คำเตือน: ห้ามเข้ามาอ่าน ..ระวังจะเสียน้ำตา by:หวาน
เตือนแล้วน๊า แน๊..ยังไม่เชื่ออีก

หวานขอเล่าประสบการณ์ที่หวานได้มีโอกาศไปดูงานที่อาจารย์ประจำภาคของหวานบำบัดเด็กที่มีพฤติกรรมไม่ปกติ คือ น้องคนนี้เค้ามีพฤติกรรมไม่ไว้วางใจใคร ชอบหลบไปอยู่ตามมุมห้อง ประวัติน้องเค้า(น่าสงสารมาก) น้องโดนพ่อเลี้ยงข่มขืนเมื่อตอนอายุ 11 ปี บอกแม่ แม่ไม่เชื่อกลับว่า น้องโกหก ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อน้องโดนข่มขืน ก็ไม่เคยบอกแม่อีกเลย เพราะแม่จะตี พออายุได้ 13 ปี มีแฟน แฟนติดยา ยกพวกมารุมข่มขืน อายุ14 ปี พ่อแม่บังคับให้ขายประเวณี จนอายุ 15 ปี ถูกส่งมาถึงมือพวกเรา กว่าจะมาถึงน้องก็บอบช้ำทั้งกายและใจ หวานจำได้ว่า เมื่อหวานกับอาจารย์เข้าไปในห้อง เจอน้องเค้า มีพฤติกรรม คือ น้องเค้าไม่สบตา หวาดระแวง กล้ามเนื้อมือเกร็ง เตรียมตัวที่จะต่อสู้ตลอดเวลา และคิดว่า เราจะทำร้าย เราซักถามประวัติน้องเค้าซักพักนึง รู้สึกว่า เค้าผ่อนคลายลง มีอาการหวาดระแวงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หวานจำได้คือ อาจารย์ลุกขึ้นไปกอดน้อง แรกๆ น้องดิ้น ขัดขืนเพียงเล็กน้อย ซักพักจึงยอมให้อาจารย์กอด หวานจำได้น้องเค้าร้องไห้และพูดว่า

น้อง: มันเป็นอ้อมกอดแรกในชีวิต ที่อบอุ่นที่สุดตั้งแต่เกิดมา

อาจารย์: ลูกจะได้รับอ้อมกอดแบบนี้จากพวกเราทุกคนที่นี่

หวานคิดว่า อ้อมกอดของอาจารย์คงอบอุ่นเหมือนแสงแดด ที่ละลายใจที่หนาวเหน็บแข็งและเย็นขนาดนั้นได้ และคงเป็นความจริงใจอีกนั่นแหละ ที่ทำให้ใจที่แข็งกระด้างรับรู้ได้

น้อง: คุณไม่ใช่แม่หนู แม่หนูยังไม่เคยกอดหนูเลย ทำให้หนูคิดว่า ไม่รู้จะเป็นคนดีไปทำไม แม่เป็นผู้สร้างยังทำลายเราเลย แล้วคนอื่นหล่ะ

อาจารย์: เรามีหัวใจดวงเดียวกัน ตอนที่เรากอดกันหัวใจเราเป็นดวงเดียวกัน เพราะอย่างนั้น หนูเจ็บเราก็เจ็บ เราเข้าใจ เรารักหนู มีอะไรระบายออกมา สิ่งที่หนูรู้สึกนั้น เราเข้าใจ

น้องเค้าระบายสิ่งที่อยู่ในใจทุกอย่างออกมา หวานไม่สามารถเล่าได้ เพราะมันเป็นความรู้สึกและในฐานะทางจรรยาบรรณในวิชาชีพ แต่หวานรู้สึกว่า เด็กผู้หญิงคนนึงต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยว อ้างว้าง แม้กระทั่งคนที่เค้าไว้ใจ รัก และเชื่อใจที่สุด ยังกระทำกับเค้าราวเป็นคนอื่น ไม่แปลกใจเลยที่เค้ามีพฤติกรรมแบบนี้ (ชีวิตของคุณ ทำให้เราต้อง..ร้องไห้)

น้อง: หนูอยากเป็นคนดี อยากเรียนหนังสือ อยากเป็นเหมือนคนอื่น หนูไม่รู้ว่าหนูจะได้มีโอกาศสัมผัสอะไรแบบนั้นมั้ย

อาจารย์: หนูทำได้ หนูเป็นคนดีของเรา แค่หนูคิดก็สำเร็จแล้ว

หวานเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่เศร้า สงสาร และขอบคุณป๊าม๊าที่ทำให้หวานมีครอบครัวที่อบอุ่น อาจารย์ส่งน้องเค้าไปหน่วยงานที่ดูแลเด็กทางนี้เฉพาะ และน้องเค้าได้เรียนกศน. เมื่อวันแม่หวานเจอน้อง เค้ามาไหว้อาจารย์ พร้องกับร้องเพลงนี้ให้พวกเราฟัง

กำลังใจ - hope

จำได้ว่าวันนั้น น้ำตามันไหลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าเป็นความรู้สึกที่บรรยาไม่ถูก ทำให้หวานนึกถึงกลอนที่ติดในตึกภาควิชาหวาน
อันความกรุณาปราณี
จะมีใครบังคับก็หาไม่
หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ
จากฝากฟ้าสุราลัย...สู่แดนดิน


~ขอบคุณอะไรก็ตามที่มาดลใจให้หวานเลือกเรียนทางนี้ (แม้บรรดาญาติจะบอกว่า เรียนไปก็เท่านั้น ไม่เห็นเจริญใจเลย)แต่บางครั้งเค้าอาจลืมไปว่า สิ่งที่ได้กลับมามันมากกว่า เงินทอง และชื่อเสียง เพราะมันอยู่ที่ 'ใจ'

ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่เข้ามาอ่าน

~ขอให้ความสุขทุกอย่างบนโลกบังเกิดในใจคุณทุกคน~



Create Date : 05 กันยายน 2551
Last Update : 5 กันยายน 2551 11:26:19 น.
Counter : 264 Pageviews.

12 comments
  
^^


พยายามเข้านะ
โดย: ST.Exsodus วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:11:38:13 น.
  
ผมเข้าใจน่ะ ทั้งความรู้สึกของน้องเขา และของหวาน
แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไปทำอะไรกับใครไว้น่ะ หรือว่าใครมาทำอะไรกับผม (ร้อนตัว....555)
คือ ฝ่ายหนึ่ง เป็นกรรม ของเขา อีกฝ่ายหนึ่งก็ได้บุญ ปลื่มปิติ น้ำตาจึงไหล อาจจะสงสารน้องเขาแต่สิ่งที่ได้ พี่ก็เห็นด้วยน่ะที่ น้องรับรู้ได้ด้วยใจ
อ่านแล้วก็รู้สึกดีน่ะ ยินดีด้วยกับสิงที่น้องได้รับ เป็นสิ่งดีจริงๆ
แต่สงสัยว่าน้องเรียนอะไร เรียนที่ไหน ป.โท ?
โดย: นกละเมอหลงเวลา วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:11:54:34 น.
  
สวัสดีคะ แวะมาทักทาย
โดย: หน่อยอิง วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:12:15:17 น.
  




เอ๊า...เอา...เอาครับ...
เสียน้ำตากะเขาหน่อย....








บางครั้งเรื่องเล็กน้อยที่เราเห็นว่าธรรมดา...
แต่แค่เรื่องธรรมดาเล็กๆนี่แหละ
มีค่ายิ่งใหญ่สำหรับคนที่ไม่มี....
โดย: big-lor วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:12:29:55 น.
  
"อ้อมกอดของอาจารย์คงอบอุ่นเหมือนแสงแดด ที่ละลายใจที่หนาวเหน็บแข็งและเย็นขนาดนั้นได้ และคงเป็นความจริงใจอีกนั่นแหละ ที่ทำให้ใจที่แข็งกระด้างรับรู้ได้"


บ่ะบ่ะ...แค่ความคิดของหวาน ก็ช่างอบอุ่นเหมือนอ้อมกอดเลยนิ.....อิอิ โทษโทษ ฮือฮือ (ควรจะร้องไห้ซิ)

ใจคน....เน๊าะ.....
โดย: นางฟ้าอรชร วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:12:35:28 น.
  
โชคดีของน้องที่เจอคนดี ให้โอกาสเติมเต็มสิ่งดี ๆ ในชีวิต
ยังมีน้องอีกหลายคนที่ไม่โชคดีแบบนี้

พี่ฝิ่นทำงานเกี่ยวกับเด็ก สตรี และหญิงที่ถูกกระทำทางเพศค่ะ
และคนที่เป็นผู้กระทำก็คือบุคคลในครอบครัวเอง
ทุกครั้งที่มีเหตุเข้ามาได้แต่น้ำตาตกใน
เพราะมันไหลจนพูดไม่ออก
พูดแล้วเศร้าจริง ๆ นะ
โดย: ดอกฝิ่นในสายลมหนาว วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:13:17:04 น.
  
ซาบซึ้งมากครับน้องหวาน

ความรัก
สวยงาม
เสมอ

โดย: กะว่าก๋๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:13:32:25 น.
  

แกชอบบอกกับชั้น เวลาชั้นทะเลาะกับแฟนว่า
ไม่มีเสียงเพลงไหนฤาจะไพเราะเท่าเสียงกระซิบจากคนรัก
ชั้นว่ามันหวานไป แต่มันก็จริง เพราะคำนี้ชั้นกับแฟนเลยดีกันทุกครั้งไป


~ขอให้ความสุขทุกอย่างบนโลกบังเกิดในใจคุณทุกคน~
โดย: แนน IP: 124.120.97.94 วันที่: 5 กันยายน 2551 เวลา:15:02:31 น.
  
โดนพ่อเลี้ยงข่มขืน สังคมหนอฯ ช่างเลวร้าย
โดย: บุปผาลีลาวดี วันที่: 6 กันยายน 2551 เวลา:1:49:00 น.
  
ขอให้สิ่งดีเกิดขึ้นทุกๆวันนะครับ
โดย: Escobar วันที่: 6 กันยายน 2551 เวลา:9:37:08 น.
  
เศร้า เศร้า ค่ะ ขอให้น้องเขา เปิดใจและมีการพัฒนาด้านจิตใจ จากการช่วยเหลือนี้

มีความเข้มแข็ง และกล้าจะเผชิญโลกนี้ได้ต่อไป

โดย: fulgurant วันที่: 7 กันยายน 2551 เวลา:0:45:35 น.
  

มาเยี่ยมชม มาทักทายครับ

อ่านแล้วน้ำตาจะไหลจริง ๆ ด้วยครับ

น่าสงสารน้องคนนั้นจังเลยครับ แล้วก็ต้องขอยกย่องท่านอาจารย์กับคุณหวานด้วยครับ ที่มอบสิ่งที่ดี ๆ ให้กับน้องเข้า

เออ ... จะถามว่า "คุณหวานพอจะมีกระดาษทิชชูบ้างไหมครับ?"

จะเอามาซับน้ำตานะครับ

อิอิ
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 8 กันยายน 2551 เวลา:14:56:01 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Phumpanit
Location :
สงขลา  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



หน้าหวาน สันดานแย่ ตอแหล แต่น่ารัก ^^
All Blog
MY VIP Friend