welcome to pichanan's world ka
welcom to pichanan's world

27 กันยายน 2554

"คุณหมอคะ...คนไข้ปฏิเสธที่จะมีชีวิตอยู่ค่ะ

คุณหมอ จะให้ฉีดยาเลยไหมคะ?"


"........"


"คุณหมอจะให้ลงมือเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกันนะคะ ดิฉันขอตัวก่อน"


"................."




 

Create Date : 27 กันยายน 2554    
Last Update : 27 กันยายน 2554 0:20:22 น.
Counter : 182 Pageviews.  

ทนเพื่อใคร?

ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แบกกระเป๋าเป้ใบใหญ่เกินตัว คงสร้างความแปลกใจให้ผู้พบเห็นบ้างไม่มากก็น้อย พ่อแม่ของหนูไปไหนน๊อ ทำไมให้เด็กน้อยแบกเป้ใบใหญ่มาเดินดุ่มๆ คนเดียวแบบนี้

นั่นคือฉัน...ในวัยราวสิบขวบปี

วันนั้นแม่กับพ่อทะเลาะกัน ด้วยเหตุใดฉันก็จำไม่ได้ มันเป็นภาพที่ฉันและพี่เห็นบ่อยแต่ก็ไม่เคยชินชากับมันได้สักครั้ง แต่การทะเลาะกันครั้งนี้คงรุนแรงมาก มากจนถึงขีดสุดของแม่ เพราะแม่หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบหนึ่งออกจากบ้านไป เป็นการยุติเหตุทะลาะวิวาทลงอย่างสิ้นเชิง

อึ้ง งง และหวาดกลัว ฉันในวัยสิบขวบไม่เข้าใจกับการกระทำของแม่เท่าไรนัก รู้แต่เพียงว่าขณะนี้เกิดสถานการณ์ไม่ปกติที่บ้านของเราแน่แล้ว

ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ทั้งที่บ้านเราไม่ค่อยมีใครโทรมาหาเท่าไรนัก ฉันเป็นคนรับสายด้วยมือสั่นเทาเพราะยังตกใจไม่หาย ทว่าปลายสายนั้นเป็นเสียงกึ่งสะอื้นไห้ของแม่

แม่บอกให้ฉันตามออกไปหาที่ตลาดหน้าปากซอย เอาเสื้อผ้าใส่กระเป๋าออกไปด้วย 2-3 ชุด เราจะไปอยู่บ้านยายกันสักพักหนึ่ง แม่ยังถามให้ฉันตัดสินใจเอาเองด้วยว่าจะไปกับแม่ไหม ฉันรับปากแม่ว่าจะตามไป ทั้งที่รู้สึกหวาดกลัวจับใจ

เมื่อวางสายแล้ว พ่อถามฉันว่าแม่ว่าอย่างไร ฉันเล่าไปตามที่แม่บอก พ่อรับฟังแล้วไม่ว่าอะไร ฉันเข้าใจทันทีว่านั่นคือท่าทีของพ่อ ที่อนุญาตให้ฉันทำตามที่แม่บอกได้

ฉันรีบขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ใบเก่ง แล้วเดินออกจากบ้านทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำมาทั้งวัน แถมยังใส่ชุดนอนอยู่เลย

ฉันเดินออกจากบ้านทั้งคราบน้ำตา รวบรวมความเข้มแข็งเท่าที่สองมือเล็กๆ จะทำได้ กลืนความกลัวต่อสถานการณ์ภายภาคหน้าลงท้องไป แล้วไปรอขึ้นรถสองแถวที่หน้าหมู่บ้าน ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะก้าวขาออกจากหมู่บ้านคนเดียวด้วยซ้ำ

รถวิ่งมาถึงปากซอย ฉันได้พบกับแม่ แม่พาฉันไปยืนรอรถเมล์เพื่อไปรังสิต เมื่อรถสาย 108 มา แม่ก็พาฉันขึ้นรถ

ระหว่างการเดินทางเราไม่พูดอะไรกันเลยสักคำเดียว ฉันสังเกตเห็นแม่มีน้ำตาคลอเบ้าตาแดงก่ำตลอดเวลา รถเมล์วันนั้นคนเยอะมาก เราสองแม่ลูกต้องยืนไปตลอดทาง แต่โชคดีที่กระเป๋าของเราไม่หนักเท่าไร

เมื่อรถมาถึงสวนจตุจักร แม่ก้มหน้าลงมาพูดกับฉันเป็นครั้งแรก พร้อมชวนให้ฉันลงจากรถ แม่บอกว่า "เรากลับบ้านกันเถอะลูก"

ฉันกับแม่จึงลงจากรถเมล์ที่สวนจตุจักรนั้นเอง น่าแปลกที่ฉันจำเหตุการณ์ขณะเราเดินทางกลับบ้านไม่ได้เลย จำได้แต่ว่าเมื่อมาถึงบ้านแล้ว แม่ไม่พูดอะไรกับพ่อสักคำ (และคงไม่มองหน้าด้วย)

แม่วางกระเป๋าเสื้อผ้าลง และเดินอย่างเงียบๆ เข้าครัวไปทำอาหารต่อจากที่ทำค้างไว้ตอนก่อนออกจากบ้าน โดยมีฉันตามเข้าครัวไปเป็นลูกมืออย่างเคย

....ฉันจำเรื่องราวทั้งหมดได้เพียงเท่านี้

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้ฉันน้ำตารื้นทุกครั้งที่นึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวดในคราวนั้น แม้จะล่วงมาถึงวัย 27 ปีแล้วก็ตาม

และฉันสร้างเงื่อนไขให้ตัวเองไว้แล้วตั้งแต่นั้นว่า ฉันจะไม่ "ทนเพื่อลูก" เหมือนอย่างที่แม่ทำและพร่ำพูดเป็นอันขาด




 

Create Date : 10 สิงหาคม 2554    
Last Update : 10 สิงหาคม 2554 16:11:44 น.
Counter : 171 Pageviews.  

ทำบล็องวันแรก




 

วันนี้มีประชุมกะมิสเตอร์โรเบิร์ต ประชุมเสร็จแล้วก็ต้องทำรายงานประชุมอีก ฟังออกซะที่ไหนเล่า จะมีใครช่วยเขียนมั้ยน๊อ....
แป่ว อ่านว่าบล็อกหรอเนี่ย มีคนแอบแซวด้วย ยังไงก็ขอบคุณที่บอกนะค๊า
Create Date : 20 กันยายน 2551    
Last Update : 21 กันยายน 2551 0:02:38 น.
Counter : 96 Pageviews.  


กาแฟนมสด
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Jeban.com // รวมเทคนิคการแต่งหน้าและกรุเครื่องสำอาง
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add กาแฟนมสด's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.