ภูหินร่องกล้า ......งามขนาดเน้อ by:หวาน
มีแต่รูปต้นไม้ริมทางล้วนๆ เพราะชอบต้นไม้ริมทางที่ภูหินร่องสุดๆ...งามขนาด (ลืม บอกไปข้าเจ้าก็..งาม เน้อ)






















ภูหินร่องกล้า เห็นเจ้าหน้าที่บอกว่า เมื่อก่อน ที่นี่เป็นพื้นที่ที่ไม่สงบ อันตราย แต่หวานคิดว่า ก็ดีเหมือนกัน เพราะว่า ธรรมชาติยังงามอยู่ ถ้าคนรู้จักเยอะๆไปเที่ยวเยอะๆ วันนี้อาจไม่มีภาพเหล่านี้ให้เราดูก็ได้

~ชอบสีเขียวจัง สวย ร่มย็น สบายตา เหมาะแก่การหนีจากกรุงเทพฯ มากที่สุด(เบื่อกรุงเทพเมืองฟ้าอมรไทยแลนด์) ~



Create Date : 17 ตุลาคม 2551
Last Update : 17 ตุลาคม 2551 10:45:14 น.
Counter : 259 Pageviews.

32 comment
ใจกลางความเจ็บปวด By:หวาน
เพลงนี้เป็นเพลงนึงที่หวานชอบ เนื้อเพลงดี มิวสิคสวย คนร้องร้องได้ถึงอามรณ์

ใจกลางความเจ็บปวด


เป็นคนสุดท้ายที่ได้รู้ความจริง เมื่อที่ฉันนั้นถูกเธอทิ้ง
คนโง่ที่เพิ่งจะเข้าใจ
เรื่องเธอและเขา เก็บอยู่นานเท่าไร มาเฉลยเอาในตอนท้าย
กับตาตัวเองจนซึ้งใจ

* ถูกทำร้ายโดยคนรัก เจ็บแค่ใหนต้องพร้อมเข้าใจ
อยู่กับแผล เธอให้ไว้ กับความทรมาน อยู่ข้างในนี้

** อยู่ตรงกลางใจ อยู่ที่ใจกลางความเจ็บปวดรวดร้าวที่มี
ไม่เคยคิดเลยซักนิด ว่าชีวิตต้องมาพบจุดจบอะไรอย่างนี้
เจ็บแต่ยอมไป ปล่อยวางดวงใจ ให้กับคนที่เขาต้องการ
เธอจากไปแล้ว เหลือเพียงความอ้างว้าง

แค่เพียงระบาย ก็ยังร้องไม่ออก เศร้าจนลึกเกินจะดึงถอน
อาการคนมันยังช้ำใน
คงมีสักวัน แต่ไม่รู้เมื่อไร ที่ตัวฉันมันจะยืนไหว
ไม่ยอมเป็นใครที่โง่งม

ซ้ำ( *,**)

คงมีเวลา ให้พอจะเรียนรู้ ให้กลับมาอยู่ดูแลตัวเองอีกครั้ง

ซ้ำ (**)


ใจกลางความเจ็บปวด - Crescendo

~เป็นเพลงนึงที่หวานเปิดซ้ำไปมา ในตอนนี้ "ใจกลางความเจ็บปวด"~



Create Date : 10 ตุลาคม 2551
Last Update : 10 ตุลาคม 2551 13:31:35 น.
Counter : 236 Pageviews.

คืนที่ดวงจันทร์ส่องแสงเหมือน......หยาดน้ำตา by:หวาน
เมื่อวานนี้หวานนึกไงไม่รู้ เกิดอยากจัดชั้นหนังสือที่ห้องขึ้นมา เพราะแม่กับเพื่อนบอกว่า มาแล้วนึกว่า หอสมุดแห่งชาติ นอนไปได้ไงนี่มีแต่หนังสือล้อมรอบ (ก็คนทำวิทยานิพนธ์นี่นา --" ) จัดไปจัดมา ไปเจอกับบันทึกของป้าเก๋น (หวานเคยเขียนถึงป้า ในเรื่อง เวียนมาอีกครั้งกับคำว่า "เสียใจ") หวานจำได้ว่า หวานหอบบันทึกทุกเล่มของป้ามาจากใต้ บนหน้าปกสมุดบันทึกจะเขียนว่า พ.ศ.อะไร หวานก็ยังไม่เคยเปิดอ่านเลยสักครั้ง จนมาถึงวันนี้ 1 ปีแล้ว หวานพอจะทำใจได้บ้าง เลยลองเปิดดู หน้าปกบันทึกเขียนว่า พ.ศ. 2549 อ่านเปิดหน้าแรก เดือนมกราคม 2549 ข้อความไม่มีไรมาก ป้าเก๋นเขียนตามปกติ บางข้อความทำให้หวาน อมยิ้ม บางข้อความก็ทำให้เรารู้สึกไปกับมัน พอถึง กุมภาพันธ์ 2549 ข้อความเขียนว่า

" อีกไม่นานจะขึ้นไปงานรับปริญญาของหวานแล้วซินะ นึกๆดูก็เร็วเหมือนกันที่ยายเด็กคนนั้นเรียนจบปริญญาแล้ว ยังจำภาพวันที่หวานเล่นอยู่บนต้นไม้ ช้อนลูกอ๊อดอยู่เลย ภูมิใจในตัวยายเด็กนั่นมาก ดีใจที่หวานไม่เคยลืมป้าคนนี้"

หวานอ่านจบถึงกับน้ำตาซึม พอพลิกไปอีกหน้านึง ข้อความที่ป้าเขียนมีว่า

"กลับมาจากงานรับปริญญาของเจ้าหวานแล้ว เด็กคนนั้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ เราไม่ต้องห่วงแล้ว เค้าเป็นคนเก่ง คนดี เรียนดี เราแค่ดูและภูมิใจอยู่ห่างๆก็พอ ภาพที่เด็กผู้หญิงคนนึงใส่ชุดครุย แต่งหน้าทำผมสวยงาม มือถือช่อดอกไม้ แล้วค่อยๆวางดอกไม้ลง แต่กลับก้มลงกับพื้นกราบแทบเท้าของคนเป็นพ่อแม่ ไม่อายสายตาใครๆที่จ้องมองนั้น เป็นภาพที่น่าดูมาก ยิ่งตอนที่พ่อค่อยประคองลูกลุกขึ้น กับแม่ที่พูดกับลูกว่า ลูกเรียนเก่งเป็นบุญของลูก ลูกเป็นคนดีเป็นเด็กดีเป็นบุญของพ่อแม่ ทำให้เราถึงกับน้ำตาไหล ยายเด็กนี่โตแล้วจริงๆ เราดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยหล่อหลอมเด็กคนนึงให้โตมามีความคิดที่ดี เป็นคนดี นึกแล้วยังนึกถึงวันนั้น วันที่เราบอกกับหวานว่า ถ้าป้าตายไป ป้าเก็บของไว้ตรงนี้ ตรงนี้นะ เราถึงกับทะเลาะกัน เพราะหวานไม่ชอบฟัง ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้ ขอร้องอย่าพูดถึงอีก แต่ป้าแค่อยากจะบอกหวานว่า มีใครเล่าจะห้ามได้ แม้ไม่อยากไปก็ตาม ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเลยนะหวาน หวานเคยบอกว่า หวานคงทำใจไม่ได้ ป้าอยากจะบอกว่า คนเราต้องเดินไปข้างหน้า มีใครบ้างที่เดินอยู่กับที่หรืออยู่แต่อดีต หวานรู้มั้ย บนโลกนี้บางคนอาจจะเจ็บปวดกว่าเรา เจออะไรมามากกว่าเรา แต่เค้าอาจไม่เคยบอกใคร ไม่เอ่ยให้ใครได้ยิน
อยากบอกหวานว่า ดีใจที่หวานเป็นคนดี เป็นเด็กดี และพรใดๆที่ประเสริฐบนโลกนี้ขอสถิตย์ไว้กับหลานคนนี้ตลอดไป"

หวานอยากบอกว่า "หวานรักป้าเก๋นนะ จะอยู่ในใจ ในความทรงจำ ในความคิดถึงตลอดไป สักวันนึงเราจะได้เจอกัน"


เพลงนี้หวานได้ยินทีไรนึกถึงป้าเก๋นทุกที

ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ
ใจมันคอยบอกตัวเองอยู่เสมอ
ว่าเธอนั้นเป็นสุขไปแล้ว
ทุกครั้งที่ฉันนั้นเห็นภาพเธอ
วันคืนเก่าๆ ก็กลับมาเสมอ
มีแต่เธอที่จะไม่กลับมาแล้ว

ยังมีอีกหลายสิ่ง
ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที
และมีอีกหลายอย่าง
ที่ไม่เคยทำจนวันนี้
รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ
สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน
เธอได้ยินไหมคนดี
อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี
ส่งไปถึงเธอที่แสนดี
ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน
จะพบกัน อีกได้ไหม
หากฉันนั้นรู้ตัว ก็คงไม่มัวเก็บมาจนวันนี้
โอ้คนดีนั้นคงได้บอกไปแล้ว
ยังมีอีกหลายสิ่ง
ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที
และมีอีกหลายอย่าง
ที่ไม่เคยทำจนวันนี้
รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ
สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน
เธอได้ยินไหมคนดี
อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี
ส่งไปถึงเธอที่แสนดี
ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน
จะพบกัน อีกได้ไหม แล้วสักวันจะไปหา


~ที่หวานเขียนเรื่องนี้แค่อยากบอกคนที่เข้ามาอ่านว่า บางครั้งสิ่งที่เราเจออาจไม่ร้ายแรงสักเท่าไร เมื่อเทียบกับคนอีกคนนึง ขอให้เรามีกำลังใจสู้กับปัญหาเท่านั้นก็พอ~



Create Date : 09 ตุลาคม 2551
Last Update : 9 ตุลาคม 2551 10:29:14 น.
Counter : 214 Pageviews.

28 comment
ศักดิ์ศรีของผู้หญิง...กินไม่ได้หรอก by: หวาน
เมื่อวานหวานไปบ้านแอม มันโทรมาบอกว่า มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง หวานก็

หวาน: เล่าทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอวะ วันนี้เหนื่อย ง่วง เฟร้ย

แอม: ไม่ได้ ชั้นเคยขอร้องอะไรแกมั้ย ห๊า มาแป๊ปนึงก็ไม่ได้ นังเพื่อน

หวาน: เออ ไปก็ไป (บ้านหวานกับบ้านแอมค่อนข้างใกล้กัน แป๊ปนึง ก็ถึง)

พอไปถึงเจอมัน นั่งหน้าหงิกเป็นมะเหงกอยู่

หวาน: เป็นไรอ้ะ เมนต์ไม่มา ท้องเสีย เจอกุ๊กกิ๊ก ผีหลอก หรือว่า แฟนทิ้ง

แอม: เจอคนกวนตีน

หวาน: อ้าวววว แล้วตูจะช่วยไรได้อ้ะ

แอม: ช่วยด่ามันไล่หลังไง แล้วก้เอาไปประจานในบล็อคแก

หวาน: ทำยังกับว่าบล็อคชั้นคนอ่านเยอะ เออๆ เล่ามาดิ๊

แอม: ไอบ้านั่นมันโทรเข้ามาห้องชั้น

หวาน: มันรู้ได้ไงว่าเป็นห้องแกอ้ะ

แอม: มันบอกว่า มันมาที่คอนโดนซื้อข้าวแถวหน้าคอนโดชั้นแล้วมันเห็นชั้น มันก็ถามยาม ยามเลยบอกมันไปว่าชั้นอยู่ห้องไหน

หวาน: อ้าวววว ยามแซ่แฟ่บ

แอม: เออ คอยดูนะพรุ่งนี้ ยามแซ่แฟ่บนั่นตายแน่ (สายตาอาฆาตแค้น ประหนึ่งมีไฟพุ่งออกมา)

หวาน: มันว่าไง

แอม: มันบอกชั้นว่า มันอยากได้เพื่อนคุย แค่เพื่อนคุยเฉยๆไม่มีอะไร มันจะส่งค่าเลี้ยงดูให้เดือนละแสน มันเป็นเจ้าของกิจการ มันเป็นห่าเหวไรไม่รู้ ชั้นหูอื้อด้วยความโกรธ

หวาน: ไอหน้าหนอน เลววว ทราม ต่ำช้า อะมีบา ยังดีกว่ามันอีก

แอม: ชั้นบอกว่า ชั้นเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาเลี้ยง แล้วอีกอย่างนึงชั้นไม่เชื่อว่าจะคุยอย่างเดียว มันบอกว่า หนูคิดดีๆก่อนนะเงินเป็นแสนๆจะปฏิเสธหรอ ชั้นบอกว่า ชั้นมีศักดิ์ศรีพอ แม้ไม่มีเงินก็ไม่คิดขายตัว พ่อแม่ส่งเรียนมาตั้งสูง กว่าจะได้เป็นเภสัชมันเหนื่อยขนาดไหน

หวาน: เออ แม่งง สันดานเลว ชั้นเกลียดมันไอหน้าหนอน แล้วมันว่าไงต่อ

แอม: ศักดิ์ศรีของผู้หญิง....กินไม่ได้หรอก (แอม..ร้องไห้)

หวาน: ไอเลว ดูถูกเพศแม่ของตัวเอง แล้วที่เป็นปัญหาระดับประเทศอยู่นี่ไม่ใช่เพราะคำว่า ศักดิ์ศรีหรอว่ะ ชั้นขอให้มันตกมันตาย คนแบบนั้นไม่ต้องไปพูดดีกับมัน เพราะคำด่าของเรายังมีศักดิ์ศรีกว่าตัวมันอีก

แอม: แล้วมันก็บอกว่า ถ้าหนูพูดว่า ไม่ อีกคำเดียว จะไม่โทรมาอีก ชั้นมีศักดิ์ศรีพอที่จะขอร้องใครหลายๆครั้ง

หวาน: เออ คนอย่างมันไม่มีศักดิ์ศรีหรอก แต่ไม่ใช่ใครหรอกนะ ตัวมันเองที่เหยียบศักดิ์ศรีของมัน

แอม: ชั้นตอบว่า ไม่ ไม่มีวัน แล้วก็โทรหาแกแหละหวาน

หวานกินข้าวเป็นเพื่อนแอม ระหว่างนั่งรถกลับก็นั่งคิดว่า "ถึงแม้พวกเราจะเป็นผู้หญิง ก็เลี้ยงตัวเองได้ มีเงินจ่ายค่าเทอม มีเงินกินข้าว มีเงินจ่ายค่าคอนโด ซื้อเสื้อผ้า ซื้อของ ซื้อของให้พ่อแม่ในวันสำคัญ ถึงแม้เงินจะไม่มากถึงหลักแสน หลักล้าน แต่ก็ภูมิใจ แม้คำว่า "ศักดิ์ศรีจะกินไม่ได้ หรือว่า มันถูกลดค่าจนดูต้อยต่ำในสายตาของใคร แต่อยากจะบอกพวกคุณผู้ชายที่เป็นแบบไอบ้านั่นว่า อย่าดูถูกศักดิ์ศรีของผู้หญิงอีกเลย"






Create Date : 07 ตุลาคม 2551
Last Update : 7 ตุลาคม 2551 11:36:43 น.
Counter : 542 Pageviews.

31 comment
จะเอายังไงกับ.......กู by:หวาน
ช่วงนี้หวานเบื่อที่ทำงานยังไงไม่รู้ ที่จริงมันก็เป็นแบบนี้มานานแล้วแหละ ภายนอกดูเหมือนจะดี อย่าหันหลังนะไม่งั้นได้มีดปักหลังกลับบ้านแน่ๆ หวานเบื่อพี่อ มาก เค้านิสัยแบบว่าผู้หญิงจนเกินไป ทั้งขี้อิจฉา ขี้เม้าท์ ขี้นินทา ขี้หึง แล้วก็ขี้อีกสารพัด พี่อ. นี่เค้านั่งใกล้หวานมาก จึงค่อนข้างทำความรำคาญให้กับหวานสุดๆ หวานว่า หวานไปทำงานสายแล้วนะ เจอshe มาเกือบ 10โมงครึ่ง เฮ้อออ เคซี่ก็ใจดี ไม่เคยว่าเล้ย หวานหล่ะเซ็ง หวานว่าอีกไม่นานหวานจะลาออกแล้ว เพราะว่าหวานจะออกไปทำวิทยานิพนธ์ใกล้จบแล้ว ต้องฟิตหน่อย แล้วที่สำคัญนะ หวานเบื่อบรรยากาศแบบนี้ ตอนเช้ามาก็เจอพี่อ. เจอแม่งมันทั้งวัน เซ็งเว้ยย อันที่จริงแล้วพี่อ .นี่ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนะ เค้ารู้จักกับพี่สาวหวาน เผอิญตอนนั้นหวานออกจากงานที่เก่ามาได้ประมาณ 1อาทิตย์ พี่อ. นี่เค้าก็โทรมาหาพี่สาวหวานว่า

พี่อ: พี่เอ๋ เหรอ น้องหวานเรียนจบยังอ้ะ

พี่เอ๋: จบแล้ว มันออกจากงานมา 2 ที่แล้วนี่ ตอนนี้มันสอบโทได้ เห็นมันบอกว่า จะเรียนอย่างเดียว

พี่อ: เหรอ เสียดายจัง

พี่เอ๋: ทำไมเหรอ มีอะไรรึเปล่า

พี่อ.: คือ อยากจะเสนอตำแหน่งนึงให้น้องหวานอ้ะ ว่าแต่ น้องเค้าเคยทำงานอะไรมาบ้างแล้ว

พี่เอ๋: จบได้ไม่กี่วัน ร่อนไปเป็นนักข่าวที่สถานีโทรทัศน์แห่งนึง ทำงานได้ไม่เท่าไร แม่เกิดจับได้ว่าไปเป็นนักข่าว แม่เกิดไม่ปลื้มเลยต้องออก แล้วก็ร่อนไปเป็นอาจารย์พิเศษสอนเด็กปวช-ปวส การประชาสัมพันธ์ สอนไปสอนมาได้สักพักนึง เกิดสอบติดโท เลยต้องออกเพราะรับจ๊อบสอนกศน.วันเสาร์-อาทิตย์ ส่วนวันธรรมดาก็ทำงานเต็มวันกลับดึก แม่ก็ไม่ปลื้มอีก มันก็เลยต้องออก

พี่อ: เหรอ เอ่อ คือ อ.จะเลื่อนไปเป็น sale อ้ะ(เมื่อก่อนชีเป็นเลขา ทีนี้ชีอยากเป็นsale เพราะได้ค่าคอมฯเยอะเห็น ชีบอกว่างั้นอ้ะนะ) ที่นี้ตำแหน่ง เลขามันว่าง ถ้าน้องหวานว่างหรือสนใจ อยากให้ไปลองดู พี่เอ๋ช่วยพูดให้น้องหวานโอเคหน่อยนะ

วันนั้นพี่เอ๋ก็ดำเนินการเป่าหูหวาน หวานก็บอกไปนะว่า

หวาน: เค้าต้องเรียนอ้ะ ไม่ว่าง

พี่เอ๋ : ก็มันบอกว่า เรียนได้งานสบายมาก เข้าสายได้ พี่อ่ะเห็นไอ้อ.ไปสายประจำ นะหวานช่วยมันหน่อยเหอะอย่างน้อยแม่เค้าก้รู้จักกับป้ามานานแล้ว น๊า

หวาน: เฮ้ออ คิดก่อนได้มั้ย วันหยุดกี่วัน เงินเดือนเท่าไร ลาง่ายมั้ย

พี่เอ๋: เออๆถามให้

วันรุ่งขึ้นพี่เอ๋ก็มาบอกหวานว่า ทุกอย่างตามนั้นเฮ้อออ หวานเลยใจง่ายโอเคไป (ตอนนี้ต้องมานั่งเสียใจว่า ไม่น่าเลยกู)ตอนมาทำงานแรกก็เหมือนดีนะ ดูโอเค เฟรนลี่กันไป แต่พอไม่กี่เดือน อะไรๆมันก็ออกมา ชอบเอาชื่อหวานไปบอกไปพูดกับลูกค้า พอหวานจับได้หวานก็เซ็ง แต่พูดไรมากไม่ได้ไง

1.เค้าทำงานก่อนเรา
2.เค้ารู้จักกับพี่เรา จะทำไรเราต้องเกรงใจ แต่เพราะคำนี้นี่แหละ ทำหวานรมณ์เสีย แม่งงง ซากอ้อย เอ้ยย

มาหวานจะเล่าเรื่องที่หวานเซ็งจิต (ที่จริงมันก็มีหลายเรื่องอ้ะนะ)เอาเรื่องที่เพิ่งเกิดสดๆร้อนๆหละกัน เมื่อวานนี้ หวานลงรูปตัวเองเป็นแบลค์กราวหน้าจอ พี่อ.นี่ก็แบบว่า

พี่อ.: หวาน พี่ขอไร้ท์ cd ให้ลูกค้าหน่อยสิ พอดีเครื่องพี่ พี่ไม่ได้ลงไว้

หวาน: เอาสิ (หวานก็ลุกขึ้น เพื่อให้พี่อ มาทำ)

พี่อ:รูปไรเนี่ย เต็มหน้าจอเลย (ทำเสียงแบบว่า หวานไปเหยียบขี้หมามาแปะไว้บนหน้าผากมันงั้นแหละ)

หวานก็เดินไปห้องน้ำ เพราะไม่อยากสวนกลับว่า “พี่เห็นเป็นรูปนางฟ้ารึไง” สักพักนึงก็ได้ยินพี่อ.นี่เรียกพี่ป.พี่อีกคนนึง

พี่อ.: พี่ป มาดูอะไรนี่เร็ววว

แล้วสักพักพี่ป ก็เดินไป ตรงเครื่องหวาน แล้วหวานก็ได้ยิน เค้านินทา นินทา นินทา อยากบอกว่า หวานโคตรขึ้นเลยอ้ะ แม่งมานั่งเครื่องกรู มาขอไร้ท์งานกรูก็ให้ มานินทากรูอีก ไม่มีมารยาท นิสัยไม่ดี ทำตัวไม่น่านับถือ หวานทำไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปเอากระเป๋าแล้วกลับบ้าน (เพราะมันเลิกงานพอดี)แต่ในใจน้านนน 1-10 มันช่างยาวนานนัก หวานกลับมาบ้านด้วยอาการ เซ็ง แบบว่า ผู้ใหญ่ทำตัวไม่น่านับถือ หลายครั้งแล้วที่เค้าทำตัวแบบนี้ หวานจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว พอกันที ทีตอนนั้นอ้อนวอนหวาน ขอร้องหวาน ให้มาทำงาน ตอนนี้กลับทำอีกอย่างหนึ่ง คอยดูเหอะ สักวันขาดชั้น แล้วเธอจะรู้สึก

~ไม่โกรธ แต่จะจำไว้เว้ยยย~



Create Date : 02 ตุลาคม 2551
Last Update : 2 ตุลาคม 2551 9:44:21 น.
Counter : 269 Pageviews.

27 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  

Phumpanit
Location :
สงขลา  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



หน้าหวาน สันดานแย่ ตอแหล แต่น่ารัก ^^
All Blog
MY VIP Friend