All Blog
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่20
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่20


“แล้วตกลง   เจ้าจะให้ข้าช่วยดูดพิษให้เจ้ารึเปล่าล่ะ...”

“ก็.........อยากจะดูดตรงไหนก็ดูดไปสิ..........ก็เจ้า......................................”ไม่ทันจะได้พูดให้จบประโยค ใบหน้าของหมอหนุ่มก็ถูกจับเงยขึ้นมา ริมฝีปากของจอมดาบประกบลงไปอย่างรวดเร็ว คนถูกจูบหลับตาพริ้ม แต่ริมฝีปากและปลายลิ้นกลับตอบรับรสจูบที่ดูดดื่มนั่น มือของทั้งคู่ต่างกระชับเสื้อของอีกฝ่ายแน่นราวกับใช้เล็บจิกเอาไว้ ยิ่งมอบรสจูบให้กันเนิ่นนานเท่าไรความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นสูงเท่านั้น โดยเฉพาะกับจอมดาบหนุ่มเขาค่อยๆถอดเสื้อของชายคนรักออก ชุดที่ดูเหมือนรัดกุม แต่ก็สามารถถอดออกได้อย่างง่ายดายไม่น่าเชื่อ

ร่างโปร่งผิวขาวนวลปรากฏให้เห็น ครึ่งร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่า แม้จะดูบอบบางแต่ก็มีมัดกล้ามเนื้อให้เห็น แผ่นอกของหมอหนุ่มเนียนเรียบเป็นสีขาวอมชมพูน่าสัมผัสยิ่งกว่าอกอวบอั๋นของสตรีใดๆ ไม่ว่าจะสัมผัสด้วยสายตา ฝ่ามือหรือแม้แต่ใช้ปลายจมูกดอมดม ริมฝีปากของศิษย์เอกของคิมกวางเทคผละจากริมฝีปากที่หอมหวานของอดีตชอนจูหนุ่มร่างโปร่ง เลื่อนต่ำลงมาสู่แผ่นอกเปลือยเปล่าขาวนวลของหมอหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าไร้เทียมทานในโชซอน เพ็กทงซูค่อยๆฝังปลายจมูกโด่งลงบนซอกคอขาวของยออุนเบาๆ ร่างโปร่งครางเบาๆ ด้วยความเสียวซ่านพอให้ได้ยิน

ถัดจากลำคอ จมูกและริมฝีปากของจอมดาบหนุ่มก็ค่อยๆไล้ลงมาสู่บริเวณอกขาวนั้น ด้านซ้ายของแผ่นอกมีรอยแผลสองรอยที่เห็นได้ชัดตารอยแรกคือแผลเป็นที่เกิดจากคมดาบยาวของยอดนักสู้หนุ่มเมื่อเกือบสองปีที่แล้วอีกรอยเป็นแผลเล็กๆลักษณะเหมือนถูกเข็มแทงลงไป อันเกิดจากวิชาเข็มบินของถังชุนนั่นเองเพ็กทงซูค่อยๆใช้มือขวาของตนลูบเบาๆบริเวณแผลเป็นที่เกิดจากรอยดาบของตนซึ่งไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาแต่อย่างใดเพราะใต้อกข้างนั้นไม่มีหัวใจเต้นอยู่เหมือนหัวใจของคนปกติทั่วไปชายหนุ่มค่อยๆใช้มือข้างซ้ายที่ว่างอยู่ สัมผัสอกด้านขวาของร่างโปร่งที่เปลือยอยู่เบาๆสัมผัสได้ถึงเสียงที่ดังตึกๆไม่เป็นจังหวะ เพราะหัวใจที่อยู่ใต้นั้นเต้นส่ำและสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น

“หัวใจเจ้าเต้นแรงจัง.....อุนข้าไม่เคยได้ยินเสียงหัวใจเจ้าเต้นแรงแบบนี้มาก่อน ปกติจะเบาจนข้าไม่ได้ยินด้วยซ้ำ” ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ จอมดาบหนุ่มใช้ปลายนิ้วค่อยๆลูบ ค่อยๆแตะแผ่นอกด้านที่มีหัวใจของอดีตนักฆ่าหนุ่มเบาๆ ช้าๆก่อนจะใช้ปลายจมูกสัมผัสเบาๆอีกครั้ง จนอดีตชอนจูรูปงามครางออกมาเบาๆอีกครั้ง เสียงสูดอากาศเข้าผ่านทางริมฝีปากและไรฟันของร่างโปร่งยิ่งกระตุ้นให้ร่างสูงรุกล้ำหนักขึ้นอีก

“ผิวกายเจ้าหอมจัง แต่ไม่รู้ว่าจะหวานแค่ไหน” จอมดาบหนุ่มเปลี่ยนจากปลายจมูกเป็นริมฝีปาก จูบลงเบาๆบริเวณตำแหน่งหัวใจที่อยู่ผิดข้างใกล้ๆกับยอดอกสีชมพูอ่อน อดีตนักฆ่าครางแรงขึ้น แต่จอมดาบไม่ได้ใส่ใจเขาใช้ปากงับลงไปเบาๆก่อนจะใช้ปลายลิ้นสัมผัสยอดอกของอดีตนักฆ่าจนต้องครางออกมา

“อะ.....อา.....” ครางพอเบาๆแล้วไม่ปล่อยมือให้ว่าง ยออุนใช้สองมือของตนจับที่ศีรษะและเส้นผมของเพ็กทงซูจนแน่นกระตุ้นให้ร่างสูงใช้ปลายลิ้นอีกครั้ง พลางกดศีรษะของจอมดาบหนุ่มลง ให้ต่ำลงไปเรื่อยๆ จากแผ่นอกผ่านหน้าท้องขาวนวลลงไปจนถึงสะดือ และผ้าผูกกางเกงในที่สุด จากนั้นก็รอให้ร่างสูงค่อยๆปลดกางเกงของตนออกมาเล็กน้อย พอให้เห็นเนินหญ้าสีดำรำไรที่อยู่เหนือลำตัวของพญามังกรที่เริ่มจะพองตัวขึ้นอยู่ใต้ร่มผ้าสีดำ

“ข้าขอนะอุน..............”

“อืม...........” เมื่อได้รับคำตอบร่างสูงก็เริ่มปลดเสื้อผ้าของตนเองออกจนร่างกายเปลือยเปล่า พญามังกรชูคอผงาดอยู่เหนือสายตาของหมอหนุ่มที่นอนรออยู่ ขณะที่พญามังกรอีกตัวก็ดิ้นรนอยากหลุดจากพันธนาการภายใต้ร่มผ้าสีดำที่ปกปิดเอาไว้ อดีตนักฆ่ากำลังจะปลดพันธนาการนั้นออกเพื่อให้พญามังกรของตนออกมาชูคอต้อนรับพญามังกรของจอมดาบอันดับหนึ่งแห่งโชซอนเช่นเดียวกัน

แกร๊บบบบ.............. เสียงเหยียบกิ่งไม้ดังมาจากภายนอกแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้มากนักแต่ก็มีเสียงดังเพียงพอที่จะทำให้สองยอดนักสู้แห่งโชซอนได้ยินพญามังกรทั้งสองต่างตื่นตัวระวังภัย รีบกลับเข้าไปหมอบซ่อนระแวดศัตรูเช่นเดิม ชายหนุ่มทั้งสองมองตากันด้วยความอาลัยและเสียดายโอกาสที่จะได้เชยชิดกันให้แนบแน่นขึ้นต่างรีบสวมอาภรณ์ที่ถอดออกมา ยออุนที่เสร็จไวกว่ารีบไปดักที่ประตูรอรับหน้า ขณะที่เพ็กทงซูก็พยายามสวมเสื้ออย่างรีบเร่งจนใส่เสื้อกลับตะเข็บออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตในขณะที่กางเกงยังสวมไม่เรียบร้อย

“เพ็กทงซู......ยออุน..........พวกเจ้าอยู่ในนี้ใช่มั้ย” เสียงของฮวางจินจูดังขึ้นที่หน้าประตู แต่คนถามก็ไม่ยอมรอคำตอบกลับเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เกรงใจคนที่อยู่ข้างใน

“อย่าเพิ......................” เพ็กทงซูพยายามจะห้ามฮวางจินจูว่าอย่าเพิ่งเข้ามา ทว่าไม่ทันเพื่อนหญิงคนสนิทเข้ามาเห็นจอมดาบหนุ่มกำลังสวมกางเกงพอดีขณะที่เสื้อก็กลับตะเข็บอีกด้วย

“ว้ายยยยยยย.............. ทงซู นี่เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย” จินจูเอามือปิดหน้าแต่ก็แอบมองลอดนิ้วออกมาเห็นเพ็กทงซูสวมกางเกงพอดีแต่ยังไม่ทันเสร็จเรียบร้อยเพราะกำลังพยายามผูกผ้าคาดเอวให้แน่นอยู่ มือของชายหนุ่มจึงไม่ว่างทั้งสองข้าง ฮวางจินจูได้โอกาสจึงเข้าประชิดตัวแล้วใช้มือตีจอมดาบหนุ่มอย่างโมโห ขณะที่กูฮยางก็เดินตามมาหมอหญิงโค้งคารวะยออุนชอนจูผู้เป็นนายของตนแล้วไปยืนข้างๆรอให้เพ็กทงซูสงบศึกกับฮวางจินจูซะก่อน

“เบาๆสิ..จินจู...คุยกันดีๆไม่ได้รึยังไง” จอมดาบหนุ่มพ้อลูกสาวของอาจารย์ขณะที่สองมือก็รัดเชือกที่เอวไปด้วย

“มาแก้ผ้าแก้ผ่อนอะไรกลางป่ากลางเขาไม่อายฟ้าอายดินซะบ้างเลย คิดทะลึ่งลามกอะไรของเจ้าฮึเจ้าบ้า คิดจะปล้ำยออุนรึยังไงกัน” ฮวางจินจูทั้งบ่นทั้งว่าเพื่อนสนิท แถมยังดึงหูอีกตะหาก แล้วก็ตีต่ออีก

“ข้าเจ็บนะ.....โอ๊ยยยย”

“สารภาพมาซะดีๆ เจ้าคิดพิเรนทร์อะไรซักอย่างใช่มั้ย......เพ็กทงซู”

“ข้าเปล่านะ...”

“ยังจะมาเถียง... ก็เจ้าเล่นแก้ผ้าเปลือยต่อหน้ายออุนแบบเนี้ยะ.....ต้องคิดอุตตริอะไรกับยออุนแน่ๆเลย ใช่มั้ย...ยออุน เจ้าบ้านี่คิดทำอะไรไม่ดีกับเจ้าใช่มั้ย......”

“เอ่อ.......คือว่า......” ยออุนไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

“เจ้าเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ.....จินจู.....พูดเหมือนเคยงั้นแหละ เจ้าคิมฮงดูเคยทำอะไรกับเจ้ารึไง” เพ็กทงซูแกล้งย้อน

“บ้า.......คนนั้นเค้าไม่คิดลามกเหมือนเจ้าหรอก” ว่าแล้วก็ตีซ้ำลงไปด้วยความเขินอาย

“พอแล้ว ..... จินจู” เพ็กทงซูห้ามเพื่อนให้หยุดตีตนเองซะที ในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนได้แต่ยืนยิ้มขำอยู่

“หยุดขำไปเลย....อุน.....แทนที่จะช่วยข้าห้ามจินจู ดูสิเนี่ย นางตีข้าเจ็บไปหมดแล้ว”

“ก็จินจูยิ่งทำให้ข้านึกถึงพวกเราตอนเด็กๆมากขึ้นน่ะสิ ตอนที่นางแอบชอบเจ้าตั้งแต่เด็กน่ะ”

“นี่เจ้าดูออกตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ.....ยออุน” ฮวางจินจูตกใจเล็กน้อย ในขณะที่ยออุนพยักหน้ารับ

“ดูออกตั้งแต่สมัยก่อน แต่ก็ปิดปากเงียบ ไม่เคยบอกให้ข้ารู้ตัวบ้างเลยนะ”

“ทำไมล่ะ.....เจ้าจะได้หันมาชอบข้าบ้างรึไง .... เพ็กทงซู....ฮึ”

“เปล่า........ข้าจะได้หนีเจ้าไปให้ไกลๆต่างหากล่ะ” เพ็กทงซูแกล้งกวนประสาทฮวางจินจูเล่น

“เจ้าบ้านี่..... เมื่อกี้ไม่เข็ดใช่มั้ย.....”

“โอ๊ยยยยย...จินจู....พอแล้ว....ข้าเจ็บนะ”

“ยอดนักสู้อย่างเจ้า ผ่านศึกมาก็มาก จินจูตีไม่กี่ที.... ไม่สะเทือนหรอก”

“อุน...เจ้า......ไม่ช่วยแล้วยังจะแกล้งข้าอีก” ปากว่าอย่างนั้น แต่ก็ยอมให้จินจูตีต่อไป เพื่อให้นางสบายใจ

“ใช่สิ.........ข้าแอบชอบเจ้ามาตั้งนาน แต่เจ้าก็ไม่เคยสนใจข้าบ้างเลย สนใจแต่แม่นางจีซอนของเจ้าคนเดียว แล้วพอนางตายไป หัวใจเจ้าก็มีแต่อุน ไม่เคยมีข้าอยู่เลยแม้แต่น้อย” คำพูดพอจบลง เพ็กทงซูก็มีสีหน้านิ่งลงทันที รวมทั้งยออุนด้วย ฮวางจินจูเริ่มรู้สึกว่าตนไม่ควรพูดถึงนาง

“จินจู.......” ยออุนมองมาที่ฮวางจินจูด้วยแววตาตำหนิ

“ข้า.....ข้าขอโทษนะ...ทงซู ข้าไม่น่า......”

“ช่างเถอะ..... ที่จริง ข้าก็คิดไม่ออก ว่าทำไมเมื่อก่อนข้าถึงเคยหลงรักนาง แต่หลายวันนี้ ข้าลองมาทบทวนดู ที่จริง เพราะเจ้านั่นแหละ.......อุน......”

“ข้าหรอ...... ทำไมล่ะ.....”

“เพราะนางเหมือนกับเจ้าไง......อุน.......ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าจะมีบุคลิกที่แตกต่างจากพวกเราคนอื่นๆ ทั้งสุขุม นุ่มลึก สง่างาม และดูสูงส่งอย่างน่าขนลุก เก่งไปซะทุกเรื่องจนพวกเราเข้าไม่ถึง ถึงข้ากับโชริปจะสนิทกับเจ้า ถึงข้าจะชอบแอบมองเจ้า แต่เจ้าก็เหมือนจะอยู่ห่างออกไป ส่วนแม่นางจีซอน นางเหมือนนักบวชหญิง มีบุคลิกที่สง่างาม กิริยาราวกับเทพธิดาในหนังสือ จนไม่กล้าอาจเอื้อม พอเห็นความนิ่งของนาง ก็นึกถึงเจ้าขึ้นมา ยิ่งนางเย็นชา ข้าก็ยิ่งอยากเอาชนะ ข้าเอาชนะเจ้าไม่ได้ ก็เลยอยากเอาชนะใจนางให้ได้ อย่างน้อย นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าหวัง ตอนนั้น ที่ข้านึกคะนองไปเที่ยวจีบนาง ข้าแค่ทำเพราะคิดว่าเจ้าอาจจะแอบชอบนาง และหากนางหันมาชอบข้าบ้าง นั่นก็อาจเป็นการแสดงว่าข้าชนะเจ้าซักเรื่องล่ะมั้ง แต่พอนานเข้า ข้าก็เลยชอบแม่นางจริงๆ แล้วเจ้าล่ะ จริงๆแล้ว เจ้ารู้สึกยังไงกับนางกันแน่ เจ้าเคยหลงรักนางจริงๆใช่มั้ย ......อุน”

“ข้า................ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน..................นางเป็นสตรีไม่กี่คนที่พวกเรารู้จัก ที่ข้าสนใจนาง เพราะข้าคิดว่าข้า....... ข้ากำลังมองตัวเอง นางเย็นชากับคนอื่นๆ เฉกเช่นข้าที่ชืดชาไร้ความรู้สึกต่อทุกคน ข้าก็เลยรู้สึกดีกับแม่นาง แต่แม่นางเป็นผู้หญิงของอดีตรัชทายาทซาโต ที่ทั้งเจ้าและข้าไม่อาจเอื้อม แม่นางมีชะตากรรมที่ถูกกำหนดมาตั้งแต่เด็ก เหมือนข้าที่เคยคิดว่าตนเองมีชะตากรรมแห่งนักฆ่า ความรู้สึกยอมแพ้ต่อโชคชะตาเหมือนกันของข้ากับแม่นางนี่ล่ะมั้ง ที่ทำให้พวกเราเข้าใจกัน จนกระทั่งเจ้านั่นแหละ.....เพ็กทงซู..........เจ้าช่วยทำลายพันธนาการแห่งโชคชะตาที่ตรึงข้ากับแม่นางจีซอนไว้ ทำให้พวกเราเป็นอิสระในที่สุด” อดีตนักฆ่าร่างโปร่งพูดจบ ก็มีมือของร่างสูงมากุมมือของตนเองไว้ เพ็กทงซูดึงมือของยออุนขึ้นมาอยู่ในระดับอกของตน พลางจ้องหน้ายออุนโดยไม่เกรงใจผู้หญิงอีกคนที่แอบมองด้วยความอิจฉาเล็กๆ

“อุน...............เจ้าจำได้มั้ย ว่าแม่นางขอร้องอะไรเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย......”

“แม่นางขอร้องข้า ให้ดูแลเจ้ายังไงล่ะ.....”

“เจ้าคิดว่า.....เพราะอะไร..... แม่นางถึงขอให้เจ้าดูแลข้า...”

“ทงซู........ ความรู้สึกของตัวเอง บางครั้ง เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวหรอกนะ แต่คนดูข้างๆ มักจะมองเห็นก่อนเสมอ”

“หมายความว่ายังไงวะ.....”

“ถึงแม่นางจะดูเหมือนวางเฉย แต่ที่จริงแล้ว นางเฝ้าสังเกตเจ้ามาตลอดน่ะสิ.......ทงซู.............นางมองความรู้สึกของเจ้า ที่มีต่อข้าออกตั้งนานแล้ว.........แม้แต่ความรู้สึกของข้าเอง............แม่นางจีซอนก็ดูออก กูฮยางก็ยังรู้เลย ว่าความรู้สึกของข้าที่มีต่อเจ้า มันมากกว่าความรู้สึกของเพื่อนทั่วๆไป”

“ที่แท้ แม่นางจีซอนก็.....................”

“นางเคยบอกข้า....... ว่าที่นางยอมรับดาบแทนข้า.... ไม่ใช่แค่เพื่อตอบแทนข้า..... แต่เพื่อเจ้า..... แม่นางจีซอนไม่อยากเห็นเจ้าเสียใจเหมือนเมื่อครั้งที่แล้วอีก........ทงซู......แม่นางผ่านการสูญเสียมามาก จนเข้าใจว่าการสูญเสียคนรักมันเป็นยังไง แล้วสิ่งที่เจ้าแสดงออกตอนที่ข้าตายไปครั้งนั้น ก็ให้คำตอบกับแม่นางแล้ว”

“อุน.............คำตอบที่ว่า.......ก็คือ............แท้จริงแล้ว....คนที่ข้ารักมากที่สุดในโลกนี้......ก็คือเจ้าใช่มั้ย” เพ็กทงซูดึงมือของยออุนขึ้นมาหอมเบาๆท่ามกลางแววตาตื่นตกใจผสมความอิจฉาอยู่บ้างของทั้งจินจูและกูฮยาง

“ข้ายอมให้เจ้ารักใครก็ได้ที่ไม่ใช่ข้า.......แต่ไม่ได้แปลว่าจะให้มาทำหวานใส่กันต่อหน้าข้าได้บ่อยๆนะ.....เพ็กทงซู........ตอนที่ข้าพ่ายรักต่อเจ้าให้แม่นางจีซอนน่ะ.........ข้าเจ็บ..............แต่ครั้งนี้ข้าพ่ายรักเจ้าให้กับยออุน........ มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งเจ็บ ทั้งขม ทั้งหวาน ทั้งซึ้ง ทั้งสับสน จนข้าอยากจะระบายออก.......ขอโทษด้วยนะ.....ในฐานะที่ข้ากับเจ้าสนิทกัน....” ฮวางจินจูระบายความอัดอั้นในความรักด้วยการดึงมือของชายหนุ่มทั้งคู่ออกจากกัน แล้วลงมือทุบเพ็กทงซูซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ไม่แรงมาก ซึ่งฝ่ายชายหนุ่มก็ยินยอมโดยดี เพราะก็เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ตอนที่เคยแอบชอบแม่นางจีซอน ฮวางจินจูเองถึงแม้จะมีจิตรกรหลวงคิมฮงดูเป็นเพื่อนใจในตอนนี้ แต่จะให้นางตัดใจจากรักแรกตั้งแต่สมัยเด็ก ก็ยังไม่ใช่เรื่องง่าย

“มีเรื่องด่วนเหรอ.....กูฮยาง.....เจ้ากับจินจูถึงได้รีบร้อนมาหาพวกข้าถึงที่นี่” อดีตชอนจูถามอดีตสายลับหญิงผู้ปราดเปรื่องที่สุดเท่าที่สำนักโคมดำเคยมี ทั้งจินจูและทงซูหยุดแกล้งกันแล้วหันมาตั้งใจฟัง

“เจ้าค่ะ......นายท่าน..... มีข่าวมาว่า ประมุขตระกูลถังแห่งเสฉวน กำลังเดินทางมาที่ฮันยาง น่าจะมาถึงในอีกไม่เกินเจ็ดวันเจ้าค่ะ”

“เป็นอย่างที่ชุนบอกไว้เลย.....ท่านพ่อของเค้า มาหาเรื่องข้าจริงๆด้วย”

“นายท่านพบถังชุนแล้วเหรอเจ้าคะ.... แล้ว....”

“ใช่......แต่เจ้าไม่ต้องห่วงนะ.............ข้าจะเตรียมรับมือให้พร้อม ข้ากับทงซู ตั้งใจจะประลองยุทธกับประมุขถังอยู่แล้ว”

“แต่ครั้งนี้ คู่ต่อสู้ ร้ายกาจกว่าเมื่อก่อนมากนะเจ้าคะ ขนาดอดีตชอนจูยังไม่เคยคิดจะประลองด้วยเลย”

“ไม่ใช่หรอก......กูฮยาง..... นายท่านน่ะ เคยผูกรอยรักรอยแค้นไว้กับท่านลุงคิมกวางเทคตั้งแต่ก่อนพวกเราจะเกิด ท่านลุงจึงเป็นเป้าหมายสำคัญอันดับหนึ่งในโชซอน หากนายท่านเอาชนะท่านลุงได้ล่ะก็ ท่านก็คงเลือกเป้าหมายใหม่ไปที่มัตสึโมโต้เคนตะ หรือถังอี้คนใดคนหนึ่งเป็นแน่ ประมุขถัง ถึงจะเป็นเพื่อนเก่า แต่ก็เป็นยอดนักสู้ที่นายท่านหมายจะเอาชัยเช่นเดียวกัน” ประโยคแรกของยออุนทำให้จินจูนึกถึงคาอ๊ก แม่ของนางขึ้นมา .... คาอ๊ก สตรีที่เป็นนางในดวงใจของอดีตสองยอดนักสู้แห่งโชซอน ดาบเทพยดา และชอนจูสำนักโคมดำ หันกลับมามองเพื่อนชายทั้งสองคนของนาง เพ็กทงซูและยออุน ที่เกือบจะมีชะตากรรมเดียวกันกับผู้เฒ่าทั้งสองท่าน เพียงเพราะชายหนุ่มสองคนนี้ ต่างเคยเข้าใจว่าพวกตนหลงรักสตรีคนเดียวกัน มีนางในดวงใจคนเดียวกัน แต่แท้ที่จริงแล้ว ทั้งสองคน ต่างอยู่ในดวงใจของกันและกันมานานมากแล้วต่างหาก

“ถ้ามาแค่คนเดียว ข้าก็วางใจว่าท่านทั้งสองคน สามารถเอาชนะได้หรอกนะเจ้าคะ”

“หมายความว่ายังไงหรือคะ ท่านหมอหญิง” ฮวางจินจูสนใจคำพูดของกูฮยางเช่นกัน

“แม่นางจินจู....ข้าบอกเจ้าไปแล้ว เรื่องเจ้าแห่งพิษถังอี้ แต่ข้ายังไม่ได้บอกเจ้าว่า หนึ่งในคนที่มาบนเรือลำเดียวกันกับถังอี้ คือราชทูตคนใหม่จากต้าชิง มีข่าวลือว่าคนๆนั้นเป็นอดีตมือสังหารจักรโลหิต ที่ผันตัวมาเป็นขุนนาง และยังเคยเป็นเพื่อนกับชางยาง คนที่ทางต้าชิงเคยส่งมาควบคุมสำนักโคมดำด้วย”

“เจ้าโล้นเฒ่าที่ฆ่าท่านแม่คนนั้นน่ะหรอ........” จินจูนึกถึงวันที่คาอ๊กถูกทำร้ายสาหัส

“ถ้าฝีมือพอๆกับชางยาง งั้นก็คงไม่น่าห่วงเท่าไหร่หรอกมั้ง........หรือว่ายังไง ท่านหมอหญิง” เพ็กทงซูกังวลอยู่บ้าง ในขณะที่ยออุนกลับมีสีหน้าตึงเครียดมากกว่า แล้วฮวางจินจูก็สังเกตเห็น

“ยออุน..............เจ้าก็รู้จักราชทูตคนใหม่นี้ด้วยเหรอ” จินจูถาม

“เปล่าหรอก....ข้าไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่ชางยางเคยถูกจัดอันดับอยู่ในห้ายอดองครักษ์ เป็นอันดับห้า ถ้าทางการต้าชิงส่งยอดฝีมือเข้ามาที่โชซอนอีก ข้าเกรงว่า คนๆนี้ ฝีมือคงจะสูงกว่าชางยางแน่ๆ”

“แล้วเจ้าคิดว่า..... จักรโลหิตอะไรนั่น จะรับมือยากมั้ย ท่านอาจารย์คิมกวางเทคเคยบอกข้าเรื่องอาวุธประหลาดนั่นมาก่อน แต่ว่าตัวท่านเองก็ยังไม่เคยพบกับศัตรูที่ใช้อาวุธแบบนี้ ท่านเคยบอกว่าเป็นอาวุธที่ร้ายกาจ สามารถตัดคอคนได้ง่าย และหน่วยสังหารจักรโลหิตก็เป็นองค์กรลับที่น่ากลัวยิ่งกว่าสำนักโคมดำอีก”

“หน่วยสังหารกลุ่มนี้ มียอดฝีมือและอาวุธที่ร้ายกาจก็จริง.......ใต้เท้า แต่สำนักโคมดำน่ะ มีสายลับมูยองเกที่กระจายอยู่ทั้งในวังนอกวัง แล้วยังมีกลุ่มการค้าไม่น้อย ที่เป็นแหล่งทำเงินของเรา ดูภายนอก เหมือนจะถูกทำลายไป แต่สายสัมพันธ์ที่ยังคงอยู่ ก็สามารถเดินหน้าต่อไปได้ ต่างจากหน่วยสังหารจักรโลหิต ที่ถูกฮ่องเต้เฉียนหลงยุบไป และไม่สามารถดำรงอยู่ได้เจ้าค่ะ” กูฮยางบอกเพ็กทงซู

“ทั้งๆที่ข้าเคยสั่งให้พวกเจ้าทั้งหมดสลายตัวแล้วน่ะหรอ” ยออุนถามกูฮยาง

“เจ้าค่ะ........แต่พอเกิดเหตุการณ์ที่นายท่าน......ข้าหมายถึง พอทุกคนเข้าใจว่านายท่านตายไปแล้ว กลุ่มสายลับก็กลับมารวมตัวกันใหม่ เพื่อคอยสืบข่าวภายใน กลุ่มการค้าที่เคยร่ำรวยด้วยวิธีผิดกฎหมายก็เปลี่ยนมาทำการค้าสุจริตแทน”

“เจ้านี่ก็เก่งนะ.....แม่นางกูฮยาง สำนักโคมดำสลายตัวไปนานแล้ว แต่เจ้าก็ยังทำหน้าที่สายลับต่อไปได้โดยลำพัง ทั้งๆที่เจ้าจะยึดอำนาจปกครองสายลับและนักฆ่าทั้งหมดก็ได้ แต่เจ้ากลับคอยดูแลรับใช้ยออุนอย่างภักดีเสมอมา”

“ข้าน้อยเป็นบ่าว ที่สาบานตนจะรับใช้ชอนจู เจ้าแห่งฟ้าสำนักโคมดำ ก็ต้องทำตามสัตย์สาบานของตน แม้ยออุนชอนจูจะเลือกเส้นทางที่ต่างออกไปจากอดีตชอนจูทั้งหลาย แต่เมื่อชอนจูปรารถนา และยืนยันหนักแน่น ข้าก็มีหน้าที่สนองเจ้าค่ะ”

“ข้าเคยสงสัยมานาน แม่นางกูฮยาง นอกจากวิชาแพทย์ของท่านแล้ว ท่านเอง ก็รู้วิชาต่อสู้ใช่มั้ย นอกจากเป็นสายลับแล้ว ท่านยังเป็นนักฆ่าด้วยรึเปล่า” ฮวางจินจูตั้งข้อสังเกต


...

..

โปรดติดตามตอนต่อไป







Create Date : 07 สิงหาคม 2557
Last Update : 8 สิงหาคม 2557 23:25:02 น.
Counter : 658 Pageviews.

3 comments
  
กีสสสสสสสสสสสสสสสสสส วันนี้ 2 ตอนรวดดดดดดดดด สมกับที่รอคอยจริงๆ แถมมาใหม่คราวนี้ ทงซูหื่นได้โล่ห์มาก แต่เอาเหอะ จัดเต็มมาเลยค่ะ ให้สมกับที่รักกันมาตั้งแต่อายุ 12 พวกรักซึมลึกมาเรื่อยๆ เนี่ย พอรู้ใจกันมันก็คงระเบิดตูม ห้ามกันไม่อยู่แล้วอะนะ อิอิอิ
โดย: bee boa วันที่: 7 สิงหาคม 2557 เวลา:22:32:29 น.
  
นะ......... 5555
ชอบทงซูหื่นมาก
โดย: pp IP: 27.55.209.155 วันที่: 9 สิงหาคม 2557 เวลา:22:40:50 น.
  
อร๊ายยยย...มาขัดจังหวะได้ไงอ๊ะ!!! แบบนี้มีเคือง😈
โดย: ณ ฟ้า IP: 49.230.67.1 วันที่: 1 มกราคม 2558 เวลา:19:55:21 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Niramitr
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



สาวก"รักแห่งสยาม"


New Comments