All Blog
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่9
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน”          ตอนที่9



กระบอกสีเงินของถังชุนที่มีอาวุธปลายแหลมโผล่ออกมานั้น   จู่ๆก็ยาวขึ้นเป็นสองเท่า กลายเป็นอาวุธที่มีความยาวใกล้เคียงกับดาบสั้นขึ้นมา แม้จะไม่มีความแบนเหมือนดาบ แต่อาวุธยาวนั้นก็มีความคมซ่อนอยู่ แถมอาบยาพิษซะด้วย ยออุนต้องรับมืออย่างระมัดระวัง โชคดีที่อดีตชอนจูคนนี้มีความเร็วเป็นเลิศผนวกกับอาวุธพิสดาร ไม่นาน ก็เริ่มได้เปรียบเล็กน้อย

ยออุนเลือกที่จะจู่โจมถังชุนที่หลังมือซ้าย บริเวณตำแหน่งที่เคยถูกดาบกรีดมีแผลเป็นมาก่อน การจู่โจมแผลเป็นภายนอก แม้จะยังไม่ได้ผลเพราะอีกฝ่ายป้องกันอย่างดี แต่แผลเป็นภายในใจของถังชุนนั่นเอง ที่ทำให้เจ้าแห่งพิษน้อยเสียท่า เพราะจู่ๆ ยออุนก็เปลี่ยนตำแหน่งจู่โจมเป็นท้องน้อยที่เปิดช่องให้พอดี ป้ายชื่อโลหะกระแทกเข้าท้องน้อยของถังชุน แม้จะไม่เต็มแรงเพราะเจ้าพิษน้อยไหวตัวทัน แต่ก็สร้างอาการบาดเจ็บให้เกิดขึ้นได้ไม่น้อยทีเดียว

“เจ้าพ่ายให้ข้าอีกแล้ว........ชุน” ยออุนพูดกับถังชุนที่จุกจนพูดไม่ออก

“ยออุน.... นึกไม่ถึง ว่ายุทธของเจ้า จะล้ำเลิศปานนี้ ข้าคาดว่า เพลงดาบของเจ้า ต้องไวกว่ากระบี่ปลิดวิญญาณแน่นอน แต่เจ้าก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ ว่าที่ข้าชำนาญที่สุด ไม่ใช่วรยุทธ แต่เป็นการวางยาพิษต่างหาก” รอยยิ้มมีเลศนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถังชุน

“แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถวางยาพิษข้าได้...........ไม่ใช่หรอ”

“ยออุน........แล้วใครบอกล่ะ ว่าข้าจะวางยาพิษเจ้า อดีตนักฆ่าอย่างเจ้า ระมัดระวังภัยเป็นที่สุด การลอบวางยาพิษเจ้า ถึงเป็นข้า.........ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะทำได้ แต่ถ้าเป็นคนอื่นล่ะไม่แน่ ถ้าเป็นใครซักคน ที่เจ้ารัก และต้องการปกป้อง และถ้าเจ้ากลับปกป้องคนๆนั้นไม่ได้ ถ้าคนๆนั้นต้องตายด้วยยาพิษของข้า........เพราะเจ้า ความเจ็บปวดของเจ้า จะเป็นของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับข้า ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ชุน............นี่เจ้า...............เจ้าหมายความว่าอะไร............. ถึงเจ้าจะใช้พิษผีเสื้อดำที่ร้ายกาจของเจ้า คิดหรอ ว่าข้าจะหาทางรักษาไม่ได้”

“ข้ารู้ ว่าเจ้าสนใจตำราแพทย์และตำราพิษมาตั้งแต่เด็ก เจ้าหลบไปเป็นหมออยู่พักใหญ่ คงมีวิชาแพทย์สูงส่ง บวกกับบันทึกพิษตระกูลถังที่กูฮยางแอบขโมยมา เจ้าน่าจะหาวิธีถอนพิษผีเสื้อดำได้แล้ว ในเมื่อเคยมียายนั่นเป็นตัวอย่างไปคนนึงแล้วนี่.... แม่นางยูจีซอน ที่ทั้งเจ้าและเพ็กทงซูหลงรักน่ะ”

“เรื่องของแม่นาง เจ้าก็รู้ด้วยเหรอ ข้าคาดไว้ไม่ผิด เจ้าก็แอบมีสายในสำนักโคมดำเช่นกัน ใช่มั้ย”

“เสียดาย.... ที่เจ้านั่นถูกกูฮยางจับได้ เลยชิงฆ่าตัวตายไปซะก่อน ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะปิดสำนักอีก นางหมอหญิงนั่น ก็คงหลงรักเจ้าด้วยล่ะสิ ไม่ต้องห่วงหรอก คนที่ข้าจะวางยาน่ะ ต้องเป็นคนที่สำคัญกับเจ้าที่สุดจริงๆ”

“สำคัญกับข้าที่สุด...............ไม่นะ........................ทงซู.............ธนูดอกนั้น เจ้าวางยาพิษที่ธนูงั้นหรอ” สีหน้ายออุนตกใจมาก เหงื่อตก

“เพ็กทงซู..... หมอนั่นติดนิสัย ชอบคว้าจับธนูที่กำลังแล่นกลางอากาศ ข้าใช้นิสัยข้อนี้ของมัน ก็สามารถวางยาพิษมันได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าไม่ต้องห่วงนะ....... อุน พิษที่มันโดน ไม่กระจอกเหมือนผีเสื้อดำหรอก” คำพูดสุดท้าย ยิ่งทำให้ยออุนวิตกกังวลมากขึ้น เพราะลำพังพิษผีเสื้อดำ ก็ร้ายแรงมากแล้ว แต่เจ้าแห่งพิษน้อยกลับบอกว่า พิษผีเสื้อดำกระจอกไปเลย แสดงว่า ต้องร้ายแรงมากแน่ๆ

“เจ้าใช้พิษอะไร บอกมาซะดีๆนะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

“ถ้าเจ้าไม่ใช้ดาบ เจ้าจะฆ่าข้าได้หรอ........... แต่เอาเหอะ ข้าจะบอกให้เอาบุญ พิษที่เพ็กทงซูถูกวางยา มีอยู่ในบันทึกเล่มนั้นแหละ มันจะออกฤทธิ์เต็มที่ในคืนพระจันทร์เต็มดวงอีกเจ็ดวันข้างหน้า และถึงเจ้าจะรู้ เจ้าก็ไม่สามารถปรุงยาถอนพิษได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่า อีกเจ็ดวัน รอฝังศพ เพ็กทงซูได้เลย อุน............... เจ้าจะช่วยชีวิตมันไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าเจ็บปวดยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ทงซู...................” ยออุนอุทานชื่อด้วยความเป็นห่วง แล้วรีบกลับไปทันที

...

..

“ใครเอาดอกไม้พวกนี้มาปลูกที่หลุมศพของแม่นางกันนะ หอมดีจัง” เพ็กทงซูที่กำลังเคารพหลุมศพของยูจีซอนกำลังดมกลิ่นดอกไม้สีสันประหลาดที่มีใครบางคนมาแอบปลูกเอาไว้ จากนั้นก็หยิบเทียนและธูปที่ตนแวะซื้อออกมาเพื่อจุดเคารพศพของนาง กลิ่นควันธูป ควันเทียนผสมกับกลิ่นดอกไม้ประหลาดนั่น ทำให้เพ็กทงซูรู้สึกมึนศีรษะอย่างบอกไม่ถูก และเริ่มเจ็บที่ฝ่ามือขึ้นมาอีกแล้ว อีกทั้งจุดที่มือก็เริ่มกลายเป็นสีม่วงเข้มขึ้น เข้มขึ้นเรื่อยๆจนเกือบดำ และเริ่มขยายตัวขึ้นเป็นวงคล้ายๆเงาของพระจันทร์ เพ็กทงซูเริ่มกุมที่ศีรษะของตน สายตาพร่ามัว มองอะไรไม่เห็น หยิบน้ำในถุงพกขึ้นมาดื่ม แต่อาการไม่ดีขึ้น

เหรียญเงินสองเหรียญวิ่งตัดอากาศมาอย่างรวดเร็วและตัดเอาเทียนกับธูปดับลง กลิ่นควันหายไป สายตาของเพ็กทงซูมองคนที่เข้ามาช่วยตน แม้เพียงเลือนลาง แต่ก็จำได้แม่นยำ

“อุน................” พยายามจะยืนขึ้นด้วยตนเอง แต่เพ็กทงซูก็ทำไม่ได้ และล้มลงสลบไปในที่สุด ยออุนรีบเข้ามาประคองร่างที่ไม่ได้สตินั้น และแบกขึ้นหลังของตน รีบเดินทางไปยังที่ที่ปลอดภัยโดยด่วน แต่แบกจอมดาบขึ้นหลังได้เพียงชั่วครู่ คนกลุ่มหนึ่งประมาณยี่สิบคน ในเครื่องแบบนักฆ่าสำนักโคมดำก็ปรากฏกายขึ้นมา

“คารวะชอนจู” คนกลุ่มนั้นประสานเสียงพร้อมกัน

“พวกเจ้า หลีกไป อย่าขวางทางข้า ข้าไม่มีเวลาคุยกับพวกเจ้านานนัก”

“นายท่าน ตอนนี้ พวกเรารับคำสั่งจากคุณชายถังขอรับ ไม่ว่ายังไง ท่านก็พาคนๆนั้นไปไหนไม่ได้...........ขอรับ”

“พวกเจ้าไม่กลัวตายหรอ”

“ถ้านายท่านจะเมตตาสังหารคนบาปอย่างพวกข้า ก็เชิญลงมือเถิดขอรับ”

“พวกเจ้าจะทรยศชอนจูของตัวเองจริงๆงั้นหรอ”

“พวกเราทั้งหมด ถูกคุณชายถังวางยาพิษขอรับ พวกเราไม่มีทางเลือก ขอเพียงห้ามไม่ให้นายท่านพาเพ็กทงซูไปได้ พวกเราทั้งหมด จะได้รับการถอนพิษขอรับ”

“แต่ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายพวกเจ้าเลยนะ .......... ขอโทษด้วย” ขาดคำ ยออุนก็ซัดเข็มทองออกไปอย่างรวดเร็ว เข็มทองทั้งหมดที่เขามี ล้วนถูกซัดใส่ตำแหน่งไหล่ขวาของนักฆ่าทุกคนอย่างรวดเร็วแม่นยำ ทำให้นักฆ่าเหล่านั้น ทำดาบหล่นจากมือ และเป็นอัมพาตที่แขนชั่วคราว

“คิดแล้วเชียว ว่านักฆ่าของสำนักโคมดำ คงจะไร้ฝีมือ ฆ่าพวกมันให้หมด” มัตสึโมโต้ เซจิ ที่เพิ่งปรากฏกายขึ้น สั่งลูกน้องซามูไรกลุ่มใหญ่ของตน ลงมือสังหารนักฆ่าของสำนักโคมดำที่ไม่สามารถใช้ดาบได้ในตอนนี้ทั้งยี่สิบคน

“หยุดนะ..........หยุด” ยออุนพยายามจะสั่งให้พวกซามูไรหยุดมือ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ นักฆ่าของสำนักโคมดำที่จับดาบไม่ได้ ล้วนถูกซามูไรฆ่าตายทีละคนอย่างๆไร้ทางต่อสู้ เพราะถูกยออุนใช้เข็มทำให้เป็นอัมพาตไปซะก่อน การเห็นภาพลูกน้องเก่าถูกฆ่าตายต่อหน้า เพราะตนเป็นต้นเหตุ สร้างความเจ็บปวดและเจ็บแค้นแก่อดีตชอนจูยิ่งนัก เลือดของนักฆ่าเหล่านั้น กระเด็นเปื้อนใบหน้าและเสื้อผ้าของยออุนจนแดงไปหมด น้ำตาแห่งความเสียใจและสงสารลูกน้องของตนพรั่งออกมาจากนัยน์ตาคู่งามนั้น แววตา ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสัแดงเรื่อเพราะความโกรธจัด

“เพราะอะไร......... ทำไม ................. เพื่อเล่นงานข้าคนเดียว พวกเจ้าต้องฆ่าพวกเค้าด้วย พวกเค้าทำผิดอะไรใต่อพวกเจ้า ถ้าอยากเล่นงานข้า ก็มาดวลกับข้าสิ ฆ่าพวกเค้าทำไม...........”

“เพราะเสี่ยวชุนต้องการให้เจ้าเจ็บปวดที่สุดไง....... ลีพยองอัน...................ไม่สิ............ยออุน ใช่....ข้ารู้แล้ว ว่าเจ้าไม่ใชลี่พยองอัน แต่เป็นยออุน.......... ไม่ต้องห่วงนะ ข้าไม่ได้บอกเจ้าเฒ่าฮงซังบอมหรอกน่า”

“ข้าเคยสาบาน.............ว่าจะไม่ใช้ดาบอีก แต่พวกเจ้า ทำไมถึงได้บีบบังคับข้า ตอนนี้ทงซูถูกพิษ ข้าต้องพาไปรักษา พวกเจ้า จะขวางข้าให้ได้ใช่มั้ย”

“แน่นอน.............. ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ารักษาเพ็กทงซูได้อย่างเด็ดขาด ข้า.....จะล้างแค้นให้คเยนโจศิษย์พี่ของข้า”

“เจ้าอยากตายนักใช่มั้ย.......... เจ้า........ พวกเจ้าทุกคน ขัดขวางไม่ให้ข้าช่วยเพื่อน พวกเจ้า ลงมือสังหารคนของข้าอย่างเหี้ยมโหด ทั้งๆที่พวกนั้นไร้ทางสู้ วันนี้ ข้าจะใช้ดาบของเพ็กทงซู สังหารเจ้าทุกคน” รัศมีเข่นฆ่าแผ่ออกมาจากยออุนอย่างรุนแรง ทำเอาซามูไรเหล่านั้นขนลุกซู่ และเริ่มหวาดกลัว

ยออุนดึงดาบยาวของเพ็กทงซูออกมา จับให้มั่นด้วยสองมือ แม้จะแบกร่างของเพ็กทงซูไว้บนหลัง แต่ก็เคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว ทั้งกระโดด ทั้งเหวี่ยงตัวฟาดดาบ ล้วนเกิดขึ้นในเวลาไม่นาน ยออุนหมุนตัวแต่ละครั้ง ก็มีศพเกิดขึ้นไม่น้อยกว่าหนึ่งศพ เลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณนั้น สร้างความพรั่นพรึงแก่กลุ่มซามูไรเป็นอย่างยิ่ง

มัตสึโมโต้เซจิ พยายามขว้างอาวุธลับดาวกระจายใส่ แต่ยออุนก็หลบได้ทุกครั้ง ราวกับบ้าคลั่ง หมอหนุ่มลงมือสังหารเหล่าซามูไรทั้งหมดอย่างไม่ปราณี เป็นการฆ่าคนที่เกิดขึ้นพร้อมกับการร้องไห้ ในเวลานั้น ดาวเพชรฆาตเป็นราวกับอสูรร้ายที่ไม่รู้จักความเจ็บปวด เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จากคมดาบของซามูไรบางคนที่ลอบโจมตี แม้แต่ดาวกระจายที่ซัดถูกตนที่สร้างบาดแผลให้นั้น ก็ไม่สามารถหยุดความโกรธนั้นไปได้

ระยะเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป ซามูไรยอดฝีมือของมัตสึโมโต้ทั้งยี่สิบคน ก็สิ้นชีพไปจนหมด เหลือรอดเพียงคนสนิทของซามูไรหนุ่มแค่คนเดียวเท่านั้น เซจิที่เคยเชื่อมั่นฝีมือของตนมาตลอด กลับประหวั่นและกลัวเกรงเพลงดาบสังหารที่สุดอำมหิตนี้ขึ้นมา เขาเดินก้าวถอยหลังช้าๆ เหงื่อแตกพลั่ก ขณะที่ยออุน ร่างกายเปรอะไปด้วยเลือดและรอยแผล ทั้งเลือดจากบาดแผลของตนเอง และเลือดของศัตรูที่กระเด็นใส่ตัว ค่อยๆก้าวไปหาซามูไรหนุ่มช้าๆเช่นกัน มือถือดาบอย่างมั่นคงพร้อมฆ่าทุกเมื่อ

“ข้าเตือนเจ้าแล้ว......เซจิ แต่เจ้าบีบให้ข้าตบะแตก วันนี้........... ข้าจะไม่ให้ทายาทยอดซามูไรอย่างเจ้า รอดกลับไปจากที่นี่เด็ดขาด” อย่างรวดเร็ว ยออุนใช้แม่เหล็กที่พกติดตัวบวกกับการเคลื่อนไหวอย่างพิสดาร เก็บเข็มทองที่ร่างของนักฆ่าออกมาได้ทั้งหมด ที่หัวเข็มมีโลหะชนิดพิเศษอยู่ ทำให้ถูกแม่เหล็กของยออุนดูดติดอย่างง่ายดาย ยออุนกระโดดลอยตัวขึ้นฟ้า ทั้งๆที่แบกร่างของเพ็กทงซูอยู่ แต่ก็สามารถลอยตัวได้สูงอย่างไม่น่าเชื่อ เขาซัดเข็มทองทั้งยี่สิบเล่มออกไปพร้อมกันอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงยิ่งนัก อาศัยความเร็ว เซจิใช้ร่างคนสนิทมาบังตนรับเข็มแทน และกระโดดหลบไปพร้อมๆกัน แต่ก็ไม่วาย ถูกเข็มเล่มหนึ่งทิ่มทะลุรองเท้าแล้วฝังเข้าไปในเท้าของเขา ทำให้เขาไม่สามรถใช้เท้าข้างนั้นเดินได้ และล้มกลิ้งอยู่บนพื้นนั่นเอง

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก................” ซามูไรหนุ่มส่งเสียงร้องด้วยความทรมานยิ่งนัก พยายามคลานหนียออุน แต่ก็ไปไม่ได้ไกล อดีตนักฆ่าอันดับหนึ่ง กระชับดาบในมือ และเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“มัตสึโมโต้เซจิ ........................ ถ้าเจ้าตายลงไป ชุน...... คงจะต้องเจ็บปวดมากสินะ..... งั้นเจ้า ก็ไปรอหมอนั่น ในนรกก่อนเถอะ......” เงื้อดาบกำลังจะแทง

“อุน............... อย่า.................” เสียงเพ็กทงซูตะโกนเรียกกลางหลัง หมอหนุ่มที่กำลังบ้าคลั่งกลับได้สติขึ้นมา

“อุน.................หยุดเถอะ..........” เสียงที่ทำให้แววตาสีแดงเรื่อกลับกระจ่างใสอีกครั้ง ยออุนที่เรียกสติกลับคืนมาได้แล้ว รีบวางร่างของเพ็กทงซูลงนอนกับพื้นเสียก่อน

“ข้าไม่เป็นไร.....อุน......... หยุดฆ่าคนเถอะนะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว” แม้จะพูดแบบนั้น แต่เสียงของเพ็กทงซูก็ไร้เรี่ยวแรง แหบพร่า หน้าซีด ตัวเย็น และชีพจรสับสนไปหมด

“ทงซู....... ทงซู............” ยออุนเรียกชื่อเพื่อนรักอย่างห่วงใย

“เจ้าไปได้แล้ว............ ข้าไม่อยากฆ่าคนอีก............. รีบไป........ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ” ยออุนสั่งให้เซจิรีบเผ่นไปไกลๆ ซามูไรหนุ่มไม่รอช้า รีบคลานหนีไปโดยไวเช่นกัน

“เดี๋ยววววว.... หยุดก่อน....” ยออุนเดินเข้าไปหาเซจิ ถอดรองเท้าของหมอนั่นออก ใช้นิ้วชี้ กดที่ฝ่าเท้า แล้วดึงเอาเข็มออกมาจากด้านใน จากนั้นก็ใช้นิ้วโป้ง กดบริเวณที่ห่างไปหนึ่งนิ้ว นวดช้าๆ

“เจ้าไปได้แล้ว แต่สองวันนี้ห้ามวิ่งหรือกระโดดสูง ไม่งั้น เจ้าอาจจะพิการชั่วชีวิตก็ได้” พูดจบก็หันกลับไปแบกร่างของเพ็กทงซูแล้วเดินจากไปที่นั่นเช่นกัน ทิ้งให้เซจิ มองตามอย่างประหลาดใจ

...

..

“ถูกพิษ...... แล้วพิษอะไร เจ้ารู้มั้ยอุน” ซาโมถามยออุนหลังฟังอุนเล่าเหตุการณ์ให้ฟังคร่าวๆ

“กำลังศึกษาอยู่ขอรับ แต่น่าจะยังพอมีเวลา ถังชุนบอกว่า พิษนี้จะกำเริบรุนแรงในคืนพระจันทร์เต็มดวง อีกเจ็ดวันข้างหน้า ระหว่างเจ็ดวันนี้ ข้าจะหาวิธีรักษาทงซูให้ได้”

“นอกจากเจ้า ก็คงไม่มีใครช่วยทงซูได้อีกแหละ...อุน... พยายามเข้านะ” จินจูให้กำลังใจเพื่อน

“แล้วเราบุกไปชิงเอายาถอนพิษมาเลยไม่ดีเหรอ” ซังกักให้ความเห็น

“ถังชุนบอกว่า... ถึงข้ารู้ว่าพิษอะไร ก็จะไม่สามารถปรุงยาถอนพิษได้ และคนอย่างเจ้านั่น ก็คงไม่ปรุงยาถอนพิษแน่ๆ”

“แล้วทงซูถูกพิษได้ยังไงวะ” แทยงถาม

“วิธีวางยาพิษสามวิถี ทั้งสัมผัสถูกของมีคมที่อาบพิษ สูดดมเข้าไป และกินเข้าไปโดยตรง พิษตัวนี้ เป็นพิษสามประสาน เพราะฉะนั้น จะรุนแรงกว่าพิษอื่นๆหลายเท่า ตอนนี้ข้ากำลังให้กูฮยางตรวจสอบธนูดอกนั้น น้ำดื่มของทงซูกับธูปเทียนและดอกไม้พวกนั้นอยู่ ว่าเป็นพิษอะไรกันแน่ เราน่าจะได้คำตอบในไม่ช้า”

“โชริบ รายงานเรื่องนี้กับฝ่าบาทแล้ว ทรงเรียกฮงซังบอมไปสอบถาม แต่เฒ่าเจ้าเล่ห์ปฏิเสธ บอกแต่ว่าเป็นความแค้นส่วนตัว ของพวกญี่ปุ่นกับทงซู ถ้าเราก้าวก่าย ญี่ปุ่นอาจหาเรื่องทำสงคราม ฝ่าบาทจึงทรงไม่มีทางเลือก นอกจากนิ่งเฉยไว้ก่อน” ยงกอลบอกคนอื่นๆ

“ถ้าเกิดว่า..... ถ้าหากว่า.... เจ้าไม่มีวิธีถอนพิษ แล้วเราจะทำยังไงล่ะ......อุน” มิโซถาม

“ไม่หรอก..........ข้าไม่มีวันให้ทงซูตายอย่างนี้แน่ๆ......... ถึงต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็ต้องช่วยชีวิตทงซูให้ได้”

“อุน................” เพื่อนคนอื่นๆขานชื่อหมอหนุ่มพร้อมๆกัน

“ข้าว่า..........เจ้าเองก็บาดเจ็บไม่น้อยนะ...อุน ไปทำแผลก่อนดีมั้ย เห็นสภาพเจ้าแบบนี้แล้ว ข้าใจคอไม่ดีเลย” จางมีถามถีงอาการบาดเจ็บของยออุน เพราะเห็นเลือดเต็มตัว ทุกๆคนมองสภาพยออุนแล้วต่างคิดในใจ กว่าที่ยออุนจะพาเพ็กทงซูกลับมาถึงที่นี่ได้ จะต้องผ่านการต่อสู้ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายและหนักหนาสาหัสเอาการเป็นแน่

“ไม่เป็นไรขอรับ.............” ยออุนห่วงใยทงซูมากกว่าการบาดเจ็บของตนเอง แต่เพราะเห็นในน้ำใจเป็นห่วงของทุกๆคน จึงรับปากไปอาบน้ำทำแผล ร่างโปร่งขอตัวออกไปเดินเล่นข้างนอก ตอนนี้ ในใจของเขากลัดกลุ้มและเจ็บปวดมาก ที่ที่เขาสามารถมีชีวิตอย่างสบายใจภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ คือการได้อยู่กับทงซู แล้วถ้าโลกนี้ไม่มีทงซูขึ้นมา แล้วตนจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร หวนนึกถึงความรู้สึกของเพ็กทงซู ความรู้สึกที่เคยคิดว่าตนตายไปแล้ว มันทรมานเพราะความคิดถึงยิ่งนัก ท่านหมอหันไปมองทางห้องที่ทงซูพักผ่อนอยู่

“เจ้าบ้า............. ทงซู ............... อย่าตายไปแบบนี้นะเว้ย ข้าไม่อยากทรมานกับความคิดถึงอีก ไม่อยากรู้สึกทุกข์แบบที่เจ้าเคยเป็น ขอร้องล่ะ ห้ามตายนะ ....... ทงซู”

“นายท่านห่วงเค้าคนนั้นมากขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ” เสียงของกูฮยางดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจ้า.............. ได้ความว่ายังไงบ้าง”

“นายท่านดูบันทึกส่วนนี้สิเจ้าคะ” กูฮยางให้ยออุนดูบันทึกตระกูลถังด้วยกัน

“พิษเหมันต์รัญจวน........ ใช้กับหญิงสาว ผู้ถูกพิษจะมีพลังธาตุหยินในกายพุ่งขึ้นผิดปกติ ร่างกายจะซีด หนาวเย็น พิษจะรุนแรงที่สุด ในคืนพระจันทร์เพ็ญ จะมีความต้องการทางเพศตลอดเวลา หนาวสั่น ตัวแข็งจนตายพร้อมเลือดที่เย็นแข็งภายในเส้นเลือดของตน ไม่มียาถอนพิษ รักษาโดยการได้รับพลังธาตุหยางจากบุรุษเพศที่มีวรยุทธสูงเท่านั้น หากเป็นชายปกติ ไม่เพียงรักษาไม่หาย อาจตายทั้งคู่ หากเป็นบุรุษผู้มีวรยุทธ หลังจากถ่ายทอดพลังธาตุหยางเข้าสู่ร่างผู้ถูกพิษผ่านการเสพสังวาสแล้ว จะได้รับพิษของหญิงนั้นมาแทน พิษจะไหลผ่านเส้นเลือดเข้าสู่บริเวณใบหน้า ถ้าโชคดี อาจแค่เสียโฉม แต่ถ้าโชคร้าย เลือดออกเจ็ดทวาร ตายสถานเดียว” ยออุนอ่านด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พิษจันทราอาดูร.......... พัฒนามาจากพิษเหมันต์รัญจวน แต่น่ากลัวกว่าสิบเท่า เพราะเป็นการเพิ่มพลังธาตุหยินในบุรุษเพศ เบื้องต้นจะมีอาการเฉกเช่นเดียวกับพิษเหมันต์รัญจวนในผู้หญิง แต่ถอนพิษไม่ได้ ผู้ถูกพิษจะขาดใจตายในคืนพระจันทร์เต็มดวง เพราะพระจันทร์จะกระตุ้นธาตุหยินที่เป็นพิษให้ทำลายชีพจรจนหมดสิ้น” เมื่อ่านจบ ยออุนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว และลงไปคุกเข่ากับพื้นเพราะความสิ้นหวัง

“นายท่านจะทำยังไงต่อไปเจ้าคะ”

“มิน่า....... ชุนถึงได้มั่นใจนัก ว่าข้าจะไม่สามารถรักษาเค้าได้ พิษจันทราอาดูรนี่เอง ทงซูถูกยาพิษสามชั้น เจ้าได้ตัวพิษของมันมารึเปล่า กูฮยาง”

“เจ้าค่ะ เป็นพิษเย็นที่รุนแรงที่สุด มีผลกระตุ้นพลังหยินให้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว มักใช้กับสตรีที่บุตรยาก แต่ใช้แค่ปริมาณน้อยๆเท่านั้น เพราะมันมีพิษอยู่ แต่พิษสี่ชนิดนี้ ไม่หักล้างกัน แถมช่วยกระตุ้นพิษของตัวอื่นให้ทวีอานุภาพยิ่งขึ้นด้วย ข้าคิดว่า เพ็กทงซูคงจะ......”

“ข้าจะไม่ยอมหมดหวัง ถ้าไม่มียาถอนพิษ งั้นก็ต้องใช้พิษ เจ้ารวบรวมยาที่ส่งผลกระตุ้นธาตุหยางและระงับธาตุหยินมาให้ข้าเยอะๆ ข้าจะลองใช้วิธีพิษล้างพิษดู บวกกับการฝังเข็มเคลื่อนย้ายชีพจร อาจจะพอมีทางรักษา”

“วิชาฝังเข็มเคลื่อนย้ายชีพจร...... นายท่านฝึกสำเร็จแล้วหรือเจ้าคะ มันซับซ้อนและยากมาก ข้าเคยได้ยินว่า ขนาดผู้เฒ่าดาวตก เจ้าของฉายาหมอฆาตกร อดีตชอนจูคนแรกของสำนักโคมดำ ยังไม่กล้าใช้เลย”

“ข้าจะลองเสี่ยงดู หวังว่าวิธีพวกนี้จะใช้ได้ผล”

“แล้วร่างกายของท่านผู้นั้น.....”

“ทงซูต้องทนได้ ข้าเชื่อว่าเค้าต้องรอด ข้า ในฐานะหมอ และทงซูในฐานะคนไข้ของข้า จะสู้เคียงข้างกัน และเอาชนะพิษจันทราอาดูรไปให้ได้”

...

..




Create Date : 21 มกราคม 2556
Last Update : 21 มกราคม 2556 22:13:32 น.
Counter : 867 Pageviews.

4 comments
  
เซจิ-ถังชุน คู่ชั่วส่งมาเกิด เลวสมกินจริง

ทงซูก็ใจดีเกิ๊นนนนนนนนน ปล่อยงูพิษ เดี๋ยวมันก็กลับมาแว้งกัดเอาหรอก

เป็นพิษที่ได้ใจคนอ่านมว๊ากกกกกกกกกก (อันนี้จะยกประโยชน์ให้เจ้าชุน นิดนึง) เพื่อนรักเขาคงใกล้ได้อัพเลเวลแล้วสินะ คริ คริ คริ
โดย: bee boa วันที่: 21 มกราคม 2556 เวลา:22:11:07 น.
  
อ่านตอนนี้แล้วอยากจะกรีดร้อง ทำไมเล่นวิธีสกปรกเช่นนี้
บอกได้คำเดียวว่าทั้งเซจิทั้งชุนนี่พอกันจริงๆ มีอะไรทำไมไม่เล่นกันตรงๆ เล่นเอาอุนโกรธจนคลั่งเลยทีเดียว
ทั้งที่กำลังจะมีความสุขแท้ๆ แววดราม่าเริ่มมาร่ำไรอีกแล้ว แต่ก็นั่นล่ะ ฝีมืออุนไม่มีใครเทียบได้อยู่แล้ว ยังไงต้องช่วยทงซูได้แน่นอน
ขอให้เรื่องร้ายๆผ่านไปโดยเร็ว ขอให้อุนมีความสุขจริงๆสักที
จะติดตามตอนต่อไปนะคะ ^_^
โดย: Silver Sky IP: 171.98.74.35 วันที่: 21 มกราคม 2556 เวลา:22:21:42 น.
  
อยากให้เพื่อนรักอัพเลเวลหรอครับ..... คงไม่นานเกินรอ


ส่วนเรื่องคู่.... เซจิ-ถังชุน..... ตามต่อไปครับ คู่นี้ ยังมีบทบาทกับฃีวิตของหนูอุนอีกนะ
โดย: Niramitr วันที่: 21 มกราคม 2556 เวลา:22:26:08 น.
  
ส่วนเรื่องคู่.... เซจิ-ถังชุน..... ตามต่อไปครับ คู่นี้ ยังมีบทบาทกับฃีวิตของหนูอุนอีกนะ ///////////////////ประมาณผีร้ายตามหลอกหลอนสินะ น่าสงสารหนูอุน
โดย: bee boa วันที่: 21 มกราคม 2556 เวลา:22:39:30 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Niramitr
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



สาวก"รักแห่งสยาม"


New Comments