เรื่องเศร้าของชาวเว็บ ...ล่ะมั้ง
วันนี้มีเรื่องเศร้าเกิดพร้อมกันอยู่ 3 เรื่อง

มีเด็กวัยรุ่นผู้ชาย กับผู้หญิงที่ดูมีอายุคนนึง ซึ่งคงจะเป็นแม่ เดินเข้ามาในออฟฟิศก้าวหนึ่งก้าว
ตอนแรกก็นึกว่ามาสมัครเรียน แต่กลายเป็นว่า มาถามว่าที่นี่รับทำเว็บไซต์ใช่มั้ย
เค้าจะจ้างทำเว็บประมาณ 10 กว่าหน้ามีเนื้อหาประมาณโน้นประมาณนี้

ดูรูปการณ์แล้วมันแหม่งๆ เพราะต้องการเว็บข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวธรรมดา
ไม่มีสาระใดๆเป็นพิเศษ อัพเดทก็ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะเอาเว็บไปทำประโยชน์อันใด
ถามไปถามมา เลยได้ความว่าจะเอาเว็บไปส่งอาจารย์เป็นโปรเจกต์ในวิชาเรียน
(ก็พอจะเดาได้จากท่าทางล่ะนะ)

ก้าวหนึ่งก้าว ก็ถามต่อว่า แล้วทำไมไม่ทำเอง เด็กมันตอบว่า ไม่ได้เข้าเรียนเลยทำไมได้
(ไม่ได้มีความรู้สึกผิดใดๆอยู่ในวลีที่ว่า "ไม่ได้เข้าเรียนนั้น" )
ก้าวหนึ่งก้าวอึ้งไปแป๊บนึง นี่ตูจะเอาตังค์เด็ก แถมส่งเสริมมันโกงตั้งแต่เป็นเยาวชนเลยรึ

อย่ากระนั้นเลย จึงเสนอไปด้วยความเสือกของตัวเองว่า งั้นมาเรียนเอามั้ย ที่นี่รับสอนด้วย
จะได้เอาไปทำเองได้ทั้งความรู้ ได้ทั้งงานไปส่ง
ค่าสอนทำเว็บถูกกว่าค่าจ้างทำเยอะนะ (บอกราคาเรทต่ำกว่าปกติไปแล้ว มันก็ดูจะอึ้งไป)
เด็กมันก็ยังอ้ำอึ้งว่าเรียนไม่ทันหรอก ต้องส่ง 26 นี้แล้ว

ก้าวหนึ่งก้าวยังลดแลกแจกแถมด้วยความหวังดีปนความเสือกต่อ ว่า
พอจะใช้ photoshop เป็นมั้ยล่ะ ถ้าเป็นก็มีหลักสูตรจานด่วน สำหรับทำเว็บเว็บเดียวไปเลย
เรียนกันสองสามวัน เอาโปรเจกต์มาเลย สอนกัน step by step สอนจบได้เว็บไปส่งเลย
ลดแลกแจกแถมราคาเหลือ 3 วันสองพัน
ตูต้องอดนอนตอนกลางคืนทำงาน เพื่อเอาเวลากลางวันมาสอนมันเต็มวันก็เอา
(สงสัยตอนนั้นต่อมคนดีบวมกระทันหัน เลยไปกดทับต่อมปัญญา)
เด็กมันก็ยังไม่สน กะจ้างอย่างเดียว แต่สู้ราคาไม่ไหว
ว่าแล้วก็ชวนคนเป็นแม่ถอยทัพออกจากร้านไป

ถึงไม่ถอยต่อรองราคาต่อยังไง ก็คงไม่รับทำอยู่แล้ว ทุกวันนี้ก้าวหนึ่งก้าวเหนื่อยจนหลับฝันเห็นงาน
รับงานด่วนค่าจ้างถูกๆมาให้ตัวเองเหนื่อยเพิ่ม ก็บ้าเกินไป
จะทำชุ่ยๆพอให้มันเอาไปส่งอาจารย์ ก็รับตัวเองไม่ได้
จะทำดีๆ เกิดมันดีเกินหน้าเกินตาเพื่อนแล้วได้ A ขึ้นมาก็ไม่ไหว

เรื่องน่าเศร้าเรื่องที่หนึ่งก็คือ
มีเด็กที่ไม่คิดจะทำงานเองไม่คิดที่จะเข้าเรียน
และเห็นว่าการหาทางออกด้วยการจ้างคนมาทำแทนเป็นเรื่องธรรมดา

เรื่องน่าเศร้าเรื่องที่สอง
คือคนเป็นแม่ที่ตามมานั่งด้วยกัน ไม่มีทีท่าว่าลูกทำผิด
เสมือนหนึ่งตามมาเพียงเพื่อพร้อมจะเป็นคนจ่ายทรัพย์ให้
แม้แต่เสนอทางออกใ้ห้มาเรียนด้วยตัวเองแล้ว
ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะส่งเสริมให้คนเป็นลูก เลือกทางออกที่เป็นศิริมงคลแก่ตัวเองแต่อย่างใด

เรื่องน่าเศร้่าเรื่องที่สาม ที่สุดแสนจะเศร้ากว่าเรื่องใดๆก็คือ
คนทั่วไปคิดว่างานออกแบบเว็บไซต์เป็นงานแบบไหน
คิดว่าค่าจ้างทำเว็บซัก 10 หน้า มันคงจะพอๆกับค่าจ้างพิมพ์รายงานซัก 10 แผ่นหรือยังไงกัน
เพิ่งคุยกับผู้อวุโสของวงการคนนึง (กล่าวถึงด้วยความยกย่องนะพี่) ไปว่า
ทุกวันนี้คนมองว่างานออกแบบเว็บไซต์ เป็นงานราคาถูกกว่างานออกแบบสาขาอื่นๆ
ค่าสอนสองพัน ได้เว็บไปด้วยเว็บนึง สองแม่ลูกยังคิดว่าแพงไป

อ้อ
และเรื่องน่าเศร้าเรื่องที่สี่ ที่อาจจะมี (ตูว่ามีแน่ๆ)
ก็คือ เมื่อเด็กคนนั้น และคุณแม่ที่พร้อมจะเป็นสปอนเซอร์เดินพ้นประตูก้าวหนึ่งก้าวไป
ทั้งสองคนคงจะหาคนทำเว็บไปส่งอาจารย์ให้ได้
ในราคาถูกๆตามที่เขาต้องการ แถมใช้เวลาหาไม่นานอีกต่างหาก
เข้ากูเกิ้ล search สองสามแกร๊กก็เจอแล้ว ทั้งเว็บสำเร็จรูปไม่ถึงพัน
ทั้งคนรับจ้างทำเว็บ ราคาเริ่มต้น 200 บาท

เอวัง ทั้งบทความและวงการเว็บไทย ด้วยประการฉะนี้



Create Date : 19 กันยายน 2552
Last Update : 19 กันยายน 2552 0:11:13 น.
Counter : 130 Pageviews.

7 comments
  
คุณเป็นคนดี สมัยนี้เยาวชนไทยน่าเป็นห่วงมากรวมทั้งความคิดผู้ปกครองด้วยค่ะ
โดย: wendy IP: 117.47.11.150 วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:0:37:05 น.
  
อ่านแล้วก็เศร้าไปด้วยจริงๆ ค่ะ

นี่แหล่ะนะ เค้าเรียกว่า พ่อแม่รังแกฉัน
คุณแม่ก็เหลือเกิ๊น นั่งเฉยแถมสนับสนุนให้ลูกทำแบบนั้นอยู่ได้

เศร้าใจแทนค่ะ อย่างนี้เค้าจะโตเป็นผู้ใหญ่อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร เฮ้อ...
โดย: ชากีร่า วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:1:49:14 น.
  
เฮ้ออ สงสารเด็กเนอะที่มีแม่แบบนี้
โดย: fuku วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:5:07:55 น.
  
สงสาร เสื่อม หลาย ๆ อย่าง เฮ่อ

โดย: peeshin วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:6:52:30 น.
  
ความเป็นแม่ของบางคน รักเสียจนไม่รู้ผิดถูกก็ถมเถค่ะ หรืออาจจะรู้ แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว(คิดไปเอง) เลยต้องหาทางช่วยดวงใจให้ถึงที่สุด ..
โดย: YuMmY_AuMmY วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:8:41:43 น.
  
ดีจังค่ะ น่าดีใจแทนสังคม ที่มีคนดีๆ อย่างคุณนะคะ

นำเสนอทางออกโดยการสอน เพื่อช่วยให้เด็กคนนึง ซึ่งต่อไปต้องโตมาอยู่ในสังคมที่กว้างใหญ่มากๆ มีความรู้ติดตัวเพื่อจะได้มาประกอบอาชีพ และไม่แก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุ

เรื่องบางเรื่อง เหมือนเรื่องเล็กนะคะ พอมองไปลึกๆ ก็สะท้อนใจ

บางทีคนเป็นแม่ก็น่าสงสารนะคะ คงไม่อยากเห็นลูกเหนี่อย หรือเครียด ซึ่งไคงคิดไม่ถึงว่า ถ้าเค้าโตขึ้นเค้าอาจจะช่วยตัวเองไม่ได้ และอาจจะแย่กว่านี้ หากแม่ไม่สามารถช่วยเค้าได้ตลอดเวลา

เป็นกำลังใจให้ในการทำงานนะคะ สู้ๆ
โดย: kook_happy วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:11:55:25 น.
  
เฮ้อ มองกันไป ก็รู้สึกว่าเด็กนี่ก็เหลือเกิน แม่เขาก้ไม่รู้จักให้ความคิืด สปอยล์กันน่าดู
โดย: Tukta21 วันที่: 20 กันยายน 2552 เวลา:2:02:05 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ouiya
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



what if your family live in a home on an island that you couldn't leave,
with limit amount of food and safe drinking water?
it would be very important to make things last, wouldn't it?
especially if your family keep growing...growing .... and growing

well...it doesn't matter where your home is

because we're all live on an island that we can't leave
so please... use only what you need

because supplies truly are limited

we can do that ...

OneEarth.org
Search manga & anime
Loading