เกาหลี...ไม่เข้าใจ By: หวาน
วันนี้หวานมาทำงานด้วนสภาพเร่งรีบ หัวฟู เนื่องจาก Casey เจ้านายสุดที่รักของหวาน โทรมาบอกกะทันหันว่า มีลูกค้าจาก Pico เกาหลีจะเข้ามาบริษัท แต่ casey คงมาไม่ทัน เพราะรถติดบนทางด่วน ให้หวานไปช่วยรับหน้าแทน

casey: หวาน ลูกค้าจะเข้า office 10.30 น. นะ

หวาน: จริงอ้ะ เค หวานยังไม่ออกจากบ้านเลย

casey: ศกุลตลา u ต้องไปถึงให้ทันน้า แล้วบอกเค้าว่า Ii ไม่สบายอาจมาถึงช้า

หวาน: เค อ้ะ หวานก็ป่วยเหมือนกันนา (ทำเสียงออดอ้อน เหมือนลูกแมวน้อย)

casey: โบนัส 3 เดือน โอเค้ หวาน

หวาน: แหม เค แค่นี้เอง หวานจะเหาะไปเลย ว่าแต่ อย่าลืมนะ 3 เดือน

พอหวานไปถึง พี่ลี่ (แม่บ้าน) เดินเข้ามาหาหวาน ทำหน้า เหมือนจะร้องไห้

พี่ลี่: คุณหวาน มีแขกมารอพบค่ะ

หวาน: อืม อยู่ห้องไหน แล้วเค้ามารอนานแล้วยัง

พี่ลี่: มาสักพักแล้วค่ะ นั่งรออยู่ที่ 502 คือ คุณหวานค๊ะ..

หวาน: อะไร..ว่ามา หวานรีบ ถ้าเป็นเรื่องไม่สำคัญ พี่ลี่โดนแน่

พี่ลี่: คือ.. คือ ลูกค้าบอกว่า..."ที่เขี่ยบุหรี่...มี หมอย ค่ะ"

หวาน: ห๊า ตลก เค้าจะไปรู้จักคำไทยแท้ อย่างงั้นได้ไง แล้วก็คงไม่มีใครไปทำไรในนั้นมั้ง ห้องนั้นใหญ่จะตาย ผม หรือ ว่า ขนหมา รึเปล่า

พี่ลี่: คุณหวานคะ พี่ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม ไม่มี้ ไม่มี สิ่งใด รอดตา ไปได้ แล้วทำไมคุณคงนั้น ถึงเจอสิ่งนั้น

หวาน: เอาเป็นว่า หวานจะจัดการให้ แต่ว่า ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงๆ พี่ลี่คงรู้นะว่าจะเป็นยังไง

หวานรีบขึ้นไปชั้น 5 ประตูเข้าไปก็เจอกับ หญิงสาวชาวเกาหลี ยืนฉีกยิ้ม แล้วเข้ามาโผกอด

สาวเกาหลี: ซา หวาด ดี้ คา คุง วาน ยิ้น ดี้ ที ด้าย รู จ๊าก ดิ ฉ้าน ซื่อ เซงอิริ

หวาน: ค่ะ เอ่อ พูดภาษากฤษดีมั้ยค๊า (เรื่องของเรื่อง คือ หวานขี้เกียจลุ้น กว่าชีจะพูดจบแต่ละประโยค)

เซงอิริ: ม่าย อาว คา ดิ ฉ้าน จา หัด ผูด ไท ไท เพาะ ดิ ชาน ชอบ ปาเทดไท คงไท ว่า แต่ "ที่ เขีย บุรี่ มี หมอย ค๊ะ"

หวาน:(ทีคำนั้นดันพูดซะชัด ตายแน่กู) ashtray ?

เซงอิริ: yes ช่าย กะ ขอ ไป ต้าง นาน แล้ว ม่าย ด้าย ซ้าก ที

หวาน: (โทรลงไปหาพี่ลี่ให้รีบเอาขึ้นมา และคาดโทษแกว่ามีคุยยาวแน่)

เซงอิริ: คุง วาน ลอง ไหม ก๊ะ ตัว นี้ ไม่ แรง เหม๊า กะ ผู ฉิง

หวาน: คือบุหรี่ไม่สูบ สูบแต่บุรุษ อ้ะค่ะ

เซงอิริ: wow... me too

พอ casey มาถึง พวกเราก็คุยงานกัน ตอนเที่ยง casey ถามเซงอิริว่า
casey: u จะทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย (เค กับเซงอิริ รู้จักกันมาก่อน สนิทสนมกัน)

เซงอิริ: i จา กิง ส้วม ตั้ม

หวาน: (เค้าเรียกว่า ส้มตำยะหล่อน )

casey: เราไปกินส้มตำที่ร้าน ใกล้ๆกับมหา'ลัย เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เพราะว่าจะได้เลยไปดูงานต่อ

ตอนที่นั่งกินในร้านอาหาร เซงอิริ ก็เหลือบตาไปเห็น สัตว์น้อยน่ารักตัวหนึ่งที่นอนตากแดดอยู่บนชายฝั่ง

เซงอิริ: wow... มาน ช่าง น่า รัก ตัว อา ราย รึ ค๊ะ

หวาน: Water monitor

casey: yes

เซงอิริ: มาน มี ซื่อ เปง ไท ไท ว่า อาไร ก๊ะ

casey: ห้ามนะ หวาน เอ่อ u ฟังนะ มัน มี ชื่อที่ไม่ค่อยน่ารัก

เซงอิริ: ตัว น่า รัก ทาม มาย มี ซื่อ ม่าย น่า รัก

หวาน: (อีนี่ ถ้าจะบ้า เหี้ย นี่นะ น่ารัก)

เซงอิริ: i จา เอา ตัว นี่ เปง ที่ ระ ลึก ใน งาน mtv ปี หน้า หนะ ก๊ะ

casey:

หวาน: แก จะเอาเป็นที่ระทึก รึงาย เซงอีหลี่ เอ้ย



Create Date : 29 กรกฎาคม 2551
Last Update : 29 กรกฎาคม 2551 14:41:37 น.
Counter : 182 Pageviews.

30 comment
เวียนมาอีกครั้ง..สำหรับ คำว่า "เสียใจ" By: หวาน
วันที่ 1 สิงหาคม ปีนี้ ก็เป็นวันครบรอบวันที่ป้าคนที่หวานรักมากที่สุดมา

จากหวานไป มันยังเหมือนว่าไม่นาน ภาพเหล่านั้นยังเวียนวนอยู่ใกล้ๆตัว

หวานยังจำวันที่แม่โทรมาบอกข่าวร้ายกับหวานได้ วันนั้นหวานกำลังนั่งรถ

กลับจากที่ทำงาน หวานยังสงสัยอยู่เลยเพราะแม่ไม่เคยโทรหาหวานในเวลา

นั้น

แม่: หวาน ถึงไหนแล้ว ใกล้ถึงยัง รถติดรึเปล่าลูก

หวาน: ใกล้แล้ว แต่รถติดมาก ม๊า มีอะไรรึเปล่า (คือ sense มันบอกว่าแม่ต้องมีอะไรแน่ๆ) มีเรื่องอะไรอยากจะบอกหวานมั้ย

แม่: อืม ป้าเก๋น เสียแล้ว

หวาน: (หวานรู้ว่าแม่พยายามทำเสียงให้เป็นปกติแค่ไหน พี่สาวเค้าทั้งคน) ป้าเก๋น โดนอะไร (เนื่องจากป้าคนนี้ของหวานทำงานที่ จ. ยะลา หวานเลยนึกว่า เค้าอาจโดนทำร้าย)

แม่: เปล่า เค้าช็อค เค้าแพ้ยา เค้าช็อค

หวาน: ม๊า แค่นี้ก่อนนะ (ความรู้สึกตอนนั้น หวานรู้สึกว่ามันชาๆบอกไม่ถูกเหมือนโดนเอาค้อนทุบหัว งงๆ มึนๆ รู้สึกว่า ไม่สามารถนั่งรอให้ถึงบ้านได้ ไม่สามารถอยู่ที่ตรงนี้ได้ อยากไปหาป้า อยากจะไปดูให้เห็นกับตาของตัวเองว่า เค้าจากเราไปแล้วจริงๆ ทุกคนไม่ได้พูดเล่นกับเรา ล้อเราเล่นที่จริง ป้าอาจแค่ ป่วยหนัก หรือไม่ก็แค่นอนอยู่ในโรงพยาบาล หรือไม่ก็เค้าอาจดูชื่อผิด จริงๆอาจเป็นชื่อของคนที่เหมือนกันก็ได้

พยายามนั่งกั้นน้ำตา กั้นมันบอกกับตัวเองว่า ให้ถึงบ้านก่อน ขืนร้องตอนนี้ ไอคนที่นั่งข้างๆคงตกใจนึกว่า อีบ้านี่องค์ลงแน่ๆ จำได้ว่าวันนั้นระยะทางมันช่างไกลมาก มากที่สุด พอถึงบ้าน อันดับแรกที่เข้าไปหา คือ แม่ เพราะหวานรู้ว่าเค้า คงเจ็บปวด และเสียใจ ไม่น้อยไป กว่าเรา

หวาน: ม๊า หวานว่า เราควรเช็คให้มันดีๆก่อน ว่าใช่ ป้าเก๋นมั้ย (หวานเพิ่งรู้ ตอนนี้เอง ว่าตัวเองน้ำตาเยอะเหมือนกัน)

แม่: หวาน ญาติเราทางใต้โทรมาบอกแล้วว่า ใช่

หวาน: หวาน โทรเอง (หวานโทรเข้าบ้านป้า (ป้าหวานเป็นสาวโสด) โทรไปเท่าไรก็ไม่มีใครรับ ในใจก็ภาวนาว่า รับซิป้า ป้าเก๋น รับซิ หวานเอง ไม่ต้องกลัวอะไรน้า หวานเอง)

แม่: หวาน พอเหอะ มันเป็นความจริง ความจริงลูก พรุ่งนี้ป๊ากับม๊าจะลงไปรือเสาะ หวานมีสอบใช่มั้ย

หวาน: หวานจะลา แค่เรียนโทแค่เนี้ย ลงเรียนใหม่ก็ได้

แม่: หวาน อดทนอีกวันเดียว ถ้าป้าเก๋นรู้ว่า หวาน ยอมไม่ไปสอบ ทิ้งอนาคต ของตัวเองไป เค้าจะรู้สึกผิดมั้ย หวานก็รู้ว่า ป้าเก๋นรักการเรียนขนาดไหน

หวาน: ทำไม ทำไม ต้องเป็นป้าเก๋น อีก 2 วันก็เป็นวันเกิดหวานแล้ว ม๊าก็รู้ว่า หวาน จะโทรไปขอคำอวยพร จากเค้าทุกปี แต่ปีนี้หวาน..........ไม่มี ว หวาน จะไม่ขออะไรเลยเป็นของขวัญ ขออย่างเดียว ป้าเก๋น กลับมา

วันรุ่งขึ้นหวานลงไปใต้ พอไปถึงงานมีแต่ญาติเข้ามากอดหวาน และหวานก็ไม่รู้ว่า น้ำตามันไหลมากขนาดไหน รู้แต่ว่า ตาบวมมาก ตอนไหว้ศพป้า หวานได้แต่พูดว่า

หวาน: หวานมาแล้วนะ รอหวานอยู่ใช่มั้ย หวานจะไม่ดื้อกับป้าอีก จะเล่นซอให้เพราะเหมือนป้า จะร้องเพลงบุษบาเสี่ยงเทียนที่ป้าชอบให้ป้าฟัง จะไม่อยู่บนต้นไม้ จะเป็นผู้หญิงเรียบร้อย ไม่ซน จะทอดไข่ดาวไม่ไหม้ จะ...........ทุกอย่างที่ป้าขอ แค่เพียง...สักครั้ง สักครั้ง ใกล้วันเกิดหวานแล้ว หวานไม่เคยขออะไร.....วันนี้จะขอ ..........กลับมาเล่นซอคู่กันอีกนะ (หวานขอ ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้)


ได้ยินเสียงบทเพลงที่เธอชอบฟัง
และทุกครั้งยังแอบมีน้ำตา
ยิ่งเวลารู้สึกไม่มีไม่เหลือใครอยู่ตรงนี้


~ ถึงป้าเก๋นแล้วสักวันเราจะได้เจอกันนะ แล้วเจอกัน~


หวานจำเพลงบุษบาเสี่ยงเทียนได้ แม้จะเลือนลางแต่ ความทรงจำย่อมสลักอยู่ในดวงจิตเสมอมา




Create Date : 25 กรกฎาคม 2551
Last Update : 25 กรกฎาคม 2551 15:19:31 น.
Counter : 222 Pageviews.

29 comment
ไม่ได้อยาก..บู๊ แต่โดน..บังคับ by:หวาน
วันนี้ไอแนนมันโทรมาถามว่า
แนน: หวานยังจำเพื่อนรักของหวานสมัยตอนเรียน ม.ปลายได้มั้ย มันท้องแล้ว แต่ไม่ได้แต่งงาน

หวาน: (งง) ถามมันกลับไปว่า ใครว่ะ เท่าที่รู้มา เพื่อนเราไม่มีใครท้องนี่นา

แนน:ไอเก่ง ไง มึงจำไม่ได้หรอ ที่มันกับมึง เคยมีเรื่องกัน ทำเป็นจำเพื่อนรักไม่ได้

หวาน: อืม มันท้องก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับกู ไม่ดูแลตัวเองก็งี้ รับกรรมไป

แนน: มึงรู้เปล่า ว่ามันท้องกับใคร

หวาน: สรุปว่า มึงอยากบอกกูใช่มั้ย เออ ก็อยากรู้ก็ได้ คงไม่ใช่พี่ปุ้ยนะ เพราะว่าพี่ปุ้ยเป็นทอม กูว่าเค้าคงไม่สามารถว่ะ

แนน: 55 อีบ้า เออ ไม่ใช่ ไอแต้ ไง มึงจำได้มั้ย ไอแต้ที่เคยจีบมึงไงไอหวาน

หวาน: แต้ ที่ตัวดำๆ หลังค่อมๆ เตี้ยๆ อ่ะนะ มึงอย่าบอกกูนะว่ามันถอดรูปออกมาเป็นสเตฟาน แล้วกูพลาดอ้ะ

แนน: สัตว์ ไม่ใช่ ไม่ได้ถอดรูปโว้ย สารรูปนั่นแหละ กูว่า ไอเก่ง นั้นมันคงมึน ส่วนไอแต้ ก็ ณ.จุดจุดนั้น เลยท้องว่ะ มึงว่าไง

หวาน: ว่าไง เรื่องของมันกูไม่สน ทำไรต้องรับผิดชอบในการกระทำของตัวเองว่ะ ท้องไม่ท้อง เอากันไม่เอากัน เกี่ยวไรกับกูว่ะ

แนน: มึงอโหสิให้มัน ไม่โกรธมัน ที่ตอนนั้นมันด่าพ่อแม่มึง ว่างั้น

หวาน: เออ กูจำได้ว่า กูตอบแทนมันไปแล้วที่มันด่าพ่อแม่กู

แนน: ใช่ มึงตอบแทนซะ เอาขันตบหน้ามันครั้งนึง แล้วมันก็หอบขึ้น แล้วก็สายเสื้อในขาดนี่นะอีหวาน

หวาน: กูบอกมันแล้ว ว่า กูไม่ได้ยุ่งกับพี่ปุ้ย กูไม่ชอบทอม เพราะฉะนั้น เรื่องที่เค้าขอเลิกกับมันไม่เกี่ยวกับกู มันเสือกไม่เชื่อเอง แถมมาด่ากูว่า พ่อแม่ไม่สั่งสอน หรือไม่ก็สั่งสอนให้ชอบแย่งผัวคนอื่น กูเลยบอกมันไปว่า อย่าว่าพ่อแม่กู เกลียดกู ด่ากู มันก็ยังด่า กูเลยตบมันกับขันไป ยังไม่ทันทำไร เสือกหอบขึ้น แถมใส่เสื้อในเก่ามาเปรี้ยว สายเสื้อในเลยขาด

แนน: เออ กูจำได้ที่มึงมาตามกู ให้ไปช่วยหามมันไปส่งห้องพยาบาล ที่มึงบอกมันไปว่า จะบอกไรอาจารย์ก็บอกไป เพราะไงเค้าก็ต้องถามถึงรอยแดงครึ่งหน้าของมัน และที่ไปส่งที่ห้องพยาบาล เพราะสงสาร กลัวมันตาย ตั้งแต่วันนั้น มันก็ไม่ยุ่งกับมึงอีก แถมหลบหน้าหลบตา

หวาน: กูก็สงสารมัน ที่โดนล้อว่า ใส่เสื้อในเก่าว่ะ

แนน: กูว่ามึงอ้ะ น่าจะเกิดเป็นผู้ชาย กูเห็นมีเรื่องตลอด พวกกูเลยต้องบู๊ไปด้วย

หวาน: มึงว่า กูอยากมีเรื่องรึไง ห๊า กูอยู่เฉยๆ เรื่องต่างหากลอยมาหากกู กูก็เซ็ง มึงคิดว่ากูไม่เซ็งหรือไง

แนน: กูว่า มึงอ้ะไม่น่าเป็นเลขา น่าจะเป็นผู้คุมนักโทษ มึงไม่ตีกับลูกค้าหรอว่ะ

หวาน: ^^ ไม่ว่ะ กูเป็นคนมีเหตุผล

แนน: แหม อีแม่คนมีเหตุผล



ปล: หวานเป็นคนมีเหตุผลที่สุดแล้วในกลุ่มอ้ะ จริงๆๆ ม่ายด้ายโม้ด้วย



Create Date : 24 กรกฎาคม 2551
Last Update : 24 กรกฎาคม 2551 15:01:54 น.
Counter : 173 Pageviews.

13 comment
หากว่าใจเธอ..รักใคร ก็ให้ใจเธอรักไป...........อย่างเดิม By:หวาน
เมื่อประมาณต้นเดือน หวานไปงานแต่งงานของนังอร หนึ่งในสมาชิกกลุ่ม

หน่วยรบเคลื่อนที่ของเรา หวานพยายามเหนี่ยวรั้งมันแถมบอกเหตุผลอีก

ประมาณล้านแปดว่า การแต่งงานเหมือนมึงยอมเอาให้โซ่มาล่ามมึง เหมือน

มึงยอมเอาไรหนักๆไว้บนหัว และอีกมากมาย บลา บลา ทั้งกลุ่มก็รุม

ประณามหวาน ว่า อีขวางโลก แม้แต่กระเทยสวยสง่าอย่างกูยังอยากแต่ง

เลย อีเดี่ยวมันว่างั้น ส่วนอีก้อย อีแอม อีแนน ก็เริงร่า อยากแต่งบ้าง

จำได้ว่าวันงานอีอรสวยมาก จนอีเดี่ยวบอกว่า พี่ก้องต้องคิดว่ามีเมียผิดคน

แหงๆถ้าตื่นมาตอนเช้า หลังจากอะซะบราลาเฮ้กันเสร็จ อีก้อยมันบอกว่า อี

อรนี่สวยสุดๆแล้วในวันแต่ง วันอื่นกูนึกว่ามัน เป็นเป็ดผสมยีราฟ (สัตว์

ประหลาดชัดๆเลยอ่ะ หวานว่านะ) พิธีก็ดำเนินไปเรื่อยๆ จนที่เจ้าบ่าว เจ้าสาว

ต้องมาพูดสรรเสริญยอยกกัน (โต๊ะหวานนั่งหน้าสุด vipเนื่องจากเพื่อนเจ้า

สาว)

พี่ก้อง: ให้อรพูดก่อนเถอะครับ

ดิชั้น: โด่ ....เห็นมั้ยมึง พี่เค้าป๊อดว่ะ กูว่าแล้ว เห็นมั้นมึง

อีแอม: มึงอย่าขัดได้มั้ย อีหวาน

อีเดี่ยว: เออ มึงตลอด

อร: ก็ขอขอบคุณท่านผู้มีเกียรติทุกท่านที่มางานแต่งงานอรกับพี่ก้อง อรกับพี่ก้องไม่ได้เริ่มการมีความรักจากคำว่า"แฟน"แต่มันเริ่มมาจาก (มันทำท่าคิด) วันนั้นอรไปยืมหนังสือของเพื่อนพี่เค้าแล้วพี่เค้าก็หยิบให้ นับตั้งแต่วันนั้นอรก็ยืมเป็นประจำ

ดิชั้น: อีอร แม่ง แรดว่ะ พวกมึงดูมัน..แผนสูง

เดอะแก๊งค์: เออ กูก็ว่าอยู่ว่ามันหายไปไหนตอนเที่ยง แรดว่ะ

อร: ตอนนั้น อรมีปัญหากับแฟน อรก็ได้พี่ก้องนี่แหละค่ะเป็นที่ปรึกษา ให้คำแนะนำ ให้กำลังใจ จนผ่านไปอรก็ได้รู้ว่า ใครกันที่ดีกับอรเสมอมา อรจึงคิดว่าความรักที่มันเป็นรักจริงๆมันเป็นยังไง (มันร้องไห้ T T)

ดิชั้น: กูจะอ้วก อีอรนี่นะ กูไม่มีคำบรรยาย (กรอกตา ไป มา)

เดอะแก๊งค์: กูว่ามันต้องคิดมาตั้งแต่เมื่อคืน หรือไม่ก็จำในนิยายมา กูเห็นเวลามีเรื่องทีไร มันอ้ะอยู่แถวหน้า

พี่ก้อง: ตั้งแต่ผมเจออร ผมก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวยหรือดีไปกว่าอรอีกเลย เพราะความรักของผมค่อยเกิดขึ้น มันเรียกว่าความผูกพัน ตอนนั้นอรมีแฟน ผมไม่มี ผมชอบอร แต่ผมคิดว่า "หากว่าใจเธอรักใคร ก็ให้ใจเธอรักไปอย่าง..เคย"แต่ผมโชคดีที่ได้รับความรักจากอรกลับคืนมา ตอนที่ผมขออรแต่งงาน ผมแค่รู้ว่า ผมอยากอยู่กับคนคนนี้ไปตลอดชีวิต อยากดูแล ใส่ใจ นั่งคุย อยากกินข้าว อยากฝ่าฟันชีวิตไปจนถึงวันสุดท้าย ตอนนั้นผมแค่นึกภาพออกว่า ตอนแกเราสองคนคงนั่งกินชา ปลูกต้นไม้ ไปตามเรื่องมันเป็นไง ตอนที่ผมไปขออรกับพ่อแม่อร ผมบอกท่านไปว่า ผมไม่รู้ว่าอนาคตอะไรจะเกิดขึ้น แต่ผมจะทำวันนี้ และทุกๆวันให้ดีที่สุด ผมแค่รู้สึกว่า..เวลาเห็นเธอยิ้ม ผมอยากยิ้มด้วย เวลาเห็นเธอเศร้า..ผมอยาก เศร้าด้วย และผมขอสัญญาว่าจะดูแลอรอย่างดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนนึงจะดูแลผู้หญิงคนนึงครับ ผมรักอรครับ

(อีอร ร้องไห้จนตาเป็นหมีแพนด้า มาสคาร่าเลอะเทอะเต็มไปหมด ดิชั้นคิดว่าถ้าช่วง ช่วง เห็นมัน คงชอบมันมากกว่าหลินฮุยเป็นแน่^^)

ดิชั้น: .......

เดอะแก๊งค์: (น้ำตาซึม) อีหวาน ซึ้งเน๊อะมึง

ดิชั้น:อืม... ซึ้ง (แล้วก็เงียบไป)

เดอะแก๊งค์: มึงซึ้ง....น้ำตาไม่ไหล

ดิชั้น: กูซึ้งในใจ

อีเดี่ยว:อีไม่มีหัวใจ T T


ตอนนี้อีอรก็ไปฮันนีมูนอยู่อย่างสุขขีสโมสรที่ออสเตรเลีย มันบอกว่า จะเอา

หลานฝาแฝดมาฝากพวกดิชั้น และอยากให้ดิชั้นเขียนเรื่องที่ทำให้ดิชั้นนั้น

ซึ้ง ดิชั้นแค่คิดว่า พี่ก้องนี่...น่ารักจัง


ปล 1 :อยากยิ้มเมื่อเธอ...ยิ้ม และอยากเศร้า...เมื่อเธอ....นั้น ทุกข์ใจ


ปล 2 : หากว่าใจเธอ..รักใคร ก็ให้ใจเธอรักไป...........อย่างเดิม



Create Date : 23 กรกฎาคม 2551
Last Update : 23 กรกฎาคม 2551 14:36:16 น.
Counter : 221 Pageviews.

15 comment
เลิกแล้วต่อกัน by: หวาน
ผ่านไปสองเดือน นัททำตัวดีไม่มีเรื่องไรที่ทำให้หวานต้องหนักใจ แต่มาคืน

หนึ่งหวานได้รับโทรศัพท์มันเป็นเบอร์ของนัท แต่เสียงที่พูดนั้นเป็นเสียง

ผู้หญิงซึ่งหวานรู้ทันทีเลยว่าเป็นใคร

น้องกอล์ฟ: ฮัลโล พี่หวาน พี่คงจำได้ว่าเป็นเสียงใคร ตอนนี้กอล์ฟอยู่กับพี่
นัท ไม่ต้องบอกนะค๊า ว่าดึกขนาดนี้แล้ว กอล์ฟมาทำอะไร

ดิชั้น: เรียกนัทมาคุยซิ

น้องกอล์ฟ: พี่นัทเค้า อาบน้ำอยู่อ่ะคะ คงจะคุยกับพี่ไม่ได้ ถ้าพี่แน่จริงมาที่หอพี่นัทซิค๊า

ดิชั้น: ได้ รอเปิดประตูเลย

ดิชั้นลุกขึ้นเปลี่ยนชุดจากชุดนอนเป็นชุดธรรมดา อีแนน อีก้อย อีแอม นัง

เดี่ยว ถามดิชั้นว่า “มึงจะไปไหนอีหวาน สามทุ่มแล้วนะมึง” ดิชั้นตอบกลับไป

ว่า “กูจะไปหาไอนัท” พวกมันตอบกลับเป็นเสียงเดียวกันว่า “พวกกูไปด้วย

ว่าแต่เกิดไรขึ้นมึงถึงต้องไปหามัน”ชั้นเล่าให้พวกมันฟังขณะนั่งรถไปหาไอ

นัท พอไปถึงหน้าห้องของไอนัท ดิชั้นโทรเข้าเครื่องของมัน

ดิชั้น:นัท เปิดประตูให้หวานหน่อย

นัท:หวาน ไอโด่งมันมานอนกับนัท นัทเกรงใจมัน หวานกลับไปก่อนเถอะนะ แล้วพรุ่งนี้เราไปกินข้าวด้วยกันนะ

ขณะนั้นดิชั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังแทรกขึ้นว่า “เปิดประตู กูบอกให้เปิดประตูไง หรือจะให้กูเปิดเอง”

ดิชั้น:ใครอยู่ในห้องกับแก เปิดประตู ถ้าแกไม่เปิด หวานจะลงไปบอกยามให้เอากุญแจมาเปิด

ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออก พวกเพื่อนของดิชั้นบอกว่า อีหวาน มันเป็นเรื่อง
ของมึงสองคนพวกกูรออยู่ทางโน้น มีไรตะโกนนะมึง กูจะมาลุย สัตว์ อีกอล์ฟอีกีฬามีหลุม

ดิชั้น:มึงจะเอาไง เพื่อนเหรอ เป็นเพื่อนที่เอากันใช่มั้ย

นัท:หวาน คือ นัทรักหวานนะ

อีนั่น: ไม่ได้นะพี่นัท กอล์ฟไม่ยอม กูขอได้มั้ย ผู้ชายคนนี้กูขอ หน้าอย่างมึงคงหาได้ไม่อยาก

ดิชั้น: เอาไปซิ กูก็เบื่อเหมือนกัน มึงไม่บอกว่ามึงชอบของมือสอง เอ่อ ไมซิอาจเป็นของมือห้า มือหกแล้ว น้ำใต้ศอกนี่มันอร่อยมากนักหรือไง มึงถึงชอบมาอ้าปากอยู่ใต้ศอกกู พูดจบดิชั้นตะโกนบอกเพื่อนที่รอว่า กลับเหอะ

จำได้ว่าดิชั้นร้องไห้ ร้องไห้มากที่สุด จนอีกระเทยมันบอกว่า “อี

หวานเดี๋ยวตาไม่สวยนะมึง กูไม่มีครีมให้มึงด้วย ตาใหญ่เป็นกบ” ดิชั้นก็ยังคง

ร้องต่อไป ไม่ได้ยินเสียงใครทั้งนั้น รู้สึกว่า ใจมันร้าวๆยังไงชอบกล

ตอนเช้าดิชั้นพรีเซ็นต์วิชาPhoto ซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายก่อนปิดเทอมใหญ่ สาม

เดือน ลงมาจากตึกเรียนด้วยตาที่บวมปูด เจอนัทนั่งรออยู่

นัท:หวาน เรามีเรื่องต้องคุยกัน นัทรักหวาน นัทสัญญาว่าตั้งแต่นี้ไปนัทจะเลิกหมด ไม่เอาใคร ไม่มองใคร นัทไล่กอล์ฟกลับไปแล้ว หวานกลับมาเหมือนเดิม รากลับมารักกันเหมือนเดิมนะ นัทรักหวานนะ นัทต้องตายแน่ๆถ้าเราเลิกกัน

ดิชั้น:พอเหอะนัท อย่าเอาคำว่ารัก มาเหนี่ยวรั้งกันอีก แล้วก็จำไว้ว่าเกิดมาคนเดียว จะตายก็ตายคนเดียว ชีวิตใครชีวิตมัน เราไม่เกี่ยวข้องกันอีก

นัท:หวาน เหมือนเดินเถอะนะ หวานก็รู้ว่านัทมีหวานเป็นที่หนึ่ง คนอื่นมันไม่ใช่

ดิชั้น:ไม่มีใครอยากเป็นที่หนึ่ง มีแต่คนอยากเป็นหนึ่งเดียว ตลอด 4ปี ที่ผ่านมานัทก็ทำไม่ได้ และไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง (น้ำตามันพาลจะไหล)

นัท:หวาน ทำแบบนี้นัทเสียใจนะ นัทเจ็บ

ดิชั้น:หวานผิดเองที่เป็นคนรักใครรักจริง จริงจัง จริงใจ มั่นคง หวานผิดที่บอกเลิกกับนัท แต่หวานอยากบอกนัทว่า เจ็บที่นัทได้รับในวันนี้ ไม่เท่ากันกับที่นัททำไว้กับหวาน หวานจะไม่ทนอีกแล้ว พอกันที

หวานกลับมาที่หอร้องไห้เก็บเสื้อผ้า บอกกับพวกเพื่อนๆว่า “กูจะไปปาย”

พวกมัน:ห๊า ไปปาย ไปทำไม หวาน พวกกูไปด้วย

ดิชั้น:ไม่ กูอยากไปคนเดียว กูฟังคนอื่นมามากพอแล้ว วันนี้ถึงวันที่กูต้องฟังตัวเอง

พวกมัน:ไปกี่วัน บอกแม่มึงยัง หวาน

ดิชั้น: 3เดือน


ดิชั้นเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่กับพ่อฟัง แม่กับพ่อไม่ได้ว่าไร เพราะท่าน

เคารพในการตัดสินใจของดิชั้นเสมอ ท่านสอนดิชั้นและน้องชายเสมอว่าจะ

ทำไรก็ทำไป ถ้าไม่ทำให้คนอื่น สังคม เดือนร้อน จนบางครั้งพ่อแอบบ่นว่า

หรือเพราะเราเลี้ยงมันมาแบบนี้ แม่ของดิชั้นมีคำพูดที่ทำให้ดิชั้นได้คิดก่อนที่

จะไปปาย

ม๊า: หวาน ถ้าลูกอยากไปม๊าไม่ว่า แต่แน่ใจนะว่าไม่ได้หนี ถ้าอยากอยู่กับตัวเอง ก็ไปเหอะ แต่ถ้าอยากหนีลูกต้องมีสติ เพราะถ้าหนี ก็ไม่พ้น เพราะมันอยู่ในใจเรา อยู่ในสมอง อยู่ในลมหายใจของเรา

ดิชั้น: หวานขอไปอยู่กับตัวเอง แล้วหวานจะกลับมาเป็นคนเดิม หวานสัญญา

ม๊า:หวาน ชีวิตคนเรานี้มันสั้นนัก ความสุขมันมีน้อยกว่าความทุกข์ เพราะฉะนั้นอย่าทุกข์นาน เพราะสุขมันจะไม่ผ่านเข้ามา ต้องมีสติ สติเท่านั้น โลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนที่อ่อนแอ ป๊าม๊ารักหวานห อย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนแค่เห็นลูกมีความสุข นั่นคือ สุขที่สุดของคนเป็นพ่อแม่ อย่าร้องเลยนะหวาน ม๊าป๊าไปกอดหวานไม่ได้ ปลอบหวานไม่ได้ อย่าร้องเลยนะลูก

ดิชั้น: หวานรักป๊า ม๊า ที่สุด หวานจะกลับมาเป็นคนเดิม

ดิชั้นเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์เพราะไม่อยากเห็นเบอร์โทรของนัท

ที่พยายามโทรมาหลายครั้ง และก็เดินทางไปปาย เมืองที่สงบ สดชื่น แจ่ม

ใส ผู้คนยิ้มแย้ม หวานบอกกับม๊าว่า สักวันหนึ่งหวานจะไปเป็นครูอยู่บนดอย

ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ต้องดิ้นรน สนใจไรมาก กรุงเทพฯดูวุ่นวาย สับสน แล้ง

น้ำใจมากนักเมื่อเทียบกับปาย ดิชั้นยังจำได้ว่าวันที่ดิชั้นกลับบ้าน เปิดประตู

เข้าไปม๊าถามดิชั้นว่า “กลับมาแล้วเหรอหวาน”ส่วนป๊าก็ “นั่นสิ กลับมาแล้วใช่

มั้ย” น้องชายก็ทักว่า “หายไปตั้งนาน รู้มั้ยว่ามีคนรออยู่” แล้วเราสี่คนก็กอด

กัน น้องชายของหวานให้สัญญากับหวานว่า “ถ้ามาร์คมีคนที่มาร์ครัก มาร์

คจะไม่ทำให้เค้าต้องเสียใจ มาร์คจะรักเค้าไปคนเดียว คบเค้าเพียงคนเดียว

ดิชั้นได้แต่ยิ้ม เย็นวันนั้นแก๊งค์หวาน ก็ฉลองการกลับมาของหวานซะเต็ม

คราบ

ปล: ถ้าเรื่องของหวานทำให้คนที่เจอเหตุการณ์แบบหวาน มีกำลังใจ มีสติ และมีพลังมากขึ้นที่จะผ่านพ้นมันไปได้ หวานขอยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับม๊าและป๊า ผู้ซึ่งที่ทำให้หวานมีชีวิต มีสติปัญญา และเป็นหวานในทุกวันนี้ แต่ถ้าผิดพลาดประการใด หวานขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว

~อันชายได้กวัดแกว่งแผลงจากอาสน์ สู้อำนาจกำแหงแรงยิ่งกว่า อันมือไกวเปลไซร้แต่ไรมา คือหัตถาครองพิภพจบสากล~

ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้กันเสมอมา
หนูรักแม่จังค่ะ



Create Date : 21 กรกฎาคม 2551
Last Update : 21 กรกฎาคม 2551 15:47:21 น.
Counter : 228 Pageviews.

24 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  

Phumpanit
Location :
สงขลา  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



หน้าหวาน สันดานแย่ ตอแหล แต่น่ารัก ^^
All Blog
MY VIP Friend