ฆ่า...ให้ไม่ตาย : ราตรีนี้สีแดงฉาน 2
ฆ่า....ให้ไม่ตาย



หลังการระเบิด แสงจ้าเริ่มเลือนรางจางลงไป พร้อมๆกับการเปิดออกของประตูมิติ หรือสิ่งที่หลายคนเรียกประตูยมโลกนั่นเอง ผมจึงค่อยๆหันมาหยิบเสี้ยวหนึ่งของจิตสุดท้ายมา โดยปล่อยให้จิตส่วนใหญ่เดินทางเข้าไปในประตูยมโลก ผมสูด ผมเสพย์จิตสุดท้ายเข้าไป ผมค่อยๆลิ้มรสมันด้วยความสำราญ

....อ้าห์ ช่างเป็นจิตสุดท้ายที่มีรสชาติแปลกประหลาดยิ่งนัก แม้ว่าผมจะได้เคยเสพย์จิตสุดท้ายมามากมาย ลิ้มรสชาติมาหลากหลายยิ่งนัก แต่รสชาติของจิตสุดท้ายดวงนี้ที่โดนฆาตรกรรมมากลับมีรสชาติที่แปลกมาก เพราะไม่ได้มีจิตที่คั่งแค้นของผู้ที่ถูกยัดเยียดความตายก่อนเวลาอันควรผสม มีเพียงรสขมๆติดปลายลิ้นของความผิดหวังของเหยื่อต่อชะตาทที่ทำให้เขาต้องแยกทางกับชู้รักวัยสาว ความเผ็ดร้อนจากความทรงจำในการเริงลีลารักอันเร่าร้อนกับเธอ และรสหวานอ่อนๆของความคิดถึงลูก เมียของเขา

ยิ่งเสพย์มันยิ่งเพลิดเพลิน ยิ่งเสพย์ผมยิ่งได้ซึมซับความทรงจำของเขาได้ทีละนิด แต่ถึงแม้ผมจะเห็นความทรงจำของเขา แต่ก็เป็นเพียงภาพเลือนรางที่ไม่ได้เรียงลำดับเหตุการณ์ มิหนำซ้ำยังมีความไม่สมบูรณ์เพราะมีการขาดห้วงไป นี่ล่ะมั้งที่เขาเรียกศิลปะที่ยังค้างคา แม้มันไม่สมบูรณ์แต่มันก็ยังทำให้พอได้สนุกสนานเมื่อได้เสพย์ แต่เพียงท่านี้ เพียงความสุขเล็กๆก็ทำให้ชีวิตในฐานะผู้เสพย์ความตายที่ดูเหมือนจะนิรันดร์ดูไม่น่าเบื่อแล้ว



Create Date : 09 กันยายน 2558
Last Update : 9 กันยายน 2558 3:37:49 น.
Counter : 207 Pageviews.

0 comment
รักสามเศร้า : เพื่อนรัก....รักเพื่อน ตอน2
ในกลุ่มของผมสี่คน ประกอบด้วยตัวผมยอดชายนายปั้น ผู้ชายอีกคนหนึ่งคือ เจ้าอ๊อดเจ้านี่มันเป็นคนเงียบๆ ดูมันไม่ค่อยออก แต่มันก็รักเพื่อนฝูงดีเป็นซี้ที่มาจากโรงเรียนเดียวกับ หญิงเฟิร์น ดอกไม้แสนสวยเพียงดอกเดียวในกลุ่มผู้เฟรนลี่ ใจดีอย่างทั่วถึง มีนิสัยแบบผู้หญิงๆที่โลกค่อนข้างสวย เฮฮา น่ารักชอบแอบเหม่อแล้วจิ้นไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้ แต่ตอนเธอเหม่อนี่น่ารักมากเลย

ส่วนสตรียุคใหม่อีกคนหนึ่งของกลุ่มหรือเรียกง่ายๆว่า"เจ๊ใหญ่" เธอชื่อ เจ๊อิมซี่ จริงๆเธอชื่ออิ่ม(จากการเปลี่ยนมาครั้งที่เท่าไรไม่รู้)แต่เธอว่ามันยังไม่แซสซี่ เธอ เลยเปลี่ยนมาเป็นอิมซี่ที่ใช้อยู่ปัจจุบัน ซึ่งถ้าฟังเพี้ยนๆแล้วตีความลึกๆมีเสียวอ่ะครับเธอยังไม่ถึงขั้นแต่งเป็นหญิงหรอกนะครับ ครือว่าหุ่นเธอยังไม่ได้น่ะครับแต่เธอแต่งหน้ามาเรียน เอาซะเนียนกริ๊บ
อ้อ...แล้วทำไมถึงยกให้เธอเป็นเจ๊ใหญ่อ่ะหรอครับ ก็เธอเป็นคนแนวใหญ่มาจากไหนไม่สนอีชั้นชนยับกล้าชนแม้กระทั่งพวกผู้ชายซ่าๆ เธอคอยเป็นกันชนเบอร์หนึ่งให้กับหญิงเฟิร์น จะเพราะความกล้าหรือความชอบในการกระทบกระทั่งผู้ชายก็ไม่ทราบได้ แต่เธอก็เป็นองครักษ์ชั้นเลิศ อดีตเธอเคยชกมวยไทยด้วยนะครับ แม่ไม้มวยไทยที่เธอชอบน่ะหรอ ไม่ต้องบอกคุณคงเดาได้ใช่มั้ย....นั่นล่ะครับ คว้าคอเข้าคลุกวงในแล้วตีเข่า แม่เอ๋ยถ้าโดนไปทีไม่ทรุดก็เสียวล่ะ 555 เพราะแม่ไซร้ซะ.....

เจ้าอ๊อดนั้นขอยอมยกให้เป็นองครักษ์เบอร์สอง เพราะมันเกาะติดหญิงเฟิร์นแน่นเป็นปลิงเชียวนอกจากห้องน้ำ ก็มักพบเห็นมันกับหญิงเฟิร์น ผมเคยถามมันนะว่ามันชอบหญิงเฟิร์นรึเปล่ามันเดินหนีผมอย่างเงียบๆซะทุกคราว ไอ้ครั้นลองเลียบเคียงถามหญิงเฟิร์นเธอก็ว่ามันเป็นเพื่อนสนิทที่คบกันมานานตั้งแต่เด็กๆ เหมือนพี่น้องเหมือนคนในครอบครัว บ้านหญิงเฟิร์นมันก็เข้านอกออกในได้แบบสบายๆพ่อแม่หญิงเฟิร์นก็ดูจะสนิทและเอ็นดูเจ้าอ๊อดมัน โอ๊ย....คลุมเครือแบบนี้ไม่ชอบเลยโว้ย

ส่วนผมคงต้องยอมรับชะตาตกเป็นเบอร์สามเพราะส่วนใหญ่ผมเป็นหน่วยบริการเคลื่อนที่ ด้วยความที่เอารถมอเตอร์ไซค์มาใช้ที่มหาวิทยาลัยจึงถูกใช้ไปนู่นมานี่อยู่เรื่อย และหน้าที่สำคัญของผมซึ่งถือเป็นหน้าที่ที่ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อยให้ใครคือการรับส่งหญิงเฟิร์น หญิงเฟิร์นน่ะเธอก็รวยและมีรถนะแต่เธอเคยบอกว่า “เพื่อนต้องเดินเคียงข้างกัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข”เธอก็เลยให้ที่บ้านมาส่งที่หน้ามหาลัยแล้วรอนั่งมอเตอร์ไซค์ผมเข้ามาที่คณะผมนี่นะได้แรงใจในการเรียนเต็มๆวันจากงานนี้โดยเฉพาะ 555 ก็แหม๋....กลิ่นหอมอ่อนๆของเรือนผมอันอ่อนนุ่มละเอียดจนทำให้รู้สึกถึงสัมผัสอันละเมียดละไมราวนั่งจิบไวน์ชื่นชมผ้าไหมที่ทออย่างประณีตบรรจงในฤดูใบไม้ผลิสายตาที่ดูแล้วก็รู้ว่าอิจฉาผมมากๆจากชายหนุ่มคณะต่างๆอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นจากแขนขาวๆที่เรียวยาวน่าทนุถนอมของหญิงเฟิร์นยามนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อะโห....บอกได้คำเดียวว่าฟินเว่อร์





Create Date : 28 พฤษภาคม 2558
Last Update : 28 มิถุนายน 2558 10:39:05 น.
Counter : 159 Pageviews.

0 comment
ฆ่า...ให้ไม่ตาย : หน้ากากเปื้อนเลือด ตอนที่1


หลังจากเพลิดเพลินกับการเสพย์ความตายของชายที่กร้านโลกแต่กลับไร้เดียงสาในการตายก็คงจะได้เวลาของการพักผ่อนสำหรับผม เพราะผมไม่ใช่คนโลภมากหรือตะกละตะกรามอะไรวันนี้จึงขอพอเพียงเท่านี้ ผมเดินเลาะเลี้ยวไปตามมุมตึกอันเงียบสงัดเพื่อไปยังที่แห่งหนึ่งที่ซึ่งผมถวิลหาอยู่ทุกวันคืน เป็นความสุขทั้งชีวิตเป็นเพียงสิทธิ์เดียวที่ผมนึกฝันได้ แต่ระหว่างทางซึ่งห่างจากศพแรกไม่ไกลนัก สายตาอันดีเลิศของผมกวาดไปเห็นร่างของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายอีกราย เธอเป็นสาวน้อยน่ารัก ผิวขาวอมชมพู ผมยาวสยาย เธอช่างดูบริสุทธิ์และบอบบางน่าทะนุถนอมยิ่งนัก เธอสวมเดรสสีขาวสวยงามสะอาดตา มีลูกไม้และลายปักรูปดอกไม้เพียงเล็กน้อย ซึ่งมันตัดกันได้อย่างน่าดูชมกับรอยเลือดบนชุดของเธอนับเป็นศิลปะแห่งซาตานโดยแท้ ที่ข้างกายเธอผมพบเห็นสิ่งของชิ้นหนึ่ง ท่ามกลางแสงไฟสาดส่องเพียงสลัวๆในมุมอับของตึก สิ่งนั้นคือหน้ากากที่เปื้อนเลือด


หน้ากากที่พบ เป็นหน้ากากสีขาว มีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ดูไร้พิษสง แต่ใบหน้าที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากล่ะ จะเป็นอย่างไร ผมได้แต่นึกสงสัย ในขณะนั้นหญิงสาวผู้น่าสงสารก็ได้เหลือบตามองมาเห็นผมซึ่งเป็นผู้มาเยือนใน ยามราตรี เธอหายใจเริ่มจะแผ่วเบาแล้ว เอ๊ะดูเหมือนเธอพยายามจะพูดอะไรซักอย่างกับผม แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะเรียกผมด้วยเสียงอันดังซะแล้วเพราะเธอคงเสียเลือดไปมาก เธอจึงทำได้แค่เพียงส่งสายตาวิงวอนและพยักหน้าเรียกผม แน่นอนเธอคงหวังจะให้ช่วยเหลือเธอ หึหึ ผมได้แต่นึกขันในใจ แต่ก็เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆเธอ เพื่อรอดูว่าเธอจะว่าอย่างไร....

แต่แน่ล่ะ ผมจะไม่ช่วยเธอหรอกเพราะผมแค่เพียงผ่านมาเพื่อเป็นประจักษ์พยาน มารับรู้ และเสพย์จิตสุดท้ายอันหวานหอมเท่านั้น......

เอาน่า.....มันก็ไม่เลวร้ายเกินไปหรอกอย่างน้อยในวาระสุดท้ายคุณก็ยังมีผมเป็นเพื่อนไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ

สิ่งที่น่าแปลกเป็นอย่างมากสำหรับสาวน้อยผู้นี้คือเธอยังคงสีหน้าที่แช่มชื่น กลิ่นกรุ่นกายหอมอ่อนๆน่าพิสมัยโรยรินออกมาปะปนกับสายลมพร้อมเสียงกระซิบบอกผมผู้เป็นชายแปลกหน้าในสายตาเธอแค่ว่าเธอเหนื่อยมากสงสัยจะเป็นลม

ผมนึกแปลกใจในเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่น้อย เป็นครั้งที่สองในค่ำคืนนี้แล้วที่ผมได้พานพบเหยื่อของการฆาตกรรมที่ยังไม่สิ้นลมเขาทั้งคู่ถูก"ฆ่า....ให้ไม่ตาย" ไม่ตายคามือฆาตกร แต่นั่นไม่แปลกเท่าที่ทั้งคู่ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าโดนทำร้ายเป็นแผลฉกรรจ์

ห้วงคำนึงของผมยังไม่ทันจะสิ้นสุดเธอเริ่มที่จะกล่าวกับผมเบาๆ ขอให้ช่วยพาเธอไปหาเพื่อนรักของเธอที่เพิ่งจะเดินจากเธอไปไม่นานและพักอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เพื่อให้เพื่อนรักของเธอคนนั้นพากลับบ้าน ผมคาดเดาเอาว่าเพื่อนรักคนนี้อาจมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้เป็นแน่ผมนี้รีบปฏิเสธเลย แล้วก็เลือกที่จะเสนอให้เธอบอกรูปพรรณสัณฐานของเพื่อนรักและสถานที่พักของเพื่อนเธอผมจะไปตามมาให้ ซึ่งนั่นจะเป็นความช่วยเหลือของผมไหม ตอบคุณๆตรงนี้ได้เลยว่าไม่ ผมแค่อยากรู้ถึงความจริงที่ซ่อนตัวใต้หน้ากากเปื้อนเลือดอันนั้นมันจะโสมมแค่ไหน....



Create Date : 08 พฤษภาคม 2558
Last Update : 8 พฤษภาคม 2558 18:48:54 น.
Counter : 234 Pageviews.

0 comment
รักสามเศร้า : เพื่อนรัก....รักเพื่อน ตอน1
สวัสดีครับ ผมชื่อ"ปั้น"ผมเป็นหนุ่มน้อยหน้ามนเป็นคนจังหวัดนนทบุรี อายุ 22 ปีพอดี ยังเรียนอยู่เลยครับแต่อีกไม่นานก็จบแล้ว ผมไม่ได้เรียนที่นนทบุรีหรอกนะครับผมไปเรียนอยู่ที่เพชรบูรณ์ แดนมะขามหวานเจี๊ยบ ผมเป็นคนที่เหมือนต้มจับฉ่าย เรียนและกิจกรรม ทำหมดแต่ไม่ได้เด่นดังอย่างใครเขา เกรดเฉลี่ยก็อยู่ในระดับกลางๆ พอเอาตัวรอดมาได้ยันเทอมสุดท้ายนี่แหละครับ ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงปิดภาคฤดูร้อน ถ้าสำหรับนักศึกษาปีอื่นๆคงนั่งเรียนกัน แต่สำหรับผม เทอมฤดูร้อนนี้ต้องเคลียร์โปรเจคจบให้แล้วเสร็จ ตอนนี้ก็เหลือแค่งานรูปเล่มแล้วล่ะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง

             ก็ด้วยความที่เหลือเนื้องานอีกเพียงเล็กน้อย ผมจึงเอากลับมาทำที่บ้าน วันนี้ก็ทำได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ได้อย่างราบรื่น ผมจึงขอพักผ่อนหย่อนใจที่มุมโปรดของผมเสียหน่อย มุมสุดโปรดของผมคือที่ท่าน้ำหลังบ้านสวนครับ เพราะมันสงบ ลมเย็นสบาย ร่มรื่น แถวนี้มีนกแวะเวียนมาหลากหลายชนิด เหมือนมีวงออเครสตาบรรเลงขับกล่อมเลย ผมก็เลยนอนเล่นเอาเท้าแช่น้ำ มองปุยเมฆขาวม้วนตัวเล่นอยู่บนท้องฟ้าอย่างสบายใจ พอได้ยินเสียงน้ำไหล ทำให้ผมหวลนึกถึงเวลาที่ผันผ่านไปในรั้วมหาวิทยาลัย 4 ปีที่ผ่านไปเป็นช่วงเวลาที่มีค่ากับผมมาก เพราะทำให้ผมได้เพื่อนแท้มาก๊วนหนึ่ง แม้จะเป็นก๊วนแก๊งเล็กๆ แต่ก็ไม่เคยทิ้งกัน ก๊วนของผมมี 4 คนรวมตัวผมด้วย
เป็นผู้ชายซะ 2 เป็นผู้หญิง 1 และเป็นสุภาพสตรียุคใหม่มี....ยืนเยี่ยวอีก 1 เดี๋ยวจะค่อยๆแนะนำให้รู้จักทีละคนนะครับ




Create Date : 30 เมษายน 2558
Last Update : 28 มิถุนายน 2558 10:39:45 น.
Counter : 236 Pageviews.

0 comment
ฆ่า...ให้ไม่ตาย : ราตรีนี้สีแดงฉาน 1
ฆ่า....ให้ไม่ตาย



ราตรีนี้....สีแดงฉาน


ในราตรีอันมืดมัวหัวใจเต็มไปด้วยความกลัวเพราะความมืด คุณเคยสังเกตไหมว่าโศกนาฏกรรมชวนสยอง มันมักจะเกิดขึ้นอยู่ร่ำไป เกิดโดยที่เราเองไม่ทันได้รู้ตัวมันอาจจะเกิดขึ้นใกล้ๆตัวคุณก็ได้ แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นที่ใด แต่สุดท้ายจุดจบมันคือความเงียบงัน หลงเหลือไว้เพียงรอยแผลบาดลึกที่เย็นเยียบ เสียงของหยาดน้ำหยดลงบนพื้นอันแข็งกระด้างไร้ความปราณี และภาพติดตาที่ดูน่าสลด สยดสยองเป็นโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แม้ขณะที่เราคุยกันเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไป

เกิดอะไร? เกิดที่ไหนหรือ? คุณไม่ทันได้สังเกตเห็นหรือ? อะไรกัน...ก็คุณไม่ใช่หรือที่ตกเป็นเหยื่อในโศกนาฏกรรมนี้ ลองมองดูที่ตัวคุณดีๆสิ ร่างของคุณเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลนองโทรมกาย คุณไม่ใช่แค่เมาแล้วล้ม หมดแรงยืนหรอกนะ ผมขอให้คุณใช้โอกาสที่เหลืออยู่น้อยนิดด้วยพลังชีวิตที่เปรียบเหมือนแสงเทียนริบหรี่นี้สูดอากาศยามราตรีนี้เป็นหนสุดท้ายเถิด

คุณไม่ต้องขอบคุณผมที่อยู่เป็นเพื่อนหรอก เพราะผมตั้งใจจะขอรับค่าตอบแทนจากคุณอยู่แล้ว คุณไม่ต้องห่วง มันไม่มากมายอะไรนัก คุณมีจ่ายผมอยู่แล้ว ผมขอแค่เพียงเศษเสี้ยวของจิตสุดท้ายของคุณเป็นสิ่งตอบแทน คุณคงจะงุนงง สงสัยว่าผมเป็นใคร? คุณอยากรู้ชื่อของผมหรอ? คุณไม่ต้องรู้จักชื่อผมก็ได้ เพราะคุณกำลังจะจากโลกนี้ไปแล้ว รู้แค่เพียงว่าผมคือผู้เสพย์ความตาย.....เท่านี้ก็พอ ขอให้โชคดีในโลกหน้านะ




Create Date : 24 มีนาคม 2558
Last Update : 9 กันยายน 2558 3:26:21 น.
Counter : 295 Pageviews.

0 comment

วิรุฬห์บัณฑิต
Location :
เพชรบูรณ์  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เริ่มต้นจากก้าวเล็กๆ ค่อยๆพัฒนาไป
New Comments