LOVE ME.......LOVE AS I AM......มิ๊วๆ
Group Blog
 
All Blogs
 
ปีหนูทอง แต่ทำไม เหงาจัง

เวลาผ่านไป อีกปี แล้วซินะ

ปีใหม่ ที่ทุกๆคน สนุกสนาน รึ่นเริง แต่เรา กลับ คิดแค่เพียง มันก็แค่วันรุ่ง ที่มีตะวันโผล่พ้นฟ้า ขึ้นมา เหมือนกับ ทุกทุกวัน

ความเหงา และความหดหู่ ที่ประดัง เข้ามา มันคืออะไรกันนะ

สมองคิดทบทวน ถึง แต่เด็กๆ ที่หายไปจากชีวิต สายตาก่อนไร้ลมหายใจ ทำไมมันถึงติดตรึงอยู่ ในสมองไม่เคยลบเลือน

อดีตผ่านมา ไม่ควรไปนึกถึง ใช่ซิ พูดได้ แต่ทำไม่ได้ นิหน่า ได้แต่โทษตัวเอง ว่าถ้าเราไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้ เค้าคง ได้มานั่งอยู่ข้างๆ เราตอนนี้

คิดถึง คิดถึง คิดถึง จนจะขาดใจ


ไหมเงิน

คืนวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2550 เราทำงานกลับมาแล้วเหนื่อยมาก ไม่สบายปวดหัว อยากนอน กินยา แต่ก็ไม่ลืมที่จะทำเหมือนทุกๆ ครั้ง อุ้ม และ หอมแก้ม ไหมเงิน แก้วตา ของเรา แต่คืนนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ไหมเงิน มอง หน้า แล้วมองเข้ามาในห้อง จะขอเข้ามานอนด้วย แต่ด้วยความที่เรา ขี้เกียจ จะลุกขึ้นมาเปิดให้เค้าออกไปตอนดึกๆ เลยตัดปัญหาด้วยการ ไม่ให้เค้าเข้ามา สายตาคู่นั้น ที่มอง ก่อนที่ประตูห้องเราจะปิด ไม่คิดเลย ว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย ไหมเงิน หลุดออกนอกบ้าน โดนหมากัด ตาย อย่างโดดเดี่ยว เดียวดาย แม่ขอโทษแม่ขอโทษ .... ถ้าแม่ เอะใจสักนิด ป่านนี้ หนู คงยังไม่หนีแม่ไปไหน

ไหมทอง

ถึงแม้จะดูแลและรักแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถหลีกหนี โรคร้าย มัจจุราช ที่คร่าเอาชีวิต ใครต่อใครมาแล้ว มากมาย ไหมทอง ก็เป็นหนึ่งในนั้น จากการที่เค้าเข้มแข้ง เพื่อจะเอาชนะมัน แต่ก็ไม่สามารถทำได้

โรค ช่องท้อง บุอักเสบติดต่อ ตาย 100 เปอร์เซ้น เราตัดสินใจ ให้เค้าพ้นจากความทรมาน นี้ เสีย เซ้นชื่อ เพื่อยินยอม ให้ทำ เมตตาฆาต

สายตา กลม โต คู่นั้น ที่มองเรา ด้วยความรัก และ คำถาม

เราได้ไปอยู่ในภาพสุดท้ายของเค้า แสง ค่อยๆ ดับ ลง หัวใจ เริ่มหยุดเต้น

แม่รักลูกเหลือเกิน ลาก่อน......หลับให้สบายนะ


มิมิ

แม่แมวลูกอ่อนข้างถนน ได้เข้ามาขออาหารกิน สายตาคู่นั้น ที่วอนขอ อาหาร กับสภาพร่างกายของเค้าที่ ผ่ายผอม เหลือเกิน ทำให้เรา ตัดสินใจ อุ้ม เค้าและลูกๆ เข้ามา ในชีวิต

มิมิ กินเก่ง ชอบ กินข้าวให้ดู เป็นแมวว่องไว โดยหารู้ ไม่ ว่าความไวนั้นจะส่งผลเข้าตัวเองสักวัน

วันหนึ่ง มิมิ วิ่งๆๆๆๆ และก็มีรถ จิ๊ป วิ่งมาด้วยความเร็วสูง มิมิ เข้าไปอยู่ใต้ ท้องรถ ไร้ซึ่งเสียงร้อง และพุ่งเข้าสวนข้างบ้าน ด้วยความ เร็ว เหมือนเดิม เราได้ควานหา และพบเพียง มิมิ ซึ่งไร้ลมหายใจ ใครจะมากินข้าวให้ แม่ดู หล่ะลูก เราสองคน ต้องจากกัน ...... ตลอดกาล หัวใจ เริ่มรับไม่ไหวแล้ว


ไมโล

อีกชีวิตหนึ่ง ที่ถูกโรคร้าย คร่าไป ไมโล แมวปราดเปรียว อายุ แค่ 6 เดือน กลับ ต้องมาประสบ กับ โรคนี้ ชั้นเกลียดแก เจ้ามัจจุราช หนู อดทน มากลูก คืนสุดท้ายของหนู แม่ได้อยู่ข้างๆ หนู กอดหนูไว้ แนบอก หนู ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง มีเพียง เสียง แหบ พล่า ร้องแม๊วๆ เบาๆ มือของหนู ประสาน กับ มือ แม่ สายตาหนู มองแค่แม่คนเดียว พร้อมบอกรัก แม่ แม่รู้ แม่ก็รักหนู มากนะ

แต่ แม่ทำได้ แค่เพียง ปลอบใจ และอยู่กับ หนู ทั้งคืน

แม่ไม่นอนหรอกนะ เพราะนี่คงเป็นโอกาส สุดท้าย ที่แม่จะได้อยู่กับหนู

7 โมงเช้าวันนั้น หลังจากที่หนูได้ทรมาน มาทั้ง คืน หนู ได้จากแม่ไป พร้อม กับ น้ำตาของแม่ที่ไหล พรั่งพลู ออกมา อย่างไม่อายใคร เสียงกรีดร้อง คร่ำครวญ ของแม่ คล้ายกับ หัวใจ ที่ถูก ควัก ออกมา

ไม่เหลือ ใครอีกแล้ว ..................


คิดถึง คิดถึงที่สุด






Create Date : 03 มกราคม 2551
Last Update : 3 มกราคม 2551 13:16:06 น. 4 comments
Counter : 135 Pageviews.

 
เข้มแข็งนะคะ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันแม้อาจจะสั้น แต่ต่างฝ่ายต่างก็ทำหน้าที่ของตนดีที่สุดแล้ว คุณและลูกๆเหล่านั้นมีภาระหน้าที่ต่อกัน พวกเขาสะสางหน้าที่เสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่เขาต้องไป แต่คุณเอง และพวกเราทั้งหมดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ก็ยังคงมีภาระติดค้างกับผู้คนอีกมากมาย

ทำหน้าที่อันต่อไปให้ดีที่สุดนะคะ

เป็นกำลังใจให้

(ป.ล. นี่แหละสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราไม่อยากเลี้ยงสัตว์อีกแลว)


โดย: gluhp วันที่: 3 มกราคม 2551 เวลา:13:42:36 น.  

 
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

ก้าคิดถึงความทรงจำครั้งยังเด็ก ต้องลองฟังเพลง "พื้นที่เล็กๆ" ของบอย ครับ

แอบแวะมาสวัสดีปีใหม่เล็กน้อย


โดย: รีฟ (ผู้ชายขี้อายในสายลม ) วันที่: 3 มกราคม 2551 เวลา:22:57:14 น.  

 


โดย: dogamania วันที่: 4 มกราคม 2551 เวลา:2:46:36 น.  

 
เศร้าค่ะ
อ่านแล้วได้เตือนตัวเองค่ะ แม่ตัวแสบของเรา
ซนมาก ตอนกลางวันหลับไม่รู้สติ แต่กลางคืนวิ่งวุ่น
ชนข้าวของกระจายพอเข้าห้องนอน เธอก็ไม่ยอมนอน
วิ่งป่วนอยู่อย่างนั้น บางวันนึกโมโห ก็จับไปใว้นอกบ้าน

ต่อไปจะไม่ทำแล้วค่ะ ก็กลัวๆเหมือนกัน ถ้าเจ้าจอมซนกระโดดรั้วไปบ้านข้างๆ
เจอ บางแก้ว ตัวเบ้อเริ้ม เราคงเสียใจไปนานแสนนาน



โดย: แม่หยุมหยิม วันที่: 8 มกราคม 2551 เวลา:1:02:50 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

notetid
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีคร๊า................โน๊ตมาแว๊วววววว
โอ้ มายจ๊อด
Friends' blogs
[Add notetid's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.