่อจักรพรรดิสวรรคตและ ตวนมู่หญง ที่อ่อนกว่านางเพียงสองปี ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ  ถานโต้วโต้ว สาวน้อยวัยดรุณีจึงได้เป็นพระพันปีไปโดยปริยาย 

เปรียบได้ว่านางเป็น  ท่านแม่ของจักรพรรดิ  และเป็น ท่านป้าของผินอ๋อง   เป็น ผู้อาวุโส เป็น ท่านป้า และการต่อปากต่อคำยังก่อให้เกิดศัพท์เหน็บแนมกันขึ้นต่อมาว่าเป็น ท่านบรรพบุรุษ  ส่วนพระพันปีจะชอบเรียกผิงอ๋องว่า เจ้าม้าไม้บ้าง เจ้าบ่อมังกรพิษบ้าง ซึ่งก็ถือเป็นคู่อริที่มีความน่ารักอยู่พอตัว  สำหรับคนที่ชอบอ่านนิยายเบาๆ ไม่ได้คาดหวังเรื่องซีเรียสจริงจังอะไรมาก เรื่องนี้จึงเป็นนิยายรักที่แม้จะมีตำแหน่งใหญ่โตครอบตัวละครไว้ ก็ยัง  มุ้งมิ้ง ฟรุ้งฟริ้ง หวาน น่ารัก โรแมนติก ... ก็น่าจะชอบกัน 

ส่วนตัวเราเอง  ดันไปคาดหวังกับตำแหน่งสูงศักดิ์ที่ว่านั้น การฝ่าฝืน ม่านประเพณี เพื่อจะครองรักครองคู่กับสตรีที่่ได้ชื่อว่าเป็นสมบัติของจักรพรรดิทั้งยังถูกยกขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดคือแม่ของแผ่นดิน น่าจะมีชั้นเชิงอะไรในทางความคิดความรู้สึกที่มากกว่านี้สักหน่อย เพราะเห็นว่าเป็นเล่มที่ค่อนข้างหนาด้วย แต่พออ่านไปจนจบดันรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรมากนัก นอกจาก ตำแหน่งพระพันปีที่เป็นเหมือนโซ่ตรวน วังหลวงที่เป็นเหมือนกรงขัง กีดกันอิสรภาพที่จะมีชีวิตปกติมีความสุขเหมือนคนทั่วไป ซึ่งเราก็ไม่ค่อยชอบอาการร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายของนางเอกเข้าอีก แม้ว่าผู้เขียนก็ตั้งใจอยู่แล้วจะให้นางเอกพระพันปีน้อยมีความเป็นเด็กสาววัยรุ่นทั่วไป   ความรักต้องห้าม  ไม่ได้ให้ความรู้สึกยากอะไรนัก ในเมื่อตัวละครก็ได้แหวกกฎเกณฑ์ทำตามใจตัวเองตะพึดตะพืออย่างสะดวกโยธิน ทำให้รู้สึกว่าตัวละครขาดความสง่างาม  ทั้งยังไร้คนห้ามปรามขัดขวาง จึงลงเอยอย่างสุขนิยมแฮปปี้เอนดิ้ง  

เราคงคาดหวังมากเกินไปจริงๆ นั่นเอง  T__T 




Create Date : 08 กรกฎาคม 2558
Last Update : 11 กันยายน 2558 22:28:50 น. 3 comments
Counter : 391 Pageviews.

 
อ่านความรู้สึกแล้วโดนใจจริงๆ ค่ะ


โดย: jackfruit_k วันที่: 9 กรกฎาคม 2558 เวลา:6:41:30 น.  

 
เราว่าดีออกนะคะ ไม่ชอบก็ยังอ่านได้จนจบ เราสิอยากอ่านให้จบ แต่บางเรื่องนี่แค่บทนำก็เข็นไม่ขึ้นแล้ว ปิดวางดองไว้หลายเล่มจนเสียดายตังค์เลยค่ะ บางทีตัดใจขายทิ้งไปเลยก็มี T-T

ชุดนี้มีดองไว้แล้วทั้งชุดค่ะ ยังไม่ได้แตะสักเล่มเลยย


โดย: kunaom วันที่: 9 กรกฎาคม 2558 เวลา:23:48:56 น.  

 
เมื่อก่อนถึงไม่สนุก ก็พยายามอ่านให้จบค่ะ
แต่ตอนนี้พอกองดองมันสูงจนไม่มีที่จะเดินแล้ว เลยจำเป็นว่าเรื่องไหนอ่านไม่ไหวจริง ๆ เราก็จะเปิดไปดูตอนจบ แล้วก็เป็นอันเลิกกันไป

เรื่องนี้อ่านแล้วค่ะ ตอนแรก็แอบหวังการชิงไหวชิงพริบนะคะ แต่อย่างคุณ prysang ว่าเลยค่ะ มันเบา แต่ก็อ่านได้เรื่อย ๆ แหละค่ะ


โดย: Serverlus วันที่: 10 กรกฎาคม 2558 เวลา:15:05:53 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

prysang
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 96 คน [?]




จำนวนผู้ชม คน : Users Online
New Comments
Friends' blogs
[Add prysang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.