All Blog
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่4

“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน”   ตอนที่4


“พวกญี่ปุ่นเข้ามาด้อมๆมองๆแถวนี้อีกแล้วนะขอรับ   ท่านอา” กิมกองดูบอกฮวางจินกิ

“ชักไม่เข้าท่าแล้ว ช่วงนี้ ทงซูก็ต้องเข้าวังบ่อยๆซะด้วย แต่เจ้าไม่ต้องกลัวนะ มีข้ากับซาโมอยู่ พวกมันคงไม่กล้าทำอะไรโง่ๆ ขืนแอบบุกเข้ามา ได้เห็นฝีมือกันแหละ”

“ข้าเป็นห่วงพวกแม่นางสิขอรับ จะทำยังไงกันดี ย้ายบ้านก่อนดีมั้ย”

“ใจเย็นๆสิกองดู ไม่เป็นไรหรอก ข้าสู้เป็น เพลงดาบข้าก็ใช่ย่อย มิโซก็เริ่มฝึกบ้างแล้ว และไม่ต้องมาห้ามพวกข้านะ อยู่ใกล้ชิดพวกชอบหาเรื่องเจ็บตัวแบบพวกเจ้า ขืนไม่เป็นยุทธ คงลำบากแย่”

“ขอรับ”

“อั้กกกกกก..........” เสียงดังขึ้นที่หน้าประตู กองดูกับจินจูและจินกิรีบออกไปดู พบร่างของคนญี่ปุ่นสลบอยู่ ดูเหมือนถูกกระแทกจากก้อนหินที่ลอบซัดมาจากด้านหลัง

“หินก้อนเท่ากำมือเด็ก ซัดคนสลบได้ด้วย ฝีมือของใครกันนะ แอบคุ้มครองพวกเรา” จินกิสงสัย

“หรือจะเป็นอย่างที่ทงซูคิดไว้ ยออุนยังไม่ตาย แล้วแอบช่วยเหลือพวกเราขอรับ”

“ผีอุนสิไม่ว่า ดาบทะลุอกแบบนั้น ถ้ารอดมาได้ก็ต้องเป็นผีดิบแล้วแหละ” จินจูทำท่ากลัว

“ก็ไม่แน่นะ... เคยได้ยินมั้ย ที่ในตำราแพทย์จีนเคยบอกว่า ในหมื่นคน อาจจะมีซักคนนึง ที่หัวใจอยู่ด้านขวาน่ะ ยอชอนจู อาจเป็นหนึ่งในหมื่นนั่นก็ได้

“งั้นก็โชคชะตาชัดๆเลยสิขอรับ ดาวเพชรฆาตที่มีหัวใจสลับข้าง วาสนาแท้ๆ ยออุน... ท่านยออุน ปรากฏตัวออกมาเถอะขอรับ”

“กองดู... อย่าเสียงดังไป ชื่อยออุน เป็นชื่อต้องห้ามในโชซอนนะ ชื่อของชอนจูแห่งสำนักโคมดำที่เป็นศัตรูของอาณาจักรนี้น่ะ ห้ามเอ่ยถึงเด็ดขาด จำไม่ได้หรอ อีกอย่างนะ ถ้าท่านผู้นั้น ไม่ใช่อุนล่ะ ฮึ..”

“ขอรับ แม่นาง อาจจะเป็นท่านหมอลีเดินทางผ่านมาก็ได้นะขอรับ ขอบคุณท่านหมอลีพยองอันมากขอรับ” ประโยคสุดท้าย กิมกองดูตั้งใจตะโกนออกมา ก่อนทั้งสามคน พากันกลับเข้าบ้าน

ร่างโปร่งภายใต้ผ้าปิดหน้า แอบดูอยู่หลังต้นไม้ แม้ใจจะเป็นห่วง แต่ก็ยังไม่อยากพบเพื่อนๆเหล่านั้น ในตอนนี้ ชายหนุ่มค่อยๆเร้นกายหลบไปราวกับเงาโดยไม่มีใครเห็น

...

..

“แม่นางเป็นไข้หรือขอรับ” ทงซูเอ่ยถามจีซอน

“จู่ๆ ข้าก็รู้สึกปวดแผลที่กลางหลังขึ้นมาเจ้าค่ะ แล้วยังไข้ที่ขึ้นสูงอีก ไม่ทราบเป็นอะไรเหมือนกัน”

“ไปหาหมอหลวงมั้ยขอรับ เดี๋ยวข้าพาไป”

“ข้าไปให้หมอชาวบ้านดูอาการมาแล้วเจ้าค่ะ แต่ก็หาสาเหตุไม่พบ”

“แล้วยังเจ็บหน้าอกอยู่รึเปล่าขอรับ”

“ตั้งแต่กลับมาคราวที่แล้ว ก็เจ็บทุกวันเลยเจ้าค่ะ นับวันจะเจ็บยิ่งขึ้น ไม่รู้เป็นอะไร เจ็ดวันแล้วนะเจ้าคะ”

“ข้าว่าชักจะไม่ดีแล้วนะขอรับ” เสียงของเพ็กทงซูดูสั่นกลัวชอบกล อาการผิดปกติของทงซู ทำเอาจีซอนสงสัย

“มีอะไรก็พูดมาเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากรู้ ใต้เท้าศึกษาเรื่องพิษมามาก ตกลง ข้าถูกพิษหรือเจ้าค่ะ”

“ข้าก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอกขอรับ ตอนที่ถูกจับ ท่านถูกบังคับให้กินอะไรรึเปล่าขอรับ”

“ไม่มีนี่เจ้าค่ะ ข้าไม่ถุ..... จะว่าไป.... เหมือนจะถูกเข็มทิ่มที่กลางหลังเจ้าค่ะ แต่ตอนนั้น ยังไม่ทันได้คิดอะไร”

“รอซักครู่นะขอรับ ข้าน้อยจะเรียกจินจูมาดูที่หลังให้” แล้วทงซูก็ออกไปเรียกจินจูให้มาดูที่หลังแม่นาง

“มีรอยเข้มๆจริงๆด้วย ทงซู เหมือนรอยเข็มทิ่ม แต่บริเวณรอบๆเป็นสีดำหมดแล้ว และกำลังแตกแขนงเป็นเส้นออกไป นี่มันโรคประหลาดอะไรกันเนี่ย ข้าไม่เคยพบมาก่อน”

“ลายที่กลางหลังแม่นาง คล้ายผีเสื้อรึเปล่าจินจู”

“อา.... ลายผีเสื้อจริงๆด้วย ราวกับ ... ผีเสื้อสีดำแน่ะ นี่มัน... แม่นางถูกพิษหรอ ทงซู”

“อา... พิษผีเสื้อดำ สกัดจากผีเสื้อที่ดูดเกสรของดอกไม้พิษร้อยชนิด”

“แล้ว... เจ้ารักษาแม่นางได้มั้ย... ทงซู”

“ยากมาก ถ้าไม่รู้ว่าคนเลี้ยงผีเสื้อใช้ดอกไม้พิษอะไรบ้าง ก็ยากจะรักษา ขืนปรุงยาส่งเดช แม่นางคง....”

“แล้วพิษประหลาดนี่..... พวกสามมัจจุราชเอามาจากต้าชิง แล้วบังอาจใช้กับแม่นางงั้นเหรอ แบบนี้ .......พวกมันต้องการเล่นงานเจ้าแน่ๆ ทงซู จะทำยังไงดี”

“ให้ท่านอา พาข้าไปหาพวกนั้น ข้าจะแก้แค้นพวกมัน และหายาถอนพิษมาให้ได้”

“ไกลอยู่นะทงซู จะเอาจริงๆหรอ”

“ถ้าข้าช่วยแม่นางไม่ได้ งั้นให้ข้าตายแทนนางดีกว่าขอรับ”

“งั้นก็ได้ ไปกันคืนนี้เลย” แล้วทงซูกับฮวางจินกิ ก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกด้วยกันสองคน

ทว่า เรื่องไม่คาดฝัน ก็เกิดขึ้นในคืนนั้นนั่นเอง...... เรื่อง ที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเพ็กทงซูไปตลอดกาล

...

..

“หา..... ไปกันสองคน จะบ้าหรือไง แล้วถ้ามีศัตรูแอบบุกมาล่ะ สถานการณ์ตอนนี้ ยิ่งไม่ปกติอยู่ด้วย”

“จะทำไงได้ล่ะเจ้าคะซาโม แม่นางจีซอนถูกพิษร้ายแรง ถ้าไม่รีบไปหายาแก้ ชีวิตนางก็อาจจะ....”

“หรือว่า..... พวกญี่ปุ่นจะร่วมมือกับต้าชิง เล่นงานทงซูรึเปล่า เพราะถ้าไม่มีทงซู ฝ่าบาทก็เหมือนเสียพระหัตถ์ไปข้างนึง” กองดูแสดงความคิดเห็น

“แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะ ทั้งโขริบ แทยง ซังกัก ยงกอล ก็อยู่ในวังกันหมด เหลือสามีคนเดียว เกิดมีใครบุกมาอีก แล้วจะทำยังไง” จางมีบ่นเพราะความกลัว

“ข้าก็มีฝีมือเหมือนกันนะเจ้าคะท่านอาหญิง ถาท่านอาซาโมสู้ไม่ไหว ข้าก็จะช่วยอีกแรงเอง” จินจูบอกจางมี

“งั้นแม่นางคงได้ออกแรงแน่ๆ” เสียงของชายร่างยักษ์ดังเข้าประตูเข้ามา พร้อมกับซามูไรอีกห้าคน ทำเอาทุกคนตกใจ

“ชอง ฮึง มุน ... เจ้ายังไม่ตายหรอกรึ” ซาโมอุทานชื่อคนร่างยัหษ์คนนั้น

“วันนี้ ข้าจะแก้มือกับเจ้า และล้างแค้นให้กับนายของข้าด้วย”

“เจ้าแพ้ข้ามาแล้วนะ จะไหวเรอะ”

“ฝีมือข้าสูสีกับเจ้า คราวที่แล้วเพราะเจ้าโชคดีต่างหาก อีกอย่าง คราวนี้ ข้ามีพวกมาด้วย คืนนี้.... พวกเจ้า ได้ตายกันหมดแน่ แล้วพวกข้าจะตามไปจัดการเพ็กทงซูทีหลัง”

“งั้นก็เข้ามา” พูดจบ ซาโมก็คว้ามีดคู่ใจออกมา เผชิญหน้ากับชองฮึงมุน และกลุ่มซามูไร

“นี่คือพวกของคนที่ฆ่าศิษย์พี่ใช่มั้ย... ดีล่ะ ฆ่าพวกมันให้หมด” สิ้นสุดคำสั่ง ของซามูไรหนุ่มที่คาดว่าจะเป็นผู้นำ ซามูไรสี่คนก็เข้าจู่โจมพวกของจินจูทันที กงดูพาจางมีและมิโซไปหลบในห้องพักของจีซอน ขณะที่จินจูชักดาบออกมาสู้ หนึ่งต่อสี่สำหรับผู้หญิงอย่างนาง ถึงจะแกร่งแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะไม่เสียเปรียบ

“แม่นาง ระวังตัวนะครับ” จิตรกรหนุ่มออกมาเป็นกำลังใจให้หญิงคนรัก แต่ดูเหมือนจะกลายเป็นภาระมากกว่า ฝ่ายซาโมเองก็รับมือกับชองฮึงมุนอย่างลำบาก ไม่อาจปลีกตัวไปช่วยใครได้เลย

ฮวางจินจูใช้ดาบของตน รับมือสองดาบซามูไรที่ฟันลงมา ใช้แรงดันออกไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็ถูกถีบล้มลงไป ซามูไรคนนึงจะฟันนาง แต่คิมกงดูเอาตัวมาบังร่างของนางเอาไว้ จนตัวเองถูกดาบฟันบาดจ็บไม่เบา ขณะที่ซามูไรจะฟันซ้ำ เข็มทองเล่มหนึ่งก็พุ่งผ่านอากาศมาอย่างรวดเร็วและปักเข้าที่ข้อมือของซามูไรคนนั้น จนแขนกลายเป็นอัมพาต ซามูไรอีกสามคน ยังไม่ทันหายประหลาดใจ ก็ปรากฏว่า พวกตนถูกเข็มทิ่มที่ข้อมือจนแขนเป็นอัมพาตชั่วคราวเช่นเดียวกัน ซามูไรทั้งสี่จึงถอยออกมาหาหัวหน้าหนุ่มของตน ขณะที่เหตุการณ์เมื่อครู่ ทำให้ชองฮึงมุนตกใจ จนต้องถอยออกมาตั้งหลักหาที่มาของเข็มทองเช่นเดียวกัน

...

..

เพ็กทงซูกับฮวางจินกิ กำลังจะควบม้าออกไป ก็พลันมีลูกธนูฝ่าอากาศมาปักขวางทางเอาไว้ จดหมายที่ลูกธนูมีข้อความเขียนว่า

“ชองฮึงมุนพาพวกซามูไรบุกบ้านฮิกซาโมแล้ว รีบไปช่วยด่วน”

“ซาโม จีซอน จินจู มิโซ พวกเค้าอาจเกิดเรื่องแล้ว พวกเรารีบกลับก่อนเถอะขอรับ”

“ไม่ไปหายาถอนพิษแล้วเหรอ นี่อาจจะเป็นข่าวหลอกก็ได้”

“ถ้ามีคนแอบช่วยเหลือพวกเราอยู่ นี่ก็อาจเป็นข่าวจริงก็ได้นะขอรับ” ทงซูชักม้าไปทิศตรงข้าม ควบกลับบ้านทันที มีฮวางจินกิตามไปไม่ห่าง หลังจากที่ม้าลับตาไปแล้ว สตรีนางหนึ่งก็โผล่ออกมาจากหลังต้นไม้พร้อมคันธนู

“นายท่าน.... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ...... ท่านทำเพื่อใครกันแน่เจ้าคะ เพื่อแม่นางผู้นั้น หรือเพื่อเค้าคนนี้กันแน่”

...

..

ชายชุดดำคลุมหน้า ยืนนิ่งอยู่บนหลังคา ในมือถือเข็มทองไว้จำนวนหนึ่ง พร้อมจู่โจมทันที เขาจ้องหน้าของซามูไรหนุ่มที่เป็นหัวหน้าไม่ละสายตา

“ยุทธของเจ้าสูงกว่าเจ้ายักษ์นั่น สนใจจะประลองกับข้ามั้ย” ชายชุดดำท้าทายคนข้างล่าง

“ทำไมเจ้าถึงคิดว่า ฝีมือของข้าเหนือกว่าฮึงมุน”

“วิธีการจับดาบและลมหายใจของเจ้า”

“ยอดฝีมือ... ยอดฝีมือ... แค่เสียงหายใจก็รู้ฝีมือของคู่ต่อสู้งั้นหรอ.... รับมือ..” ขาดคำซามูไรหนุ่มก็ซัดอาวุธดาวกระจายใส่ชายชุดดำทันที ความเร็วไม่ด้อยไปกว่าเข็มทองของเขานัก แต่แรงหมุนของดาวกระจาย ทำให้ยากคำนวณทิศทางจู่โจม แต่ลีพยองอันก็หลบได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับซัดเข็มทองตอบโต้ทันที

แม้เข็มทองจะรวดเร็ว แต่ซามูไรก็กระโดดหลบได้ทัน และซัดดาวกระจายออกไปอีก... ดาวกระจายที่ผ่านอากาศมานั้น ถูกเข็มทองวิ่งทะลุผ่านรูตรงกลางพุ่งหาเจ้าของดาวกระจายนั้น ซามูไรหนุ่มใช้ดาบฟันเข็มหล่นลงพื้น แต่เข็มอีกเล่มก็พุ่งมาอย่างรวดเร็ว เขาใช้ดาบรับเข็มนั่นไว้ได้ แต่ดาบก็ถูกเข็มปักทะลุเป็นรู แสดงให้เห็นพลังการซัดเข็มที่รุนแรงและรวดเร็วยิ่งนัก

“ยอดฝีมือ... ยอดฝีมือ .... ข้าเคยได้ยินแต่ชื่อของเพ็กทงซู ว่าเป็นจอมดาบอันดับหนึ่งแห่งโชซอน คิดไม่ถึง ว่าในโชซอน จะมีพยัคฆ์หมอบมังกรซ่อนอยู่ด้วย ขอทราบชื่อของเจ้าหน่อยได้มั้ย”

“ข้าเป็นแค่หมอธรรมดา ชื่อลีพยองอัน ไม่ได้เป็นทายาทซามูไรอันดับหนึ่งอย่างท่านหรอก มัตสึโมโต้ เซจิ”

“รู้กระทั่งว่าข้าเป็นใคร... เจ้าคงไม่ใช่หมอธรรมดาๆเป็นแน่ สายลับงั้นเหรอ หรือไง ฮะ...ว่าไง ตอบมาสิ” เซจิถามลีพยองอัน ที่เอาแต่จ้องหน้าอย่างไม่คลาดสายตา ไม่เสียสมาธิ ขณะนั้น ยูจีซอนและมิโซก็เดินออกมาจากห้องเพื่อแอบดูสถานการณ์พอดี แม้จะป่วยอยู่ แต่ในมือของจีซอนก็มีธนูที่พาดสายไว้พร้อมยิงอยู่แล้ว แต่มัตสึโมโต้เซจิ เห็นว่าตนได้โอกาสซัดดาวกระจายสองอันใส่ร่างของพวกนาง

ลีพยองอันคาดไม่ถึงว่า ซามูไรญี่ปุ่น จะเล่นงานสตรีที่ไร้อาวุธ แต่ประสาทที่ไวต่อการเคลื่อนไหวก็ซัดเข็มสองเล่มสุดท้ายของตนออกไปสกัดดาวกระจายทั้งสองอันไว้ได้ โดยไม่ทันสังเกตว่าดาวกระจายอีกอันก็กำลังพุ่งใส่จินจูที่กำลังประคองร่างบาดเจ็บของคิมกงดูอยู่ และไม่มีทางจะหลบพ้น กว่าจะรู้ตัวก็คงซัดเข็มไปไม่ทัน จึงตวัดป้ายชื่อของตนเหวี่ยงไปให้ป้ายชื่อกระแทกดาวกระจายหล่นลงและตัวเองก็มายืนบังสตรีทั้งสาม แต่เมื่อไร้เข็มทองและป้ายชื่อ หมอหนุ่มก็เหลือเพียงมือเปล่า บวกกับการเคลื่อนไหวผิดจังหวะเมื่อครู่ ทำให้ซามูไรหนุ่มได้โอกาสฟาดดาบลงมาที่ร่างโปร่งในชุดดำนั้นได้

“ฉ่วกกกกก......” เสียงดาบฟาดฟันใส่ร่างที่บอบบาง

ทว่า...... นั่นไม่ใช่ร่างโปร่งของท่านหมอ แต่เป็นร่างของหญิงสาวแต่งกายภูมิฐาน ที่เอาตัวเข้ามารับดาบแทนลีพยองอัน หมอหนุ่มฉวยจังหวะคว้าธนูของหญิงสาวและยิงใส่เซจิทันที ธนูดอกแรกถูกดาบฟันหล่นพื้น แต่ดอกที่สองยิงถูกแขนของซามูไรหนุ่มจนได้รับบาดเจ็บ

“นายน้อย....” ชองฮึงมุนเห็นว่านายน้อยของตนบาดเจ็บแล้ว และอีกสี่คนก็บาดเจ็บเช่นกัน จึงพามัตสึโมโต้ เซจิ และลูกน้องซามูไรที่เหลือ หนีกลับไปก่อน

“แม่นาง... แม่นาง.... แม่นาง.....” ลีพยองอันตะโกนเสียงดัง

“ท่านอย่าพยายามปิดบังตัวตนของท่านเลยเจ้าค่ะ ถึงจะซ่อนหน้าหรือเปลี่ยนเสียง แต่ข้า....จดจำแววตาที่โดดเดี่ยวและเศร้าสร้อยของท่านได้ ยออุน.....” จีซอนพูดติดขัดเพราะกำลังบาดเจ็บ

“อย่าเพิ่งพูดอะไร ให้ข้ารักษาท่านก่อนนะขอรับ” ลีพยองอันพยายามจะตรวจบาดแผลของนาง

“อย่าเลยเจ้าค่ะ ข้าถูกพิษผีเสื้อดำมาก่อน ต่อให้เป็นหมอเทวดาอย่างท่าน ก็กำจัดพิษของข้าไม่ได้หรอก”

“ไม่นะ..... ไม่.... ข้าจะห้ามเลือดเจ้าก่อนนะ อย่าเพิ่งพูดอะไร” หมอลีพยองอันพูดทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาบนสองแก้ม

...

..

“นางจะปลอดภัยใช่มั้ยเจ้าคะ ท่านหมอ” จางมิโซ กล่าวกับหมอหนุ่มชุดดำที่ยังคงปิดหน้าอยู่ แต่หมอหนุ่มไม่ตอบ ได้แต่เดินออกไปมองท้องฟ้าที่มืดมิด

“ว่าไงคะท่านหมอ..... ว่าไงคะ..... อุน” เสียงเรียกชื่อ ทำเอาท่านหมอชะงักฝีเท้า

“ข้าทำได้แค่รั้งอาการไว้ชั่วคราวเท่านั้น รอจนกว่า เค้าคนนั้นจะกลับมา”

“ท่านคือ.... ท่านคืออุน จริงๆใช่มั้ย” มิโซถามต่อ

“ใช่ก็ตอบมาสิว่าใช่.... รู้มั้ย ถ้าเจ้าเป็นอุนจริงๆ พวกเราจะดีใจมากแค่ไหน” ซาโมก็ถามอีกคน

“ข้าชื่อลีพยองอันขอรับ ไม่ใช่ยออุน สหายของพวกท่าน” หมอหนุ่มยังคงปฏิเสธ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำเสียงก็ฟังดูสั่นเครือ โหยหาอดีตยิ่งนัก

“กิมกงดูปลอดภัยแล้ว ข้าอยู่นี่ ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อีก ข้า....ขอลา” กำลังจะพริ้วตัวจากไป ม้าของเพ็กทงซูก็กลับมาถึงพอดี

“ซาโม จีซอน พวกท่านปลอดภัยดีใช่มั้ย” ทงซูตะโกนเข้าจากนอกบ้าน พอดีกับที่วิ่งมาถึง เห็นร่างโปร่งในชุดดำยืนอยู่ สายตาของจอมดาบหนุ่มเหมือนถูกสะกดให้จ้องอยู่อย่างนั้นอย่างละสายตาออกไปไม่ได้

“เจ้าบ้า กลับมาแล้วเหรอ... แม่นางจีซ.......” ซาโมพูดกับเพ็กทงซู แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่มีสมาธิจะฟังเสียงของคนอื่น นอกจากจ้องมองร่างที่คุ้นเคยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเท่านั้น



...

..

 




Create Date : 15 มกราคม 2556
Last Update : 15 มกราคม 2556 22:48:30 น.
Counter : 750 Pageviews.

2 comments
  
ยออุนที่รักของทงซู
โดย: Kate IP: 118.173.52.220 วันที่: 10 สิงหาคม 2557 เวลา:22:11:29 น.
  
ทงซูที่รักของยออุน ขออนุญาตเลียนแบบคุณ kate นะคะ อิอิ
โดย: ณ ฟ้า IP: 101.109.78.226 วันที่: 16 ธันวาคม 2557 เวลา:23:53:29 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Niramitr
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



สาวก"รักแห่งสยาม"


New Comments