All Blog
--- ศ รี เ มื อ ง ป ง มิ นิ ม า ร า ธ อ น 2 0 1 7 ---
























คนที่บ้านชวนไปวิ่งงาน วิ่งพิชิตศรีเมืองปงมินิมาราธอน ครั้งที่ 1
จัดที่สนามกีฬากลางเทศบาลตำบลบ้านปง
ต.บ้านปง อ.หางดง จ.เชียงใหม่
วันอาทิตย์ ที่ 26 มีนาคม 2560

งานนี้รับสมัครจำนวนจำกัด ไม่มีการแบ่งรุ่นอายุ
สำหรับผู้ที่วิ่งเข้าเส้นชัยทุกท่านจะได้รับถ้วยผู้พิชิต
เงินรางวัลโอเวอร์ออล1-10 ชาย-หญิง



เราไม่รู้หรอกว่า ทางวิ่งเส้นนี้เป็นอย่างไรเพราะไม่ได้สำรวจเส้นทางก่อนวิ่งเหมือนตอนไปเขาค้อ แต่ดูจากกราฟเส้นทางแล้วเป็นทางขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ น่าจะเหมือนวิ่งขึ้นดอยสุเทพ ด้วยระยะทางไป-กลับระยะมินืมาราธอนประมาณ 12 กิโล ไม่มีเวลาคัทออฟ คิดว่าน่าสนุก จึงชวนลูก ๆ ไปวิ่งด้วยกัน งานนี้ไม่มีเหรียญให้ แต่จะได้ถ้วยพระพิฆคเณศวรเป็นที่ระลึกทุกคน



ฉันกับสามีเพิ่งวิ่งมาราธอนที่เขาค้อไปเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วและพักการซ้อมเต็มที่หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ จากนั้น สัปดาห์ที่สองก็วิ่งเหยาะ ๆ เพียงยืดเส้นยืดสายวันจันทร์เพียง 7 กิโลและวันพุธ 5 กิโล เพียงสองวัน ดูสภาพร่างกายโดยรวมก็ดี ไม่มีอาการบาดเจ็บ ไม่ปวดขา เข่าหรือกล้ามเนื้อใด ๆ คิดว่า วันอาทิตย์น่าจะวิ่งขึ้นเนินชันไปได้เรื่อย ๆ ระยะทาง 6 กิโลก่อนกลับตัว คิดว่าไม่น่ามีปัญหา เป็นห่วงแต่ลูกสาวว่าเขาจะไหวหรือไม่เพราะไม่ใช่ทางเรียบ แต่เขาจ็อกกิ้งบ้าง น่าจะไปได้เหมือนขึ้นดอยสุเทพ เราบอกลูกว่า ค่อย ๆ ไป พ่อแม่จะวิ่งเป็นเพื่อน วิ่งสนุก ๆ ด้วยกัน


เราไม่ค่อยกังวลว่าจะวิ่งจบหรือไม่ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่กังวลมาก เพราะระยะทางสิบกิโล ไม่ใช่ใกล้ ๆ หากใครเคยวิ่งก็พอจะนึกออกว่า มันไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยากเกินไป

เรามีต้นทุนการวิ่งมาบ้างแล้ว แต่เราก็เตรียมตัวก่อนวิ่งเหมือนเดิม

ก่อนวิ่งหนึ่งวัน เป็นวันพักของครอบครัว ตั้งแต่ลูกสอบเสร็จ ก็เพิ่งได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน อย่างน้อยก็อยากกินอะไรด้วยกัน เราเลือก HOT POT เป็นบุฟเฟ่ต์นานาชนิด เราอยากกินซุปน้ำใสกับซุปต้มยำมันกุ้ง เขาให้เวลาในการกินชั่วโมงครึ่ง ซึ่งปกติเราไม่ชอบกินอะไรแบบบุฟเฟ่ต์ ดูมันมากมายและเหนื่อยที่จะกิน อาหารลานตามาก เรากินได้ไม่กี่อย่างหรอกแล้วก็ไม่ค่อยอยากจะลุกไปเอาโน่นเอานี่ ดีที่กินกับลูก ลูกจะคอยบริการ แต่พวกเธอก็กินไม่เก่งเหมือนก่อน

เราถามแค่ว่า อยากกินมั้ย ไม่ต้องคิดว่าจะกินคุ้มหรือเปล่าหรอก กินเท่าที่เรากินได้ แม่กินมาครั้งนึง แม่ว่าอร่อยดี ลูก ๆ พยักหน้า


เรากินอาหารเสร็จ ไปช้อปปิ้งร้านหนังสือกัน พอได้หนังสือติดไม้ติดมือกลับบ้าน

ฉันรีบเข้านอนแต่วัน ลูก ๆ กับสามีนอนดึกกว่าฉัน อย่างฉัน สองทุ่มก็ง่วงมากแล้ว ยิ่งรู้ว่าจะวิ่งพรุ่งนี้เช้า ไม่ว่าระยะไหนก็ขอนอนเต็มที่ก่อนล่ะ ไม่งั้นไม่มีแรงหรือเป็นเพราะมีอายุมากขึ้น กำลังวังชาไม่เหมือนตอนเป็นสาว ๆ


ฉันหลับสนิทจนเช้าตีสี่ ตื่นมาอาบน้ำอาบท่าอย่างรวดเร็วทั้งสี่ชีวิต เตรียมตัวกินขนมปังปิ้งและนมรองท้องก่อนวิ่ง เราไปถึงหน้าโรงเรียนบ้านปงราว ๆ ตีห้า เดินซับบรรยากาศเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง มีเวลาพอที่จะวอร์มร่างกายด้วยสายตา กายและใจ เป็นการเตรียมพร้อมไปในตัว ฉันไม่รู้หรอกว่า ลูกรู้สึกอย่างไร เธอไม่ค่อยแสดงออก ไม่ขี้บ่น ไม่ดูกระวนกระวาย ไม่กังวลว่าจะวิ่งถึงหรือไม่ แต่พ่อของเธอบอกว่า ค่อย ๆ ไปเพราะเป็นทางขึ้นเนิน พ่อจะวิ่งชะลอรอ ไปด้วยกัน

ระหว่างที่รอที่จุดสตาร์ท ได้ยินพี่นักวิ่งคนนึง เธอบอกว่า งานนี้ไม่แยกรุ่น ไม่งั้นเธอต้องได้ถ้วยรุ่น 60 ปีขึ้นไปแน่นอน เธอได้ถ้วยแทบทุกงานเพราะไม่ค่อยมีผู้หญิงมาวิ่ง

ฉันจะอายุยืนจนถึงรุ่น 60 ปีขึ้นไปหรือเปล่านะ เพราะอีกสิบปีข้างหน้า ร่างกายฉันน่าจะเข้าที่เข้าทางกว่านี้ สำคัญที่ว่า ฉันจะรักษาความรักความชอบในการวิ่งไปได้อีกสักกี่ปี ว่ากันว่า คนเราทำในสิ่งที่รักแล้วก็เลิกทำในสิ่งที่รักเช่นเดียวกัน

ส่วนสามีบอกลูกว่า พ่อคงไม่มีปัญญาได้สักถ้วยแน่ เพราะพวกคนเก่งก็ต้องแก่ไปพร้อมกับพ่อ ยกเว้นพ่อจะอายุยืนถึง 90 อาจได้ถ้วยเพราะคนอื่นไม่สามารถวิ่งได้แล้ว

หลังจากได้ยินเสียงแตรลมปล่อยตัวแล้ว สองสาวก็วิ่งทะลุไปก่อนเลย เราก็อมยิ้ม เพราะเราจะค่อย ๆ ไปเหมือนเดิม ค่อย ๆ เร่งฝีเท้าช่วงครึ่งหลัง เราไม่กังวลนัก เพราะระยะนี้ไม่ไกลเกินไป แต่ก็ไม่ใกล้ ระวังรถราผ่านไปมาเพราะเป็นทางชัน ขึ้น ๆ ลง ๆ รถต้องใช้แรงส่งและทางลงก็ต้องเบรก เรากลัวทางโค้งแคบ ๆ มาก (เคยวิ่งเส้นทางสันกำแพงขึ้นดอยสามหงก เคยกลัวมากตอนวิ่งลงโค้งแคบแล้วมีรถพ่วงตามหลังมา กลัวรถเข้าโค้งไม่หมดและเก็บเราไปด้วย)

หลายครั้งที่เราบอกว่าวิ่งสบาย ๆ นั้น เรายังวิ่งสุดกำลังอยู่ดี ต้องมีสมาธิกับการวิ่งเหมือนเดิม ใจสบายขึ้นเพราะกำลังอยู่ตัว หากซ้อมมาดีก็จะรู้เองว่า วิ่งสนุกเป็นอย่างไร

เหมือนกินอาหารเมืองที่เขาบอกว่าอร่อยนั่นเพราะเรากินเป็น การกินเป็นกับกินได้ ไม่เหมือนกัน

การกินเป็น จะรู้ว่า รสชาติที่อร่อยนั้นเป็นอย่างไร การวิ่งเป็นก็เป็นแบบนั้น ไม่ใช่แค่วิ่งได้ เพราะกว่าคน ๆ หนึ่งจะวิ่งเป็นต้องผ่านการเตรียมตัวในการซ้อม เตรียมตัวก่อนลงวิ่ง โปรแกรมการฝึกซ้อมแบบค่อยเป็นค่อยไป รู้จักรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างการวิ่ง ฝึกแม้กระทั่งท่าวิ่ง การหายใจ การแกว่งแขน การมองไปข้างหน้า การจิบน้ำ วอร์มอัพ คูลดาวน์ เล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นเรื่องสำคัญทั้งนั้น ถึงกระนั้น การเรียนรู้เหมือนไม่มีวันหมด มีอะไรที่เรายังไม่รู้อีกมากมาย การวิ่งมีศาสตร์ซ่อนเร้นและท้าทายให้เราอยากลอง อยากรู้อยู่ไม่จบสิ้น

ระยะทาง 6 กิโลแรก เป็นเนินขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่ไม่หนักหนาสาหัส ฟังคนนั้นคนนี้คุยกันสนุกสนาน หรือเพราะงานนี้ไม่มีการแข่งขัน ไม่แบ่งรุ่น ทุกคนเลยสบายใจ เว้นแต่ขาแรงที่เขาสนุกกับการวัดกำลังตัวเองว่าจะเป็นหนึ่งในสิบคนแรกหรือเปล่า หากฉันเก่ง ฉันก็อยากลองดูสักตั้งเหมือนกัน

ฉันชอบทางวิ่ง มีเหลืองปรีดิยาธรสองข้างทางเป็นระยะ ๆ ฉันวิ่งสนุกมาก ไม่กังวลเรื่องขึ้นเขา แอบอมยิ้มให้ตัวเองเมื่อนึกถึงความยากลำบากตอนวิ่งขึ้นเขาค้อ เหนื่อยกว่านี้มาก พอเราผ่านอะไรยาก ๆ ได้ มันทำให้ภาวะภายในของเราแกร่งขึ้น ทั้งกายและใจ เราไม่หวั่นไหวหรือหวาดหวั่นต่อความยากลำบากอีกแล้ว อย่างน้อยก็ลดทอนความวิตกกังวลลงได้บ้าง ไม่หลีกหนี พร้อมเผชิญสิ่งยาก ๆ ตรงหน้า คุณสมบัติอย่างหนึ่งที่เราต้องมีคือการมีน้ำอดน้ำทน ไม่ยอมแพ้อุปสรรคนานา การวิ่งขึ้นเขาก็เหมือนกับการใช้ชีวิตในช่วงแรกเริ่มเช่นกัน

เราผ่านจุดกลับตัวก่อนและรอสองสาว

เธอไม่เดิน ๆ วิ่ง ๆ หรืองอแงอย่างที่เราเผื่อใจไว้ ความที่เราไม่รู้จักลูกดีพอหรือเรากลัวลูกเจ็บจนเกินไป แต่ไม่ใช่ ทางชันแบบนี้ สองสาวยังจ็อกกิ้งคู่กันมาเรื่อย ๆ เหนื่อยแต่เธอก็ไม่เดิน ไม่มีทีท่าว่าอย่างไร พ่อเธอเรียกถ่ายรูป เธอยิ้มให้กล้อง เป็นเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มแบบนี้ ฉันคุ้นมาก เราสัมผัสรอยยิ้มของลูกในแต่ละช่วงของชีวิต

เราวิ่งตามหลังกันไปเรื่อย ๆ

หลังจุดกลับตัวเป็นทางลงเหมือนวิ่งลงดอยสุเทพ ไม่ต้องใช้แรงมากก็จริงแต่ยังต้องระมัดระวัง เพราะฉันเจอเพื่อนนักวิ่งที่บาดเจ็บตอนวิ่งลงที่เขาค้อ เขาพลาด กล้ามเนื้อด้านหลังของต้นขาอักเสบกะทันหัน ถึงกับต้องพับบิ๊บใส่กระเป๋ากลับบ้านเลย แต่คิดว่าเขาคิดถูกแล้ว รักษาตัวและพักให้หายก่อน อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้แต่ต้องไม่ดันทุรังทำร้ายหรือซ้ำเติมให้มันแย่ลงอีก อย่าเสียดายที่ัวันนี้วิ่งไม่จบ โอกาสหน้ายังมี ฉันบอกเขาในใจและบอกตัวเองด้วย เผื่อสักวันจะเกิดการผิดพลาดในสิ่งที่เราได้ระวังแล้วเช่นกัน


เช้านี้ เราสี่คนวิ่งตาม ๆ กันจนเข้าเส้นชัย ได้ถ้วยพระพิฆคเณศวรเป็นที่ระลึกทุกคน มีแตงโมให้กินจนจุใจ ข้าวต้มเครื่องก็อร่อยมาก มีให้กินเหลือเฟือ แต่เราก็กินได้แค่พอท้อง


งานนี้ไม่มีเสื้อแจก เราจึงนัดกันใส่เสื้อ CMU Marathon 2016 กัน สามีฉันบอกว่า งานนี้เสมือนวิ่งฉลองเรียนจบ ม.6 ของลูก ๆ

ไม่ว่าจะวิ่งเพื่ออะไรก็ตาม แต่ดีใจที่วันนี้เราวิ่งด้วยกันอีกครั้ง


ขอบคุณค่ะ
ภูพเยีย
26 มีนาคม 2560















Create Date : 27 มีนาคม 2560
Last Update : 28 มีนาคม 2560 6:50:40 น.
Counter : 235 Pageviews.

1 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณเจ้าหญิงไอดิน

  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
อุ้มสี Photo Blog ดู Blog
เจ้าการะเกด Diarist ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Travel Blog ดู Blog
mambymam Home & Garden Blog ดู Blog
ต้นกล้า อาราดิน Dharma Blog ดู Blog
ความคิดถึงฉันหอมหวาน Pet Blog ดู Blog
sunny-low Diarist ดู Blog
Max Bulliboo Klaibann Blog ดู Blog
ภูเพยีย Diarist ดู Blog

แวะมาอ่านค่ะ
โดย: เจ้าหญิงไอดิน วันที่: 27 มีนาคม 2560 เวลา:20:43:44 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ภูเพยีย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 23 คน [?]