อดีตชาวดิน สระบุรี กรมที่ดิน (ราส์ส กิโลหก)
Group Blog
 
All Blogs
 
เพฌชฆาต..!!!

เพชฌฆาต....!!!.

ราส์ส กิโลหก


ชายหนุ่มอายุประมาณ 25 ปีสรวมเสื้อกันลมสีดำ ที่หัวมีหมวกกันน๊อคใบสวยสรวมอยู่..เขากำลังควบเจ้ามอเตอร์ไซค์คู่ชีพ ขับไปยังที่แห่งหนึ่งเพื่อพบกับใครบางคน..ตามการนัดหมายล่วงหน้า..


เขากวาดตามองหาสถานที่ต้องการ จนพบตำแหน่งที่นัดหมายกันไว้ เป็นร้านอาหารเล็กๆชานเมืองคนไม่พลุกพล่าน เป็นร้านขายอาหารตามสั่ง แต่แต่งร้านแบบสวนอาหาร โต๊ะนั่งแยกเป็นสัดส่วนเหมาะแก่การคุยธุระส่วนตัว

.
จอดรถที่หน้าร้าน ตาเหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ พรายน้ำบอกเวลาในที่มืด เกือบสองทุ่มแล้ว.อีก 5 นาทีถึงกำหนดนัด. ก้าวขาออกจากตัวรถเดินทอดน่องไม่รีบร้อน พยายามเลือกหาโต๊ะมุมสุดของร้าน จนพบที่ต้องการ เป็นโต๊ะที่นั่งได้ไม่เกิน 4 คนกำลังเหมาะ..เขาก้มตัวนั่งลงบนเก้าอี้..


เด็กผู้หญิงตัวเล็ก แต่งชุดสีชมพูสดใส มือซ้ายถือสมุดเล่มเล็กมือขวาถือปากกา รีบเดินตามมาที่โต๊ะ เขาร้องสั่งเบียร์และถั่วทอด…นั่งจิบเบียร์อย่างสบายใจ..


เวลาผ่านไปไม่นาน...


“ว่าไง ! สมชายมานานแล้วหรือ ?”. เสียงเล็กๆแต่สมชายจำได้แม่นยำ.เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง ยืนขึ้นยกมือไหว้..


“สวัสดีครับ ! เฮีย. เชิญนั่งก่อนครับ” เขาชะโงกหน้ามองไปหาเด็กๆที่ยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ในร้าน พร้อมตะโกนสั่ง น้ำส้มเพิ่ม 1 ขวดเพราะรู้ดีว่าเฮียไม่กินเหล้า-เบียร์.


เฮียกวง รูปร่างผอมสูงใส่แว่นตาหนาเตอะ อายุร่วมๆ 60 ปี แต่แข็งแรงเกินอายุ ไปไหนมาไหนขับรถด้วยตัวเอง แกเป็นผู้กว้างขวางคนหนึ่งในยุทธจักรนักเลง เนื่องจากสมัยหนุ่มๆได้คลุกคลีกับวงการนักเลงมาโดยตลอด..แต่ไม่ถึงขั้นเจ้าพ่อ ไม่มีบ่อนเป็นของตัวเอง ไม่เลี้ยงลูกน้อง หรือตั้งซุ้มมือปืน..


แต่อาศัยที่ รู้จักเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลแยะ รู้จักมือปืนต่างๆก็มาก แกจึงอาศัยศักยภาพในด้านนี้ ประกอบอาชีพเป็นเอเย่นต์จัดหามือปืนให้ฆ่าคน..


พูดง่ายๆคือนายหน้าหาคนมาฆ่าคน ดูแล้วเป็นงานสบายทำตัวเป็นพ่อค้าคนกลางค้าชีวิตมนุษย์ งานไม่หนักไม่เหนื่อยได้เงินแยะเพราะบางทีรับงานมา 500,000 บาทหาจ้างมือปืนแค่ 250,000 บาท.กำไรเท่าตัว


ก็ต้องยกเครดิตให้แก เพราะงานแบบนี้ ไม่ใช่ใครนึกอยากจะทำก็ทำได้ ต้องสร้างสมบารมีมาเกือบค่อนชีวิต และที่สำคัญจิตใจต้องเหนือมนุษย์จริงๆ..คือเห็นความตายเป็นแค่ธุรกิจอย่างหนึ่งเท่านั้น..


“สมชาย ! มีงานใหญ่ชิ้นหนึ่งจะให้ทำเพราะ อั๊ว เชื่อมือลื้อ. และค่าแรงงาม” แกพูดขึ้นหลังจากดูดน้ำส้มในขวดไปหลายอึก..


สมชายหูผึ่ง กับคำสุดท้าย คือค่าแรงงาม.


ประวัติของสมชาย นั้น เขาเติบโตจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เล็กจนโตไม่เคยเห็นหน้า พ่อ-แม่ ว่าหน้าตาป็นอย่างไร ? แต่เขาก็ไม่เคยสนใจเกี่ยวกับ พ่อ-แม่ ตนเอง เพราะไม่รู้จะสนใจไปทำไม หัวใจของสมชายด้านชาเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้..ไปนานแล้ว.


กลับถึงห้องพักที่เขาเช่าอยู่ เอารายละเอียดต่างๆของเหยื่อ ตามที่เฮีย “กวง” มอบให้ที่ร้านอาหารมาดู มีรูปภาพ แผนที่บ้าน รายละเอียดอื่นๆเช่นในบ้านมีคนอยู่กี่คน และเหยื่อทำงานอะไร-ที่ไหน.. ในรายละเอียดยังบอกว่าเธออยู่กับคนรับใช้เท่านั้น..


สมชายรับจ้างฆ่าคนมาตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบ ยิงคนมาไม่ต่ำกว่า 20 คน จนกลายเป็นมืออาชีพ เขาศึกษารายละเอียดต่างๆของเหยื่ออย่างตั้งใจ งานแบบนี้พลาดไม่ได้ หากพลาดหมายถึงการจบอาชีพมือปืน ต้องไปนอนคุกแทนบ้านหลายสิบปี เกรดของอาชีพมือปืนจะตกต่ำลง..ความเชื่อถือของนายจ้างก็จะน้อยลง..กลายเป็นมือปืนกระจอกในไม่ช้า..


รูปของเหยื่อที่อยู่ในมือของสมชาย เป็นภาพหญิงสาวสวยที่เดียว ดูหน้าตาแล้วอายุคงไล่เลี่ยกับสมชาย อาชีพอย่างเขาต้องทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน ไม่ว่าเหยื่อจะเป็นใครที่ไหน .!ผู้หญิง ผู้ชาย เด็ก หรือคนแก่ เขาไม่มีหน้าที่ไปคิดหรือสงสัยว่า ทำไมต้องฆ่า และฆ่าเพราะเหตุใด.?
มันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องรับรู้ เขามีหน้าที่อย่างเดียวคือ ทำอย่างไรให้เหยื่อตาย.!.

แต่ที่สมชาย ข้องใจมากๆคืองานนี้ทำไม ? เฮีย “กวง”ให้ค่าจ้างแพงมากกว่าปกติ ให้ถึง 500,000 บาท ทั้งยังกำชับว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต้อง ทำงานให้เสร็จ เขายังคิดว่ากะอีแค่ฆ่าผู้หญิงคนเดียวจะยากเย็นอะไร.?


สมชายเริ่มออกทำงาน เขาออกไปสำรวจบ้านของเหยื่อก่อน โดยปลอมเป็นคนขายไอศกรีมแบบรถเข็น เขาดักรอจนได้เห็นเหยื่อตัวจริงในวันหนึ่งขณะที่เธอขับรถจะกลับเข้าบ้าน ลักษณะตรงตามรูปถ่าย ตัวจริง หล่อนเป็นหญิงสาวที่สวยมากคนหนึ่ง ผิวขาวเนียน แสดงถึงชาติตระกูลที่ดี..


พอรถจอดหน้าบ้าน สมชายเข็นรถไอศกรีมโฉบเข้าไปจนเกือบถึงหน้าประตูบ้าน เพื่อจะดูหน้าให้ชัดๆกันความผิดพลาดในภายหน้า คนใช้ในบ้านวิ่งออกมาเปิดประตูรั้ว หญิงสาวขับรถเข้าไปในบ้าน สมชายเหลือบตามองไปที่หญิงสาวขณะที่เธอเปิดประตูลงจากรถ พอลงมาเต็มตัว สมชายเห็นแล้วใจเต้นแรง.. จนรถไอศกรีมเกือบชนรั้วบ้าน..


เธออยู่ในชุดคลุมท้อง ท้องยื่นออกมาจนดูอุ้ยอ้าย..คงไม่น้อยกว่า 6 เดือน.!!


เขาเดินใจลอยเข็นรถไอศกรีม ผ่านออกมา พลางนึกในใจว่า ทำไมค่าจ้างถึงแพงเป็นสองเท่า เพราะเหตุนี้นี่เอง..เฮีย นะ เฮีย !! ..


ถึงแม้สมชายจะได้ชื่อ เป็นเพชฌฆาตหน้าหยก เป็นมือพระกาฬระดับต้นๆ ผู้หญิงหรือคนแก่เขาเคยยิงมาแล้ว แต่กับคนท้อง นี่ ! เขายังไม่เคย..


หลังจากเอารถไอศกรีม ไปคืนที่ศูนย์จำหน่ายแล้ว เขาขับมอเตอร์ไซค์คู่ชีพเพื่อกลับที่พัก ช่วงนี้การจราจรแออัดเพราะเป็นชั่วโมงเร่งด่วน รถยนต์ติดกันเป็นแพ เขาขับแทรกไปตามช่องว่างไปได้เรื่อยๆ


ข้างหน้าห่างไปไม่ถึง 50 เมตรมองเห็นรถมอเตอร์ไซค์ของตำรวจจอดอยู่ข้างทาง ท้ายรถเปิดไฟแดงแว๊ปๆ.มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนติดกับฟุตบาท มีคนมุงอยู่เป็นกลุ่มประมาณ 10 กว่าคน พอขับเข้าไปใกล้ๆพบว่าตำรวจจราจรนายหนึ่งกำลังก้มๆเงยอยู่ที่เบาะหลังของรถแท็กซี่


เขาจอดรถไปดูด้วยความสงสัย “มีผู้หญิง คลอดลูกในรถแท็กซี่ ตำรวจกำลังทำคลอดอยู่” เสียงพวกไทยมุงคุยกัน.ด้วยความตื่นเต้น.!!


สมชายไม่นึกตื่นเต้นอะไร ? กับแค่คนคลอดลูก แต่ไปยืนรวมกับกลุ่มไทยมุง ซักพักเสียงเด็กร้อง แว๊กๆ..!!! เห็นตำรวจอุ้มเด็กตัวเล็กๆดวงตายังปิดสนิท สองมือโบกไปมา นำออกมาจากเบาะรถ แล้วเอาผ้าพันตัวด้วยความระมัดระวังดุจเป็นของสำคัญและมีค่า พวกไทยมุง เฮ ! กันลั่นตบมือดีใจกันใหญ่ เหมือนสิ่งที่ออกมามีความสำคัญมากๆ..


เขาเดินเลี่ยงออกมาเพื่อกลับบ้าน พลางนึกในใจ “ ตอนที่เราคลอดออกมา ดันมีคนเอามาทิ้ง !!”..


กลับถึงบ้าน เขากำหนดแผนการทำงานขึ้น นำปืนเถื่อนที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ตรวจดูความเรียบร้อย ..


การทำงานของสมชาย เขาจะกำหนดมาตรการให้กับตัวเองอย่างรัดกุม จะเปลี่ยนอาวุธปืนทุกครั้งที่ทำงาน ไม่พกปืนติดตัวนอกจากวันที่ไปปฏิบัติการ ไม่ เคยมีปืนประจำตัว เมื่อทำงานเสร็จจะนำไปทำลายหรือฝังดิน


ในด้านร่างกาย ในวันทำงาน ผมที่หัวจะโกนจนโล้น ตัดเล็บมือให้สั้น เสื้อกางเกง รองเท้าซื้อใหม่ทั้งชุด และที่ขาดไม่ได้ถุงมือยางต้องสรวมใส่ขณะลั่นไกปืน เช่นกันหลังทำงานเสร็จหลักฐานทุกอย่างในตัว จะถูกเผาทำลายทิ้งอย่างรวดเร็ว...


ในทุกครั้งเมื่อจัดการกับเหยื่อเสร็จ และรับเงินงวดสุดท้ายกับ เฮีย “กวง”เรียบร้อยแล้ว เขาจะปลีกตัวไปนอนเล่นที่ต่างจังหวัดที่ห่างไกล ประมาณ 2 สัปดาห์จนเรื่องเงียบจึงกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ..


“สมชาย ลื้อมีเวลาอีกไม่เกิน 7 วันต้องจัดการกับเหยื่อให้เรียบร้อย” เป็นประกาศิตจาก เฮีย “กวง” แกโทรมาสำทับ..และยังเล่าให้ฟังอีกว่า เด็กในท้องจะเกิดมาไม่ได้ต้องตาย มันเป็นเรื่องมรดกกองใหญ่ !


สมชายวางแผนจะยิงเหยื่อ ในอีก 2 วัน ช่วงนี้เขานั่งนอนเล่นอยู่ในห้องพัก ไม่ออกไปเที่ยวกินเหมือนเคยเพื่อพักผ่อนร่างกายไว้สำหรับงานสำคัญ


เขาเอากระเป๋ามาวางบนที่นอน จัดเสื้อผ้าและเครื่องใช้จำเป็น เพื่อเตรียมตัวเดินทางออกไปต่างจังหวัดเมื่อทำงานเสร็จ คนในหอพักรู้แต่เพียงว่าสมชายเป็นพนักงานขายของ ต้องออกไปทำงานต่างจังหวัดเป็นครั้งคราว..เมื่อเขาหายไป เกือบ 2 สัปดาห์จึงเป็นเรื่องปกติ.


ช่วงดึกเกือบตีสอง.. เสียงคนทุบประตูห้องสมชาย ดังลั่นในความมืด.


“พี่ๆ !! ช่วยหนูด้วย เปิดประตูที หนูจะไม่ไหวแล้ว..” เป็นเสียงผู้หญิงเสียงดังลั่น เขาสะดุ้งตื่น ลงจากเตียงนอนวิ่งมาเปิดประตูออกมาดู..


หญิงสาวที่พักอยู่ชั้นเดียวกัน อยู่ห้องพักห่าง ไปไม่กี่ห้อง เธออยู่ในชุดคลุมท้องผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตาแสดงถึงความเจ็บปวด ที่ขาทั้งสองข้างมีน้ำดำเหม็นคาวไหลย้อยตามขาลงมาที่พื้นจนเปียก


“พี่ ! ช่วยหนูด้วย ผัวหนูไม่อยู่ หนูจะออกลูกเอารถมอเตอร์ไซค์ไปส่งที่โรงพยาบาลให้ที” มือปืนหนุ่มหนีไม่ออก ต้องจำใจพาหญิงท้องแก่จวนคลอดไปส่งโรงพยาบาลด้วยความทุลักทุเล ถึงโรงพยาบาลสมชายยังกลับไม่ได้ หญิงท้องแก่ขอร้องให้เขาอยู่รอจนคลอดเสร็จ เพราะเธอไม่มีญาติเผื่อหมอเรียกหาญาติ..


เขานั่งเล่นอยู่แถวหน้าห้องคลอด จนพักใหญ่ๆ พยาบาลในชุดสีขาวเดินออกมาจากในห้อง เธอมองหน้าสมชายแล้วยิ้มน้อยๆ บอกว่า


“ ขอแสดงความยินดีกับคุณพ่อ..คุณได้ลูกผู้หญิง ค่ะ อ้วนจ่ำม่ำน่ารักเชียว”


ตื่นขึ้นมาช่วงสายวันรุ่งขึ้น สมชายอดไม่ได้ที่จะไปเยี่ยมดูแม่และลูกเกิดใหม่ ที่โรงพยาบาล เขายังมีน้ำใจซื้อข้าวของที่จำเป็นติดมือไปให้ด้วย.


ที่ตึกสำหรับคนมาคลอดลูก สมชายได้เห็นภาพของคนมาออกลูก เห็นเด็กเกิดใหม่ตัวน้อยๆ เห็นสามีมาดูลูกและเมียของตัวเอง เสียงเด็กร้อง มันเป็นเหมือนโรงงานผลิตอะไรซักอย่าง ดูสับสนแต่ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความสุข .


สมชายนั่งคนเดียวเงียบๆอยู่ในห้อง เขาคิดถึง เหตุการณ์คืนที่ผ่านมาเป็นประสบการณ์ใหม่ของเขา แต่สมชายก็สลัดความคิดต่างๆออกไป การฆ่าคนเป็นอาชีพที่เลี้ยงตัวเขามาตลอด มันเป็นงานที่เขาถนัด ถ้ามาพูดเรื่องบาปกรรม เขาคิดว่าคนที่บาปมากกว่าเขายังมีอีกมาก เช่นพวกแม่ค้าขายปลาในตลาด ที่นั่งทุบหัวปลาวันหนึ่งเป็นร้อยตัว หรือร้านขายเหล้าถ้ามีคนสั่งหอยแครงลวก แม้ค้าจะเอาหอยแครงมาลวกให้ตายที่เดียวเป็นร้อยตัว..หนักกว่าเขาตั้งหลายเท่า.!!


ถึงกำหนดวันที่จะลงมือ สมชายตรวจดูความเรียบร้อยของรถมอเตอร์ไซค์ อาวุธปืน ฯลฯเขากำหนดเวลาตายไว้ที่ 5 โมงเย็น เมื่อใกล้เวลาเขานำรถไปจอดรอบริเวณไม่ไกลจากหน้าบ้านเหยื่อ กะให้พอมองเห็นรถเป้าหมาย


สมชายดูลาดเลามาก่อนแล้วพบว่า เมื่อรถขับมาถึงประตูหน้าบ้าน คนขับจะกดแตรรถเรียกคนในบ้าน ซึ่งเป็นหญิงรับใช้เพื่อให้มาเปิดประตู ระยะ เวลาที่จะออกมาเปิดประตูประมาณ 30 วินาทีแต่ไม่เกิน 1 นาที เขาคิดว่าจะเข้าไปประชิดตัวรถด้านคนขับและจะยิงทันที ใช้เวลาไม่ควรเกิน 5 วินาที..


เขามองเห็นรถเป้าหมายแล้ว เอามือคีบบุหรี่จากมุมปากปาลงพื้นตามด้วยเท้าขยี้ให้ดับ เอามือแตะที่ด้ามปืนซึ่งเหน็บอยู่ที่เอวเบาๆเหมือนเตือนว่าได้เวลาแล้ว..


รถยนต์เปิดไปเลี้ยว แว๊บๆ มาแต่ไกล พอถึงหน้าบ้านคนขับเลี้ยวหันหัวไปจ่อที่หน้าประตูบ้าน ..สมชายบึ่งรถเข้าไปทันทีที่ด้านข้างคนขับตามแผนการที่กำหนดไว้..


แต่!! คนขับรถไม่บีบแตรและนั่งรอในรถเหมือนเดิม หญิงสาวในชุดคลุมท้องเปิดประตูรถพาร่างกายอุ้ยอ้ายเพราะท้องโต เดินลงมาจากรถในมือถือลูกกุญแจพวงใหญ่ .. สมชายขยับมาจนจะถึงตัวหญิงท้องแล้ว ชะงักนิดนึงเพราะไม่คิดว่าเหยื่อจะลงจากรถ แต่ในความเป็นมืออาชีพเขาเตรียมยิงตรงข้างรถมือขยับไปที่ด้ามปืน ..


โดยไม่คาดคิด หญิงท้องโตสะดุดขาตัวเองหน้าคะมำ ลงไปที่ฟุตบาทริมถนน ท้องกระแทกกับพื้นถนนอย่างแรง ..


“ ว๊ายๆ !!” เธอร้องสุดเสียง..สมชายตกใจทำอะไรไม่ถูก เธอพลิกตัวหงายขึ้น หว่างขาเปรอะไปด้วยน้ำดำๆ บางส่วนไหลย้อยมาตามขาทั้งสองข้าง ที่สำคัญมีเลือดปนออกมาด้วย เปียกแฉะผสมกันนองพื้นถนน..


หญิงสาวหน้าซีดเป็นกระดาษ เธอหันมามองสมชาย พูดออกมาด้วยความเจ็บปวด


“ช่วย หนู และลูกด้วย !..” พอขาดคำก็ล้มเป็นลมสลบไป..


ที่โรงพยาบาล หน้าห้องคลอด สมชายในสภาพที่เสื้อผ้าเปียกเปื้อนทั้งเลือดทั้งน้ำคาว เขาจำเป็นต้องพาเหยื่อสาวของเขามาที่โรงพยาบาล เพราะในบ้านไม่มีใคร กดออดเรียกแล้วก็ไม่มีคนออกมา คนรับใช้คงไม่อยู่..


คนไข้หมดสติและไม่มีญาติ หมอให้สมชายรออยู่ด้วย เขากลับมาอยู่ในสถานการณ์เดิมๆอีก กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พยาบาลในชุดสีขาวเดินออกมาจากห้องคลอด สีหน้าดูเครียดๆ พูดว่า


“คนไข้ ฟื้นแล้วนะคะ แต่เด็กยังไม่คลอด หมอกำลังช่วยอยู่ค่ะ ! ทำใจดีๆนะคะ” คงคิดว่าเราเป็น ผัว มั๊ง! สมชายนึกอยู่ในใจ แต่ก็พูดขอบคุณไป..


“คนไข้ ฟื้นแล้ว ใช่ เธอฟื้นแล้ว .แล้วเราจะเอายังไง ?”. เขานึกไม่ออก บอกไม่ถูก.!..



ณ. ร้านอาหารชายทะเลแห่งหนึ่ง สมชายนั่งอยู่คนเดียว บนโต๊ะมีจานถั่วทอด และแก้วเบียร์ถืออยู่ในมือ เขายกแก้วเทน้ำเบียร์ใส่ปาก จนฟองเบียร์สีขาวเกาะอยู่รอบปากเป็นวง ลมทะเลพัดผ่านมาตลอดเวลา เสียงคลื่นดังมาเป็นระยะๆอย่างเป็นระเบียบ..


ไม่มีใครโทรมารบกวนเพราะเขาปิดโทรศัพท์ไปแล้ว หลังจากวันที่กลับจากโรงพยาบาลพอรู้หญิงสาวเหยื่อของเขาฟื้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่โรงพยาบาลอีกต่อไป..


สมชายคิดว่า เหตุการณ์ที่ผ่านมา 2-3 วันนี้คงเป็นฟ้าลิขิตให้เขาต้องเลิกอาชีพ ที่เรียกว่า “เพชฌฆาต” เสียที เขายังนึกอีกว่า พวกสื่อหนังสือพิมพ์ชอบตั้งอะไรให้ดูน่ากลัวและตื่นเต้น จริงแล้วพวกมือปืนรับจ้างก็เป็นเพียง สุนัขลอบกัดเท่านั้นไม่ได้มีศักดิ์ศรีอะไรเลย เพราะทำคนทีเผลอไม่กล้าสู้ซึ่งหน้า จะมีเพียงความเหี้ยมโหดที่สามารถฆ่าคนที่ไม่เคยรู้จักกันได้เท่านั้น !..


วันที่.......


ถึงเฮีย กวง ที่นับถือ

พร้อมจดหมายฉบับนี้ ผมส่งเงินมัดจำ 250,000 บาทคืนมาให้เฮียด้วย ผมทำงานไม่สำเร็จผมใจอ่อนเกินไป ผมคงเลิกอาชีพนี้เสียที และจะไปทำมาหากินอย่างอื่น ผมตัวคนเดียวคงไปอยู่ที่ไหนก็ได้ เฮียอย่าโกรธผมนะครับ..
ขอโทษเฮียอย่างมากครับ..

นับถือ

สมชาย..


เฮียกวงอ่านจดหมายจบ แกยิ้มอย่างอารมณ์ดี..
“อ้ายชาย เอ๊ย ! เอ็งเอาเงินมาคืนทำไม ? หวานคอแร้งข้าเลย รับเต็มๆ 1 ล้านบาท คนจ้างมันต้องการให้เด็กตายเท่านั้น ตัวแม่เป็นแค่ของแถม มันแท้งลูกตั้งแต่วันเข้าโรงพยาบาลแล้ว”




Create Date : 25 สิงหาคม 2551
Last Update : 25 สิงหาคม 2551 11:40:15 น. 0 comments
Counter : 262 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สวนดอก
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add สวนดอก's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.