กรี๊ดดดดดด.....ทำblogเป็นแล้ว เย้ๆ วันที่ 11มกรา ตอนหกโมงเช้า ทำเป็นแล้ว
Group Blog
 
All blogs
 

เรื่องมันมีอยู่ว่า.........

ตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะอยู่บ้านรึตามแม่ไปหอ พอถึงเวลานอนผมก็จะได้เข้าไปนอนในห้องด้วย แม่ต้องเปิดประตูให้เข้าทุกวันฮะ ถ้าวันไหนผมเล่นเพลินแล้วแม่ไม่เรียก ผมก็ตะกุยประตู แกรกๆๆๆๆๆๆๆ ให้มาเปิดจนได้

แล้วความสนุกก็เริ่มขึ้น ผมล่ะชอบเล่นจริงๆ ไอ้กระโดดขึ้นเตียงเนี่ย โดดไปก็นุ่มๆ แถมมีหมอน มีตุ๊กตาตัวโต ผ้าห่มอีก เป็นเนินเขาดีๆสำหรับผมนี่เอง

แต่นี่แค่จิ๊บๆฮะ มันสนุกตรงรอเวลาแม่กับพี่มุหลับก่อน แล้วก็ค่อยๆ.......กระโดดปุ๊บเอาให้ลงตัวพอดีเล้ย แม่จะตกใจตื่น แล้วก็สะดุ้งลุกขึ้น ผมก็ต้องรีบตะกายตัวแม่ไว้ไม่งั้นเด๋วตก ที่สำคัญแม่จะตกใจมาก ผมชอบ แต่ถ้าเกาะไม่ดีก็มีร่วงเหมือนกันคับ แล้วมีเคล็ดลับอยู่หน่อยว่าอย่าโดดไปโดนเท้าเข้าล่ะ เด๋วกระตุกมาเตะผม

ผมก็เล่นแบบนี้ทั้งกับแม่และพี่มุ ครั้งแรกแม่กับพี่มุตกใจตื่น ฮ่าๆ ครั้งต่อมา แค่พลิกตัว หลังๆสงสัยชินไม่สะดุ้งทะเทือนกันทั้งคู่เลย วัยรุ่นเซ็ง

แล้วตอนเช้าผมก็จะต้องทำหน้าที่ไปตะกุยปลุกแม่ไปเรียนด้วย จริงๆผมเบื่อแล้วฮะ จะออกไปชมนกชมไม้ที่ระเบียงต่างหาก

จนมีอยู่วันนึง พี่มุกลับมาถึงมาขยี้หัวผมใหญ่เลย พร้อมกับเรียก อ้าย.....หูยาววววว

นี่มันเรื่องอะไรกันฮึ มาทำแบบนี้กับผมได้งัย ผมผมเสียทรงหมด

ก็พี่มุน่ะกลับไปบ้าน แล้วตอนเช้ามีอะไรมาแกรกๆที่หลังพี่มุ พี่มุก็นอนต่อพร้อมกันคิดว่า ไอ้หูยาว....นั่นเองช่างมัน...สองวินาทีผ่านไป ก็รีบลุกขึ้นมา พร้อมกันนึกได้ว่า ไม่ใช่นี่เรานอนที่บ้านนี่นา ไม่มีไอ้หูยาว

เช้าวันนั้นผมเลยโดนซะผมเสียทรง โทษฐานทำพี่มุหลอน คนแก่ก็งี้แหล่ะฮะ คิดไปเองแล้วมาโทษผม




 

Create Date : 23 ธันวาคม 2549    
Last Update : 23 ธันวาคม 2549 20:27:29 น.
Counter : 182 Pageviews.  

สะพานสายรุ้ง

เคยมีคนเค้าบอกไว้ว่า........ถ้าวันนึงพวกผมจากไปแล้ว พวกเราจะได้ไปอยู่ที่สะพานสายรุ้ง ที่นั่นจะมีที่วิ่งเล่นกว้างขวาง มีหญ้าเขียวอ่อนๆ และอาหารมากมาย เราจะกินได้อย่างเอร็ดอร่อย มีเพื่อนๆมากมายให้เราเล่นด้วย แล้วที่นั่นเราจะแข็งแรงทุกตัว ไม่มีใครเจ็บป่วยอีกต่อไป ฟังดูเป็นที่แสนสุขสำหรับพวกเราเหลือเกิน

แต่ก่อนจะถึงวันนั้น พวกเราอยากบอกว่า อย่าให้ต้องรอวันนั้นเลยนะฮะ ณ วันที่เราอยู่ที่นี่ รักพวกเราให้มากๆดูแลพวกผมให้ดี เพราะพวกแม่ๆก็รู้อยู่แล้ว ว่าเราอายุไม่ยืนเท่าแม่ อย่างมากก็สิบสามปี เรามักต้องไปก่อนเสมอ แล้วก่อนนาทีที่เราจะหลับตา วันเวลาที่เคยอยู่กัน ความทรงจำต่างๆ พวกผมจะนำติดตัวไปที่สะพานสายรุ้งด้วย เราจะได้ไม่ต้องทุกข์ด้วยกันทั้งคู่ พวกผมก็เคยมีคืนวันที่ดีมีแม่ที่รัก แม่ก็รักเรามากๆดูแลเราอย่างดีตั้งแต่วันแรกวันแรกจนวันสุดท้าย เราจะมีแต่ความทรงจำที่ดีฮะ

วันนี้ผมขอมาทำซึ้ง ผมอยากบอกทุกคนว่า เมื่อก่อนพวกเราเคยอยู่ในป่า เกือบร้อยปีที่พวกเราได้มาเป็นสัตว์เลี้ยง พวกเราหาอาหารไม่เป็น วิ่งเล่นในป่าไม่ได้ เราต้องปรับตัวให้เข้ากับบ้านและครอบครัวงัยครับ เมื่อมาอยู่บ้าน เราเป็นแค่สัตว์เลี้ยงสำหรับบางคน ที่ไม่มีปากมีเสียง ไม่มีทางสู้ ใครให้อยู่ให้กินยังงัยพวกเราก็ต้องยอม เพราะเรียกร้องไม่ได้ แต่ถ้าทุกคนรักเรา ยอมรับเราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ฟังพวกผมบ้าง อย่าโกรธเวลาพวกเราดื้อ ก็นับว่าเป็นโชคดี จำไว้นะครับรักพวกผมมากๆ เพราะผมไม่มีทางสู้

ทุกๆวันจะเป็นวันที่เรามีความสุขที่สุดที่มีชีวิต แม้พวกเราจากไปเราก็ยังรักครอบครัวที่เคยอยู่ แม่ก็จะจำได้ว่าเคยรักพวกเราแค่ไหน ความผูกพันธ์จะไม่หายไป มันเป็นอะไรน๊า.....นิรันด์ใช่มั้ยฮะ อย่ารอให้พวกเราต้องไปมีความสุขที่สะพานสายรุ้งเลย

จากใจหูยาว ถึงแม่ๆและเพื่อนทุกตัวครับ




 

Create Date : 04 ธันวาคม 2549    
Last Update : 4 ธันวาคม 2549 1:35:42 น.
Counter : 166 Pageviews.  

summer boy หูยาว on the beach 2

ต่อจากภาคแรกเมื่อเดือนเมษาฮะ แม่นั่นแหล่ะไม่ยอมเอามาลงให้ผมซักที ผมส่งให้แม่ตั้งนานแล้ว ขอฟ้อง พี่ๆน้องๆมิตรรักหูยาวทั้งหลายไว้นะที่นี้

หลังจากที่แม่เรียกผมลงไปช่วยกันอ่านป้ายอยู่นาน เราก็มาถึงที่นี่ฮะ as dream resort ปราณบุรี ผมไม่เคยมาหรอกฮะ เป็นครั้งแรกที่ได้มาทะเลปราณ ที่นี่สวยดี เงียบ หาดทรายกว้างมาก แต่ผมว่าไม่ค่อยละมุนเท้าผมเท่าไหร่ ที่หัวหินนุ่มกว่า

เราพักกันเป็นบ้านฮะ มีระเบียงข้างหน้า แต่ตอนนี้ผมร้อนไม่มีอารมณ์มานั่งหรอก จะตากแอร์ ต้องรีบเข้าไปจองมุมด้วยฮะ เดี๋ยวแม่แย่ง ผมได้มุมห้องติดหน้าต่าง จัดแจงฉี่หนึ่งที เขตผม แม่จะได้รู้แล้วเอาลิตเตอร์บ็อกซ์มาวางให้ ฉี่อึไม่เป็นที่ เด๋วเค้าจะมาจับผมโยนออกนอกห้อง ต้องมีวินัย แม่จัดแจงทำที่บ้านให้ด้วยการเอาผ้ามาปู จะได้ไม่เย็นพุงเกินไป ชามอาหาร น้ำ เท่านี้ก็เรียบร้อย แอร์เย็น ขอหลับซักงีบ เดือนเมษานี่แดดร้อนแรงเหลือเกิน หนุ่มฮอตสู้ไม่หวายยยยยยย

พอแดดร่มลมตกผมได้ออกไปวิ่งเล่นชายหาดนิดหน่อย แต่แม่น่ะ ไม่ได้เอากล้องไปถ่าย เชอะ....นี่แหล่ะน้าคนแก่ลืมนู่นลืมนี่

วันนี้ผมได้ถ่ายรูปแล้ว เราไปเที่ยวเขากะโหลกกันฮะ จะมีถ้ำเล็กๆ ผมเลือกไปนอนที่นี่แหล่ะเย็นพุง



นอนโชว์ความหล่อ ให้แม่ถ่ายรูปผม ขอบอกว่ามีคนแวะมาเล่นกับผมเยอะเลย คงรู้ว่าผมเป็นดารากระต่าย




หล่อมั้ยฮะ ผมว่าปีนี้ผมเป็นหนุ่มขึ้นตั้งเยอะ




หล่อเข้มดีนะรูปนี้ ผมไม่ได้ออกไปวิ่งที่ทะเลวันนี้ฮะ เพราะร้อนมาก ก็แม่เล่นพามาตอนเที่ยง ฮึ่ยๆ ใครจะออกไปเล่นไหว ผมเลยขุดทราย นอนผึ่งพึงอยู่ตรงถ้านี่แหล่ะ มีใบไม้แห้งให้เล่นเยอะแยะ ชอบๆ เหนื่อยก็นอน



หล่อทุกมุมจริงๆ

พอบ่ายๆเราก็ออกจากปราณ ไปแวะหม่ำข้าวกันที่หัวหิน ผมน่ะส่งสายตาให้แม่ในรถว่าผมหิวววววว แม่เลยต้องจัดแจงเอาข้าวให้ผมกินในรถก่อน พอไปถึง ทำไมแม่ทำแบบนี้ มีของน่ากินก็ไม่บอก จะได้เก็บท้องรอ แล้วตอนนี้ใครจะไปกินไหว ผมอิ่มตื้อมาในรถแล้ว โกรธแม่จริงๆ

พอแม่อิ่มพุงห้อย เราก็ไปพักที่ใหม่ ผมชอบที่นี่มากๆเลยฮะ เคยตามปู่มาที่นี่สามครั้งเวลามาตีกอล์ฟ วันนี้เราพักที่แมริออต หัวหิน วู้ววว สบาย ระเบียงกว้างกับสวนร่มแบบนี้ ผมเล่นได้ทั้งวันเลย



ปิดท้ายด้วยรูปครอบครัว ถ่ายกับแม่ เฮียต้นคนขับรถให้ผม แล้วก็ผมสุดหล่อ กลับบ้านมาด้วยความเบิกบาน ต้องเอาไปเล่าเยาะเย้ยเวสหวูดหน่อยแล้วว

จบภาคต่ออันแสนยาวนาน เพราะแม่ขี้เกียจ




 

Create Date : 02 ธันวาคม 2549    
Last Update : 2 ธันวาคม 2549 1:20:24 น.
Counter : 170 Pageviews.  

กลับมาแล้วววว.......เอางัยดีน้อ.......

หลังจากผมตรึกตรองอยู่นาน ว่าจะทำยังกับเรื่องของผมดี จะเขียนต่อดีมั้ย หรือทิ้งไว้เฉยๆในความทรงจำ(ของสาว)

วันนี้ผมคิดได้แล้ว ผมจะมาเขียนเรื่องของผมต่อฮะ จริงๆก็ไม่ใช่เรื่องของผมซะทีเดียวเพราะผมชอบเรื่องชาวบ้าน แต่เอ๊ะ....ก็คงเป็นเรื่องผมเพราะผมเขียน จะเก็บทุกคนในบ้านมาเล่าให้หมดเลยยยยยยย

ผมไม่อยู่ซะนานในบ้านก็ยังเหมือนเดิม แม่รบกับพวกผมทุกวัน ขอฟ้องด้วย เดี๋ยวนี้แม่ปันใจไม่ได้มีแต่พวกเรา แม่หนีไปดูปลา พอกลับมาทีก็จะเรียกมาดูรูปปลาสวยๆ เชอะ.......หนีเที่ยวแล้วทำแบบนี้ พวกเราเรียกว่าเยาะเย้ยฮะ ปลาก็สวยดีหรอกนะ แต่จะมาสู้ผมได้ยังไง๊

คราวหน้าผมจะหนีลงทะเลไปดูมั่งซิ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

กลับมาเขียนวันแรก ก็ได้เรื่องเชียว วันนี้แม่บอกว่าจะพาพ่อไปหาอ้อย เป็นที่รู้กันในหมู่พวกเราฮะ ว่าต้องไปตรวจสุขภาพ หาอ้อย ก็คือหาหมออ้อยนั่นเอง จุ๊ๆ อันนี้รู้กัน อย่าไปบอกหมอล่ะ หมอผมน่ะน่ารักเก่งที่สุด ใครเป็นอะไรก็รู้ไปโม้ดดดดดด ด้วยเครื่องวิเศษ เอามาฟังผมหายใจก็จะบอกได้ทันที วันหลังผมจะไปจิ๊กไอ้เครื่องวิเศษนี่มามั่ง จะได้เป็นหูยาวผู้วิเศษ

แม่พาพ่อไปตรวจร่างกาย ตามประสาคนแก่ พ่อผมขนแหว่งฮะ ไปโดนเจ้าตัวเล็กแทะขน ตอนนี้เจ้าตัวเล็กเลิกแทะขนแล้ว แล้วผมก็เพิ่งรู้ว่าแม่โรคจิต เอากรรไกรมาตัดขนพ่อ พร้อมกับร้องเพลงตัดให้ขาดเลยชั้บๆ ฟังแล้วเจี๋ยว หนีดีกว่า ผ่านไปหลายอาทิตย์ก็ไม่มีวี่แววขนพ่อจะขึ้น ต้องถามให้รู้เรื่อง ปึ้งๆ กระทีบเท้าเรียกมาคุย แม่ได้แต่หัวเราะ แหะๆ บอกว่าไม่รู้นี่ เห็นกระต่ายขนยาวเค้าตัดขน ขนจะขึ้นเร็วแม่เลยเอามั่ง ป้าดดดดโธ่....ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พวกผมขนสั้นนะแม่จะทำไรปรึกษากันก่อนดิ

ตอนนี้ขนพ่อขึ้นแล้ว ถ้าไม่ขึ้นจะต้องเอาเรื่องทำพ่อหมดหล่อได้งัย ฮึๆ
พอพ่อไปหาอ้อย วันนี้มาแปลกไม่ใช้เครื่องวิเศษแฮะ รึของใหม่ หมออ้อยมาเอามือคลำๆท้องพ่อ เพราะแม่บอกว่าพ่อกินเยอะน่าจะอ้วนกว่านี้จากปริมาณที่กิน แม่คงลืมไปว่าพ่อไม่ใช่แม่นะจะได้อ้วนเอาๆ หมอบอกว่าพ่อปกติ ดีแล้วที่น้ำหนักคงที่ แต่แม่ก็ยืนยันว่าพ่อน่าจะอ้วนกว่านี้ หมออ้อยเลยถ่ายพยาธิพ่อ กับให้วิตามินมากิน พร้อมทั้งกำชับแม่ว่าไม่ต้องห่วง พ่อปกติ ไม่เหมือนผมแน่นอน เฮ้อ......แม่ตื่นตูม




 

Create Date : 24 พฤศจิกายน 2549    
Last Update : 24 พฤศจิกายน 2549 3:32:10 น.
Counter : 151 Pageviews.  

summer boy หูยาว on the beach 1

ตอนที่หนึ่ง เรื่องนี้มันล่ะย๊าวยาว ผมต้องเล่าเป็นตอนดีกว่า หลังจากที่จัดกระเป๋าไว้รอแม่สามอาทิตย์ แม่ไม่บอกไม่กล่าวเลยฮะ จัดกระเป๋าตัวเองเสร็จ ก็หิ้วผมพร้อมกระเป๋าผมไปขึ้นรถทันที


ผมก็เลยต้องไปหลับต่อในรถ ครอกกก.....ฟี้ แม่นะแม่ทำกับผมได้ ไม่บอกแบบนี้ใครจะไปเตรียมหล่อทัน ดูซิมอมแมมผมอายน้องนักจริงๆ



พอตื่นมาจะชมวิวซะหน่อย แม่ก็เอาผ้ามาปังแดด ไม่เห็นวิวอย่างงี้ งอนดีกว่า ไม่นั่งด้วยแล้ว ไปนั่งที่ประจำของผมดีกว่า ผมไม่สูงมั่งก็แล้วปายยยยฮึๆ



ที่ประจำผม


เราไปแวะพักหม่ำอาหารที่ร้านแดงกันฮะ เจ้าของร้านเค้ามาดูผมด้วยนะ บอกว่าหมาตัวนี้ดีจังไม่เห่า ผมพยานามส่งเสียงอยู่แต่มันดังครอกๆ แบบพี่หมา แม่เลยต้องบอกว่าผมเป็นกระต่ายเท่านั้นแหล่ะฮะ เป็นถูกซักถามเป็นการใหญ่ว่าเป็นกระต่ายได้ยังงัย เป็นพันธุ์อะไร ผมก็ไม่รู้หรอกเลย ครอกๆๆ ตอบไปว่าพันธุ์สุดเท่ห์


แล้วบ่ายๆเราก็มาถึงปราณฮะ มาต้องรถพลังเต่าของเฮียต้น ที่จริงๆเราต้องถึงตั้งนานแล้ว แต่แม่โยนความผิดตัวเองให้ผม บอกว่าต้องขับรถช้าๆ ไม่กระเทือนมาก เพราะเด๋วผมจะเมารถ

ผมต้องช่วยแม่ดูทางด้วยนะฮะ ผมลงไปอ่านป้ายบอกทางอันนี้


โอ้...โห.....สามแยกสามสิบแปดล้านป้ายฮะ นี่บอกทางให้หลงเหรอ ผมสงสัยจริงๆว่าเค้าไม่อยากให้เรามาถึงใช่รึป่าว


แล้วเราจะไปทางไหนกัน ผมจะถึงที่พักหรือไม่ติดตามต่อตอนหน้านะคร้าบบบบบ




 

Create Date : 26 เมษายน 2549    
Last Update : 26 เมษายน 2549 4:08:32 น.
Counter : 189 Pageviews.  

1  2  3  4  5  

เริ่มต้นจากที่นี่
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




จน แก่ เครียด - -"
Friends' blogs
[Add เริ่มต้นจากที่นี่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.