แสงสุดท้ายของวัน..มันรวดเร็วเหลือเกิน
รูปนี้ถ่ายแถวๆ ริมข้างทางระหว่างเดินทางกลับจากร้านลูกค้าที่แม่สาย เข้าเมืองเชียงราย



ระหว่างทางที่ขับรถกลับมา มองไปข้างๆ ทาง เห็นดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ วิวทุ่งนาสะท้อนแสงดวงอาทิตย์กำลังดูดี
แวบเดียวที่เห็น สมองก็สั่งการเลยว่าอยากจะถ่ายภาพๆ นี้เก็บไว้
แต่ตอนนั้นไม่สะดวก เนื่องจากมีคน(เจ้านาย) ติดรถมาด้วย จะขอจอดรถเพื่อลงไปถ่ายรูปก็เกรงใจท่าน
บอกกับตัวเองในใจว่า ไว้วันหลังก็ได้ พระอาทิตย์ก็ตกทุกวันแหละ...

ขับรถต่อไปได้อีกไม่ไกล...พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงมาเรื่อยๆ เกือบจะถึงขอบของภูเขา...
ตัดสินใจอีกครั้ง...จอดดีกว่า...

"พี่ครับ ขอเวลาแปปนึง"
"ทำอะไรวะ"
"ถ่ายรูปพี่ วิวมันสวยดี"
ลูกพี่มองหน้าเล็กน้อย...แบบงงๆ
"ตามใจ"

มองข้างทางหาที่จอดรถทันทีครับ คว้ากล้องข้างๆ ตัว โดดลงรถ วิ่งข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม...
แล้วก็...กด...กด...กด...
ถ่ายไปได้ไม่กี่รูป ปรับกล้องไปๆ มาๆ พระอาทิตย์เจ้ากรรม ลับหายไปซะแล้ว

จากที่อยู่เหนือภูเขา เต็มๆ ดวง แล้วไม่ได้จอดรถ...จนถึงตอนถ่ายรูปสุดท้าย ห่างกันไม่ถึง 5นาที
แวบเดียวจริงๆ มุมต่างๆ แสง สี มันเปลี่ยนไป ไม่ใช่อารมณ์ที่ผมรู้สึกในครั้งแรกแล้ว
มันทำให้ผมรู้ว่า...บางทีแค่กดชัตเตอร์ถ่ายรูปน่ะ มันไม่ยากหรอก
แต่วินาทีที่มันสวย แล้วเราสามารถที่จะบันทึกมันไว้น่ะ ยากกว่า

ผมลองเอาเหตุการณ์นี้มานั่งคิดเปรียบเทียบกับชีวิตคนเราเล่นๆ ว่า...
วิวดีๆ มันก็เหมือนกับ สิ่งดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคนเรานั่นแหละ
บางครั้ง บางเรื่อง มันก็ผ่านเข้ามาในชีวิตเราแค่เพียงไม่นาน
ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคนเรา ว่าเราจะรับมันไว้รึเปล่า
ถ้าเรากล้าที่จะตัดสินใจกับเรื่องนั้นๆ ได้เร็วหรือว่าเรามัวแต่ลังเล
ซึ่งแน่นอนผลลัพท์ที่เราได้มา มันก็แตกต่างกัน

และนี่...คือรูปที่ดีที่สุด จากหลายๆ รูป จากวิวจุดนี้ ในวันนั้น
ถ้าเปรียบรูปนี้เป็นสิ่งดีๆ ที่เข้ามาในชีวิต
นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด...ที่ผมควรจะได้รับมา



ถึงมันจะไม่ได้สวยงามที่สุด...แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไป



Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 4 กุมภาพันธ์ 2551 21:59:36 น.
Counter : 338 Pageviews.

11 comments
  
ความสวยงามอยู่ที่คุณค่าที่เราสัมผัสได้นะครับ
โดย: มิน (kaminkp ) วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:35:45 น.
  
โอ้..งามๆๆ


มากะเจ้านาย..
มิน่า
รอบนี้เงียบฉี่


โดย: พิพิม วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:36:53 น.
  
แหม่ซึ้งซ๊า...พี่เม้นท์ไม่ออกเลย


โดย: พิพิม วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:39:52 น.
  
รูปสวยค่ะ เปรียบเทียบก็ดี
ขอบคุณสำหรับรูปสวยๆ ข้อคิดดีๆนะคะ

**หนูก็อยู่เชียงรายค่ะ
โดย: Nobody know me วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:23:23:50 น.
  
รูปนี้เหงาได้ใจดีนะเนี่ย..

.
.

แต่ก่อนเข้ามามีแต่เพลงให้ฟัง

เด๋วนี้เข้ามามีแต่รูปให้ดู..

งั้นอัพblog คราวหน้า..

วิลขอเป็นเพลงประกอบรูปถ่ายน้า..

.
.

คิดถึงจ้ะ..
โดย: wilmington IP: 58.9.163.80 วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:16:18 น.
  
ถ่ายมาเยอะๆนะครับ ผมชอบดู
เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูบรรยากาศแบบนี้มานัก
โดย: Takeaway วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:23:04:37 น.
  



“ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้“ ปีใหม่นี้ขอให้ทุกอย่างสมหวัง ร่ำรวยๆนะคะ ^^
โดย: น้องผิง วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:16:00:10 น.
  

เหมือนโอกาสในชีวิตกระมังคะ
ขึ้นอยู่กับว่าจะคว้ามันไว้ หรือปล่อยให้หลุดมือไป
โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:13:59:41 น.
  
อ่านแล้วแอบพยักหน้าตามค่ะคุณหนุ่ม


ไม่ใช่ทุกสิ่งที่จะผ่านมาให้เราได้คว้ามันอีกเป็นครั้งที่สอง
มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ภาพสวยมากค่ะ บรรยากาศแบบนี้อากาศคงดีน่าดูเลย
โดย: Hobbit วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:5:14:41 น.
  
หนุ่มน้อย..

ตอนนี้ทำไรอยู่จ้ะ?

ไม่มีอะไรหรอก ไม่ได้คุยกันเลยเน้อะ..

เลยแวะมาส่งเสียง เด๋วจะลืมกันไปซะก่อน..

โดย: wilmington วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:20:48:40 น.
  
^^ ผมว่าเจ้านายคุณหนุ่มอาจจะชอบก็ได้นะครับถ้าคุณหนุ่มเล่าความรู้สึกแบบนี้ให้เค้าฟังอ่ะครับ ฟังดูแล้วคำว่าเจ้านาย หรือหัวหน้ามันเหมือนเป็นอะไรที่ต้องเกรงใจ และเค้าไม่ชอบอะไรที่ไร้สาระ แต่จริงๆแล้วผมว่าเค้าก็เคยเป็นเด็กแบบเราๆล่ะเนอะ

ผมเคยสังเกตเห็นเหมือนกันครับ ว่าพระอาทิตย์มันตกเร็วจัง เคลื่อนที่ให้เห็นๆกันเลย แต่คุณหนุ่มคิดลึกซึ้งดีครับ
โดย: อะไรคือสิ่งหายาก แต่ไม่มีค่า วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:21:13:32 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

MuHN
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





หลายคนอาจจะสงสัยว่า...
ชื่อมันอ่านว่าอะไร
จริงๆแล้วมันก็คือ NHUM (หนุ่ม)
...แต่วันนั้น นึกอะไรไม่ออก
เลยเอาชื่อตัวเองมากลับไป-กลับมา
กลายเป็น MuHN ซะงั้น

เป็นผู้ชายธรรมดาๆ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
ชอบใช้ชีวิตซ้ำซาก
อาจจะดูน่าเบื่อ สำหรับใครบางคน
แต่นี่แหละวงกลมของผม

ขณะนี้มี คนเดินผ่านมา