Group Blog
All Blog
### คนที่จะก้าวหน้าในธรรมนี้อยู่ที่สติเป็นหลัก ###















“คนที่จะก้าวหน้าในธรรมนี้อยู่ที่สติเป็นหลัก”

คนที่จะก้าวหน้าในธรรมนี้อยู่ที่สติเป็นหลัก

ใครมีสติแล้วนี้จะหลุดพ้นได้อย่างง่ายและรวดเร็ว

 แต่ถ้าไม่มีสตินี้ จะไม่มีวันที่จะหลุดพ้นได้เลย

 ดังนั้นผู้ปฏิบัติจึงจำเป็นจะต้องหมั่นเจริญสติอยู่เรื่อยๆ

 ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนจะทำอะไร อย่ามาเจริญสติเฉพาะเวลาที่นั่งสมาธิ

เพราะถ้าทำอย่างนั้นจะไม่มีกำลังที่จะหยุดความคิดปรุงเเต่งได้

 ต้องหยุดความคิดปรุงเเต่งก่อนที่จะมานั่ง

หรือทำให้ความคิดปรุงเเต่งนี้เบาบางลงไป

เมื่อเบาบางลงไป เวลามานั่งก็จะไม่ฟุ้ง

แล้วถ้ามีใจจดจ่ออยู่กับคำบริกรรมอย่างต่อเนื่อง

ก็จะเข้าสู่ความสงบได้

 เวลาบริกรรมก็อย่าไปคาดคะเนว่าเมื่อไหร่จะสงบ

อย่าไปสนใจกับอนาคต ให้อยู่กับปัจจุบันคือคำบริกรรม

 ถ้าไปกังวลหรือไปคาดว่า เมื่อไหร่จะสงบ จิตก็ไปอนาคตแล้ว

 ถ้าจิตไปอนาคตแล้วจะไม่มีสติ จิตต้องอยู่ปัจจุบัน

เขาเรียกว่า ปัจจุบันธรรม

สติคือปัจจุบันธรรม ต้องดึงจิตให้อยู่ในปัจจุบัน

ต้องดึงจิตไม่ให้คิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาแล้วในอดีต

 ไม่คิดถึงเรื่องราวที่ยังไม่เกิดขึ้นในอนาคต

ให้อยู่กับปัจจุบันอยู่กับคำบริกรรม พุทโธๆ ไปเรื่อยๆ

 แล้วเดี๋ยวจิตก็จะรวมเข้าสู่ความสงบ

ความสงบนี้ก็มีอยู่ ๒ รูปแบบ ที่ท่านเรียกว่า อัปปนา กับอุปจาระ

อัปปนาคือจิตรวมเข้าสู่ความสงบแล้วก็นิ่งมีอุเบกขา

 มีความว่างเป็นอารมณ์ แต่สำหรับผู้ที่มีอุปจารสมาธิ

 ท่านแสดงไว้ว่า เมื่อจิตรวมลงแล้วจิตก็จะถอนออกมา

เพื่อมารับรู้เรื่องราวต่างๆ รับรู้นิมิตต่างๆ รับรู้อภิญญาต่างๆ

 อภิญญาคือความสามารถพิเศษต่างๆ อ่านวาระจิตของผู้อื่น

 ระลึกชาติได้ เหาะเหินเดินอากาศได้ อันนี้อยู่ในอุปจารสมาธิ

 แต่อุปจารสมาธินี้ไม่เป็นประโยชน์ต่อการเจริญวิปัสสนา

เพราะผู้ที่อยู่ในอุปจารสมาธินี้จะไม่มีอุเบกขา ใจยังมีความโลภ

 ความอยากอยู่ เวลาเห็นนิมิตอะไรก็เกิดความอยาก

หรือเกิดความกลัวขึ้นมา ถ้าเห็นนิมิตที่น่าดูก็อยากให้อยู่ไปนานๆ

ถ้าเห็นนิมิตที่น่ากลัวก็อยากจะให้มันหายไป

ดังนั้นผู้ที่ปฏิบัติต้องระมัดระวังถ้ามีจริตทางด้านอุปจารสมาธิ

ซึ่งมีไม่มาก ครูบาอาจารย์ท่านบอกว่า

มีประมาณร้อยละ ๕ เท่านั้นเอง

ที่จะเป็นจิตแบบผาดโผน ก็คือจิตไม่นิ่งไม่สงบ

 ถ้าเป็นแบบนี้ท่านบอกให้ใช้สติดึงกลับเข้าไปในความสงบ

 อย่าตามรู้เรื่องราวต่างๆที่มาปรากฏให้รับรู้

เพราะจะเสียเวลาแล้วจะไม่ได้กำลังจะไม่ได้อุเบกขา

ที่จะต้องเอาไปใช้ในการต่อสู้กับกิเลสตัณหา

ผู้ที่ต้องการเจริญทางวิปัสสนานี้ต้องดึงจิตเข้าไปสู่ ความสงบ

ที่เรียกว่าอัปปนาสมาธิคือสักแต่ว่ารู้ แล้วก็ไม่มีอะไรให้รับรู้

 มีแต่อุเบกขา มีแต่ความว่าง สมาธิแบบนี้แหละเป็นประโยชน์

เพราะว่าจะทำให้จิตใจมีกำลัง เพราะว่าเวลาอยู่ในสมาธิแบบนี้

จิตสามารถที่จะกดตัณหาต่างๆ ไม่ให้ออกมาทำงานได้

 อัปปนากับขณิกสมาธิก็เป็นสมาธิแบบเดียวกัน

ต่างกันตรงที่ขณิกสมาธินี้ สงบเพียงเดี๋ยวเดียว

ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในระยะเเรกในเวลาที่นั่งสมาธิ

พอจิตรวมลงไปปั๊บก็สงบแล้ว ก็เกิดความตกใจ

เพราะว่าไม่เคยเห็นอย่างนี้มาก่อน แล้วก็จะถอนออกมา

แต่ถ้าทำต่อไปก็จะรู้ว่า มันไม่มีอะไรเสียหาย

เวลาที่รวมลงก็ใช้สติประคับประคองอย่าปล่อยให้ตกใจ

 อย่าปล่อยให้ถอนออกมา

 แล้วพยายามเข้าไปอยู่ในอัปปนาสมาธินี้ให้นานๆ ให้บ่อยๆ

 เหมือนกับการเอาน้ำเข้าไปเเช่ในตู้เย็น ให้แช่นานๆ

น้ำถึงจะเย็น น้ำเย็นจะได้มาดับความร้อนต่างๆ ได้

ถ้าเข้าไปแป๊บเดียวแล้วเอาออกมานี้ยังไม่มีความเย็นพอ

ยังไม่มีอุเบกขาพอ จะหยุดตัณหาความอยากไม่ได้

เวลาที่ปัญญาพิจารณาว่าสิ่งต่างๆ เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

 ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แต่ถ้าไม่มีอุเบกขา

 กิเลสก็จะออกมาตัณหาก็จะออกมาแล้ว ก็พาจิตให้ไปทำตาม

สิ่งที่ตัณหาต้องการ พาไปเสพรูป เสียง กลิ่น รส

 พาไปหาลาภยศ สรรเสริญสุข

 แต่ถ้าจิตมีอุเบกขามีอัปปนาสมาธิ จิตก็จะมีกำลังที่จะต่อต้าน

 เพราะจิตที่เป็นอัปปนานี้เป็นจิตที่มีความสุข

เป็นจิตที่ไม่หิวโหยกับอารมณ์ต่างๆ แต่ต้องพยายามทำให้มากๆ

ในเบื้องต้นนี้ไม่ต้องไปกังวลว่าจะติดสมาธิ

ขอให้มีสมาธิก่อนเถิด ยังไม่มีสมาธิ

 บางคนก็กลัวจะไปติดสมาธิแล้ว ถ้าไม่มีสมาธิแล้วไปกลัวติดสมาธิ

 มันก็เป็นทางของตัณหากิเลสนี่เองที่ไม่อยากให้ใจมีสมาธิ

 เพราะถ้ามีสมาธิแล้วมันจะฆ่ากิเลสตัณหา

มันจะกดกิเลสตัณหาไม่ให้ออกมาเพ่นพ่านได้

อันนี้ก็คือเรื่องของสมาธิ เวลาที่นั่งไปแล้วเกิดผลอะไร

ก็ขอให้ระมัดระวัง เพราะว่าสมัยนี้ก็มีการสอนกันบอกว่า

นั่งแล้วให้เห็นนรก ให้เห็นสวรรค์ ให้ไปเที่ยวตามภพภูมิต่างๆ

 การเห็นเหล่านี้ไม่เป็นประโยชน์ต่อการดับความทุกข์

ละตัณหาที่เป็นต้นเหตุของความทุกข์

 ต้องเป็นสมาธิที่ว่าง สักแต่ว่ารู้

แล้วก็มีความสงบที่เป็นความสุขอย่างยิ่ง

 อันนี้ก็ต้องพยายามทำให้ได้ ทำให้บ่อย

แล้วต่อไปมันจะเป็นไปตลอดทั้งวันเลย

พอเราออกมาปั๊บ เปลี่ยนอิริยาบถสักแป๊บก็กลับไปนั่งใหม่

 แล้วต่อไปบางทียังไม่ทันเข้าไปนั่งมันก็สงบมาโดยอัตโนมัติ

มันมาของมันเอง เพราะจิตมันเคยเข้าไปเวลาใด

มันก็จะเหมือนกับมีนาฬิกาปลุกที่จะดึงให้จิตเข้าสู่ความสงบ

 บางทีไม่ต้องนั่งสมาธิเพียงแต่อยู่เฉยๆ ตามลำพัง

 พอไม่คิดอะไรเท่านั้นเอง จิตมันก็สงบได้

อันนี้แหละเป็นผลที่จะเกิดขึ้นจากการเจริญสติ

เพราะว่าถ้าไม่มีสตินี้ สมาธิจะไม่เกิด

 เมื่อสมาธิไม่เกิด ภาวนามยปัญญาก็จะไม่เกิด.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

..............................

ธรรมะบนเขา วันที่ ๒๗ กันยายน ๒๕๕๘

“สติ”













ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 30 ธันวาคม 2558
Last Update : 30 ธันวาคม 2558 22:21:30 น.
Counter : 354 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 46 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....