Group Blog
 
All Blogs
 

เรื่องของคนไม่มีความรัก

ฉันไม่มีแฟน
หลายๆ คนเลยถามฉันว่า
"ทำไมถึงยังไม่มีความรัก


ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉันรู้แค่ว่า...
ฉันตื่นตอนเช้า
ฉันทำความสะอาดบ้าน

ฉันอาบน้ำ
ฉันใช้น้ำพอดีๆ
กลัวว่าบ้านจะเสียค่าน้ำเยอะ

ฉันกินข้าว
ฉันตักพอดี กินพอดี
ฉันไม่อยากให้ข้าวเหลือทิ้ง

ฉันเดินทาง
ฉันขึ้นรถเมล์
ฉันไม่อยากผลาญน้ำมัน

ฉันทำงาน
ฉันพยายาม
ฉันอยากให้มันดีที่สุด

ฉันเขียนหนังสือ
ฉันพยายาม
อยากให้คนได้อ่านอะไรดีๆ

ฉันมีเพื่อนดีๆ
ฉันดีกับเพื่อน
ฉันอยากให้เพื่อนรู้สึกดีๆ

ฉันมีบ้านดีๆ
ฉันดีกับบ้าน
ฉันอยากให้บ้านมีสิ่งดีๆ

ฉันรู้สึกดีกับชีวิต
ฉันใช้ชีวิตดีๆ
ฉันอยากมีชีวิตดีๆ

ฉันมีโลกดีๆ
ฉันทำดีกับโลก
อยากให้โลกยังงดงามดี

แล้วอย่างนี้...ฉันไม่มีความรักหรือ


หมายเหตุ : เขียนให้กับไดอารี่ออนไลน์เรื่องความรัก...ที่มันเยอะเสียเหลือเกิน




 

Create Date : 30 มีนาคม 2548    
Last Update : 30 มีนาคม 2548 20:44:30 น.
Counter : 185 Pageviews.  

จดหมายถึงใครบางคน...ฉบับที่ 2

สวัสดีครับ

ไม่รู้ว่าชีวิตของคุณตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง สำหรับผม...ก็มีความสุขตามอัตภาพ ไม่ได้ร่ำรวยจากการงานเสียเท่าไหร่...เผลอๆ จะมีขัดสนบ้างพอให้ชีวิตมีรสกลมกล่อม แต่ก็โชคดีหน่อยที่ผมได้ทำสิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ

หวังว่าชีวิตคุณคงมีความสุขเป็นส่วนใหญ่เช่นกัน

จริงๆ แล้วผมเคยเขียนจดหมายทำนองนี้มาแล้วครั้งนึง ซึ่งผมก็เขียนถึง "ใครบางคน" เหมือนที่ผมจั่วหัวในคราวนี้ หากแต่ "ใครบางคน" ในคราวนั้นไม่ใช่คุณเท่านั่นเอง และหากบังเอิญคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ผมคงต้องขออนุญาตคุณที่จะนำจดหมายฉบับนี้เผยแพร่ในหมู่คนอ่านกลุ่มเล็กๆ ที่ผมมีความสัมพันธ์ทางตัวอักษรบนโลกเสมือนสี่เหลี่ยมใบนี้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมก็ได้ดัดแปลงและกลบเกลื่อน "สาร" บางอย่างพอไม่ให้คนเดาได้ว่า "คุณ" เป็นใคร

แต่หากข้อความในนี้ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ

เอาล่ะ เกริ่นนำจดหมายกันมาเสียนาน คงต้องเริ่มเรื่องที่ทำให้ผมเขียนจดหมายหาคุณเสียที

ผมรู้จักคุณตั้งแต่ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เรารู้จักกันในฐานะคนเคยผ่านตา ซึ่งมันก็เป็นรูปแบบความสัมพันธ์แบบคนเมืองใหญ่ ที่ไม่อนุญาตให้เราได้รู้จักกันแบบสนิทชิดเชื้อมากนัก

แต่เมื่อห้วงเวลาการเรียนมหาวิทยาลัยแบบปกติผ่านไปได้ครึ่งทาง ผมกับคุณก็ได้รู้จักกันมากขึ้น จนผมเริ่มชอบคุณมากกว่าความเป็นเพื่อนเข้าเสียแล้ว

แต่ถึงกระนั้น ผมก็ไม่ได้บอกคุณ จนแม้กระทั่งวันรับปริญญา ผมพบคุณครั้งหลังสุดพร้อมๆ กับน้ำตาที่ปริ่มๆ ในตา...

ไม่ใช่เพราะผมเสียใจที่จะไม่ได้เจอคุณหรอกครับ (ไม่น้ำเน่าขนาดนั้นหรอก...สาบาน) หากแต่เสียใจที่ตัวเองดันเรียนไม่จบพร้อมๆ เพื่อนทุกคน รวมถึงโดนพ่อ-แม่ด่าเสียแหลกเละจากการเรียนไม่จบต่างหาก

หลังจากวันนั้น...ผมก็ไม่ได้ติดต่อ หรือรู้ข่าวสารเกี่ยวกับคุณอีกเลย

จนถึงวันนี้ ความชอบแบบที่ผมเคยรู้สึกกับคุณเมื่อครั้งกระโน้น...มันหายไปแล้วแหละ พร้อมๆ กับการที่ชีวิตได้พบปะพูดคุยกับคนมากหน้าหลายตาขึ้นตามอายุที่เปลี่ยนไป ประกอบกับตอนนี้ผมชักจะเหม็นเบื่อความรักเสียเต็มประดา นัยว่าผมคงได้เป็นสมาชิกชาวสมาคมคนโสดแบบไม่จำกัดระยะเวลาในกาลอันใกล้นี้ :-)

ที่พอจะมีเหลืออยู่บ้าง ก็คงเป็นแค่ความระลึกถึงแบบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานเสียมากกว่า

แต่ยังไงก็ตาม ก็ขอบอกคุณเสียเลย ว่าผมเคยแอบชอบคุณในตอนนั้น ไม่ว่าคุณจะเคยเอะใจในตอนนั้นหรือเปล่า

ถ้าคุณรู้สึกความรู้สึกของผมเมื่อคราวนั้นอยู่แล้ว กรุณาอย่าบอกผมว่ารู้ เพราะหน้าผมก็มีริ้วรอยเยอะอยู่แล้ว อย่าให้หน้าผมมีรอย (ร้าว) เพิ่มอีกเลย ;-)

คุณอาจจะงงว่าอยู่ดีๆ ทำไมผมมาบอกคุณตอนนี้...ที่ผมทำแบบนี้ก็เพราะว่าผมเริ่มเกิดความรู้สึกถึงความโคลงเคลงของชีวิตมนุษย์ ที่ไม่รู้ว่าวันต่อๆ ไปของชีวิตจะเป็นอย่างไร จะมีใครจากไป จะมีใครมาให้เรารู้จักกันอีก

ผมคิดถึงการลาจากหลายๆ ครั้งที่เกิดขึ้นกับคนรอบข้าง มีบางครั้งที่การลาจากนั้นได้พกพาบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกสะสางไปด้วย บ้างก็เป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ บ้างก็ใหญ่จนมีความเสียใจเป็นผลผลิตของมัน

ผมจึงคิดว่า ถ้ามีโอกาสที่จะทำสิ่งต่างๆ ที่เคยติดค้างคั่งคาให้มันลุล่วงไปเสีย โดยที่มันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย คงจะเป็นเรื่องดี

คงเหมือนกับตอนที่ผมยังเรียนอยู่ คุณก็คงรู้ว่าผมเป็นนักหมักการบ้านมืออาชีพ ที่มักจะเอางานรวบยอดไปส่งมันตอนปลายเทอมอยู่เรื่อยๆ

พอเอางานไปส่ง ก็ต้องคอยลุ้นด้วยใจระทึกว่าอาจารย์เขาจะรับงานเราไหม แถมถ้ามีบางชิ้นที่เราลืมส่ง เราก็ต้องมาคอยพะวงกับคะแนนสอบที่จะตามมาทีหลังอีก

เอาเป็นว่าเจ้าสิ่งนี้ก็เป็นการบ้านอีกชิ้นหนึ่งที่ผมต้องทำส่ง แม้ว่าปัจจุบันผลของมันจะไม่ใช่สิ่งสำคัญแล้วก็เถอะ

แต่การทำหน้าที่นักเรียนที่ดี ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนี่นา...

(หมายเหตุ : "จดหมายถึงใครบางคน" ตอนแรกอยู่ในหนังสือทำมือ "ร่างรอยทาง" ของผมเมื่อปีที่แล้ว)




 

Create Date : 20 มีนาคม 2548    
Last Update : 20 มีนาคม 2548 3:38:32 น.
Counter : 176 Pageviews.  

มิใช่เจ้าชาย...

เธอคงมองฉันเป็นเยี่ยงเจ้าชาย
ผู้กรีดกรายก้าวไปในป่าอักษร
ผู้เก็บเกี่ยวอักขระมากลั่นกรอง
แล้วเรียงร้อยให้สอดคล้องอย่างกวี

เธอคงเห็นฉันสว่างดุจดวงดาว
ที่พร่างพราวสุกสกาวสลับสี
เธอคงเห็นฉันสวยงามอย่างเพชรดี
ที่มิมีตำหนิติงแม้ครึ่งตา

แต่จริงๆ ใจฉันเพียงเยี่ยงคนจร
ผู้แรมรอนไร้รากจิตหยาบช้า
เป็นแค่คนเห็นแก่ตัวพร่องธรรมา
เป็นแค่ฝุ่นนคราค่าบางเบา

ที่สำคัญ...ฉันไม่พร้อมให้ความรัก
ไม่พร้อมจักพิทักษ์ใจของใครเขา
รักตัวเองไม่ถึงครึ่งหทัยเรา
เกินครึ่งใจคือโศกเศร้าปนเหงาใจ

อยากเห็นเธอมองเห็นฉันอย่างเห็นจริง
อย่ามองเพียงสิ่งที่เธอคิดว่า "ใช่"
มองครบถ้วนแล้วจึงตัดสินใจ
ว่าเธอรับได้ไหมในความจริง

หากเธอรับมันไม่ได้...ฉันไม่ว่า
โปรดมองสิ่งที่ดีกว่าจะดีไหม
แล้วเก็บภาพที่เธอเคยประทับใจ
ผนึกมันเก็บเอาไว้ในฝันดี

หมายเหตุ : แรงดลใจากเพลง "เจ้าชายแค่ในฝัน" ของศุ บุญเลี้ยง




 

Create Date : 25 มกราคม 2548    
Last Update : 25 มกราคม 2548 3:03:25 น.
Counter : 152 Pageviews.  

1  2  3  

new kid in town
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add new kid in town's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.